มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 139 – อ่านไม่ได้ (4)

[ร่ำงกำยของคุณตื่นขึ้นมำเนื่องจำกแรงกระแทกอันทรง
พลัง]

[มุมมองนักอ่ำนพระเจ้ำขั้นที่สำมถูกปิด]

สติของผมค่อยๆ กลับคืนมำสู่ร่ำงกำย ยังไงก็เถอะ มันมี
อะไรแปลกๆ อยู่

…ท ำไมผมถึงไม่เห็นข้อควำมของกำรฟื้นคืนชีพ?

[คุณไม่ได้รับรำงวัลจำก ‘มุมมองนักอ่ำนพระเจ้ำขั้นที่
สำม’ เนื่องจำกกำรเชื่อมต่อที่ไม่เสถียร]

เมื่อผมรู้สึกประหลำดใจกับข้อควำมที่ไม่คำดคิด ผมก็
ค่อยๆ รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมำ มีบำงอย่ำงผิดปกติ

ผมเห็นยูจงฮยอคก ำลังจ้องมำที่ผมอยู่ เชี่ย ผมเกือบตกใจ
ตำยแล้วไง

“คิมทกจำ นำยตำยเหรอ?”

ผมคิดว่ำผมพอรู้แล้วว่ำเกิดอะไรขึ้น ผมรู้แล้วว่ำท ำไมถึง
ไม่มีข้อควำมที่แสดงถึงกำรฟื้นคืนชีพ และท ำไมถึงไม่มี
รำงวัลส ำหรับมุมองนักอ่ำนพระเจ้ำขั้นที่สำม ผมไม่ได้
ตำย

“คิมทกจำ”

ผมแค่โดนต่อยอย่ำงแรง ไอ้บ้ำนี่ ท ำไมเขำไม่ฆ่ำผม? ไอ้
บ้ำนี่ ท ำไมเขำถึงไม่ฆ่ำผมเมื่อผมต้องกำรที่จะถูกฆ่ำ…

「…หรือฉันควรฆ่ำเขำตั้งแต่แรก?」

ผมได้ยินควำมคิดที่ไม่น่ำเชื่อและหุบปำกทันที่ มุมมอง
นักอ่ำนพระเจ้ำถูกเปิดใช้งำนโดยอัตโนมัติ ควำมคิดของยู
จงฮยอคหลั่งไหลเข้ำมำเหมือนกับน ้ำตก

「ทุกอย่ำงบิดเบี้ยวไปเพรำะคนๆ นี้」

「มันแตกต่ำงจำกสิ่งที่ฉันรู้ในกำรเสื่อมถอยก่อนหน้ำนี้
จ ำนวนข้อมูลที่มีอยู่จ ำกัดเกินไป ฉันไม่สำมำรถช่วยโลก
ได้ถ้ำเป็นแบบนี้」

อะไรอีก?

「เหตุผลที่ฉันไม่ได้รับบำดเจ็บจำกโบสถ์ผู้ไถ่บำปก็เป็น
เพรำะฉันใช้เวลำมำกเกินไปในรอบที่ผ่ำนมำ มันเป็น
ควำมผิดพลำดในกำรฝึกกว่ำ 100 ปี จิตใจของฉันได้รับ
ควำมเสียหำยอย่ำงถำวร」

「มันอำจเป็นควำมผิดพลำดที่ไม่ได้รับบัลลังก์หนึ่งเดียว
มำ」

「ฉันจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง…」

บัดซบ ภำวะซึมเศร้ำของผู้เสื่อมถอยเริ่มต้นขึ้นแล้ว มัน
เป็นเพรำะกำรโจมตีทำงจิตใจงั้นเหรอ? ผมตะโกนออกมำ
ด้วยควำมกลัวในสิ่งที่เขำตัดสินใจ “ฉันเจ็บนะไอ้บ้ำ!”

ยูจงฮยอคมองมำที่ผมและพูดด้วยน ้ำเสียงสงบ “…นำยคือ
คนที่ต้องกำรให้ฉันฆ่ำ มีปัญหำอะไรอีก?”

“มันมีเรื่องด่วนเกิดขึ้น”

สีหน้ำของยูจงฮยอคไม่ได้ดูสดใสขึ้น ดังนั้นผมจึงแตะไป
ที่ท้องของผมและบอกเขำถึงสิ่งที่ผมรู้มำ

ผมบอกเขำเกี่ยวกับเรื่องที่ลีฮุนซึงช่วยจำงฮีวอนไว้
แน่นอนว่ำผมไม่ได้บอกว่ำผมมองจำก ‘มุมมองนักอ่ำน
พระเจ้ำ’

โดยปกติแล้วผมคงจะเสริมเรื่องเข้ำไปอีก แต่ยูจงฮยอคก็
พยักหน้ำกลับมำตำมมำรยำท “เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเอง
สินะ”

“ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจ แต่สถำนกำรณ์ก็ดูโอเคมำก”

“ผู้หญิงที่ชื่อยูซำนอำส ำคัญกับนำยมำก ดังนั้นนำยคง
จะต้องตำมหำเธออย่ำงเต็มที่ เธอถูกจับไปโดยผู้น ำโบสถ์
ผู้ไถ่บำปอย่ำงนั้นเหรอ?”

“อำจจะ ไม่ว่ำยังไงก็ตำม ฉันก็ยังมีควำมหวังใน
สถำนกำรณ์นี้”

“…มีควำมหวังอะไรกัน?”

“จงฮยอค พวกเรำสำมำรถช่วยโลกใบนี้ได้ นำยไม่รู้
เหรอ?”

ยูจงฮยอคจ้องมำที่ผม “นำยก ำลังพูดอะไร?”

ผมคิดว่ำผมชัดเจนเกินไป ดังนั้นผมจึงแก้ตัวเพิ่ม “อืม มัน
เป็นแบบนี้ ถ้ำฉันเดำถูก เนอร์วำน่ำคงจะไม่ได้แตะต้องยู
ซำนอำ ถ้ำเขำท ำ ฉันคงจะรู้”

“…นำยรู้จักผู้กลับชำติมำเกิดงั้นเหรอ?”

ดวงตำของยูจงฮยอคหรี่ลง มินจีวอนซึ่งไม่ต้องกำรจะ
รบกวนพวกเรำในที่สุดก็เข้ำมำขัดจังหวะ เธอมีควำม
ตกใจอยู่บนใบหน้ำในขณะที่เธอกล่ำว

“พวกนำยสองคนดูสนิทกันนะ”

“ฉันเป็นคนเป็นมิตร ยังไงก็เถอะ เธอโอเคแล้วเหรอ?”

“…ต้องขอบคุณนำย ฉันเกือบจะเข้ำร่วมโบสถ์ผู้ไถ่บำป
ไปแล้ว”

มินจีวอนตัวสั่นเพรำะกำรเผชิญหน้ำกับเนอร์วำน่ำท ำให้
เกิดแผลลึก น่ำเสียดำยที่ผมไม่มีเวลำพิจำรณำสถำนกำรณ์
ของเธอ

“รำชำแห่งควำมงำม ฉันคิดว่ำฉันต้องกำรควำมช่วยเหลือ
จำกเธอ”

***

ผมเริ่มรวบรวมผู้คนที่กระจัดกระจำยออกไปโดยใช้ฮวำ
รังของรำชำแห่งควำมงำม

ภำรกิจเร่งด่วนคือกำรป้องกันควำมเสียหำยเพิ่มเติมจำก
กำรแพร่เชื้อควำมคิดของเนอร์วำน่ำ โดยเฉพำะอย่ำงยิ่ง

มันคงจะเป็นหำยนะถ้ำลีจีฮเยติดเชื้อด้วยควำมคิดแปลกๆ
กองเรือผีในแม่น ้ำฮันคงจะเปลี่ยนให้กรุงโซลกลำยเป็น
ซำกปรักหักพัง

โชคดีที่ลีกิลยังและชินยูซองอยู่ใกล้กัน และมันก็ไม่ยำก
อะไรที่จะหำกงพิลดูที่ได้ยึดครองอำคำรไว้แล้ว เขำบ่น
“ฉันต้องกำรที่จะอยู่ในดินแดนแห่งนั้น”

“ดินแดนแห่งสันติ?”

“บ้ำเอ้ย…”

กงพิลดูดูจะเสียใจที่สถำนกำรณ์ก่อนหน้ำนี้จบลง อืม
กงพิลดูเป็นรำชำของที่นั่น ฮันซูยองก็เป็นเทพธิดำ ดังนั้น
ผมจึงสงสัยว่ำเธอจะรู้สึกยังไงในตอนนี้

“รำชำสูงสุดผู้ทรงเกียรติ! ได้โปรดยอมรับผมด้วย!”

“ผมเคำรพคุณนะ!”

ค ำพูดประจบประแจงที่แตกต่ำงกันดังออกมำจำกอวตำร
หน้ำใหม่ที่เพิ่งเข้ำสู่สถำนกำรณ์ ข่ำวลือที่พวกเรำกลับมำ
จำกดินแดนแห่งสันติแพร่กระจำยออกไปแล้ว ผมมองไป
ด้ำนข้ำงและเห็นยูจงฮยอคที่ก ำลังขมวดคิ้ว

「คนพวกนี้ไม่อำจช่วยโลกได้ แม้จะมีกันสัก 100 คัน
รถบรรทุก」

「อีกครั้ง ค ำตอบคือกำรเสื่อมถอย」

“เอำล่ะ เอำล่ะ รำชำสูงสุดของพวกเรำอำรมณ์ไม่ค่อยดี
เท่ำไร งั้นตอนนี้ก็กลับไปก่อน นำยอยำกตำยงั้นเหรอ?”
ผมก้ำวออกมำข้ำงหน้ำเพื่อจัดกำรกับสำเหตุของภำวะ
ซึมเศร้ำ

อวตำรหน้ำใหม่มองมำที่ผมรำวกับแฟนคลับที่ถูกเตะ
ออกไปโดยผู้จัดกำรดำรำ

“ไอ้นี่มันใครกัน?”

“เขำคือรำชำที่น่ำเกลียดที่สุด”

ไอ้พวกระย ำนี่ ผมก ำลังจะพูดอะไรบำงอย่ำงออกมำ แต่ยู
จงฮยอคก็ชิงพูดออกมำซะก่อนโดยไม่คำดคิด

“ถ้ำนำยอยำกจะเข้ำร่วมกับฉัน งั้นก็จงกลำยเป็นคนที่
สำมำรถช่วยฉันได้”

ไม่เหมือนกับปกติ มันมีควำมหดหู่อันรุนแรงอยู่ใน
น ้ำเสียงเยือกเย็นของเขำ พวกมันเป็นค ำดูถูก แต่แฟนๆ ก็
เห็นต่ำงออกไป

“เชี่ย เจ๋ง… เป็นน ้ำเสียงที่สุดยอดจริงๆ…”

อวตำรทั้งชำยและหญิงดูเคลิบเคลิ้ม

“สุดๆ ไปเลย! ฉันจะต้องแข็งแกร่งขึ้น! ฉันจะต้องมี
ประโยชน์อย่ำงแน่นอน!”

ท ำไมโลกถึงไม่ยุติธรรมนัก? ยังไงก็เถอะ ท ำไมพวกเขำ
ถึงมองมำที่ยูจงฮยอคกัน? พวกเขำทุกคนลืมไปหมดแล้ว
เหรอว่ำผมคือคนที่เอำชนะผู้น ำผู้ไถ่บำป?

ในเวลำนั้นเองก็มีคนพูดออกมำ “เฮ้ จำกที่ฉันรู้มำ รำชำผู้
น่ำเกลียดทรงพลังกว่ำไม่ใช่เหรอ”

“เอ่อ? จริงเหรอ?”

ผมไม่รู้ว่ำมันเป็นเรื่องจริงไหม แต่ผมก็แข็งแกร่งมำก

“ตำของนำยบอดเหรอ? รำชำสูงสุดจัดกำรเขำได้ในหมัด
เดียว”

“จริงเหรอ?”

มือของผมเริ่มสั่นแรงขึ้น และผมก็สังเกตเห็นว่ำชินยูซอง
กับลีกิลยังได้จับมือของผมเอำไว้

“หนูคิดว่ำคุณลุงหล่อจะตำย”

“พี่ ใบหน้ำไม่ใช่ทุกๆ อย่ำง”

คนๆ เดียวที่ยืนอยู่ข้ำงผมก็คือเด็กๆ… ไม่สิ ชินยูซอง
ยังไงก็ตำม รำชำผู้น่ำเกลียดนั่นมันอะไรกัน? ดูเหมือนว่ำ
มันจะกลำยเป็นชื่อเล่นของผมไปแล้วนะ

ผมไม่เข้ำใจจริงๆ ผมไม่เคยได้ยินค ำว่ำ ‘น่ำเกลียด’ ที่ถูก
ใช้กับผมจนกระทั่งกำรล่มสลำยของโลกใบนี้เลย

ยูจงฮยอคหดหู่ แต่ผมเป็นคนที่ต้องทนทุกข์

“รำชำผู้น่ำเกลียด? ฮ่ำฮ่ำฮ่ำ! มันเข้ำกันได้ดีจริงๆ”

ผมหันหน้ำไปทำงเสียงหัวเรำะและเห็นลีจีฮเย สมำชิก
ปำร์ตี้เกือบทั้งหมดของผมมำรวมตัวกัน ยกเว้นจำงฮีวอน
และลีฮุนซึงที่อยู่ไกลออกไป

ถ้ำงั้นตอนนี้ผมควรท ำยังไงดี? ผมปวดหัว

ในเวลำนั้นเองก็มีเสียงดังมำจำกที่อื่น และยูจงฮยอคก็
ตอบสนองขึ้นมำเป็นคนแรก “…มอนสเตอร์ยักษ์ มันคือ
ระดับหก”

“มันมีสถำนกำรณ์อยู่ระหว่ำงกำรด ำเนินกำรเหรอ?”

ลีจีฮเยพูดถูก สถำนกำรณ์ที่เจ็ดคือ ‘กำรล่ำมอนสเตอร์’ ซึ่ง
เป็นสถำนกำรณ์ส ำหรับอวตำรที่ไม่ได้เข้ำร่วมยังดินแดน
แห่งสันติและอวตำรหน้ำใหม่

…มอนสเตอร์ระดับหกปรำกฏตัวขึ้นแล้วในสถำนกำรณ์
ที่เจ็ดอย่ำงนั้นเหรอ? มันเป็นมินจีวอนที่ตอบค ำถำมของ
ผม “ฉันขอโทษนะ แต่สถำนกำรณ์ที่เจ็ดจบลงแล้ว”

“…ไม่ใช่ว่ำมันอยู่ระหว่ำงกำรด ำเนินกำรหรอกเหรอ?”

“นำยมำถึงตอนมอบรำงวัลพอดี สถำนกำรณ์จบลงแล้ว
ผู้น ำผู้ไถ่บำปได้รับรำงวัลใหญ่ที่สุดไป”

ตำมที่คำดไว้จำกเขำ เมื่อพูดถึงมัน โบสถ์ผู้ไถ่บำปดูจะล่ำ
มอนสเตอร์ไปแล้วเมื่อผมพบกับผู้น ำครั้งแรก

“งั้นมอนสเตอร์พวกนี้มำจำกไหนกัน?”

“เตรียมตัวเถอะ มันไม่ใช่แค่ตัวสองตัวแน่” ยูจงฮยอคยก
ดำบเขย่ำสวรรค์ขึ้นในขณะที่สมำชิกปำร์ตี้คนอื่นๆ ก็ชัก
อำวุธของตนออกมำ

หมำล่ำเนื้อระดับหกปรำกฏตัวขึ้นและท ำลำยอำคำรด้วย
อุ้งเท้ำขนำดใหญ่ของมัน เมื่อมองไปรอบๆ พวกมันมี
ด้วยกันกว่ำ 10 ตัว

“มอนสเตอร์ระดับหกไม่ควรเคลื่อนไหวเป็นกลุ่มแบบนี้
ไอ้พวกนี้มันอะไรกัน?”

พวกเรำเหวี่ยงอำวุธเข้ำใส่พวกมอนสเตอร์และใช้สกิล
ต่ำงๆ ออกมำ

พวกเรำจัดกำรกับมอนสเตอร์ระดับหกกว่ำ 10 ตัวใน
พริบตำ แต่สถำนกำรณ์ก็ไม่ได้รับกำรแก้ไข

กงพิลดูตะโกนออกมำ “พวกมันมำกันอีกแล้ว!”

“ทุกคน มำทำงนี้!”

ผมต้องลดควำมเสียหำยลง ดังนั้นผมจึงอพยพอวตำรหน้ำ
ใหม่และตัดหัวพวกหมำป่ำล่ำเนื้อด้วยดำบแห่งศรัทธำ
แน่นอน ผมไม่ได้ลืมที่จะเก็บรวบรวมแกนกลำงของพวก
มอนสเตอร์

[กลุ่มดำว ‘นักเขียนลับ’ ก ำลังสงสัยเกี่ยวกับเหตุผลของ
คุณ]

อย่ำงไรก็ตำม มันก็มีเรื่องที่ไม่สบำยใจอยู่ กำรพัฒนำนี้ไม่
ปรำกฏในกำรเสื่อมถอยรอบที่สำมในนิยำย มันไม่ปรำกฏ
ขึ้นในรอบที่สี่ ห้ำ… หรือกระทั่งสิบ

มันรู้สึกเหมือนกับว่ำผมพลำดเรื่องส ำคัญไป คิดสิ คิมทก
จำ สถำนกำรณ์แบบนี้เกิดขึ้นตอนไหน?

[เนื่องจำกผลของแอตทริบิวต์ส่วนตัวของคุณ ควำมทรง
จ ำจำกหนังสือที่คุณอ่ำนจะเพิ่มขึ้น]

…หรือว่ำ?

[ข้ำขอแจ้งให้กับอวตำรทุกคนของโซลโดม]

จำกนั้นข้อควำมของโดเกบิก็ดังออกมำ มันไม่ใช่เสียงของ
บีฮยอง แต่เป็นเสียงที่ผมได้ยินเป็นครั้งแรก

[พวกเจ้ำไม่ประหลำดใจกับมอนสเตอร์ที่ปรำกฏขึ้นโดย
กะทันหันงั้นเหรอ? เห้อ… อย่ำงที่พวกเจ้ำคิด สถำนกำรณ์
ต่อไปได้เริ่มขึ้นแล้ว พวกเรำเองก็ต้องกำรให้พวกเจ้ำพัก

เหมือนกันนะ… มันเป็นเรื่องน่ำเศร้ำจริงๆ สถำนกำรณ์นี้
ไม่ได้ถูกสร้ำงขึ้นโดยโดเกบิ แต่มันคือสถำนกำรณ์
อัตโนมัติ]

[สถำนกำรณ์หลักใหม่มำถึงแล้ว]

[สถำนกำรณ์หลัก #8 – กำรเสียสละที่แข็งแกร่งที่สุดได้
เริ่มขึ้นแล้ว]

มันเป็นชื่อที่แตกต่ำงจำกสถำนกำรณ์ที่แปดที่ผมรู้ ผมเปิด
เนื้อหำของสถำนกำรณ์ขึ้นมำ

+

[สถำนกำรณ์หลัก #8 – กำรเสียสละที่แข็งแกร่งที่สุด]

ประเภท: หลัก

ควำมยำก: S

เงื่อนไขกำรเคลียร์: เอำชีวิตรอดจำกคลื่นของมอนสเตอร์
(สถำนกำรณ์นี้ต้องใช้ควำมระมัดระวังเนื่องจำกระดับของ
มอนสเตอร์จะเพิ่มขึ้นทุกสี่ชั่วโมง)

จ ำกัดเวลำ: –

สิ่งตอบแทน: ???

ควำมล้มเหลว: ตำย

* มีเงื่อนไขกำรเคลียร์เพิ่มเติม

* ค ำใบ้จะถูกมอบให้ทุกๆ สี่ชั่วโมง

+

[อ่ำ ส ำหรับข้อมูลของพวกเจ้ำ มันจะเริ่มจำกระดับหก ใน
สี่ชั่วโมง เผ่ำพันธุ์ระดับห้ำจะถูกปล่อยออกมำ และ
จำกนั้นอีกสี่ชั่วโมง มันก็จะเป็นระดับสี่ จำกนั้นก็อีกสี่
ชั่วโมงให้หลัง… หุหุ อืม พวกเจ้ำคงรู้กันนะ?]

จำกนั้นหนึ่งในอวตำรคนหนึ่งก็ตะโกนออกมำ “อะไร
นะ? สถำนกำรณ์บ้ำนี่มันอะไรกัน?”

“เอ่อ? ไม่มีกำรจ ำกัดเวลำเหรอ?”

[จ ำกัดเวลำ? ฮ่ำฮ่ำ มันไม่มีของแบบนั้นหรอก]

ผมรู้ว่ำค ำพูดนั้นเป็นควำมจริง เนอร์วำน่ำปรำกฏตัวขึ้น
และปำร์ตี้ของยูจงฮยอคก็แข็งแกร่งมำกกว่ำกำรเสื่อมถอย
ครั้งที่สำมในแบบเดิม…

ผมเดำได้คร่ำวๆ ว่ำจะเกิดอะไรขึ้น กำรพัฒนำนี้ปรำกฏอยู่
ในหนทำงเอำชีวิตรอด

[มันเป็นเพรำะพวกเจ้ำทุกคนแข็งแกร่งเกินไป โอ้พระเจ้ำ
อวตำรเกำหลีแข็งแกร่งขึ้นมำกจนไม่เข้ำกับควำมสมดุล
อีกต่อไป พวกเจ้ำไม่โลภมำกเกินไปเหรอ? นี่คือถำน
กำรณ์ที่จะเกิดขึ้นอัตโนมัติเมื่ออวตำรบำงส่วนแข็งแกร่ง
เกินไป]

กรุงโซลจะย่อยยับ

[ตำมที่กล่ำวไว้ มันมีสองวิธีในกำรแก้ไขสถำนกำรณ์นี้]

เงื่อนไขเพิ่มเติมปรำกฏขึ้นในอำกำศ

+

เงื่อนไขกำรเคลียร์เพิ่มเติม (เลือก 1 ข้อ):

ควำมตำยของอวตำรครึ่งหนึ่งในโซลโดม
* จ ำนวนอวตำรในปัจจุบัน (107,624)

+

โดเกบิพูดด้วยควำมชื่นชม

[อืม เหลือคนมำกเกินไปหน่อยไหม? มันยังดีนะที่เป็นเลข
คู่]

“เชี่ย! อย่ำพูดเรื่องไร้สำระนะ!”

“แกก ำลังบอกให้พวกเรำไปตำยงั้นเหรอ? ไอ้โดเกบิบ้ำ!”

โดเกบิยิ้มและเสริม

[โปรดใจเย็นลงก่อน มีเงื่อนไขที่สองอยู่]

+

เงื่อนไขกำรเคลียร์เพิ่มเติม (เลือก 1 ข้อ):

ควำมตำยของอวตำรที่แข็งแกร่งที่สุดในโซลโดม
+

ผมเข้ำใจแล้ว

…ชื่อของสถำนกำรณ์นี้คือ ‘กำรเสียสละที่แข็งแกร่งที่สุด’

กล่ำวอีกนัยหนึ่ง แม้ว่ำโซลครึ่งหนึ่งจะไม่ตำย
สถำนกำรณ์ก็คงจะจบลงด้วยควำมตำยของอวตำรที่
แข็งแกร่งที่สุด

อวตำรหลำยคนตะโกนออกมำด้วยควำมตื่นเต้น “อวตำร
ที่แข็งแกร่งที่สุด? อะไรนะ? หมำยถึงใครกัน?”

“บอกพวกเรำมำว่ำมันคือใคร!”

[ฮ่ำฮ่ำ ข้ำไม่สำมำรถบอกเจ้ำได้ มันจะสนุกอะไรถ้ำข้ำ
บอก? อืม เขำคือคนที่แข็งแกร่งที่สุด ดังนั้นเขำคงจะรู้ดี
ที่สุด]

โดเกบิพูดออกมำ

[งั้นก็พยำยำมค้นหำคนๆ นั้นละกัน หรือเจ้ำอำจจะรู้อยู่
แล้วก็ได้? บำงทีอวตำรที่แข็งแกร่งที่สุดอำจจะเป็นอัคร
สำวกแห่งควำมยุติธรรมที่จะเสียสละตัวเองเพื่อพวกเจ้ำก็
ได้ อ่ำ ข้ำเบื่ออยู่หน่อยๆ ดังนั้นข้ำจะให้ค ำใบ้สักหน่อยละ
กัน ข้ำหวังว่ำมันจะเป็นประโยชน์กับพวกเจ้ำนะ]

+

[ค ำใบ้ที่หนึ่ง]

อวตำรที่แข็งแกร่งที่สุดเป็นอันดับที่สิบในกรุงโซลคือ
‘จอมพลแห่งน่ำนน ้ำ ลีจีฮเย’

+

“ว้ำว อะไรนะ? ไร้สำระน่ำ ฉันได้แค่อันดับที่สิบเอง
เหรอ?” ลีจีฮเยบ่น

อย่ำงไรก็ตำม ก็ไม่มีใครสำมำรถหัวเรำะเธอได้ ทุกๆ คน
ยุ่งอยู่กับกำรหำคนๆ หนึ่ง เขำคือคนที่ผมก ำลังดักฟังอยู่
ในตอนนี้

「ทุกอย่ำงบิดเบี้ยวเกินไปแล้ว」

「สถำนกำรณ์ที่ฉันไม่รู้จักปรำกฏขึ้น」

อ่ำ ขอล่ะ ยูจงฮยอค

「ฉันไม่อำจคิดถึงวิธีกำรแก้ไขมันได้ บำงทีฉันควร
เสื่อมถอย…」

บ้ำเอ้ย จะเกิดอะไรขึ้นกับผมถ้ำเขำเสื่อมถอย? ผมต้อง
ปฏิเสธอย่ำงเด็ดขำดในกำรที่ต้องถูกกวำดหำยไปพร้อม
กับควำมตำยของเขำโดยไม่รู้อะไร ผมเหลือบมองยูจงฮ
ยอคที่อยู่ตรงหน้ำและก ำหมัด
(จบตอน)