มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 137 – อ่านไม่ได้ (2)

ทุกคนมีค ำพูดที่มีอิทธิพลต่อตัวเอง ลีฮุนซึงเองก็มีอะไร
แบบนี้อยู่ ยกตัวอย่ำงเช่น เมื่อลีฮุนซึงเป็นนักศึกษำอยู่ ค ำ
เหล่ำนี้เป็นค ำที่เขำได้ยินจำกอำจำรย์บ่อยที่สุด

‘ทุกคน สร้ำงสรรค์กันหน่อย!’

‘คิดเกี่ยวกับสิ่งที่คนอื่นไม่สำมำรถท ำได้!’

‘นำยต้องหลุดออกไปจำกที่นี่ให้ได้!’

ในเวลำนั้น ลีฮุนซึงก็เฝ้ำคิด ‘แล้วฉันจะท ำยังไง?’

ควำมต้องกำรของสังคมเกิดขึ้นอย่ำงฉับพลันกับลีฮุนซึงที่
เคยชินกับกำรไปโรงเรียน กินข้ำว และเข้ำนอนตั้งแต่ยัง
เป็นเด็ก

จนถึงตอนโตเขำถูกบอกให้ท ำอะไรมำตลอด และ
ในตอนนี้เขำก็ถูกบังคับให้ท ำในสิ่งที่เขำไม่เคยท ำมำ
ก่อน?

ควำมคิดสร้ำงสรรค์คืออะไร? กำรคิดถึงสิ่งที่คนอื่นคิดไม่
ถึงคืออะไร? ท ำไมจู่ๆ โลกที่เขำอยู่ถึงต้องให้เขำท ำอะไร
แบบนี้? แล้วเขำท ำอะไรมำจนถึงตอนนี้?

ลีฮุนซึงเดินไปทั่วมหำวิทยำลัย และจำกนั้นเขำก็เข้ำ
ร่วมกับกองทัพ

‘ฉันคิดว่ำนำยมีร่ำงกำยที่เหมำะกับกำรเป็นทหำรนะ
กรุณำสมัครเป็นเจ้ำหน้ำที่อำวุโสด้วย’

ถ้ำเขำไม่ได้ยินค ำแนะน ำนี้ในเวลำนั้น ชีวิตของเขำ
ในตอนนี้จะเป็นยังไงกัน มันเป็นไปไม่ได้ที่จะรู้เลย

ไม่มีอะไรที่เขำรู้เกี่ยวกับอนำคตที่เขำไม่ได้เลือก ไม่ว่ำ
ยังไง เขำก็เป็นทหำรและใช้ชีวิตอยู่โดยไม่เสียใจกับกำร
เลือกของเขำ ส ำหรับคนที่พบว่ำสังคมมันล ำบำก กองทัพ
นั้นถือว่ำสบำยมำก

คนแนะน ำแสดงควำมยินดีกับลีฮุนซึงที่ผ่ำนกำรทดสอบ
เป็นเจ้ำหน้ำที่อำวุโส

‘นำยทหำรลี ถ้ำนำยไม่แน่ใจอะไรให้ท ำตำมที่คู่มือบอก
ไว้ อย่ำงน้อยนำยก็ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร’

เขำได้ยินค ำพูดเหล่ำนี้แทนข้ำว ควำมทรงจ ำนั้นชัดเจน
เหมือนกับอำหำรกลำงวันที่เขำกินเมื่อสัปดำห์ที่แล้ว
อย่ำงไรก็ตำม ถ้ำเขำพบกับคนๆ นั้นอีกครั้ง เขำคงจะถำม
บำงสิ่งออกไป

‘ตอนนี้ผมควรท ำยังไงดี?’ ลีฮุนซึงมองไปยังทะเลเปลว
เพลิงที่ก ำลังย่ำงกรำยเข้ำมำและเม้มปำก ‘ฉันไม่มีคู่มือ
ส ำหรับเหตุกำรณ์ในตอนนี้’

เขำคิดว่ำมันคงจะง่ำยกว่ำส ำหรับเขำที่จะเรียกควำมกล้ำ
กลับมำ ลีฮุนซึงตะโกนออกไป “จำงฮีวอน! ได้สติกลับมำ
สักทีสิ! ได้โปรด!”

เสียงของเขำไม่อำจไปถึงจำงฮีวอนได้

เฮือกก!

เขำซ่อนตัวอยู่หลังอำคำรอย่ำงหวุดหวิดในขณะที่เพลิง
อเวจีปกคลุมผืนดินและมีอวตำรถูกเผำอย่ำงน่ำสงสำร

“อ๊ำกกก!”

“ช่วยฉันด้วย!”

ลีฮุนซึงไม่อำจช่วยใครได้เลย เขำมองไปยังควำมตำยที่
เกิดขึ้นตรงหน้ำและตระหนักได้อีกครั้งว่ำ ‘ควำม
ยุติธรรม’ ที่ก ำลังหลับไหลอยู่ภำยในตัวเขำก็เป็นเพียงแค่
คู่มือ

ร่ำงของจำงฮีวอนขยับเข้ำมำใกล้ท่ำมกลำงควำมร้อนสูง

[กลุ่มดำว ‘เจ้ำนำยแห่งโลหะ’ ก ำลังมองคุณอยู่]

ลีฮุนซึงได้รับกำรจ้องมองอย่ำงเงียบๆ และเม้มริมฝีปำก
ของเขำ

‘ทกจำ ฉันควรท ำยังไงดี?’

เขำควรสู้ไหม? เขำจะหยุดเธอได้ไหม?

ลีฮุนซึงมองไปยังจำงฮีวอนที่ก ำลังเดินเข้ำมำและหมัด
ของเขำก็สั่น ลีฮุนซึงไม่รู้ว่ำกำรสั่นนี้หมำยควำมว่ำยังไง
ท ำไมเขำถึงลังเล และท ำไมเขำถึงไม่สำมำรถวิ่งหนีไป
จำกที่นี่ได้

บำงทีมันอำจจะไม่ใช่โลกที่ยำกล ำบำก สิ่งที่ยำกคือลีฮุ
นซึงเอง

‘ทกจำ ให้ค ำตอบฉันหน่อย!’

แม้ว่ำจะรู้ว่ำมันเป็นไปไม่ได้ แต่ลีฮุนซึงก็อธิษฐำนรำวกับ
กองหนุนที่หวังว่ำกำรฝึกจะถูกยกเลิกเนื่องจำกสภำพ
อำกำศ หลังจำกนั้นควำมมหัศจรรย์ก็บังเกิดขึ้น เขำได้ยิน
เสียงที่ก ำลังรอคอยอยู่

– ลีฮุนซึง

เขำคิดว่ำมันเป็นเรื่องล้อเล่น

– นำยได้ยินฉันไหม?

อย่ำงไรก็ตำม มันก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เขำมองไปรอบๆ แต่
ก็ไม่เห็นต้นตอของเสียง กล่ำวอีกนัยหนึ่ง เสียงนั้นดังอยู่
ในหัวของเขำ

“ทกจำ!”

นี่เป็นกับดักของศัตรูงั้นเหรอ? ถึงกระนั้น เขำก็ยังเต็มใจที่
จะเชื่อมันแม้ว่ำมันจะเป็นกลอุบำยของศัตรู

– ลองเริ่มคิดไปพร้อมกับวิ่งหนี มันมีอยู่สองวิธี

ลีฮุนซึงลุกขึ้นและวิ่งตำมสัญชำตญำณ มันไม่ใช่กับดัก มี
เพียงคนเดียวเท่ำนั้นที่สำมำรถพูดอะไรแบบนี้ออกมำได้

จำงฮีวอนก ำลังไล่ตำมหลังเขำมำ แต่เขำก็ไม่กลัวเลย กำร
หำยใจของเขำเสถียรขึ้นและพร้อมที่จะรับค ำสั่งใหม่

กล้ำมเนื้อของเขำเริ่มตึงเครียดในขณะที่ลมหำยใจของเขำ
เริ่มหนักหน่วง

– วิธีกำรแรกคือกำรฆ่ำจำงฮีวอน

“…มันเป็นตัวเลือกที่คุ้นๆ นะ”

คิมทกจำเป็นอย่ำงนี้มำตลอด มันเป็นแบบนี้มำตั้งแรกที่
พวกเขำพบกัน เขำมักจะปล่อยทำงเลือกที่ปลอดภัยและ
โหดร้ำยที่สุดออกมำก่อน และสมำชิกปำร์ตี้ก็มักจะ
ปฏิเสธมัน

“วิธีกำรที่สองคือกำรหนีไปทั้งแบบนี้เหรอ?”

– …ใช่แล้ว

“งั้นพวกเรำจะเลือกวิธีที่สำม”

ค ำตอบของทกจำคือค ำตอบที่สำมเสมอ เขำเป็นคนที่
คิดถึงสถำนกำรณ์ที่สำมเสมอ นั่นคือสิ่งที่ทกจำเป็น
ดังนั้นลีฮุนซึงจึงเชื่อในตัวเขำ

อย่ำงไรก็ตำม…

– ลีฮุนซึง ครั้งนี้มันไม่มีวิธีที่สำม

***

แน่นอนว่ำผมมีวิธีที่สำม ผมแค่ต้องรอให้ถึงเวลำที่
เหมำะสม

[มุมมองนักอ่ำนพระเจ้ำขั้นที่สำมถูกเปิดใช้งำน]

[‘มุมมองสนับสนุนบุคคลที่หนึ่ง’ ไม่สมบูรณ์ในขณะนี้]

จำงฮีวอนก ำลังใช้ระเบิดเพลิงอเวจีอยู่

“…ท ำไมนำยถึงเป็นแบบนี้ตลอดเลย?” ลีฮุนซึงบ่น
ออกมำพร้อมกับกำรหำยใจที่รุนแรง มุมมองบุคคลที่หนึ่ง
ท ำให้ผมรู้สึกถึงควำมร้อนของเพลิงอเวจีได้

จำงฮีวอนเหวี่ยงดำบของเธอรำวกับว่ำเธอตั้งใจจะเปลี่ยน
กรุงโซลให้กลำยเป็นทะเลเพลิง ในควำมเป็นจริง ถ้ำพูด
ตำมตรง วิธีกำรแรกและวิธีกำรที่สองของผมก็คงจะให้
ผลลัพธ์เหมือนกัน

ไม่ว่ำลีฮุนซึงจะฆ่ำจำงฮีวอนหรือหลบหนีไป ถ้ำเขำหนี
ไป จำงฮีวอนก็จะใช้พลังเวทมนตร์จนหมดและตำย กล่ำว
อีกนัยหนึ่ง มันมีแต่ควำมตำยเท่ำนั้นที่รออยู่ นี่คือ
สถำนกำรณ์ของไอ้ระย ำ ‘เนอร์วำน่ำ’

“ฆ่ำจำงฮีวอน? นำยให้ค ำแนะน ำแบบนี้กับฉันเหรอ?”

จำงฮีวอนขยับเข้ำมำใกล้ มันแตกต่ำงจำกเมื่อเป็น
พันธมิตรกัน ในตอนนี้ผมรู้แล้วหลังจำกที่เธอกลำยเป็น
ศัตรู

ผู้พิพำกษำแห่งกำรท ำลำยล้ำง จำงฮีวอนนั้นแข็งแกร่งมำก
แม้ว่ำเธอจะไม่ได้ใช้เวลำพิพำกษำ เธอก็ยังเป็นเจ้ำของนัก
ล่ำปีศำจ นอกจำกนี้ยังมีอักขระระเบิดพลังอเวจีของอูรีเอ
ลอีก

เธอเป็นหนึ่งในสมำชิกที่แข็งแกร่งที่สุดในปำร์ตี้ของผม
แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะสะกดจำงฮีวอนที่ก ำลังคลั่ง
โดยไม่ฆ่ำเธอ

“ฉันไม่อำจยอมรับวิธีนี้ได้”

ควำมกล้ำนี้มันอะไรกัน? ลีฮุนซึงเริ่มวิ่งเข้ำหำจำงฮีวอน

– รอเดี๋ยว ลีฮุนซึง!

“จำงฮีวอน! ตื่น!”

ลีฮุนซึงวิ่งเข้ำไปหำจำงฮีวอน เขำพุ่งเข้ำหำรำวกับว่ำเขำ
โกรธที่เชื่อมั่นในตัวผม ประเทศ และคู่มือ ผลักขุนเขำ
ของลีฮุนซึงและระเบิดเพลิงอเวจีของจำงฮีวอนเข้ำปะทะ
กัน

อย่ำงไรก็ตำม ฝ่ำมือที่สำมำรถผลักขุนเขำได้ก็พบว่ำมัน
ยำกที่จะท ำลำยเปลวเพลิงของทูตสวรรค์ แขนขวำของเขำ
เริ่มหลอมละลำยในไม่ช้ำจำกแสงสีขำวบริสุทธิ์

“จำงฮีวอน!”

ลีฮุนซึงร้องออกมำด้วยควำมเจ็บปวดและสิ้นหวัง ลีฮุนซึง
เสียแขนขวำของเขำไปและยื่นแขนซ้ำยออกมำ ผมรีบ
ตะโกนออกไป

– ลีฮุนซึง ถ้ำนำยหนีไป อย่ำงน้อยนำยก็ยังรอดไปได้

“ไม่มีทำง”

– ไม่มีใครจะต ำหนินำยหรอกถ้ำนำยหนี

“ฉันไม่ต้องกำร!”

– นำยไม่คิดว่ำฉันเป็นคู่มือหรอกเหรอ? งั้นก็โปรดฟังฉัน!

“ฉันไม่เชื่อในคู่มือแบบนี้!” ค ำตอบของลีฮุนซึงน่ำ
เหลือเชื่อมำก ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นค ำตอบของลีฮุ
นซึง

ทุกคนมีควำมขัดแย้ง คนที่ท ำตำมคู่มือ จริงๆ แล้วกลับ
เกลียดคู่มือมำกกว่ำใคร เขำเป็นคนที่มีควำมคิด
สร้ำงสรรค์ที่ยอมจ ำนนต่อระบบมำกกว่ำใคร มันคือเมื่อ

ตอนที่เขำทะลวงควำมขัดแย้งนี้ไปได้ถึงจะท ำให้เรื่องรำว
ของเขำเริ่มต้นขึ้น

“ฉันไม่ยอมแพ้ แม้ว่ำผลลัพธ์จะไม่ดีก็ตำม! มันไม่ส ำคัญ
แม้ว่ำฉันจะตำยอยู่ที่นี่ก็ตำม!”

ไม่ว่ำลีฮุนซึงจะทนทำนได้แค่ไหน มันก็ไม่มีเหตุผลที่เขำ
จะต่อต้ำนระเบิดเพลิงอเวจีที่สำมำรถหลอมละลำยได้
กระทั่งชินยูซอง แขนซ้ำยและขำขวำของเขำเริ่มหลอม
ละลำย

อย่ำงไรก็ตำม ลีฮุนซึงก็ยังดื้อด้ำน เหมือนกับแมลงเม่ำที่
บินเข้ำใส่กองไฟ เขำพยำยำมไปให้ถึงตัวจำงฮีวอน เขำ

ส่ำยไปมำในขณะที่เข่ำขวำของเขำหำยไป และผมก็บอก
กับเขำ

– เข้ำใจแล้ว นำยท ำได้ดี

ลีฮุนซึงไม่ตอบ ผมยิ้มอย่ำงขมขื่น

– นี่คือวิธีที่สำม

วิธีที่สำมไม่ใช่สิ่งที่ผมสำมำรถบอกกับเขำได้ มันขึ้นอยู่
กับลีฮุนซึงว่ำจะตัดสินใจด้วยตัวเองหรือไม่ ผมไม่มั่นใจ
ด้วยซ ้ำว่ำมันจะได้ผล ถึงกระนั้น ผมก็เลือกเส้นทำงนี้
เพรำะผมพบควำมรู้สึกเศร้ำๆ ที่เกิดขึ้นในใจของลีฮุนซึง
ในยำมที่เขำเห็นจำงฮีวอน

– นำยพบเส้นทำงของตัวเองโดยไม่มีคู่มือ

ลีฮุนซึงหัวเรำะในขณะที่เขำล้มลงในกองเพลิง “ทกจำ
ขอบคุณนะ”

ผมรู้สึกถึงควำมปีติยินดีที่เกิดขึ้นในร่ำงกำยของลีฮุนซึง
มันเป็นอำรมณ์เมื่อมนุษย์มำถึงจุดที่พวกเขำสำมำรถทลำย
ควำมขัดแย้งในตัวเองและได้รับค ำตอบจำกควำมตำย

บำงทีควำมรู้สึกนี้อำจจะเป็นควำมเป็นจริงที่เนอร์วำน่ำ
ต้องกำรเข้ำถึง มันคงจะวิเศษถ้ำเนอร์วำน่ำได้เห็นสิ่งนี้
จำงฮีวอนเป็นผู้ติดเชื้อ แต่มันเป็นลีฮุนซึงที่ใช้ชีวิตอยู่กับ
ปัจจุบันมำกกว่ำใคร

– ขอบคุณมำก มันก ำลังเริ่มแล้ว

นี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องรำว มันขึ้นอยู่กับผู้ชมที่จะ
พิจำรณำถึงควำมต่อเนื่องของเรื่องรำวนี้ มันมีใครบำงคน
ก ำลังเฝ้ำมองลีฮุนซึงอยู่ด้วยดวงตำที่ละเอียดอ่อนยิ่งกว่ำ
ใคร

– เจ้ำนำยแห่งโลหะ หนึ่งในสิ่งมีชีวิตที่มั่นคงที่สุดในกำร
ถ่ำยทอดสดดวงดำว

ผมพูดช้ำๆ

– เมื่อไหร่นำยจะลงมือ?

[กลุ่มดำว ‘เจ้ำนำยแห่งโลหะ’ ก ำลังฟังค ำพูดของคุณ]

กลุ่มดำว ‘เจ้ำนำยแห่งโลหะ’ นำยเหนือแห่งโอริฮำรูกอน
ดำวเครำะห์ที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวำลและเป็น
ผู้สนับสนุนของดำบเหล็กลีฮุนซึง ผมตรงเข้ำประเด็น

– ให้โอกำสอวตำรของนำย

[กลุ่มดำว ‘เจ้ำนำยแห่งโลหะ’ เงียบไป]

– ฉันรู้ถึงควำมกลัวของนำย นำยกลัวควำมน่ำจะเป็นอยู่

[กลุ่มดำว ‘เจ้ำนำยแห่งโลหะ’ หลับตำลง]

– แต่เมื่อไหร่กันที่นำยจะสังเกตเห็นเนบิวล่ำรอบๆ ตัว
นำย? นำยจะฝันกลำงวันแบบนี้ไปจนจบสถำนกำรณ์เลย
เหรอ?

ลีฮุนซึงท ำได้เพียงพอแล้ว ในตอนนี้มันก็ขึ้นอยู่กับ
ผู้สนับสนุนของเขำ

[กลุ่มดำว ‘เจ้ำนำยแห่งโลหะ’ ยอมรับควำมกล้ำหำญของ
อวตำร ‘ลีฮุนซึง’]

[กลุ่มดำว ‘เจ้ำนำยแห่งโลหะ’ กล่ำวว่ำมันยังไม่ถึงเวลำ]

ผมคิดไว้แล้ว ในควำมเป็นจริง ลีฮุนซึงนั้นก็ยังอ่อนแอ
เกินกว่ำที่จะตื่น

[กลุ่มดำว ‘เจ้ำนำยแห่งโลหะ’ คิดว่ำอวตำร ‘ลีฮุนซึง’ จะ
ไม่สำมำรถรับมือกับเรื่องเล่ำของเขำได้]

เรื่องเล่ำของโลหะนั้นทั้งหนักหนำและสำหัส ลีฮุนซึงคง
ไม่อำจต้ำนทำนมันได้ แน่นอนว่ำถ้ำเขำอยู่เพียงล ำพัง

– ฉันจะแบกรับมันกับเขำ

[กลุ่มดำว ‘เจ้ำนำยแห่งโลหะ’ ก ำลังมองคุณอยู่]

เจ้ำนำยแห่งโลหะดูเหมือนจะก ำลังคิดอะไรบำงอย่ำงอยู่
ครู่ต่อมำ เสียงข้อควำมก็ดังออกมำ

[กลุ่มดำว ‘เทพสงครำมทะเล’ พยักหน้ำ]

จำกนั้นก็เกิดประกำยแสงขึ้นรอบๆ

[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ ก ำลังเตรียมตัวส ำหรับวิวัฒนำกำรแอ
ตทริบิวต์ของเขำ]

[เรื่องเล่ำจ ำเป็นต่อกำรวิวัฒนำกำรแอตทริบิวต์]

[กลุ่มดำว ‘เจ้ำนำยแห่งโลหะ’ ใส่เรื่องเล่ำลงไปในกำร
ทดสอบ]

[เรื่องเล่ำ ‘พิสูจน์โลหะ’ เริ่มต้นขึ้น!]

กระแสของล ำแสงสีเงินพวยพุ่งขึ้นมำจำกร่ำงของลีฮุนซึง
ผมมองไปยังแสงเจิดจ้ำและนึกถึงฉำกหนึ่งในหนทำงเอำ
ชีวิตรอด

ใครกัน? ตัวละครหนึ่งถำมค ำถำมกับยูจงฮยอค

「”ท ำไมลีฮุนซึงถึงถูกเรียกว่ำดำบเหล็ก? เขำไม่ได้ใช้
ดำบซะหน่อย”」

ลีฮุนซึงไม่เคยใช้ดำบเลยในหนทำงเอำชีวิตรอดต้นฉบับ
ถึงกระนั้น ชื่อเล่นของเขำกลับเป็นดำบเหล็ก

「”ลีฮุนซึงไม่ต้องกำรดำบ”」

โลหะเริ่มเติบโตขึ้นจำกแขนและขำที่หลอมละลำยของลีฮุ
นซึง เช่นเดียวกับเกล็ด โลหะเริ่มปกคลุมร่ำงกำยทั้งร่ำง
ของเขำ ร่ำงกำยของลีฮุนซึงเปลี่ยนเป็นดำบยักษ์เล่มหนึ่ง

[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ เปิดใช้งำนอักขระ ‘กำรแปลงร่ำง
โลหะ’]

ดำบเดี่ยวที่จะไม่หักแม้ว่ำจะเจอกำรทดสอบแบบไหน ถ้ำ
ยูจงฮยอคอยู่ที่นี่ เขำคงจะพูดมันออกมำว่ำ

「”ชำยคนนั้น เขำคือดำบ”」