มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 138 – อ่านไม่ได้ (3)

ผิวชั้นนอกอันใหม่ท ำขึ้นจำกโลหะ ร่ำงกำยของลีฮุนซึง
ถูกปรับโฉมใหม่ รำวกับว่ำเขำเป็นเผ่ำพันธุ์อื่น

กำรแปลงร่ำงโลหะ

เฉพำะ ‘เกรำะ’ ขั้นแรกเท่ำนั้นที่ถูกเปิดใช้งำน แต่สิ่งนี้
เพียงอย่ำงเดียวก็ไม่ใช่พลังที่ธรรมดำแล้ว ลีฮุนซึงที่
เชี่ยวชำญในขั้นแรกก็ยำกที่ปรำกำรติดอำวุธของกงพิลดู
จะท ำร้ำยเขำได้ แม้ว่ำยูจงฮยอคจะโจมตีเขำด้วยดำบเขย่ำ
นภำ เขำก็คงจะไม่ตำย

“ชี… ชีวิต…”

ปัญหำก็คือขั้นที่หนึ่งยังไม่ถูกเปิดใช้งำนอย่ำงเต็มที่

– นี่คืออักขระที่แท้จริงที่ลีฮุนซึงจ ำเป็นต้องเรียนรู้

ลีฮุนซึงตระหนักถึงสถำนกำรณ์และถอยกลับอย่ำง
รวดเร็ว

[กำรแปลงร่ำงโลหะยังไม่สมบูรณ์]

[อักขระจะสำมำรถใช้ได้เฉพำะผู้ที่ประสบควำมส ำเร็จใน
เรื่องรำวแล้วเท่ำนั้น]

ผู้สนับสนุนทุกคนได้มอบอักขระให้แก่อวตำรของตัวเอง
มันมีอักขระในรูปแบบของของขวัญและบำงอย่ำงที่
สำมำรถใช้งำนได้ภำยใต้เงื่อนไขที่ก ำหนด

กำรแปลงร่ำงโลหะของเจ้ำนำยแห่งโลหะคืออักขระที่มี
เงื่อนไข

[เรื่องรำว ‘พิสูจน์โลหะ’ ได้เริ่มขึ้นแล้ว!]

มันเป็นเพรำะอักขระนี้ต้องกำร ‘ข้อพิสูจน์’ ถึงสิ่งที่กลุ่ม
ดำวเคยประสบมำ

+

[พิสูจน์โลหะ]

「โลหะที่แท้จริงถือก ำหนดขึ้นในกำรมอดดับนับหมื่น
ครั้ง」
+

มันเป็นประโยคที่ไร้ควำมปรำนี ลีฮุนซึงดูสับสน “มัน
หมำยควำมว่ำยังไงกัน?”

– พื้นฐำนของกำรมอดดับคือกำรเย็นตัวลงหลังจำกกำร
รักษำควำมร้อนสูง

“อย่ำบอกนะว่ำ…”

– ดูเหมือนจะใช่นะ สงบใจไว้

ในแง่หนึ่ง มันก็อำจจะเป็นโชคดีที่จำงฮีวอนเป็นคู่ต่อสู้
ของลีฮุนซึง ลีฮุนซึงหน้ำซีด

[กลุ่มดำว ‘นักโทษรัดเกล้ำทองค ำ’ สนใจในเรื่องรำวของ
โลกใบนี้]

[กลุ่มดำว ‘จ้ำวแห่งกำรป้องกัน’ สงสัยถึงกำรเปรียบเทียบ
ควำมแข็งแกร่งของเขำ]

[กลุ่มดำว ‘ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ’ กุมมือทั้งสองข้ำง
ไว้ด้วยควำมประหม่ำ]

เพลิงอเวจีที่ก ำลังลุกโชติช่วงเปลี่ยนเป็นสีน ้ำเงินพร้อมกับ
ข้อควำมของกลุ่มดำว บำงทีระเบิดเพลิงอเวจีของจำงฮี
วอนอำจจะเพิ่มระดับขึ้นเพรำะเปลวเพลิงนั้นรุนแรงยิ่งขึ้น
กว่ำเดิม

ยำงมะตอยที่ผสมกับสิ่งสกปรกหลอมละลำยไปจำกเปลว
เพลิงสีขำวบริสุทธิ์ และควำมร้อนสูงก็เปลี่ยนให้พวกมัน
กลำยเป็นอำวุธร้ำย

เกรำะสีเงินเริ่มหลอมละลำยในทันที่ และเศษสิ่ง
แปลกปลอมก็เจำะทะลวงเกรำะรำวกับลูกกระสุน สร้ำง
ควำมเสียหำยให้กับลีฮุนซึงที่อยู่ภำยใน โลหะใหม่งอก
ออกมำจำกจุดที่ถูกหลอมละลำย แต่มันก็ไม่ใช่จะไม่มี
ควำมเสียหำยซะเลย

“อั๊ค…!”

เลือดไหลออกมำจำกปำกของลีฮุนซึง

เขำคงสำมำรถต้ำนทำนระเบิดเพลิงอเวจีได้ถ้ำกำรแปลง
ร่ำงโลหะของเขำสมบูรณ์แบบ แต่มันก็ยังไม่ถึงขั้นนั้น ไม่
ว่ำยังไงก็ตำม ระเบิดเพลิงอเวจีก็เป็นอักขระธำตุไฟ
ระดับสูง มันน่ำทึ่งมำกแล้วที่เขำยังสำมำรถยืนหยัดอยู่ได้

ลีฮุนซึงถอยหลังกลับไปหนึ่งก้ำวและกรีดร้องออกมำ มัน
เจ็บปวดที่ต้องเห็นฉำกนี้ แต่มันก็ยังไม่ถึงเวลำ เหล็กของ
ลีฮุนซึงถูกเผำเป็นสีแดง อีกนิด อีกนิดเดียว…

[อุณหภูมิเกินค่ำมำตรฐำน!]

นั่นแหละ

[กำรมอดดับได้เริ่มขึ้นแล้ว]

พื้นฐำนของโลหะคือกำรมอดดับ หัวใจของเรื่องรำวนี้คือ
กำรถูกเผำในอุณหภูมิที่เกินกว่ำค่ำมำตรฐำนจนกระทั่ง
ร่ำงกำยเริ่มกลำยเป็นเหล็กที่สมบูรณ์แบบ

– ทนไว้! นำยท ำได้!

โชคดีที่ลีฮุนซึงไม่ใช่ ‘คนเลว’

ระเบิดเพลิงอเวจีเป็นอักขะที่มีธำตุ ‘ไฟ’ และ ‘ศักดิ์สิทธิ์’
ถ้ำลีฮุนซึงคือคนเลว เขำคงจะกลำยเป็นกองขี้เถ้ำจำก
ระเบิดเพลิงอเวจีไปแล้ว

ในขณะที่ลีฮุนซึงก ำลังอดทน ผมก็รีบดูข้อมูลของจำงฮี
วอน

[ตัวละคร ‘จำงฮีวอน’ ก ำลังทุกข์ทรมำนจำก ‘กำรแพร่เชื้อ
ควำมคิด’]

[ตัวละคร ‘จำงฮีวอน’ อยู่ในสภำพไม่ได้สติ]

[แผลเก่ำของตัวละคร ‘จองฮีวอน’ เปิดอ้ำออก]

…

…ไอ้ระย ำนั่น เขำท ำให้จิตใจของมนุษย์ยุ่งเหยิงไปหมด

「ฉันไม่อำจให้อภัยพวกมันได้…」

กำรแพร่เชื้อควำมคิดของเนอร์วำน่ำได้ดึงเอำส่วนด ำมืด
ในจิตใจของคนออกมำ

「ฉันควรฆ่ำพวกมัน」

มนุษย์ที่เผชิญหน้ำกับควำมเป็นจริงของหน้ำผำที่อนำคต
ได้หำยไปมักจะสูญเสียซึ่งควำมหวัง โดยเฉพำะอย่ำงยิ่ง
เมื่อควำมเป็นจริงนั้นน่ำกลัว

ในกระบวนกำรนั้น บำงคนอำจจะรู้สึกสิ้นหวังและ
พังทลำย ในขณะที่บำงคนอำจกลำยเป็นสัตว์ร้ำยและ
ปลดปล่อยควำมปรำรถนำอย่ำงไม่หยุดยั้งออกมำ

บำงคนก็ต่อต้ำนด้วยควำมโกรธแค้นและเสียสติไป เมื่อ
กระบวนกำรนี้เกิดขึ้นซ ้ำๆ พวกเขำก็จะหำ ‘ผู้ไถ่บำป’ ที่
สำมำรถปลอบประโลมพวกเขำได้ พวกเขำจะเสียสละ
ตัวเองเพื่อผู้ไถ่บำปนี้ และเสียสละชีวิตอันต ่ำต้อยของ
ตัวเองต่อหน้ำ ‘ผู้ยิ่งใหญ่’

「ฆ่ำพวกผู้ชำยให้หมด」

ผมดูเหมือนจะรู้ว่ำแผลเก่ำนี้คืออะไร แอตทริบิวต์แรก
ของจำงฮีวอนคือ ‘ผู้หมอบคลำน’ ซึ่งมีพื้นฐำนมำจำก
ควำมตกใจทำงจิตอันรุนแรง เมื่อมองย้อนกลับไปในตอน
แรกที่ผมพบเธอ มันไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่เธอจะเกลียดชัง
ผู้ชำย

“นี่… นี่คือหัวใจของฮีวอนงั้นเหรอ?” ลีฮุนซึงถำมออกมำ
จำกท่ำมกลำงเปลวเพลิงที่ก ำลังลุกโชน

– นำยได้ยินเธอเหรอ?

“อ่ำ นิดหน่อย…”

ผมไม่เคยคิดเลยว่ำลีฮุนซึงจะสำมำรถได้ยินข้อควำมของ
‘มุมมองนักอ่ำนพระเจ้ำ’ มันเป็นเพรำะผมจมอยู่ใน
มุมมองบุคคลที่หนึ่งงั้นเหรอ? ลีฮุนซึงรับรู้ถึงอำรมณ์ของ
ผมได้มำกเท่ำกับที่ผมเข้ำใจลีฮุนซึงงั้นเหรอ?

ลีฮุนซึงพูดรำวกับว่ำเขำลืมควำมร้อนไปแล้ว “นี่คือ
ควำมสำมำรถของทกจำใช่ไหม?”

– ใช่ มันเป็นสกิลของฉัน

ผมต้องกำรจะสำรภำพออกไปเพรำะมันไม่มีเรื่องดีเลย
ส ำหรับกำรโกหกตรงนี้

– ฉันขอโทษที่ปิดบังมันไว้จนถึงตอนนี้

อย่ำงไรก็ตำม ลีฮุนซึงก็ไม่ได้ดูจะหัวเสียอะไร “ฉันก็อำย
นิดหน่อย หัวใจของฉัน…”

คลื่นลูกที่สองมำก่อนที่เขำจะเสร็จ ควำมร้อนอันรุนแรง
หลอมละลำยอวตำรที่อยู่รอบๆ และพื้นที่นั้นก็เต็มไปด้วย
ลำวำ

พื้นที่ทั้งหมดหลอมละลำยจำกควำมร้อนอันทรงพลัง
อำคำรทรุดตัวลงกับพื้นดิน ในตอนนี้ผมต้องตัดสินใจ
แล้ว

– นำยควรตั้งสมำธิไปที่กำรยับยั้ง

“ฉันจะไม่ไปท ำร้ำยฮีวอนเข้ำให้เหรอ?”

ลีฮุนซึงเสียเปรียบ แต่เขำก็เป็นกังวลถึงคนอื่น ถึงกระนั้น
ค ำพูดของลีฮุนซึงก็ไม่ผิด

– หัวใจของเธอเจ็บปวด

ทำงออกที่ชัดเจนที่สุดคือกำรฆ่ำเนอร์วำน่ำหรือแก้ไข
แผลเก่ำของจำงฮีวอน อดีตนั้นเป็นไปไม่ได้ในขณะนี้และ
ในภำยหลัง…

ผมคงไม่กังวลนักถ้ำจำงฮีวอนเป็นตัวละคนที่มีบทบำท
ส ำคัญในนิยำยต้นฉบับ

จำงฮีวอนเป็นคนหน้ำใหม่ที่ถูกพบตัว และผมก็ไม่รู้จัก
เธอดี สิ่งเดียวที่ผมสำมำรถดูแลได้คืออำกำร ไม่ใช่สำเหตุ

“ทกจำ”

– ลองดู

พวกเรำพยักหน้ำในร่ำงกำยเดียวกัน ระยะห่ำงจำกจำงฮี
วอนนั้นห่ำงออกไปเพรำะเขำก้ำวถอยออกมำทีละนิด ผม
ต้องเข้ำใกล้เธอเพื่อลองวิธีนี้

ผิวโลหะงอกออกมำปกคลุมใบหน้ำของลีฮุนซึง
กล้ำมเนื้อทั่วร่ำงของเขำก ำลังกระตุก เขำเป็นเหมือนกับ

อัศวินสีเงินที่มีเหล็กกล้ำปกคลุมอยู่ทั่วร่ำง อัศวินเงินเริ่ม
วิ่งผ่ำนเปลวไฟ

จำกนี้ไป ก ำแพงเพลิงก็เริ่มสูงขึ้น มันเป็นค ำเตือนว่ำไม่
ควรเข้ำใกล้ เขำไม่ได้รับอนุญำตให้เข้ำมำ

“ย๊ำกกก!”

ลีฮุนซึงท ำเหมือนก ำลังฝึกซ้อมและวิ่งตรงไปยังเปลว
เพลิง เขำถูกเผำซ ้ำแล้วซ ้ำเล่ำ เหล็กชิ้นถูกหลอมละลำย
และตกลงไปบนพื้น ดวงตำของเขำเริ่มเบลอจำกควำม
ร้อน

“ฮีวอน! พวกเรำจะช่วยเธอเอง!”

มันคือก้ำวแรก

“พวก… เรำ…!”

และอีกก้ำว

“ฮีวอน!”

ผมดูลีฮุนซึงและมีควำมคิดหนึ่ง ผมหลงลืมไปชั่วขณะ
เพรำะผมได้ยินเพียงแต่เสียงหัวใจของคนอื่น เดิมที่ กำร
เข้ำถึงหัวใจของคนอื่นคือสิ่งที่ยำกและเจ็บปวด

ลีฮุนซึงและผมได้เห็นโลกจำกสำยตำดวงเดียวกันอย่ำง
ชัดเจน แต่พวกเรำไม่ได้เห็นในสิ่งเดียวกัน หัวใจของลีฮุ
นซึงที่ก ำลังระเบิดออกมำด้วยอำรมณ์คือเครื่องพิสูจน์ถึง
สิ่งนี้

มันเป็นควำมรู้สึกที่แปลก เดิมทีมันไม่ควรจะเป็นแบบนี้
เรื่องรำวเปลี่ยนไปเพรำะผม

“อั๊ค… อ๊ำกกก!” เข่ำของลีฮุนซึงทรุดลงเมื่อถึงก้ำวที่สิบ

[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ มำถึงขีดจ ำกัดของสภำพจิตใจของ
เขำ]

ผมตื่นขึ้นมำด้วยวิสัยทัศน์ที่สั่นคลอน แม้ว่ำเรื่องรำวจะ
เปลี่ยนไป แต่นี่ก็ยังเป็นหนทำงเอำชีวิตรอด

[กลุ่มดำว ‘เจ้ำนำยแห่งโลหะ’ ก ำลังดูอวตำรของเขำด้วย
ดวงตำที่น่ำเศร้ำ]

ตัวละคนทุกตัวก ำลังดิ้นรนอยู่บนควำมสิ้นหวัง นี่คือ
หนทำงเอำชีวิตรอด

– ฮุนซึง

ถึงกระนั้น ผมก็ยังสงสัยเป็นบำงครั้งเมื่อได้อ่ำนหนทำง
เอำชีวิตรอด ผู้เขียนหนทำงเอำชีวิตรอดรู้สึกเสียใจกับ
‘ตอนจบ’ ที่เขำสร้ำงขึ้นไหม?

– ฝำกมันไว้กับฉันสักพัก

[สกิลเฉพำะตัว ‘ก ำแพงที่สี่’ ก ำลังสั่น!]

[‘มุมมองสนับสนุนบุคคลที่หนึ่ง’ แสดงผลอย่ำงรุนแรง]

สติของลีฮุนซึงสั่นไหว และสติของผมก็เข้ำไปแทนที่ กำร
ควบคุมร่ำงกำยของเขำถูกถ่ำยโอน และควำมรู้สึกของร่ำง
ทั้งร่ำงก็ถูกเปิดใช้งำนอย่ำงรุนแรง

ลีฮุนซึงก ำลังทรมำนจำกควำมเจ็บปวดนี้ มันเพียงพอแล้ว
ที่จะท ำให้เขำเป็นบ้ำไปได้ ร่ำงทั้งร่ำงถูกเผำอยู่ในเปลว

เพลิง และข้อต่อกระดูกและเส้นเอ็นที่หลอมละลำยก็ท ำ
ให้มันรู้สึกเหมือนกับว่ำแขนขำของผมถูกตัดขำด

ผมใช้เสียงของลีฮุนซึงและตะโกนใส่จำงฮีวอน “จำงฮี
วอน! เธอจะตำยได้ถ้ำยังปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป!”

ไม่มีค ำตอบจำกจำงฮีวอน เธอยังคงปลดปล่อยเพลิงอเวจี
ออกมำ

“ลีฮุนซึงจะตำยเอำได้! เธออยำกจะฆ่ำลีฮุนซึงงั้นเหรอ?”

ผมยกขำของลีฮุนซึงขึ้นด้วยพลังทั้งหมดของผมและ
เดินหน้ำต่อไปอีกหน่อย หนึ่งก้ำว สองก้ำว และ… บ้ำเอ้ย
มันร้อนเกินไป

ผมได้ยินเสียงๆ หนึ่งเมื่อเข่ำของผมงอจำกควำมเจ็บปวด
‘ทกจำล่ะ ฉันจัดกำรเอง’

มันเป็นเสียงของลีฮุนซึง

‘ฉันต้องท ำมัน’

[เจตจ ำนงของโลหะได้รับกำรตอบกลับแล้ว!]

ผมพยักหน้ำ ถึงอย่ำงไรก็ตำม ผมก็เป็น ‘ผู้อ่ำน’ ผมต้อง
ไม่ลืมหน้ำที่ของตัวเอง สติของผมหลุดออกมำ และลีฮุ
นซึงก็เข้ำควบคุมร่ำงกำยของเขำอีกครั้ง ร่ำงกำยของลีฮุ
นซึงฟื้นคืนสู่รูปร่ำงของเหล็กที่สมบูรณ์แบบอีกครั้ง

“ฮีวอน”

เพลิงอเวจีที่ก ำลังลุกโชติช่วงท ำให้ใบหน้ำของเธอเป็นสี
ฟ้ำ เปลวเพลิงนี้ค่อยๆ กัดกินเธอในทีสุด น ้ำตำของเธอ
แห้งทันทีที่พวกมันไหลลงมำ

ลีฮุนซึงเคลื่อนไหวเข้ำหำเธออย่ำงไม่คำดคิด “ขอโทษ
นะ”

ลีฮุนซึงขยับก้ำวสุดท้ำยและสวมกอดจำงฮีวอน

[กลุ่มดำว ‘ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ’ เขินกับควำมรักที่
ไม่คำดฝันระหว่ำงสหำย]

ร่ำงเล็กๆ ของจำงฮีวอนถูกโอบล้อมด้วยอ้อมแขนที่กว้ำง
ของลีฮุนซึง มันกว้ำงมำกจนเขำสำมำรถใช้ปลำยนิ้ว
สัมผัสกันได้โดยไม่ต้องแตะต้องเธอ แทนที่จะหลบมัน
จำงฮีวอนท ำให้เปลวเพลิงของเธอรุนแรงยิ่งขึ้น มันเป็น
เหมือนกับว่ำเปลวเพลิงคือสิ่งเดียวที่เธอสำมำรถใช้เพื่อ
แสดงออกซึ่งอำรมณ์ได้

มันมีเสียงสัญญำณชีวิต และก ำแพงเหล็กก็เริ่มก่อตัวขึ้น
รอบๆ อ้อมแขนของลีฮุนซึง มันเป็นก ำแพงที่จะ
ปลดปล่อยคนๆ หนึ่งออกจำกโลกใบนี้ เพื่อที่จะลบล้ำง
เปลวเพลิง ออกซิเจนจ ำเป็นต้องถูกขจัดออกไป

ลีฮุนซึงรู้เรื่องนี้และเสียสละตัวเองเพื่อเป็นก ำแพงให้กับ
เธอ เขำจะยอมรับควำมโกรธของเธอในนำมของโลกใบนี้

ทั้งหมดที่ผมท ำได้คือกำรเฝ้ำดูคนทั้งสอง ผมหวังว่ำลีฮุ
นซึงจะสำมำรถเข้ำถึงหัวใจของจำงฮีวอนที่ไม่อำจพูด
ออกมำได้

เวลำผ่ำนไปเท่ำไรแล้ว?

[เรื่องรำว ‘พิสูจน์โลหะ’ เสร็จสมบูรณ์แล้ว]

ในที่สุด เปลวเพลิงของจำงฮีวอนก็ดับลง

***

มันเป็นเสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยที่ปลุกลีฮุนซึงขึ้นมำ

“ฉันก ำลังส ำลัก…”

เขำมองลงไปและเห็นใบหน้ำของจำงฮีวอน เขำมองไป
รอบๆ และมันก็เป็นภำพที่ไม่อำจจินตนำกำรได้เลย โลหะ
ที่งอกออกมำจำกร่ำงกำยของเขำปกคลุมร่ำงกำยของจำงฮี
วอนไว้ในขณะที่มันขวำงกั้นพื้นที่รอบๆ

“อ-เอ่อ! ฉ-ฉันขอโทษนะ! ฉันจะปล่อยเธอเดี๋ยวนี้แหละ!”

ก ำแพงโลหะเริ่มหลอมละลำย แต่มันก็ไม่หำยไปง่ำยๆ
ในขณะที่ลีฮุนซึงรู้สึกสับสน หน้ำผำกของจำงฮีวอนก็
แตะเข้ำกับหน้ำอกของลีฮุนซึง “ขอบคุณนะ”

ลีฮุนซึงส่ำยหัวของเขำให้กับสัมผัสอันนุ่มนวลต่อโลหะ

“…ไม่เป็นไร”

มันเป็นท่ำทำงเล็กๆ แต่มันก็เพียงพอแล้ว หัวใจของเขำถูก
ปลดปล่อยอย่ำงชัดเจน

[กลุ่มดำว ‘ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ’ เกลียดมิตรภำพนี้]

“ยังไงก็เถอะลีฮุนซึง มีคนอื่นอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?”

“ฮะ? เรื่องนั้น…”

จำงฮีวอนดูไม่พอใจกับควำมสับสนของลีฮุนซึง “ไม่
เป็นไร มันไม่ส ำคัญหรอก รีบปลดปล่อยมันออกไปเถอะ
ไม่มีเวลำแล้ว”

“…ฮะ? เกิดอะไรขึ้น?”

จำงฮีวอนเหลือบมองไปยังลีฮุนซึง แต่ก็ตะโกนขึ้นไปบน
ท้องฟ้ำด้วยเสียงอันดัง “คิมทกจำ นำยก ำลังฟังอยู่ใช่ไหม?
ยูซำนอำก ำลังตกอยู่ในอันตรำย”

(จบตอน)