มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 134 – ผู้ท ำลำยสถำนกำรณ์ (5)

ผมถำมยูจงฮยอคโดยอัตโนมัติ “นำยรู้จักคนพวกนี้เหรอ?”
“แค่หนึ่งในนั้น”
ยูจงฮยอครู้จักโบสถ์ผู้ไถ่บำปงั้นเหรอ? อืม เขำคงจะเจอพวกนี้
ในกำรเสื่อมถอยรอบที่สอง ผมเองก็คุ้นเคยกับโบสถ์ผู้ไถ่บำป
เหมือนกัน ตำมนิยำยต้นฉบับ โบสถ์ผู้ไถ่บำปคือกลุ่มที่ละทิ้ง
แบบแผนของโลกแห่ง ‘กำรไถ่บำป’ อย่ำงสิ้นเชิง
「”มันไม่มีกำรพ้นทุกข์อยู่ในโลกหลังควำมตำย”」
ค ำเทศนำแรกของโบสถ์ผู้ไถ่บำปเริ่มต้นด้วยสิ่งนี้
「”สิ่งที่ส ำคัญที่สุดคือเรื่องรำว และ ‘วันนี้’ ก็เป็นสิ่งที่พวก
เรำต้องปลดแอกตัวเองออกมำ”」
เพียงแวบแรก ค ำสอนของพวกเขำไม่ได้มีปัญหำอะไร มันให้
ควำมส ำคัญกับปัจจุบัน ไม่ใช่อดีตหรืออนำคต มันเป็นเรื่องรำว

ที่ผมได้ยินมำหลำยครั้ง แม้กระทั่งก่อนที่กำรท ำลำยล้ำงจะ
บังเกิดขึ้น
โบสถ์ผู้ไถ่บำปพึมพ ำสิ่งที่ไม่อำจเข้ำใจได้ในขณะที่น ำกองก ำลัง
ขนำดใหญ่ เหล่ำช้ำงที่ก ำลังส่งเสียงกรีดร้องอย่ำงรุนแรงคือ
ช้ำงหนำมทะเลทรำยระดับ 7 ในหมู่คนพวกนั้นคงมีคนที่
สำมำรถฝึกพวกมันได้
“อ-อู้วววว…”
“โบสถ์ผู้ไถ่บำป!”
เหล่ำอวตำรต่ำงส่งเสียงเชียร์ให้กับกำรเปิดตัวอันงดงำม ผม
ค่อนข้ำงหงุดหงิด โบสถ์ผู้ไถ่บำปได้ปรำกฏตัวขึ้นแล้ว มันมีคน
เข้ำมำแทรกแซงอนำคตที่ผมรู้ และมันยังเป็นตัวตนที่แข็งแกร่ง
มำก
ผมได้ยินเสียงช้ำงดังออกมำจำกทำงด้ำนหน้ำ “อวตำรน้อย
โบสถ์ผู้ไถ่บำปมำถึงแล้ว พวกเรำจะปลดแอกพวกนำยจำก
สถำนกำรณ์”

ด้วยค ำพูดเหล่ำนี้ สมำชิกของโบสถ์ผู้ไถ่บำปได้กำงแขนเข้ำหำ
เหล่ำอวตำร อวตำรก็เดินออกไปข้ำงหน้ำ
“…นำยหมำยควำมว่ำยังไง กำรปลดแอกจำกสถำนกำรณ์?”
“ก็อย่ำงที่ฉันพูด ฉันจะท ำให้นำยเป็นอิสระจำกสถำนกำรณ์”
ค ำพูดเหล่ำนี้ก็ยังเข้ำใจยำกอยู่ แต่พวกมันก็เหมำะสมที่จะใช้
ล่อลวงอวตำร
กำรปลดแอก อิสรภำพ
มันมีอวตำรบำงส่วนที่เตรียมตัวไว้แล้ว แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นคนที่
ถูกบังคับให้มำยังสถำนที่แห่งนี้ พวกเขำคือเหยื่ออันโอชะ
“พ-พวกเรำจะแข็งแกร่งขึ้นถ้ำพวกเรำเข้ำโบสถ์ผู้ไถ่บำปงั้น
เหรอ?”
อวตำรบำงส่วนโอนอ่อนไปแล้วในขณะที่บำงส่วนก็ระวังตัว
มำกยิ่งขึ้น พวกเขำเชื่อในอ ำนำจเด็ดขำดมำกกว่ำค ำพูดที่
คลุมเครือ

“แข็งแกร่งขึ้น…” เงำร่ำงหนึ่งขยับอยู่บนเกี้ยวเหนือตัวช้ำง มัน
ไม่สำมำรถระบุเพศของเสียงได้ “นำยคิดว่ำควำมแข็งแกร่งมัน
คืออะไรกัน?”
สำยตำคู่ต่ำงๆ จดจ้องไปยังชำยที่ถำมค ำถำมออกมำตอนแรก
และเขำก็พูดติดอ่ำงออกไปด้วยใบหน้ำขึ้นสี “อืม ควำม
แข็งแกร่งคืออ ำนำจ… หรือกำรมีสกิลที่แข็งแกร่ง! มัน
หมำยควำมถึงอะไรแบบนั้นใช่ไหม?”
“พลังที่แข็งแกร่งหรือสกิลที่แข็งแกร่ง… อะไรแบบนั้นเหรอ?”
พลังเวทมนตร์ยืดขยำยออกมำจำกเกี้ยวอย่ำงช้ำๆ และก่อตัว
ขึ้นเป็นฝ่ำมือขนำดยักษ์ มันคือกำรส ำแดงพลังเวทมนตร์ เคล็ด
วิชำที่สำมำรถใช้ได้โดยผู้หวนคืนถูกน ำมำใช้โดยอวตำรใน
สถำนกำรณ์
[กลุ่มดำว ‘นักโทษรัดเกล้ำทองค ำ’ แสดงควำมเป็นปรปักษ์ต่อ
‘ฝ่ำมือ’]

ฝ่ำมือขนำดใหญ่อันทรงพลังเข้ำปกคลุมฟำกฟ้ำและตกลงมำ
ทำงชำยหนุ่ม
“ว๊ำกกกกก!”
ทุกคนกรีดร้องให้กับเวทมนตร์อันน่ำตกตะลึง ในชั่วขณะที่ฝ่ำ
มือปกคลุมอวตำรไว้ มันก็กลำยเป็นสำยลมและหำยไป สำยลม
อันอบอุ่นและอ่อนโยนโอบล้อมอวตำร
“นำยก ำลังไล่ตำมสิ่งที่ไม่จีรัง ควำมแข็งแกร่งและควำมอ่อนแอ
ต่ำงก็เป็นภำพที่ถูกสร้ำงขึ้นโดยเรื่องรำว”
ม่ำนของเกี้ยวถูกยกขึ้นและมีบำงสิ่งโผล่ออกมำ เฉกเช่นดวง
ตะวันที่ส่องแสง ล ำแสงได้สำดออกมำจำกร่ำงทั้งร่ำง มันเป็น
เหมือนกับเทพจุติในขณะที่ล ำแสงตกกระทบผืนดิน
จำกนั้นผมก็ตระหนักได้ถึงบำงสิ่ง ผมไม่คิดว่ำ ‘ผู้น ำผู้ไถ่บำป’
ที่ผมรู้จักจะปรำกฏตัวขึ้นแล้วในสถำนกำรณ์นี้ อวตำรที่ขอ
ควำมแข็งแกร่งลังเลและเปิดปำกออกมำ

“อ-อะไรน่ะ… ฉันจะแข็งแกร่งขึ้นได้เหรอถ้ำฉันอยู่ภำยใต้
นำย?”
ลอร์ดแห่งโบสถ์ผู้ไถ่บำปพูดด้วยรอยยิ้มอันเมตตำ “มันไม่มี
ควำมหมำยอะไร”
“ม-ไม่มีควำมหมำยเหรอ?”
“สิ่งมีชีวิตที่น่ำสงสำรติดอยู่ในช่วงเวลำกองหนึ่ง ในตอนนี้นำย
ก ำลังถูกหลอกด้วยเรื่องรำว” มือของผู้น ำผู้ไถ่บำปสัมผัสเข้ำ
กับหน้ำผำกของอวตำร “บอกฉัน ใครเป็นแรงบันดำลใจให้
นำย ‘แข็งแกร่ง’? ท ำไมนำยถึงอยำกแข็งแกร่งขึ้น?”
อวตำรอ้ำปำกรำวกับว่ำเขำถูกครองง ำ “ร-เรื่องนั้น… ถ้ำ
แข็งแกร่งขึ้น… ก็จะเอำชีวิตรอดไปได้…”
“เอำชีวิตรอดงั้นเหรอ?”
“เพื่อควำมอยู่รอด… มันคือกำรเอำชีวิตรอด! แข็งแกร่งขึ้นและ
มีชีวิตอยู่ต่อไป…”

มันซ้ ำไปซ้ ำมำเหมือนกับบทเพลงของคนเขลำ อย่ำงไรก็ตำม
บำงทีนี่ก็อำจจะเป็นค ำตอบที่ตรงไปตรงมำที่สุด ผู้น ำผู้ไถ่บำป
ถำม “นั่นคือชีวิตของนำยงั้นเหรอ?”
“อ-อะไรนะ…?”
“ถ้ำนำยใช้ชีวิตไปเพื่อให้แข็งแกร่งขึ้น แล้วชีวิตของนำยไปอยู่
ที่ไหนกัน?”
รำวกับว่ำเขำตระหนักได้ถึงบำงสิ่งที่ไม่ควร ร่ำงกำยของอวตำร
สั่น
“ชีวิตของฉัน… หืม?”
น้ ำตำไหลออกมำจำกดวงตำของชำยหนุ่ม ชำยผู้นั้นร้องไห้
ออกมำอย่ำงต่อเนื่องโดยไม่เข้ำใจควำมหมำยของน้ ำตำ
เมื่อใดก็ตำมที่มนุษย์เผชิญหน้ำกับอำรมณ์ที่พวกเขำไม่สำมำรถ
เข้ำใจได้ พวกเขำจะพยำยำมหำค ำตอบอย่ำงแข็งขัน ทุกคน
เฝ้ำดูฉำกนี้ด้วยควำมรู้สึกอึ้งตะลึง รำวกับว่ำพวกเขำก ำลังรอ
ใครซักคนที่จะแก้ไขสถำนกำรณ์

ผู้น ำผู้ไถ่บำปเช็ดน้ ำตำของชำยหนุ่มและมีบำงคนถอนหำยใจ
ออกมำ
“นี่คือกับดักของเรื่องรำว”
ผมเงยหน้ำขึ้นมองท้องฟ้ำ และโดเกบิก็ดูเหมือนจะก ำลังฟังอยู่
ด้วยควำมสนใจ ผู้น ำผู้ไถ่บำปประกำศออกมำ “อย่ำถูกกลืนกิน
โดยอนำคต”
ทุกๆ ค ำพูดสลักเข้ำไปในหัวใจของเหล่ำอวตำร
“อย่ำหลงกลไปกับกำรพ้นทุกข์หลังควำมตำยที่จะมำถึงในวัน
ใดวันหนึ่ง”
อวตำรทุกคนที่เพิ่งเข้ำมำในสถำนกำรณ์เฝ้ำมองสิ่งที่เกิดขึ้น
อย่ำงเคลิบเคลิ้ม ไม่ว่ำพวกเขำจะเข้ำใจมันหรือไม่ ค ำพูดก็เริ่ม
แทรกซึมเข้ำสู่หัวใจของทุกๆ คน
ผู้น ำผู้ไถ่บำปพูดต่อ “ผู้ไถ่บำปได้อยู่ที่นี่แล้ว และนี่คือที่ๆ พวก
นำยควรจะอยู่”

“มีชีวิตและปกป้องปัจจุบัน ฟื้นคืนควำมภำคภูมิใจของมนุษย์
โดยไม่ถูกกลืนกินโดยอนำคต”
“ลุกขึ้นสู้! จำกนั้นก็ปล่อยตัวเองไปกับเรื่องรำวใหม่! นี่คือวิธี
เดียวที่จะปลดแอกจำกสถำนกำรณ์!”
มันสวยงำมน่ำฟัง อย่ำงน้อย ถ้ำคนที่ก ำลังพูดมันไม่ใช่ ‘ผู้น ำ
ของโบสถ์ผู้ไถ่บำป’ ผมมองไปยังยูจงฮยอค “ยูจงฮยอค”
ยูจงฮยอคชักดำบออกมำ มันมีจิตสังหำรอันรุนแรงอยู่บน
ใบหน้ำของเขำ “มันคือวิธีกำรที่ยอดเยี่ยมในกำรฝึกหน่วยกล้ำ
ตำยด้วยกำรพูดพล่ำมไร้สำระ”
ผู้น ำผู้ไถ่บำปหันมำตำมค ำพูดของยูจงฮยอค ในเวลำที่พวกเขำ
สบตำกัน ยูจงฮยอคพูดออกไป “ไสหัวไปซะ ผู้น ำผู้ไถ่บำป”
“นำย?”
คลื่นอำกำศอันกว้ำงใหญ่ดูเหมือนจะรุกล้ ำเข้ำมำรอบๆ และ
ผู้น ำผู้ไถ่บำปก็เริ่มลอยมำทำงนี้อย่ำงช้ำๆ คนผู้นี้สวมชุดฆำครำ
และก ำลังลอยอยู่บนฟำกฟ้ำพร้อมกับแผ่บรรยำกำศที่แปลก

ประหลำดรำวกับภูติ ผู้น ำแห่งโบสถ์ผู้ไถ่บำปตะโกนออกมำ “ยู
จงฮยอค?”
ท ำไม? รอยยิ้มอันงดงำมปรำกฏขึ้นบนใบหน้ำของผู้น ำ “ยูจงฮ
ยอค! นำยรู้ไหมว่ำฉันตำมหำนำยมำนำนแค่ไหน?”
เขำแข็งแกร่งยิ่งกว่ำอวตำรคนไหนที่ผมเคยเจอมำ ตำมนิยำย
ต้นฉบับ มันควรจะเป็นเวลำอีกนำนก่อนที่คนๆ นี้จะปรำกฏตัว
ดังนั้นผมจึงไม่ได้เตรียมกำรณ์ส ำหรับเขำไว้เลย
ผมเปิดใช้งำนลิสต์ตัวละครอย่ำงเงียบๆ
[สกิลเฉพำะตัว ลิสต์ตัวละครถูกเปิดใช้งำน]
[มีข้อมูลมำกเกินไปเกี่ยวกับบุคคลนี้ ลิสต์ตัวละครถูกแปลงเป็น
ลิสต์สรุป
จำกนั้นข้อควำมที่ผมเห็นเป็นครั้งแรกก็โผล่ขึ้นมำ
[ยังคงมีข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับบุคคลนี้มำกเกินไป ลิสต์ตัวละคร
จะพยำยำมสรุปอีกครั้ง]

[สรุปข้อมูลล้มเหลว]
[ไม่สำมำรถสรุปข้อมูลที่เกี่ยวข้องของบุคคลนี้ได้]
บ้ำน่ำ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะสรุปข้อมูล? ผมคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนที่จะ
เปลี่ยนกำรตั้งค่ำเป็นแค่ ‘แอตทริบิวต์แรก’ ของคนผู้นี้
[ลิสต์สรุปมีกำรเปลี่ยนแปลง]
+
[ลิสต์สรุปตัวละคร]
ชื่อ: เนอร์วำน่ำ เมอร์บิอุส
แอตทริบิวต์: ผู้กลับชำติมำเกิด (ต ำนำน)
+
…ผมขนลุกในทันทีที่ผมได้รับข้อมูล บ้ำเอ้ย มันเป็นเขำจริงๆ

วิธีที่สำมในกำรเอำชีวิตรอดบนโลกที่ถูกท ำลำย บุคคลข้ำงหน้ำ
ผมคือวิธีกำรที่สำม ผู้กลับชำติมำเกิด เนอร์วำน่ำ มนุษย์ผู้ไม่ใช่
มนุษย์
“ยูจงฮยอค!” มันเป็นเสียงแห่งควำมปิติยินดี
ผมเฝ้ำมองชำยคนนั้นขยับเข้ำมำใกล้ และฝ่ำมือของผมก็เปียก
ด้วยควำมตึงเครียด ควำมคิดของบุคคลนี้แตกต่ำงจำกมนุษย์
ธรรมดำ ไม่ว่ำผมอ่ำนหนทำงเอำชีวิตรอดมำมำกแค่ไหน มันก็มี
ข้อจ ำกัดที่ผมจะฉวยโอกำสจำกเขำได้ ดังนั้นผมควรท ำยังไง
ดี…
เนอร์วำน่ำยิ้มอย่ำงสดใสและกำงแขนออก “ยูจงฮยอค! มำเป็น
หนึ่งเดียวกับฉันเถอะ!”
ในเวลำนั้นเอง ผมก็เข้ำใจแล้วว่ำผมจะใช้เขำยังไง
***
เนอร์วำน่ำจ ำได้อย่ำงชัดเจนตั้งแต่วินำทีแรกที่เขำตื่นขึ้นมำใน
‘โลก’ นี้ น่ำขัน เนอร์วำน่ำเกิดมำเป็นด้วงด ำน้ ำ

‘…’
ในทันทีที่เขำลืมตำตื่นขึ้น เนอร์วำน่ำก็ถูกกบกิน ในชำติต่อมำ
เนอร์วำน่ำก็เกิดเป็นกบ
‘มันไม่ใช่ชีวิตง่ำยๆ’
ในชีวิตนั้น เขำถูกงูหำงกระดิ่งกินและตำย เนอร์วำน่ำกลำยเป็น
งูหำงกระดิ่งในชำติต่อมำ
‘อย่ำงน้อยฉันก็สำมำรถกินกบได้”
ในชีวิตนั้น เนอร์วำน่ำถูกฆ่ำโดยอนำคอนด้ำ ในชำติต่อมำ เขำ
ก็เกิดเป็นอนำคอนด้ำ
‘ฉันจะกินงูทุกตัว’
ในชีวิตนั้น เนอร์วำน่ำพัฒนำเป็นสัตว์ประหลำดที่ทรงพลัง ไม่
นำนหลังจำกนั้น เขำประสบกับวิกฤตโดยถูกมนุษย์ล่ำ มนุษย์
ดวงตำมืดบอดด้วยกำรให้รำงวัลที่เป็นอันตรำยต่อเขำ และ

เนอร์วำน่ำก็ได้รับบำดเจ็บหนัก เนอร์วำน่ำซ่อนตัวจำกนักล่ำใน
ป่ำ
อย่ำงไรก็ตำม เขำก็ถูกสังเกตเห็นโดยมนุษย์
“…แกดูบำดเจ็บนะ”
ท ำไม? มนุษย์ไม่ได้ท ำร้ำยเขำ ชำยผู้นั้นดูแลบำดแผลของเขำ
แล้วปล่อยเขำเข้ำไปในป่ำ เนอร์วำน่ำไม่เข้ำใจควำมเมตตำ แต่
เขำจ ำมือของชำยคนนี้ได้นำนแสนนำน
จำกนั้นเนอร์วำน่ำก็เกิดมำเป็นมนุษย์
[กลุ่มดำว ‘ผู้ปกป้องแห่งแมนดำลำ’ ก ำลังเฝ้ำดูชีวิตของคุณ]
เนอร์วำน่ำรู้ว่ำมีคนเฝ้ำดูเขำอยู่ หลังจำกนั้นเขำจึงรู้ว่ำมันคือสิ่ง
ที่เรียกว่ำกลุ่มดำว หลังจำกนั้น เนอร์วำน่ำก็เกิดมำเป็นมนุษย์
อย่ำงต่อเนื่อง
เขำกลำยเป็นเกษตรกรที่ยอดเยี่ยม และต่อจำกนั้นก็กลำยเป็น
ผู้น ำของเกษตรกร เขำกลำยเป็นทหำร และจำกนั้นก็เป็น

ปรมำจำรย์ดำบผู้เป็นที่เคำรพของทหำร เขำคือทำสและขุน
นำงผู้เข่นฆ่ำทำส
เขำประสบกับควำมตำยและชีวิตมำนับไม่ถ้วน เขำผ่ำน
สถำนกำรณ์มำมำกมำย จำกนั้นเขำก็ตระหนักได้ว่ำเขำคือ
‘สิ่งมีชีวิตพิเศษ’ เพียงหนึ่งเดียวในจักรวำล
‘มีแค่ฉันเท่ำนั้นที่กลับมำเกิดพร้อมกับควำมทรงจ ำทั้งหมด’
ควำมจริงเรื่องนี้ท ำให้เขำเหงำมำก เขำเหงำมำกจนเขำสนุกกับ
ชีวิตมำกขึ้น เขำใช้ชีวิตรำวกับว่ำเขำจะไม่สำมำรถเอำชีวิตรอด
ไปได้อีก เขำใช้ชีวิตเหมือนดั่งเขำมีแค่ชีวิตเดียว เขำสอนคน
อื่นๆ ว่ำเขำใช้ชีวิตอย่ำงไร จำกนั้นเขำก็เอำชีวิตรอดไปเพียง
ล ำพัง
วันหนึ่งเขำก็ได้รับข้อควำม
[คุณติดอยู่ในวงล้อแห่งกำลเวลำ]
[วงจรกำรเกิดใหม่ของคุณขึ้นอยู่กับวงล้อแห่งกำลเวลำ]

[กลุ่มดำว ‘ผู้ปกป้องแห่งแมนดำลำ’ รู้สึกสงสำรโชคชะตำของ
คุณ]
[คุณก ำลังเข้ำร่วมในสถำนกำรณ์ของระบบดำวเครำะห์ 8612]
เนอร์วำน่ำพบเจอกับคนผู้หนึ่ง
‘ยูจงฮยอค’
เป็นครั้งแรก เขำได้พบกับคนที่กลับมำมีชีวิตอีกครั้ง รูปแบบมัน
แตกต่ำงกัน แต่เขำก็ยังถูกผูกมัดไว้กับวงล้อแห่งนิรันดร์
‘นำยเหมือนกับฉัน’
เพียงแค่สิ่งนี้ก็ท ำให้เนอร์วำน่ำได้รับกำรหลุดพ้นครั้งใหญ่ ใน
จักรวำลอันกว้ำงใหญ่นี้ มันมีคนที่เข้ำใจเขำอยู่
‘ฉันล้มเหลวในชีวิตที่ผ่ำนมำของฉัน ครำวนี้มันจะไม่
เหมือนเดิม’
ผู้น ำผู้ไถ่บำปเดินเข้ำหำยูจงฮยอคและตะโกนออกมำ “ยูจงฮ
ยอค!”

เนอร์วำน่ำมองยูจงฮยอคและหัวเรำะหนักขึ้น เนอร์วำน่ำรอ
วันนี้มำนับตั้งแต่เขำได้เข้ำไปสู่ ‘ห้วงเวลำ’ ของยูจงฮยอค
“ยูจงฮยอค! มำเป็นหนึ่งเดียวกับฉัน!”
“หยุดพล่ำมได้แล้ว ก่อนที่ฉันจะฆ่ำนำย”
เนอร์วำน่ำหัวเรำะให้กับท่ำทีของยูจงฮยอค
“นำยแสร้งท ำเป็นเกลียดฉัน แต่ในควำมเป็นจริงแล้ว นำยกลับ
ต้องกำรฉันมำกยิ่งกว่ำใคร นำยต้องกำรพลังของฉัน!”
ครั้งล่ำสุด เนอร์วำน่ำพลำดไป แต่ครำวนี้มันจะไม่เหมือนเดิม
เนอร์วำน่ำตะโกนต่อ “ฉันจะช่วยนำยเอง! นำยลืมควำม
ล้มเหลวครั้งที่ผ่ำนมำของนำยไปแล้วเหรอ? มีแค่ฉันเท่ำนั้นที่
ช่วยนำยได้! ฉันจะปลดแอกนำยออกจำกวงล้อแห่ง…”
“ฉันไม่ต้องกำรคนอย่ำงนำย”
“อะไรนะ?”

เนอร์วำน่ำถำมด้วยน้ ำเสียงขุ่นมัว และยูจงฮยอคก็เหลือบไป
ด้ำนข้ำงของเขำก่อนที่จะพูดออกมำอีก
“ฉันมีเพื่อนแล้ว”
(จบตอน)