มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 133 – ผู้ท ำลำยสถำนกำรณ์ (4)

“อ-อั๊ค?”
หัวของคนที่อยู่ตรงหน้ำล้มลง และคนที่อยู่รอบๆ เขำก็ถอย
ออกไปด้วยควำมหวำดกลัว
“เขำฆ่ำคน! หมอนั่นฆ่ำคน!”
“เขำไม่ใช่รำชำผู้ไม่สังหำรเหรอ? นี่มันต่ำงไปจำกสิ่งที่ฉัน
บอกหนิ!”
ผู้คนรีบพุ่งออกไปพร้อมกับอำวุธของพวกเขำ ผมไม่จ ำเป็นต้อง
ใช้สกิลอะไรในกำรจัดกำรกับพวกปลำซิวปลำสร้อยพวกนี้ ผม
ใช้แค่ดำบแห่งศรัทธำและไล่ล่ำผู้คนที่ก ำลังหนีไป
“อ๊ำกกก!”

ผมท ำลำยวงล้อมไปอย่ำงเรียบร้อย คนสุดท้ำยกรีดร้องออกมำ
ในขณะที่เขำถูกฟัน ผมตรึงดำบไว้กับร่ำงของเขำ มันไม่มีควำม
ลังเลเลย
“ฉ-ฉันไม่เห็นได้ยินมำเลยว่ำเขำมีสกิลมำกขนำดนี้…?”
“หนีไป!”
ถึงตอนนี้ ผมพยำยำมไม่ฆ่ำใครไม่ว่ำเขำจะพยำยำมโจมตีผม
แน่นอน ผมไม่ได้ต้องกำรสูญเสียรำชำผู้ไม่สังหำรไป เมื่อผมท ำ
แบบนี้ซ้ ำแล้วซ้ ำเล่ำ ผมก็พัฒนำนิสัยที่ไม่ฆ่ำขึ้นมำ
แต่ตอนนี้มันต่ำงออกไปแล้ว ผมจะสร้ำงจุดอ่อนให้กับตัวเองถ้ำ
ผมไม่ท ำอะไรเลย ควำมอ่อนแอนั้นหมำยควำมว่ำไฮยีน่ำ
จ ำนวนนับไม่ถ้วนจะเกิดขึ้นในอนำคต เมื่อผมตัดสินใจ มันก็ไม่
มีควำมลังเลอยู่ในมือของผม
ไฮยีน่ำที่เหลืออยู่ทรุดตัวลงในทันที่ เหลืออีกแค่คนเดียวเท่ำนั้น
“นำยช้ำ”

ผมได้ยินเสียงดำบและเห็นยูจงฮยอคเก็บดำบ มันไม่มีกำร
แสดงออกบนใบหน้ำของคนที่เข่นฆ่ำไปมำกกว่ำผม
“อ-เอ่อ ไหนบอกว่ำรำชำสูงสุดจะไม่ร่วมมือกับเขำ…”
ชำยที่เหลืออยู่คนเดียวเดินถอยหลังไปในขณะที่แขนขำของเขำ
สั่น
ผมถำมเขำ “ใครสั่งนำย?”
“ร-เรื่องนั้น…”
[ตัวละคร ‘โซลอินกู’ ตกอยู่ในควำมทุกข์ทรมำนแสนสำหัส]
อึดใจต่อมำ กำรแสดงออกของเขำก็เปลี่ยนไป และเขำก็พุ่งเข้ำ
หำผมในทันใด
“อ๊ำำำก!”
เป็นไปไม่ได้ มันแปลก ท ำไมต้องวิ่งเข้ำมำตำยเมื่อเขำไม่มี
โอกำสชนะเลย? ควำมรู้สึกหนึ่งปรำกฏขึ้นในจิตใจของผม

จำกนั้นชำยคนนั้นก็ตะโกนออกมำ “เพื่อปลดปล่อย
มนุษยชำติ!”
เขำดูจะเป็นผู้พลีชีพ
…ปลดปล่อยมนุษยชำติ? ดำบของยูจงฮยอคขยับ และศีรษะ
ของชำยคนนั้นก็หล่นลงมำ
“นำยก ำลังยืนบื้ออะไร?” ผมได้สติกลับมำด้วยเสียงล้อเลียน
ของยูจงฮยอค
“นำยไม่คิดว่ำมันแปลกๆ เหรอ?”
“ยำกนะที่จะมีคนที่ภักดีขนำดนี้”
“นำยก็รู้ มนุษย์ไม่ใช่สัตว์ที่ซื่อสัตย์ ยิ่งกว่ำนั้น ในสถำนกำรณ์
ปัจจุบัน…”
ยูจงฮยอคดุผม “นำยยืดเวลำออกไป และสิ่งที่ซ่อนอยู่ก็หนีไป
ได้”

ผมไม่อำจสนทนำกับไอ้บ้ำนี่ได้ พวกเรำตัดสินใจเดินตำม
เส้นทำงของคนที่หลบหนีไป ผมถำม “…นำยไงก็เถอะ นำยจะ
ไปกับฉันเหรอ?”
“…”
“หรือว่ำนำยก ำลังมองหำโอกำสต่อยฉัน?”
ยูจงฮยอคมองผมด้วยสำยตำที่น่ำเกรงขำมและพูดออกมำอย่ำง
ช้ำๆ “นำยเป็นคนเตือนฉันเองนะ ขอบใจมำก”
“…ฉันคงจะซำบซึ้งกว่ำนี้ถ้ำนำยลืมมันไปซะ”
ผมถอนหำยใจและตรวจสอบพื้นที่โดยรอบ มันคือสถำนีคั๊กจี
ซำน
ยูจงฮยอคถำมด้วยสีหน้ำงงๆ “…แปลก สถำนกำรณ์ล่ำมอน
สเตอร์ควรด ำเนินกำรอยู่ในโซลโดม”
“ฉันไม่รู้ กำรล่ำอำจจะไม่ได้หมำยถึงกำรล่ำจริงๆ ก็ได้”

ถนนทุกสำยถูกปกคลุมไปด้วยร่ำงอวตำรชุ่มเลือด มันมีซำกศพ
ก ำลังนอนกองอยู่บนถนน ก่อนหน้ำนี้ก็มีซำกศพมำกมำย
ปัญหำในครำวนี้คือวิธีในกำรสังหำร
ยูจงฮยอคมองไปที่บำดแผลและพยักหน้ำ “บำดแผลพวกนี้เป็น
ฝีมือของมนุษย์”
หำกสถำนกำรณ์ล่ำมอนสเตอร์เกิดขึ้น บำดแผลของพวกเขำคง
จะเป็นรอยฟันหรือรอยกรงเล็บจำกมอนสเตอร์ อย่ำงไรก็ตำม
เห็นได้ชัดว่ำคนเหล่ำนี้ตำยจำกอำวุธคมหรือไม่ก็กระสุนเวท
มนตร์
กล่ำวอีกนัยหนึ่ง มันมีกำรต่อสู้ที่ไม่เกี่ยวกับสถำนกำรณ์เกิดขึ้น
ไม่นำนหลังจำกนั้น พวกเรำก็พบคนที่หนีไป
“ตรงนั้น”
ก่อนที่พวกเรำจะเข้ำไปใกล้ ชำยคนนั้นก็ถูกแทงด้วยลูกศรที่พุ่ง
มำจำกที่ไหนสักแห่ง ผมชักดำบออกมำเพื่อเผชิญหน้ำกับศัตรู

ใหม่ ก่อนที่จะพบกับกลุ่มที่ไม่คำดคิด พวกเขำคือฮวำรัง พวก
เขำเริ่มพูดถึงคนตำย
“ไม่ต้องสงสัยเลย มันคือเศษเดนของผู้กอบกู้”
“จัดกำรซะ”
ผมยืนยันว่ำพวกเขำไม่ใช่ศัตรูและวิ่งไปหำพวกเขำ
“เดี๋ยวก่อน!”
จำกนั้นผู้หญิงคนหนึ่งก็มองมำที่ผม เธอมีใบหน้ำเหนื่อยล้ำจำก
กำรต่อสู้
“คิมทกจำ?”
เธอเป็นมินจีวอน
***
พวกเรำได้ยินข่ำวที่ไม่คำดคิดจำกเธอ
“…ฝ่ำยรำชำแตกพ่ำยแล้ว?”

“อันดับแรก กองก ำลังของรำชำเมตไตรยถูกโจมตี และจำกนั้น
ก็เป็นรำชำพเนจร”
ผมรู้สึกตกใจ ชั่วขณะหนึ่ง มันมีควำมรู้สึกเวียนหัวอันรุนแรง
“รำชำพเนจรตำยรึยัง?”
“ฉันไม่รู้ว่ำเธออยู่ที่ไหน ในตอนนี้เธอขำดกำรติดต่อไป จอนอิล
โด รำชำผู้เป็นกลำง ได้เข้ำร่วมกับฝ่ำยอื่น”
มันเป็นไปได้แน่นอนถ้ำมันเป็นรำชำผู้เป็นกลำง บำงครั้งค ำว่ำ
‘เป็นกลำง’ ก็หมำยถึงคนที่ขี้ขลำดที่สุด
จิตใจของผมเริ่มซับซ้อนขึ้น ถ้ำแม่ของผมถูกโจมตี มันก็ไม่มี
กำรรับประกันว่ำจำงฮีวอนและยูซำนอำจะปลอดภัย คนพวก
นั้นมันเป็นใครกัน?
ผมถำม “กองก ำลังยออิโดที่พวกเรำเคยเจองั้นเหรอ?”
“ไม่ มันเป็นกองก ำลังใหม่ ไอ้พวกบ้ำนั่นเรียกตัวเองว่ำโบสถ์ผู้
ไถ่บำป… และยออิโดก็อยู่ในมือของพวกเขำแล้ว”

…โบสถ์ผู้ไถ่บำป? ผมรู้จักชื่อนี้ดี มันเป็นเพรำะโบสถ์ผู้ไถ่บำป
คือกลุ่มที่มีต ำแหน่งส ำคัญในนิยำยต้นฉบับ
อย่ำงไรก็ตำม มันก็มีบำงสิ่งผิดปกติ เดิมทีโบสถ์ผู้ไถ่บำปจะ
ปรำกฏขึ้นในสถำนกำรณ์ที่สิบหลังจำกสถำนกำรณ์ปลดปล่อย
กรุงโซลสิ้นสุดลง
“จู่ๆ โบสถ์ผู้ไถ่บำปก็ปรำกฏตัวขึ้นในวันที่นำยจำกไป พวกเขำ
บอกว่ำพวกเขำก ำลังจะปลดปล่อยเผ่ำพันธุ์มนุษย์จำก
สถำนกำรณ์… กองก ำลังที่ต่อกรกับพวกเขำถูกก ำจัดออกไปโดย
ไม่ลังเล”
ยูจงฮยอคถำม “กองก ำลังนั่นซ่อนตัวอยู่ที่ไหน? กองก ำลังใหญ่
ทั้งหมดในโซลจะมำรวมตัวกันเมื่อตอนเริ่มต้นของสถำนกำรณ์
ที่หก”
“…พวกเขำไม่ได้มำจำกโซล”
ผมเข้ำใจทันทีว่ำเธอหมำยถึงอะไร ฉับพลันก็มีล ำแสงพุ่ง
ออกมำจำกทำงด้ำนหน้ำของพวกเรำ มันไม่ใช่ล ำแสงหนึ่งหรือ

สองสำยที่ตกลงมำจำกฟำกฟ้ำ เหล่ำมนุษย์ถูกอัญเชิญออกมำ
ด้วยล ำแสงนั้น รำวกับว่ำมันคือสปอตไลท์จำกสรวงสวรรค์
ครึ่งหนึ่งของพวกเขำดูเหมือนคนบ้ำ แต่มันก็มีอีกครึ่งที่มีดวงตำ
ที่ชัดเจน
จำกนั้นก็มีข้อควำมดังออกมำ
[ผู้มำใหม่ได้เข้ำมำยังโซนสถำนกำรณ์!]
[สถำนกำรณ์หลักที่เจ็ดก ำลังด ำเนินกำรอยู่ ณ โซลโดม]
มันมีผู้คนมำกกว่ำ 900 คนถูกเรียกตัวไปที่จัตุรัส ทุกคนใส่ชุด
ล ำลอง ไม่ใช่อุปกรณ์ต่อสู้
ยูจงฮยอคพึมพ ำ “มันได้เวลำที่จะมีคนใหม่ๆ เข้ำมำแล้ว”
ณ ปัจจุบัน สถำนกำรณ์หลักก ำลังด ำเนินกำรณ์อยู่เฉพำะใน
เมืองหลวงของประเทศต่ำงๆ ทั่วโลกเท่ำนั้น ในขณะที่พวกเรำ
ผ่ำนสถำนกำรณ์ต่ำงๆ ไป มันก็จะยิ่งมีอวตำรล้มตำยมำกยิ่งขึ้น
ในกรณีเช่นนั้น ส ำนักงำนจึงต้องอัญเชิญมนุษย์จ ำนวนหนึ่ง

ออกมำตำมกฎระเบียบภำยใน ส่วนใหญ่จะถูกสุ่มเรียกมำจำก
ทั่วประเทศ
เหมือนอย่ำงตอนนี้
“อ-เอ่อออ… อ๊ำกกก…”
ผู้คนส่วนใหญ่รู้สึกหวำดกลัว แต่ก็มีอวตำรหลำยคนเริ่มส ำรวจ
พื้นที่โดยรอบแล้ว จำกรูปลักษณ์ของพวกเขำ พวกเขำดู
เหมือนกับว่ำเพิ่งผ่ำนสถำนกำรณ์แรกมำ
ดวงตำของยูจงฮยอคหรี่ลง “โบสถ์ผู้ไถ่บำปก็ถูกอัญเชิญมำ
เหมือนคนพวกนี้?”
“ใช่”
“มันไม่สมเหตุสมผลเลย คนที่เพิ่งถูกเรียกตัวมำไม่น่ำจะ
เอำชนะอวตำรที่มีอยู่เดิมได้”

ยูจงฮยอคพูดถูก แน่นอนว่ำคนที่เพิ่งถูกอัญเชิญมำนั้นก็คงจะ
ได้รับรำงวัลที่ดีกว่ำเพื่อควบคุมควำมสมดุล อย่ำงไรก็ตำม นั่น
เพียงอย่ำงเดียวก็ไม่เพียงพอที่จะเอำชนะอวตำรที่มีอยู่แล้ว
มินจีวอนเม้มริมฝีปำกของเธอและกล่ำวว่ำ “ลอร์ดของโบสถ์ผู้
ไถ่บำปแข็งแกร่งตั้งแต่แรกเลย”
ไหล่ที่สั่นของเธอบ่งบอกว่ำเธอได้เจอกับควำมหวำดหวั่นที่
แท้จริงมำ
“รำชำสูงสุด ฉันรู้ว่ำนำยแข็งแกร่ง แต่อย่ำไปสู้กับเขำ ควำม
แข็งแกร่งและควำมคิดของเขำเหนือกว่ำมนุษย์ไปแล้ว เขำ
ไม่ใช่มนุษย์ เขำเป็นเหมือนกับสิ่งมีชีวิตชนิดอื่น…”
จำกนั้นโดเกบิก็ปรำกฏตัวขึ้นท่ำมกลำงฝูงชนที่วุ่นวำย
[เอำล่ะ ทุกๆ คน อย่ำตกใจไป ใจเย็นลงก่อนและมองมำทำงนี้]
อวตำรหน้ำใหม่ให้ควำมสนใจกับโดเกบิเหมือนกับเด็กดี

[ในตอนนี้พวกเจ้ำถูกเรียกตัวมำและเป็นเหมือนกับลูกไก่ที่
สูญเสียมำรดำไป แน่นอนว่ำมีคนที่ได้เลือกผู้สนับสนุนที่ดีไป
แล้ว แต่เจ้ำก็ควรรู้ว่ำมันไม่ง่ำยเลยที่จะเอำชีวิตรอดไปในโลก
ใบนี้ ดังนั้นเจ้ำต้องหำ ‘กลุ่ม’ เพื่อปกป้องตัวเอง พวกเขำจะ
เป็น ‘แม่’ ที่คอยปกป้องเจ้ำไปจนกว่ำเจ้ำจะกลำยเป็นอวตำรที่
ยิ่งใหญ่]
ในเวลำนั้นเอง อวตำรบำงคนก็กรีดร้องออกมำ
“แค่นี้เหรอ มีข้อมูลแค่นี้เองเหรอ!”
“ถ้ำหมดแล้วก็หลบไปซะ!”
อวตำรเริ่มเคลื่อนไหวก่อนที่โดเกบิจะทันได้พูดจบ มันมี
เหตุกำรณ์ที่เกี่ยวข้องกับผู้เผยพระวจนะ และข้อมูลภำยในก็ถูก
เผยแพร่ออกไปด้วยอวตำรที่มีพลังของอินเทอร์เน็ต หลำยๆ
คนน่ำจะเตรียมตัวไว้อยู่แล้ว
“รำชำสูงสุด! ฉันขอเลือกอยู่กับรำชำสูงสุด!”
“ใช่แล้ว! อวตำรที่แข็งแกร่งที่สุดคือรำชำสูงสุด!”

เหล่ำคนผู้น่ำสงสำรก ำลังมุ่งหน้ำสู่ควำมตำยของพวกเขำด้วย
ตัวเอง ผมสวดภำวนำให้กับดวงวิญญำณของพวกเขำ
“ฉันได้ยินว่ำรำชำแห่งควำมงำมก็ไม่เลว”
“นำยก ำลังท ำอะไรน่ะ? เธออ่อนแอ”
“เธอสวยโคตร”
“…พวกเรำควรไปเจอเธอก่อนไหม?”
ใช่แล้ว นี่อำจจะช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นได้ ในทำงกลับกัน มันก็มี
บำงคนที่รอบคอบมำกกว่ำ
“พวกโง่ ขุมก ำลังที่แท้จริงไม่ใช่รำชำสูงสุดหรือรำชำแห่งควำม
งำม”
ผมได้ยินบำงคนที่มีสำยตำเศร้ำหมองซึ่งได้มำรวมตัวกัน
“รำชำผู้ไม่สังหำร หรือรำชำอมตะนั้นสุดยอดที่สุด”
“รำชำผู้ไม่สังหำร?”

“ว่ำกันว่ำแม้เขำถูกฆ่ำ เขำก็ไม่ตำย”
“ว้ำว สุดยอด”
“ในควำมเป็นจริง มันมีข่ำวลือว่ำรำชำสูงสุดและรำชำแห่ง
ควำมงำมก็ถูกเขำจัดกำร นอกจำกนี้ยังมีผู้หญิงหลำยคนไล่ตำม
เขำอยู่?”
เอ่อ… ใช่เหรอ?
“จริงเหรอ? เขำเป็นใครกัน? ชื่อของรำชำคืออะไร?”
“ฉันก็ไม่แน่ใจ…”
“บ้ำเอ้ย แล้วพวกเรำจะหำเขำได้ยังไง?”
“ฉันได้ยินมำว่ำให้หำตัวรำชำที่น่ำเกลียดที่สุด”
ทันใดนั้นเอง ผมก็รู้สึกถึงสำยตำคู่หนึ่ง และยูจงฮยอคก็ก ำลัง
จ้องมองมำที่ผมอย่ำงเงียบๆ เขำมองหำอะไรกันวะ?
“ไม่ เร็วๆ นี้…”

ในขณะเดียวกัน กำรสนทนำของอวตำรก็เกิดขึ้นอย่ำงต่อเนื่อง
รำชำคนไหนดีกว่ำกัน และพวกเขำควรไปอยู่ภำยใต้รำชำคน
ไหน? ผมรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมำที่ได้ท ำลำยบัลลังก์หนึ่งเดียวไป
ในเวลำนั้นเองก็มีเสียงที่เหมือนกับแตรรถดังออกมำจำก
ระยะไกล มินจีวอนสะดุ้ง และเธอก็เริ่มสั่น “พวกเรำต้องหนี
แล้ว”
เสียงนั้นดังออกมำก่อนที่มินจีวอนจะทันได้พูดจบ
“เหล่ำคนผู้น่ำสงสำรที่ก ำลังละเล่นอยู่ในสถำนกำรณ์ของ
สิ่งมีชีวิตระดับสูง”
เสียงนั้นกว้ำง และมันก็เหมือนกับพื้นที่ทั้งหมดก ำลังดังขึ้น
พวกเขำปรำกฏตัวขึ้นบนหลังมอนสเตอร์ที่มีรูปร่ำงคล้ำยช้ำง
รำวกับว่ำพวกเขำก ำลังท ำกำรแสดง สมำชิกกลุ่มผู้ไถ่บำป
พึมพ ำบำงอย่ำงกับช้ำง ขบวนทัพที่เหมือนกับปำฏิหำริย์นี้ได้
ตรำตรึงอวตำรทุกคน
“พวกเรำมำเพื่อช่วยพวกนำย”

มันคือกำรปรำกฏตัวของโบสถ์ผู้ไถ่บำป อย่ำงไรก็ตำม กำร
แสดงออกของยูจงฮยอคก็แปลกไปในขณะที่เขำจ้องมองไปยัง
จุดศูนย์กลำงของกลุ่ม
“ฉันไม่รู้ว่ำเขำจะตำมฉันมำด้วยในชีวิตนี้”
(จบตอน)