มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 132 – ผู้ท ำลำยสถำนกำรณ์ (3)

กำรเจรจำกับบีฮยองเสร็จสิ้นแล้ว และตุลำกำรก็กระตุ้นผม
[ถ้ำมันจบแล้วก็กลับไปซะ]
ตุลำกำรจ้องมองไปยังขวดเหล้ำของผมอย่ำงเลื่อนลอยอีกครั้ง
ดูเหมือนว่ำเขำจะยังดื่มไปไม่มำกพอ
เดี๋ยวนะ เขำบอกว่ำฮำเดสและเพอร์เซโฟนีไม่อยู่งั้นเหรอ?
“เฮ้ ตุลำกำร มีอีกเรื่อง”
[ข้ำไม่รู้ว่ำครำวนี้จะอะไรอีก แต่…]
“ฉันจะให้นำยทั้งขวดเลย” ดวงตำของตุลำกำรเปล่งประกำย
ขึ้นกับค ำพูดของผม “พำฉันไปที่ทำร์ทำรัสอีกครั้งที”
***

มันไม่มีเวลำแล้ว ดังนั้นผมจึงลงไปยังทำร์ทำรัส และจำกนั้นก็
กลับขึ้นมำอีกครั้ง มันเป็นแค่ช่วงเวลำสั้นๆ แต่ตุลำกำรก็เมำ
แล้ว
[เจ้ำเสร็จแล้วเหรอ?]
“ใช่”
ฮำเดสและเพอร์เซโฟนีไม่อยู่นับว่ำเป็นสิ่งที่วิเศษส ำหรับผม ผม
แค่มอบข้อมูลให้นิดหน่อย แต่ผมก็รู้ว่ำคิมนัมอุนคนนั้นจะ
สำมำรถสร้ำงควำมแตกต่ำงครั้งใหญ่ได้ ผมรอคอยวันที่กิแกน
โทมำเคียจะมำถึงในสักวัน
[มันมีข้อควำมที่รำชินีฝำกไว้]
“รำชินี?”
[ใช่ ข้ำจะท่องมันออกมำตรงๆ เลยนะ]
ตุลำกำรพูดเลียนแบบเพอร์เซโฟนีด้วยน้ ำเสียงที่ลึกซึ้ง
[อวตำรคิมทกจำ เจ้ำท ำภำรกิจนี้ได้น่ำสนใจมำกๆ]

“…”
[เนบิวลำจ ำนวนมำกในกำรถ่ำยทอดสดดวงดำวก ำลังเฝ้ำมอง
เจ้ำอยู่ หลำยคนเป็นศัตรูกับเจ้ำ]
ในควำมเป็นจริง สถำนกำรณ์นี้ได้รับควำมสนใจมำกเกินไปจำก
กลุ่มดำว
[เจ้ำควรเตรียมพร้อม]
ผมเริ่มรู้สึกกังวลเล็กน้อยหลังจำกฟังเรื่องนี้ สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับ
กำรจำกไปของฮำเดสและเพอร์เซโฟนีไหม? ปฏิกิริยำจำกกลุ่ม
ดำวขนำดใหญ่อื่นๆ ลดลงอย่ำงเห็นได้ชัดเมื่อไม่นำนมำนี้
โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งอูรีเอล หรือ… อูรีเอล โปรดทรำบว่ำอูรีเอล
เป็นส่วนหนึ่งของเนบิวลำ ‘เอเด็น’
[กลุ่มดำว ‘นักโทษรัดเกล้ำทองค ำ’ รู้สึกเสียใจ]
[กลุ่มดำว ‘นักเขียนลับ’ ปลอบประโลม ‘นักโทษรัดเกล้ำ
ทองค ำ’]

พวกนี้ยังอยู่
[งั้นก็ไปกันเถอะ]
ผมพยักหน้ำ มันไม่มีเหตุผลให้ต้องกังวลกับมันในตอนนี้ สิ่งที่
ส ำคัญคือกำรสร้ำงเรื่องรำวของผม เนบิวลำบำงส่วนอำจ
เกลียดชังผมเหมือนที่เพอร์เซโฟนีพูด แต่มันก็ไม่ใช่ทั้งหมด
สำยลมโบกพัดมำและวิสัยทัศน์ของผมก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป เมื่อ
ผมลืมตำขึ้นอีกครั้ง ผมก็กลับมำแล้ว
“ทกจำ”
มันมีเสียงเครียดแปลกๆ ดังออกมำ ผมตบแก้มของตัวเองให้ได้
สติ จำกนั้นผมก็เห็นใบหน้ำที่เป็นกังวลของลีฮุนซึงและถำม
“เกิดอะไรขึ้น?”
ผู้คนรอบตัวพวกเรำก ำลังส่งเสียงออกมำ ลีจีฮเยและคนอื่นๆ
ก ำลังแออัดอยู่ในที่ๆ หนึ่ง กลำงอำกำศ มันมีร่องรอยของมิติที่
บิดเบี้ยวก ำลังปรำกฏขึ้น

ประตูวำร์ป มันคือเส้นทำงที่สหำยและผมเดินผ่ำนมำ ท ำไมมัน
ถึงเปิดขึ้น? ไม่ใช่ว่ำสถำนกำรณ์จบลงแล้วเหรอ?
ลีฮุนซึงอธิบำย “กลุ่มเกำหลีใต้กลุ่มที่สอง” กลุ่มที่สอง? พวก
เขำมำตอนนี้เหรอ? “ฉันไม่แน่ใจจริงๆ…”
ดูเหมือนว่ำกลุ่มที่สองจะมำสำยเกินไปแล้ว โดยปกติแล้วกลุ่มที่
สองจะปรำกฏขึ้นหลังจำกกลุ่มที่หนึ่งปรำกฏตัวได้หนึ่งอำทิตย์
แต่ครำวนี้ก ำลังเสริมไม่มำจนกระทั่งสถำนกำรณ์จบลง มัน
แตกต่ำงไปจำกญี่ปุ่นที่มีถึงสำมกลุ่ม
ลีฮุนซึงและผมมุ่งหน้ำไปยังประตูวำร์ป
“ลุง ทำงนี้!”
ผมมุ่งหน้ำไปตำมเสียงของลีจีฮเย และจำกนั้นชำยคนหนึ่งก็
ปรำกฏตัวขึ้นที่ประตูวำร์ป ร่ำงกำยของเขำทั้งร่ำงเป็นดั่งถ่ำนที่
ถูกเผำไปหมด
“อ่ำำ…”

ชำยคนนี้คือคนที่ผมรู้จัก ผมถำมเขำด้วยสีหน้ำตกใจ “จำงมิ
นซอบ? นี่มันอะไรกัน…?”
จำงมินซอบ เขำคือหนึ่งในผู้อ่ำนเพียงไม่กี่คนที่อยู่ข้ำงผมเมื่อ
ผมต่อสู้กับผู้เผยพระวจนะ ผมคิดว่ำเขำตำยไปหลังจำก
สงครำมแห่งรำชำแล้ว เพรำะผมไม่เห็นหน้ำเขำมำสักพักแล้ว
ท ำไมเขำมำอยู่ที่นี่ได้…?
ลีซอลฮวำเดินเข้ำมำและเริ่มรักษำจำงมินซอบ อย่ำงไรก็ตำม
มันก็สำยเกินไปแล้ว ในช่วงเวลำสุดท้ำย จำงมินซอบได้สบตำ
กับผมและพึมพ ำ “อ-อย่ำ… กลับ.. ไป…”
พวกมันคือค ำพูดสุดท้ำยของจำงมินซอบ
***
[คุณได้ปกป้องควำมสงบสุขของดินแดนแห่งสันติ]
เชือกเส้นใหญ่ส่องแสงอยู่ในอำกำศ มันยังคงมีบรรยำกำศรื่น
เริง แต่กำรแสดงออกของสมำชิกปำร์ตี้ของผมก็แตกต่ำงไป ลี
จีฮเยที่ก ำลังสับสนถำมออกมำ “นี่มันเรื่องบ้ำอะไรกัน?”

มันเป็นเหตุกำรณ์ที่สถำนกำรณ์ยังไม่ได้ปิดตัวลงอย่ำงสมบูรณ์
ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่จะมีคนถูกส่งมำเพิ่ม แต่
ก ำลังเสริมกลับบำดเจ็บตั้งแต่แรก
“มันมีเหตุกำรณ์แบบนี้กับญี่ปุ่นไหม?”
เร็นส่ำยหัวให้กับค ำถำมของลีฮุนซึง “บำงทีพวกเขำอำจจะถูก
โจมตีโดยอะไรบำงอย่ำงในขณะที่ข้ำมประตูวำร์ปมำ…”
“เป็นไปได้ไหม?”
มันมีหลำยครั้งที่มีเผ่ำพันธุ์มิติอำศัยอยู่ในประตูวำร์ป อย่ำงไรก็
ตำม จำกควำมทรงจ ำของผม มันก็ไม่ได้เกิดขึ้นในสถำนกำรณ์
นี้
จำกนั้นลีจีฮเยก็ออกควำมเห็น “บำงทีคนที่เหลืออำจจะก ำลัง
ต่อสู้กันเอง?”
ผมไม่ต้องกำรให้เป็นอย่ำงนั้น แต่มันก็เป็นกำรคำดเดำที่มี
เหตุผลที่สุด เร็นพยักหน้ำและเสริม “มันไม่มีบัลลังก์หนึ่งเดียว
ในฝั่งเกำหลีใต้ใช่ไหม?”

“ใช่”
“งั้นก็เป็นไปได้”
ญี่ปุ่นก ำลังอยู่ในสถำนกำรณ์ที่คล้ำยคลึงกัน ในประเทศที่ไม่ได้
รับผลกระทบจำกบัลลังก์หนึ่งเดียว ผู้น ำกลุ่มก็มักจะเปลี่ยนไป
เท่ำที่ผมรู้ สิ่งนี้เกิดขึ้นหลำยครั้งในหนทำงเอำชีวิตรอด
สถำนกำรณ์นี้น่ำแปลกใจเล็กน้อย มันยังเป็นช่วงเริ่มต้นของ
สถำนกำรณ์อยู่ ถ้ำพวกที่โดดเดี่ยวรวมตัวกัน ควำมแข็งแกร่ง
ของพวกเขำก็ยังไม่สูงพอ นอกจำกนี้ โซลยังได้เตรียมแผน
ฉุกเฉินไว้ ที่นั่นมียูซำนอำ จำงฮีวอน และแม่ของผม รำชำ
พเนจร
มันเป็นไปไม่ได้ที่กลุ่มผู้น ำใหม่จะปรำกฏตัวขึ้นตรำบใดที่พวก
เขำอยู่ สำยตำของสมำชิกปำร์ตี้ดูเป็นกังวล
“บำงที… เป็นไปไม่ได้น่ำ”

ไม่มีกลุ่มที่สองปรำกฏขึ้นตำมเวลำ มีเพียงแค่จำงมินซอบ
เท่ำนั้นที่อยู่ในสภำพปำงตำย และยังมีข้อควำมว่ำ ‘อย่ำ
กลับไป’ ผมสำมำรถคำดเดำควำมเป็นไปได้ได้อยู่บ้ำง แต่…
“พวกเรำคงไม่รู้อะไรเว้นเสียแต่ว่ำจะกลับไป” เขำปรำกฏตัว
ขึ้นตอนไหนกัน? ยูจงฮยอคพูดจำกข้ำงๆ ผม
ผมพยักหน้ำให้กับค ำพูดของเขำ “นำยพูดถูก งั้นก็กลับไปดู
กัน”
จำกนั้นข้อควำมของสถำนกำรณ์ก็ดังออกมำ
[รำงวัลเพิ่มเติมส ำหรับผู้มีส่วนร่วมหลักมำถึงแล้ว]
[ผู้มีส่วนร่วมหลัก: คิมทกจำ, ยูจงฮยอค]
ในที่สุดรำงวัลของสถำนกำรณ์หลักก็มำถึง
[คุณต้องกำรตรวจลิสต์รำงวัลหรือไม่?]
ผมพยักหน้ำ
[ลิสต์รำงวัล]

1. พัดพับคลื่นจันทรำ (ระดับ SSS)
2. ดำบมังกรครำม (ระดับ SSS)
3. สร้อยข้อมือของรำชำจอมเวทย์ (ระดับ SS)
4. เลือกหนึ่งในสกิลระดับ A ดังต่อไปนี้
มันมีทั้งสิ้นสี่รำงวัล ลิสต์รำงวัลดูน่ำสนใจมำกเพรำะ
สถำนกำรณ์นั้นยำกมำก
ไอเท็มอย่ำงพัดพับคลื่นจันทรำและดำบมังกรครำมคงจะ
สำมำรถแสดงควำมแข็งแกร่งเทียบได้กับสตำร์รีลิคหลังจำก
พวกมันค่อยๆ พัฒนำขึ้น มันคงจะไม่เสียหำยอะไร นอกจำกนี้
มันยังมีสร้อยข้อมือของรำชำจอมเวทย์ นี่คือไอเท็มที่ดีที่
สำมำรถป้องกันต่อเวทมนตร์ระดับพื้นฐำนและระดับกลำงได้
จำกผู้หวนคืนสำยเวทมนตร์
อย่ำงไรก็ตำม ผมก็ได้รับดำบตัดหญ้ำมำแล้ว และไอเท็มสอง
ชิ้นแรกก็ไม่ได้มีประโยชน์นัก สร้อยข้อมือของรำชำจอมเวทย์ก็
น่ำสนใจ แต่มูลค่ำของมันก็ลดลงเว้นเสียแต่ว่ำผมจะได้พบกับผู้
หวนคืน ดังนั้นค ำตอบก็ถูกเขียนไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

“ฉันจะเลือกตัวเลือกที่สี่”
ลิสต์สกิลปรำกฏขึ้นตรงหน้ำของผม สกิลส่วนใหญ่ที่ปรำกฏขึ้น
นั้นเป็นของโลกผู้ฝึกยุทธ์
กำรส ำแดงคุณสมบัติใหม่แห่งธรรมชำติ
ดำบหยำงเล็ก
ฝ่ำมือไทเก็กพร่ำมัว
…
มันมีเคล็ดวิชำที่ยอดเยี่ยมของส ำนักเส้ำหลิน หรือของผู้มี
ชื่อเสียงต่ำงๆ ทุกอันเป็นสกิลที่ผมอยำกได้ แต่ผมเลือกได้แค่
อันเดียวเท่ำนั้น ดังนั้นผมต้องระวัง
อย่ำงที่ผมกล่ำวไปเมื่อครั้งล่ำสุด ไม่ว่ำจะเป็นสกิลระดับไหน
บำงสกิลก็จะมีวิธีกำรได้มำที่ยำกมำกๆ มันมีโอกำสที่จะได้รับส
กิลของโลกผู้ฝึกยุทธ์อีกครั้ง แต่ถ้ำผมพลำดโอกำสนี้ไป มันก็จะ

มีสกิลที่ผมไม่มีทำงได้มำอีก ยกตัวอย่ำงเช่น สกิลระดับ A
เฉพำะตัวของดินแดนแห่งสันติ
“ฉันจะเลือกสกิลระดับ A กำรย่อขนำด”
ลีจีฮเยเห็นตัวเลือกของผมและตะโกนออกมำ “ลุง ลุงบ้ำไป
แล้วเหรอ?”
“ท ำไม?”
“ท ำไมลุงถึงเลือกมัน? เครียดเกินจนอยำกจะเป็นคนจิ๋วเหรอ…
ฉันว่ำลุงเลือกดำบมังกรครำมแล้วเอำมำให้ฉันดีกว่ำ!”
ลีฮุนซึงก็ดูประหลำดใจเช่นกัน เด็กๆ ไม่สนใจอะไรและเล่นกัน
ต่อ ในทำงกลับกัน คนจิ๋วก็ดูประทับใจแปลกๆ พวกเขำอำจจะ
คิดว่ำผมเลือกสกิลนี้เพื่อจะระลึกถึงพวกเขำ
[ตอนนี้กำรแจกรำงวัลได้สิ้นสุดลงแล้ว มันถึงเวลำที่จะกลับไป
แล้ว ข้ำแน่ใจว่ำพวกเจ้ำเริ่มผูกพันกันแล้ว แต่โปรดกล่ำวลำ
กันซะ]

โดเกบิประกำศ และจำกนั้นประตูวำร์ปขนำดใหญ่ก็ปรำกฏขึ้น
ในอำกำศ กิลเลเมียมและคนจิ๋วมำรวมตัวกันรอบๆ พวกเรำ
“เดินทำงปลอดภัยนะ!”
“ขอบคุณนะ ฉันจะจดจ ำพวกนำยไว้เสมอ”
คนจิ๋วร้องเพลงอ ำลำให้พวกเรำ ดวงตำของเร็นเปลี่ยนเป็นสี
แดง กลุ่มญี่ปุ่นหำยเข้ำไปในประตูวำร์ป สมำชิกปำร์ตี้ของผม
เป็นคนสุดท้ำยที่จำกไป เพลงของคนจิ๋วยังคงด ำเนินต่อไป
ผมฟังต่อไปเรื่อยๆ และดูเหมือนจะได้ยินเนื้อร้อง
– วีรบุรุษผู้ช่วยดินแดนแห่งสันติ
ชื่อของเขำ
มันไม่ใช่โดกูจำ
ทกจำ
มันคือทกจำ

เชี่ย นี่เนื้อเพลงเหรอ?
[สิ่งมีชีวิตในดินแดนแห่งสันติเชื่อมโยงกับต ำนำนของคุณ]
[ควำมส ำเร็จนี้สำมำรถดูได้หลังจำกกลำยเป็นกลุ่มดำว]
บนหอระฆัง ผมเห็นเคียร์อีออสก ำลังมองมำที่ผม ผมคิดว่ำเขำ
คงจะวิ่งมำและสร้ำงกำรคุกคำมทุกประเภทหลังจำก
สถำนกำรณ์จบลง แต่เขำก็แค่มองอย่ำงเงียบๆ
เร็นบอกกับผม “ฉันคิดว่ำเขำชื่นชมนำยนะ”
“ฮะ?”
“มันเป็นแค่ควำมรู้สึก ฉันไม่รู้ว่ำท ำไม”
เร็นยิ้มให้ผม คุณสมบัติของเธอในฐำนะผู้สร้ำงอำจจะหำยไป
แต่ผู้แต่งก็ยังคงเป็นหนึ่งในผู้อ่ำน
“รอดชีวิตมำให้ได้และพบกันใหม่นะ ชำวเกำหลีใต้”
เร็นโค้งตัวและหำยไปในประตูวำร์ป จำกนั้นพวกเรำก็เข้ำไป
วิสัยทัศน์ของผมหมุนวน และเมื่อผมได้สติกลับมำ เท้ำของผมก็

แตะพื้นแล้ว ผมไม่ได้เวียนหัวนักเพรำะผมเคยมีประสบกำรณ์
มำก่อนแล้ว
[สถำนกำรณ์หลักสิ้นสุดลงแล้ว]
ภำพของกรุงโซลประจักษ์แก่สำยตำของผม ผมมองไปรอบๆ
และยูจงฮยอคก็เป็นแค่คนเดียวที่อยู่ในต ำแหน่งเดียวกับผม
พวกเรำอำจจะเข้ำประตูวำร์ปเดียวกันมำ แต่ทำงออกนั้น
แตกต่ำงกันออกไป ถึงกระนั้นก็เถอะ ท ำไมผมต้องอยู่กับไอ้นี่
ด้วย…
“ทกจำ ขยับ” ในเวลำที่ยูจงฮยอคพูดออกมำ พื้นดินที่พวกเรำ
ก ำลังยืนอยู่ก็ระเบิดออก กระสุนเวทมนตร์ที่ลอยเข้ำมำเปลี่ยน
บริเวณนี้ให้วุ่นวำย
“รำชำสูงสุด!”
“อย่ำตกใจไป! ยิง!”
“พวกเขำไม่ได้อยู่ฝ่ำยเดียวกัน! ทิ้งรำชำสูงสุดไว้และไปจัดกำร
รำชำผู้ไม่สังหำร!”

ในแง่หนึ่ง มันก็เป็นกำรซุ่มโจมตีที่คำดไว้อยู่แล้ว ผู้คนหลำยสิบ
คนมำรวมตัวกันอยู่เหนือเมฆฝุ่น ในแวบแรก พวกเขำมี
อุปกรณ์ที่ยอดเยี่ยมและมีผู้สนับสนุน
พวกเขำอำจจะเป็นอวตำรของเนบิวลำอื่นๆ อย่ำงเช่นที่เพอร์
เซโฟนีเตือนผมรึเปล่ำ? ค ำตอบก็ยังไม่รู้
“เขำฆ่ำใครไม่ได้! มันจะมีบทลงโทษถ้ำเขำฆ่ำ! ดังนั้นอย่ำไป
ลังเล!”
“มีควำมเป็นไปได้ที่เขำต้องเก็บคะแนนและจะฟื้นขึ้นมำอีกครั้ง
อย่ำพลำดช่วงเวลำที่เขำคืนชีพและฆ่ำเขำซะ!”
…ข้อมูลนั้นรั่วไหลออกไปตอนไหนนะ? พวกเขำรู้กระทั่งข้อมูล
ของ ‘รำชำผู้ไม่สังหำร’ หลังจำกนั้นสักพัก คนที่เป็นผู้น ำก็
ปรำกฏตัวขึ้นผ่ำนฝุ่น
“คิมทกจำ! วำงอำวุธลงช้ำๆ และมำทำงนี้!”

ผมฟังค ำพูดของเขำ เมื่อพวกเขำอยู่ใกล้ๆ รูปลักษณ์ของอำวุธ
ก็ชัดเจนขึ้น แต่ละคนสวมอุปกรณ์ระดับ A และค่ำสถำนะ
โดยรวมของพวกเขำก็ยอดเยี่ยม
พวกเขำคงจะไม่ถูกกดดันโดยกลุ่มพเนจรที่แม่ของผมเป็นผู้น ำ
คนเหล่ำนี้มำจำกไหนกัน? ผู้น ำยิ้มเยำะผมรำวกับว่ำมันจบลง
แล้ว
ผมยิ้มให้เขำและถำม “นำยได้ข้อมูลของฉันมำจำกไหนกัน?”
“นำยจะท ำไม?”
“ฉันจะบอกให้นำยรู้ว่ำมันมีส่วนที่ผิดอยู่”
“อะไร?”
[ดำบแห่งศรัทธำถูกเปิดใช้งำน!]
ดำบแห่งศรัทธำถูกดึงออกมำและตวัดเข้ำใส่ผู้น ำและคนของ
เขำที่อยู่รอบๆ ตัวของผมในทันที่
(จบตอน)