มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 136 – อ่านไม่ได้ (1)

เนอร์วำน่ำประหลำดใจที่กำรโจมตีทำงจิตใจของเขำเด้ง
ออกมำจำกก ำแพงที่สี่ และจำกนั้นเขำก็ถูกโจมตีด้วย
พลังงำนดำรำบริสุทธิ์

“นี่มันเรื่องบ้ำอะไร…?”

“ฉันไม่ได้ท ำอะไรเลย มันคือพลังของเรื่องรำว”

“อะไรนะ?”

ผมไม่เชื่อในค ำสอนของโบสถ์ผู้ไถ่บำป แต่มันก็มีสิ่งหนึ่ง
ที่ผมยอมรับ “นำยบอกว่ำควำมแข็งแกร่งและควำม
อ่อนแอถูกก ำหนดโดยเรื่องรำว”

นักรบชั้นยอดคงเป็นได้แค่อำหำรส ำหรับนักเวทย์ถ้ำพวก
เขำไม่มีสกิลป้องกันเวทมนตร์เลย ควำมแข็งแกร่งและ
ควำมอ่อนแอถูกก ำหนดโดยประวัติของตัวละคร

“มันเป็นควำมผิดพลำดของนำยที่ไม่ได้เอำสกิลกำรต่อสู้
ระยะประชิดมำในชีวิตนี้ ทั้งหมดเป็นเพรำะนำยต้องกำร
เล็งแค่จุดอ่อนของยูจงฮยอค”

ผมไม่เคยคิดว่ำสิ่งต่ำงๆ จะได้รับกำรแก้ไขด้วยวิธีนี้ บำง
สิ่งได้ส่งผลต่อเส้นทำงกำรเติบโตของเนอร์วำน่ำ และเขำ

ก็กลำยเป็นของแสลงส ำหรับยูจงฮยอค อย่ำงไรก็ตำม
เนื่องจำกเนอร์วำน่ำกลำยเป็นของแสลงส ำหรับยูจงฮยอค
เขำจึงไม่สำมำรถเอำชนะผมได้

ดวงตำของเนอร์วำน่ำสั่นในขณะที่เขำอ่ำนบำงสิ่งใน
น ้ำเสียงของผม เขำจ้องมำที่ผมอย่ำงเงียบๆ และกล่ำวว่ำ
“ฉันรู้จักชื่อของนำย คิมทกจำ”

“พวกเรำก ำลังพูดเรื่องชื่อกันอยู่เหรอ? โอเค เนอร์วำน่ำ
นำยอยำกจะพูดเปิดใจหน่อยไหม?”

แสงของแมนดำลำดับลง ผู้กลับชำติมำเกิดไม่ได้เป็นผู้
กลับชำติมำเกิดโดยไม่มีเหตุผล รำวกับว่ำสวิตซ์ถูกเปิด

เนอร์วำน่ำที่ก ำลังปั่นป่วนหำยตัวไป และเนอร์วำน่ำ
ในตอนนี้ก็ฟื้นควำมสงบของเขำกลับมำแล้ว

“เนบิวล่ำบำงคนเตือนฉันให้ระวังนำย แน่นอนว่ำฉันก็
ไม่ได้คำดหวังอะไรนัก”

เนบิวล่ำบำงคน… ผมดึงดูดควำมสนใจอย่ำงแน่นอน

เนอร์วำน่ำถำมผม “นำยมีบำเรียทำงจิตที่แข็งแกร่งขนำดนี้
ได้ยังไง? คนๆ เดียวที่ไม่ได้รับผลจำกควำมคิดของฉัน
จนถึงตอนนี้ก็มีแค่แอนนำ คลอฟฟ์”

ผมยิ้มอย่ำงขมขื่นให้กับชื่อที่คุ้นเคย ผู้หญิงคนนั้นได้เจอ
กับผู้กลับชำติมำเกิดแล้ว มันไม่แปลก แอนนำคงจะเริ่ม

ติดต่อกับผู้เล่นที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกแล้ว เพื่อช่วยโลก
ผู้หญิงคนนั้นจะขำยวิญญำณให้กับปีศำจ

เนอร์วำน่ำอ่ำนบำงอย่ำงในใบหน้ำของผมและกล่ำวว่ำ
“นำย… รู้จักผู้เผยพระวจนะ นำยเป็นตัวอะไรกันแน่?
นำยคือผู้เสื่อมถอย? หรือว่ำ…”

[กลุ่มดำว ‘ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ’ สนใจในเรื่องนี้]

[กลุ่มดำว ‘นักเขียนลับ’ ก ำลังไตร่ตรองสถำนกำรณ์อย่ำง
เงียบๆ]

กำรกรองข้อมูลน่ำจะเริ่มถูกลบออกไปแล้ว ข้อมูล
เกี่ยวกับผู้เสื่อมถอยและผู้กลับชำติมำเกิดคงจะเริ่มเข้ำสู่หู

ของกลุ่มดำวแล้ว ผมมั่นใจว่ำพวกเนบิวล่ำที่ยิ่งใหญ่น่ำจะ
รู้มันแล้ว

เนอร์วำน่ำมองมำที่ผมแล้วพูดต่อ “เป็นกำรเกิดใหม่ที่
น่ำสนใจจริงๆ ฉันมีชีวิตอยู่มำนำนกว่ำร้อยปีแล้ว แต่ฉัน
กลับอยำกรู้เกี่ยวกับนำย…”

“นำยมันพูดมำก มันยำกที่นำยจะได้อยู่กับยูจงฮยอคใน
อนำคต”

“ฮ่ำฮ่ำฮ่ำ! ฉันจะยอมรับนำยในฐำนะผู้ติดตำม”

[กลุ่มดำวที่ท่องพระไตรปิฎกก ำลังสงสัยในตัวคุณ]

มันเป็นข้อเสนอที่ผมควรจะยอมรับทันที่ ถ้ำเป็นก่อนหน้ำ
นี้ อย่ำงไรก็ตำม… “ฉันขอปฏิเสธละกัน ในหมู่คนที่ก ำลัง
สนับสนุนฉันอยู่ มันมีคนที่เกลียดผู้สนับสนุนของนำย”

[กลุ่มดำว ‘นักโทษรัดเกล้ำทองค ำ’ เผยควำมเป็นศัตรูกับ
ผู้สนับสนุนของเนอร์วำน่ำ]

ปำกของเนอร์วำน่ำเปิดอ้ำออกเล็กน้อย “รำชำวำนร?
ท ำไมเขำถึงไล่ตำมนำย?”

“ฉันไม่รู้”

“…ฉันยิ่งอยำกรู้มำกขึ้นไปอีก มำอยู่ภำยใต้ฉันพร้อมกับยู
จงฮยอคซะ”

“ไม่มีทำง”

“นำยไม่อยำกรู้เกี่ยวกับควำมลับของโลกใบนี้งั้นเหรอ?
ฉันสำมำรถช่วยให้นำยเอำชีวิตรอดได้แม้หลังจำกวันสิ้น
โลกนี้ มันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับควำมล้มเหลวของ
สถำนกำรณ์”

ค ำพูดนั้นน่ำดึงดูดมำก ถ้ำผมไม่ใช่ ‘ผู้อ่ำน’ ผมอำจจะ
ยอมรับมันไปแล้ว

“ฉันจะยอมให้นำยเป็นหนึ่งเดียวกับฉัน!”

ด้ำนหลังของเนอร์วำน่ำ แมนดำลำเริ่มส่องแสงอีกครั้ง
ใบหน้ำร้อยอันปรำกฏขึ้นบนแมนดำลำที่ก ำลังหมุนอย่ำง
ช้ำๆ ใบหน้ำที่เจ็บปวดกรีดร้องออกมำ พวกมันต่ำงก็เป็น
‘หนึ่งเดียว’ กับเนอร์วำน่ำ

ผมตะโกนออกมำ “หุบปำกไปซะ”

“ถ้ำนำยไม่ยอม งั้นฉันคงต้องบังคับ”

ใบหน้ำของเนอร์วำน่ำยังคงผ่อนคลำยแม้จะอยู่ใน
สถำนกำรณ์ที่ไม่เอื้ออ ำนวย ไม่ว่ำยังไงก็ตำม ฝ่ำยตรงข้ำม
ก็เป็นผู้กลับชำติมำเกิด เขำมีชีวิตมำนับครั้งไม่ถ้วนและมี
สัมผัสในกำรต่อสู้ที่ดีกว่ำผมมำก เมื่อเวลำผ่ำนไป กำร

เคลื่อนไหวของผมก็จะเริ่มถูกเขำอ่ำนได้ และผมก็คงจะ
เสียเปรียบ

ถ้ำเป็นเช่นนั้น ค ำตอบของกำรชนะก็ต้องเกิดขึ้นก่อน
พลังงำนสีขำวโคจรรอบๆ แมนดำลำ ผมไม่ลังเลและพุ่ง
เข้ำใส่แมนดำลำ

[สกิลเฉพำะตัว ‘กำรย่อขนำด LV.1’ ถูกเปิดใช้งำน]

[ผลของกำรย่อขนำดจะลดขนำดร่ำงกำยของคุณ]

ร่ำงกำยของผมกลำยเป็นเล็กมำก และกำรโจมตีจำกแมน
ดำลำก็พลำดไป เนอร์วำน่ำหัวเรำะ “…ช่ำงเป็นลูกไม้ที่
เล็กน้อยจริงๆ”

มันเป็นลูกไม้ที่เล็กน้อยจริงเหรอ?

[เนื่องจำกผลของกำรย่อขนำด อุปกรณ์ของคุณทั้งหมดจะ
ถูกเปลี่ยนให้เหมำะสมกับขนำดของคุณ]

[ระดับสกิลต ่ำลงและระยะเวลำสั้นลง]

[ระยะเวลำของกำรย่อขนำดคือสองนำที]

นี่คือเหตุผลที่ผมเลือกกำรย่อขนำดแทนที่จะเป็นสกิลเจ๋งๆ
อันอื่น มันเป็นเพรำะกำรย่อขนำดสำมำรถท ำให้ผม
กลำยเป็นคนที่ทรงพลังที่สุดที่ผมรู้จักได้

“ฉันขอเลือกบุ๊คมำร์คที่ห้ำ เคียร์อีออส โร้ดเกียม”

[ร่ำงกำยของคุณในปัจจุบันใกล้เคียงกับเงื่อนไขของตัว
ละคร]

[ระดับของตัวละครสูงเกินไปที่จะส่งต่อระดับสกิลได้
อย่ำงเต็มที่]

[ระดับของสกิลที่เปิดใช้งำนจะถูกปรับให้เหมำะสม]

พลังงำนสำยฟ้ำสีขำวพองตัวออกมำและแอบอิงอยู่ในใจ
ของผม มันเป็นพลังที่แยกท้องฟ้ำและก่อให้เกิดสำยฟ้ำ
นอกเหนือจำกสำยฟ้ำอันยิ่งใหญ่ ผมก็เห็นเพียงใบหน้ำซีด
เผือดของเนอร์วำน่ำ

ผมสงสัย “นำยยังเห็นว่ำมันเป็นลูกไม้เล็กน้อยอยู่ไหม?”

ไม่ว่ำเนอร์วำน่ำจะแข็งแกร่งแค่ไหน เขำก็ไม่สำมำรถ
เอำชนะพลังของเคียร์อีออสในตอนนี้ได้

[ทักษะเฉพำะ ‘ปล่อยกระแสไฟฟ้ำ LV.10’ ถูกเปิดใช้
งำน]

สำยฟ้ำอันรุนแรงปรำกฏขึ้นทั่วร่ำงกำยของผม และเมฆ
สำยฟ้ำก็เริ่มมำรวมตัวกันที่หมัดของผม ถ้ำผมไม่สำมำรถ
ใช้ประโยชน์จำกผู้กลับชำติมำเกิดได้ งั้นมันก็ดีซะกว่ำที่
จะฆ่ำเขำทิ้งซะ

ผมเหวี่ยงหมัดเข้ำใส่เนอร์วำน่ำ “ภำวนำให้ได้เกิดเป็น
มนุษย์อีกครั้งนะ”

พำยุสำยฟ้ำระเบิดไปทำงเนอร์วำน่ำ เนอร์วำน่ำกรีดร้อง
ออกมำอย่ำงน่ำกลัว และผมก็ได้ยินเสียงอวตำรตะโกน
ออกมำ เลเวลของปล่อยกระแสไฟฟ้ำยังต ่ำอยู่ ดังนั้นมัน
จึงไม่มีพลังมำกเท่ำกับตอนที่ผมจัดกำรกับโอโรจิ แต่มันก็
ยังสร้ำงควำมเสียหำยได้มำกอยู่ดี

เมฆฝุ่นเริ่มปรำกฏขึ้น และเนอร์วำน่ำก็กระเด็นไปพร้อม
กับเกิดหลุมใหญ่อยู่ทำงฝั่งของเขำ

…เขำยังมีชีวิตอยู่เหรอ? เกิดอะไรขึ้น?

“เคี๊ยกกกกกก!”

เลือดไหลออกจำกปำกของเขำ มันดูเหมือนจะเป็นกำร
โจมตีที่รุนแรง แต่ผมก็ยังไม่พอใจ มันแปลก เขำไม่อำจ
รอดชีวิตไปจำกกำรโจมตีนี้ได้ แม้ว่ำเขำจะเป็นผู้กลับชำติ
มำเกิด

จำกนั้นผมก็เห็นกลีบดอกบัวงอกบนร่ำงของเขำ ผมคิดว่ำ
ผมรู้ว่ำมันก ำลังจะเกิดอะไรขึ้น ผมคิดว่ำอักขระนี้คงจะ
เป็นไปไม่ได้เพรำะควำมเป็นไปได้หนิ? ไอ้บ้ำนี่ อย่ำบอก
นะว่ำ?

“กำรใช้ควำมทรงจ ำของฉันในสถำนกำรณ์เช่นนี้…”

เสียงอันน่ำขนลุกดังออกมำ ผมมองไปยังประกำยแสง
รอบๆ กลีบดอกบัวและรู้แล้วว่ำเขำรอดไปได้ยังไง

[กำรชดใช้ด้วยเรื่องรำว]

เขำยืมพลังของผู้สนับสนุนของเขำเพื่อแลกกับเรื่องรำว
ของเขำ

“…ไว้เจอกันใหม่”

ร่ำงกำยของเขำถูกปกคลุมด้วยกลีบดอกบัวขนำดใหญ่ ผม
พุ่งเข้ำไปหำเขำ ก ำปั้นของผมปะทะเข้ำกับหน้ำอกของเขำ
แต่เนอร์วำน่ำก็หัวเรำะออกมำด้วยใบหน้ำที่บิดเบี้ยว

“นำยจะต้องชดใช้ที่ต่อต้ำน ‘ปัจจุบัน’ มันจะเป็นไปใน
ลักษณะที่เลวร้ำยที่สุด”

เริ่มต้นจำกศูนย์กลำงของหน้ำอกที่ผมต่อย ร่ำงกำยของเขำ
เริ่มเปลี่ยนเป็นกลีบดอกบัว ผมยื่นแขนออกไปและ
พยำยำมจะคว้ำไปยังแขนช้ำยของชำยที่ก ำลังจะหำยตัวไป

“เดี๋ยวก่อน!”

ในวินำทีต่อมำ เนอร์วำน่ำก็หำยตัวไป เหลือทิ้งไว้เพียงแต่
แขนซ้ำยที่ถูกฉีกออกมำและกลีบดอกบัวที่ก ำลังล่องลอย
ออกไป

[ตัวละคร ‘เนอร์วำน่ำ เมอร์บิอุส’ ใช้อักขระ ‘ไม่เป็น
เจ้ำของ LV.7’]

ไม่เป็นเจ้ำของ มันคืออักขระที่เขำจะยอมละทิ้งควำมทรง
จ ำบำงส่วนเพื่อแลกกับกำรหลบหนีจำกอันตรำย เขำยอม
จ่ำยโดยใช้ควำมทรงจ ำของกำรกลับชำติมำเกิดและ
หลบหนีจำกผมไป

“ผ-ผู้น ำ!”

“ท่ำนผู้น ำ! ท่ำนไปไหน?”

สมำชิกผู้ไถ่บำปก ำลังพังทลำยลง บ้ำงก็วิ่งหนีไปแล้ว บ้ำง
ก็เห็นว่ำหัวหน้ำของตัวเองถูกผมจัดกำรและช็อคเป็นอย่ำง
มำก

ผมถอนหำยใจในขณะที่ผมมองไปยังสมำชิกผู้ไถ่บำปที่
ก ำลังล่ำถอยไป ควันปะทุออกมำจำกร่ำงกำยของผม และ
กำรย่อขนำดกับบุ๊คมำร์คก็ถูกปลดปล่อยออกไปในเวลำ
เดียวกัน กล้ำมเนื้อที่ท ำงำนเกินก ำลังของผมก ำลังกรีดร้อง
ออกมำด้วยควำมเจ็บปวด ผมไม่ได้ฆ่ำเนอร์วำน่ำ แต่มันก็
ยังพอมีอะไรติดไม้ติดมือกลับมำ

[กลุ่มดำว ‘นักโทษรัดเกล้ำทองค ำ’ ไม่อำจซ่อนควำมปิติ
ยินดีในชัยชนะของคุณได้]

[คุณได้รับกำรสนับสนุน 10,000 เหรียญ]

อวตำรที่เห็นชัยชนะของผมมองหน้ำกันด้วยควำม
เหลือเชื่อ

“ผู้น ำผู้ไถ่บำปแพ้แล้ว!”

“อวตำรคนนั้นเป็นใครกัน?”

“เดี๋ยวก่อน ใบหน้ำนั่น นั่นมัน…!”

มีคนชี้มำที่ผมและตะโกนออกมำ “รำชำที่น่ำเกลียด
ที่สุด!”

ผมไม่สนใจพวกเขำและเดินไปหำยูจงฮยอค ยูจงฮยอค
เป็นอิสระจำกกำรเป็นอัมพำตและมองเห็นได้จำก
ระยะไกล ไอ้บ้ำนี่ เขำไม่ช่วยอะไรเลยในเวลำส ำคัญ

“เฮ้ นำยโอเคไหม?”

ยูจงฮยอคจับหัวไว้รำวกับว่ำเขำปวดหัวและถำมว่ำ “ผู้
กลับชำติมำเกิดล่ะ?”

“เขำหนีไปแล้ว”

“บ้ำเอ้ย นำยปล่อยให้เขำหลุดมือไปเหรอ?”

“นำยมีสิทธิ์ที่จะพูดอะไรแบบนั้นด้วยเหรอ?”

กำรแสดงออกของยูจงฮยอคจริงจัง “พวกเรำต้องรีบไล่
ตำมเขำไป จุดประสงค์ของเขำไม่ใช่กำรเคลียร์
สถำนกำรณ์”

“ฉันรู้แล้ว”

“ถ้ำนำยรู้ งั้นนำยปล่อยเขำไปได้ยังไง? ถ้ำนำยไม่จัดกำร
กับผู้กลับชำติมำเกิดก่อนที่สถำนกำรณ์ที่สิบจะจบลง โซล
จะ…”

[กลุ่มดำว ‘ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ’ ได้สติกลับมำ]

[กลุ่มดำว ‘ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ’ ต้องกำรอธิบำยว่ำ
ท ำไมเธอถึงมำที่นี่]

ด้วยค ำพูดของอูรีเอล ยูจงฮยอคและผมเงยหน้ำขึ้นมอง
ท้องฟ้ำพร้อมกัน

[กลุ่มดำว ‘ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ’ ต้องกำรควำม
ช่วยเหลือจำกคุณ]

มันยำกที่จะเข้ำใจบริบทที่แน่นอนเนื่องจำกข้อจ ำกัดของ
ข้อควำม แต่มันก็ไม่ยำกที่จะคำดเดำว่ำเกิดอะไรขึ้น

อูรีเอลเป็นผู้สนับสนุนของจำงฮีวอน อูรีเอลที่ควรจะอยู่
กับจำงฮีวอนได้มำที่นี่ และกำรติดต่อกับจำงฮีวอนก็ถูกตัด
ขำด นี่หมำยควำมว่ำ…

“มินจีวอน เธอรู้ไหมว่ำจำงฮีวอนอยู่ที่ไหน?”

อย่ำงไรก็ตำม มินจีวอนก็ยังไม่ได้สติ นี่คงจะไม่ได้ผล

“ยูจงฮยอค ปกป้องฉันไว้”

“อะไรนะ?”

ผมหลับตำลงทันทีและตั้งสมำธิ ผมเริ่มคุ้นเคยกับมัน
หลังจำกฝึกซ้อมในทุกๆ ครั้งที่ผมหลับ มันมีควำมรู้สึกว่ำ

ร่ำงกำยของผมก ำลังจมลงสู่พื้น และควำมมืดก็บังเกิดขึ้น
ทั่วทุกที่

ผมหลับไปแบบไม่ลึกและใช้มุมมองนักอ่ำนพระเจ้ำ
ในทันที่ ผมจ ำเป็นต้องค้นหำเสียง ผมก ำลังตำมหำเสียง

อย่ำงไรก็ตำม เสียงก็ก ำลังหำยไป ผมเริ่มไม่สบำยใจมำก
ขึ้นเรื่อยๆ ผมบอกพวกเขำว่ำให้คิดถึงผมเมื่อมีอะไร
เกิดขึ้น… นั่นแหละปัญหำ

‘ทกจำ’

มันเป็นครั้งแรกที่มีคนเรียกผม วิสัยทัศน์ของผมบิดเบี้ยว
และมุมมองของบุคคลที่สำมก็ถูกกระตุ้น ผมครวญครำง
ในสิ่งที่ผมได้เห็นบนจอ

「เฮือกกกก!」

ทั้งจอเต็มไปด้วยเปลวเพลิงสีขำว มันคืออักขระแห่งกำร
พิพำกษำที่เผำผลำญทุกสิ่งทุกอย่ำงในโลก ผมไม่ต้องถำม
นี่จะต้องเป็นระเบิดเพลิงอเวจีของจำงฮีวอนแน่ๆ

มันเป็นโชคดี จำงฮีวอนยังไม่ตำย ยังไงก็เถอะ… มัน
แปลก นี่ไม่ใช่มุมมองของจำงฮีวอนเหรอ? หลังจำกนั้นครู่
หนึ่ง ผมก็เห็นลวดลำยดอกบัวอยู่บนหน้ำผำกของจำงฮี
วอนท่ำมกลำงเปลวเพลิง

…บัดซบ เนอร์วำน่ำได้ตัวเธอไปแล้ว อืม ยูจงฮยอคก็โดน
มันด้วย มันคงจะแปลกถ้ำจำงฮีวอนไม่ได้รับผลกระทบ
อย่ำงไรก็ตำม ค ำถำมก็ยังคงอยู่ ใครเรียกผม?

「”จำงฮีวอน?”」

มันเป็นเสียงของทหำรที่ตรงไปตรงมำ มันคือลีฮุนซึง

「ครืน ครืน ครืน ครืน!」

มันมีเสียงดังออกมำและหน้ำจอก็สั่น อวตำรที่อยู่รอบๆ
ถูกพัดออกไป เปลวเพลิงเริ่มลุกโชนไปทั่ว มันเป็น
ต ำแหน่งที่ผมไม่อำจไปช่วยได้ในทันที่

ไม่ว่ำยังไง มันก็คงมีผลกระทบแน่นอน จำงฮีวอนได้รับ
ผลจำกกำรแพร่เชื้อควำมคิดและคงจะไม่ลังเล ลีฮุนซึนผู้
ไร้เดียงสำท ำอะไรไม่ได้เลยต่อหน้ำดำบของเธอ

บ้ำเอ้ย ผมควรท ำยังไงดี?

“แค่ก”

ทันใดนั้นเองก็มีควำมมืดระเบิดออกมำและหน้ำจอก็แตก
ผมลืมตำขึ้นด้วยควำมรู้สึกคลื่นไส้อันรุนแรงและเห็นสี
หน้ำโกรธๆ ของยูจงฮยอค

“นำยก ำลังจะนอนในเวลำแบบนี้เนี่ยนะ?”

น ้ำลำยไหลออกมำจำกปำกของผม และผมก็รู้สึกเบื่อ
ขึ้นมำในทันที่ ไอ้บ้ำนี่ เขำต่อยปลุกผมงั้นเหรอ?

…เดี๋ยวก่อน ต่อย? ผมตระหนักถึงบำงสิ่งได้ในทันใด ใช่
แบบนี้นี่เอง ผมเกลียดมัน แต่ก็ช่วยไม่ได้

ผมพูดกับยูจงฮยอค “เฮ้ ต่อยฉันอีกทีหน่อย เอำแรงๆ เลย”

“…อะไรนะ?”

มันเป็นค ำชวนให้เข้ำใจผิด จำกนั้นผมก็พูดมันอีกครั้ง
“ไม่สิ ฆ่ำฉันเลย”