มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 140 – สุดยอดการเสียสละ (1)

30 นำทีต่อมำ มอนสเตอร์ระดับหกทั้งหมดก็ถูกจัดกำร
ออกไป สมำชิกปำร์ตี้ของผมและผมตื่นตัวกันมำก
โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งกงพิลดู มันคือช่วงเวลำที่คุ้มค่ำส ำหรับ
หนึ่งในสิบอสูร

“เอำล่ะ พักกันได้แล้ว สี่ชั่วโมงต่อมำจะเอำยังไงต่อ?” ลี
จีฮเยสงสัยในขณะที่เก็บดำบเข้ำไปในฝักที่เอวของเธอ

ผมมองไปรอบๆ และกำรต่อสู้ในพื้นที่บริเวณนี้ก็เริ่มสงบ
ลง ผมไม่รู้ว่ำพื้นที่อื่นจะเป็นอย่ำงไร แต่อย่ำงน้อยพวกเรำ
ก็ยังสำมำรถปกป้องตรงนี้ไว้ได้ แน่นอนว่ำไม่ใช่ทุกคนที่
ปลอดภัย

“พ่อ! ตื่นสิ! พ่อ!”

“ใครก็ได้ช่วยด้วย!”

มีอวตำรหลำยคนที่ไม่รู้วิธีรับมือกับมอนสเตอร์ระดับหก
มีคนที่ได้รับบำดเจ็บสำหัสอยู่มำกมำย ซึ่งส่วนใหญ่แล้วก็
เป็นอวตำรหน้ำใหม่

[จ ำนวนอวตำรในปัจจุบัน: 90,531 คน]

มันเป็นเพียงแค่คลื่นลูกแรก แต่อวตำรหนึ่งในสิบก็ล้ม
หำยตำยจำกไปแล้ว ห่ำงออกไปเล็กน้อย ยูจงฮยอคก ำลัง

มองไปยังเหล่ำอวตำร ผมรู้สึกประหม่ำขึ้นเล็กน้อยใน
ขณะที่ผมเฝ้ำมองยูจงฮยอค

โดเกบิระบุว่ำกำรเสียสละของอวตำรที่แข็งแกร่งที่สุดจะ
ช่วยอวตำรทั้งหมดในโซลโดมได้

“เฮ้ ยูจงฮยอค”

ยูจงฮยอคหันมำมองผม ผมไม่รู้ว่ำทิวทัศน์แบบไหนกัน
แน่ที่จะมีคุณค่ำส ำหรับยูจงฮยอค

อย่ำงที่ผมพูดไปทุกๆ ครั้ง กำรอ่ำนหนทำงเอำชีวิตรอด
ไม่ได้บอกอะไรผมเกี่ยวกับคนผู้นี้จริงๆ ถึงอย่ำงไรก็ตำม
ผมก็เข้ำใจแค่เนื้อควำม ซึ่งผ่ำนกำรประมวลผลมำและส่ง

มำถึงผม บำงสิ่งบำงอย่ำงก็ไม่สำมำรถอ่ำนได้เพรำะพวก
มันไม่อำจอ่ำนได้

“มำคุยกันหน่อยสิ”

***

พวกเรำเดินไปยังดำดฟ้ำของอำคำรสูง ระหว่ำงทำง ผมได้
ใช้ลิสต์ตัวละครกับยูจงฮยอค

[สกิลเฉพำะตัว ลิสต์ตัวละครถูกเปิดใช้งำน]

[มีข้อมูลมำกเกินไปเกี่ยวกับบุคคลนี้ ลิสต์ตัวละครถูก
แปลงเป็นลิสต์สรุป]

[เฉพำะรำยกำรที่ส ำคัญแบบสุ่มๆ เท่ำนั้นที่จะถูก
แสดงออกมำตำมควำมสะดวกของผู้ใช้]

+

[ลิสต์สรุปตัวละคร]

ชื่อ: ยูจงฮยอค

กลุ่มดำวผู้สนับสนุน: ???

แอตทริบิวต์ส่วนตัว: ผู้เสื่อมถอย (รอบที่ 3) (ต ำนำน),
นักเล่นเกมมืออำชีพ (หำยำก), รำชำสูงสุด (วีรบุรุษ)

สกิลเฉพำะตัว: เนตรแห่งปรำชญ์ LV.9, กำรต่อสู้ด้วยมือ
เปล่ำ LV.10, กำรฝึกฝนอำวุธขั้นสูง LV.10, บำเรียพลังจิต
ขั้นสูง LV.3, หมัดเทวะร้อยกระบวน LV.9, ย่ำงก้ำว
ฟีนิกซ์แดง LV.8, แยะนภำ LV.8… ละเว้น…

อักขระ: กำรเสื่อมถอย LV.3, กำรส่งผ่ำน LV.5

+

ชำยคนนี้ไม่รู้ว่ำผู้สนับสนุนของเขำคือใคร ผมเองก็รู้อยู่
แล้วว่ำท ำไมมันถึงไม่ปรำกฏ

แม้แต่ในหนทำงเอำชีวิตรอดต้นฉบับ ผู้สนับสนุนของยู
จงฮยอคก็ไม่เผยตัวออกมำจนจบ ผมคิดว่ำบำงทีมันอำจจะ
ปรำกฏตัวอยู่ในบทส่งท้ำย แต่น่ำเสียดำยที่ผมไม่สำมำรถ
อ่ำนบทส่งท้ำยของหนทำงเอำชีวิตรอดได้

ผู้สนับสนุนของเขำต่อต้ำน ‘ควำมเป็นไปได้’ ได้มำกกว่ำ
กลุ่มดำวไหนๆ ที่ผมรู้จัก มันมีพลังมำกพอที่จะหันหลัง
ให้กับวงล้อแห่งกำลเวลำ จนกระทั่งหนทำงเอำชีวิตรอด
จบลง กลุ่มดำวนั้นก็ไม่ได้มอบอะไรให้กับยูจงฮยอคนอก
เหนือจำก ‘กำรเสื่อมถอย’

ผมไม่รู้ว่ำมันเป็นใคร และมันต้องกำรอะไรจำกยูจงฮยอค

“…มีวิธีฆ่ำเนอร์วำน่ำไหม?”

ไอ้บ้ำนี่ เขำใจร้อนอยู่เสมอเลย เขำมีเวลำพัก แต่เขำก็ยังคิด
มำกอยู่ เขำไม่สนใจต่อสภำวะกดดันของตัวเองเลย ยูจงฮ
ยอคก็เป็นยูจงฮยอคอยู่วันยังค ่ำ

“ก่อนหน้ำนั้น พักหำยใจกันสักหน่อยเถอะ วิวสุดยอดไป
เลย” ผมพูดในขณะที่นั่งลงบนรำวหลังคำ

ยูจงฮยอคถำมผม “นำยคิดจะท ำอะไร?”

“ฉันแค่มองโลก มันไม่สวยเหรอ?” กรุงโซลถูกท ำลำย
ด้วยมอนสเตอร์ ผมรีบเสริม “แต่เดิมมันก็เป็นสถำนที่ที่
สวยงำม”

“ฉันไม่ชอบวิวเท่ำไร”

“ท ำไม?”

“วันนึงพวกมันก็ต้องหำยไป”

ผมคิดว่ำผมมีควำมเข้ำใจเกี่ยวกับยูจงฮยอคในกำรเสื่อม
ถอยรอบที่สำมมำกขึ้นมำนิดหน่อยหลังจำกกำรต่อสู้กับ
ชินยูซอง ผมอยำกจะเชื่อว่ำเขำคือคนที่สำมำรถรักโลกใบ
นี้ได้โดยไม่ยอมแพ้หรือสิ้นหวัง

ผมบอกกับเขำ “ยังไก็เถอะ พวกเรำก็จ ำเป็นที่จะต้อง
ปกป้องสิ่งเหล่ำนี้”

“คิมทกจำ นำยมันไม่รู้อะไร”

นี่อำจเป็นควำมเข้ำใจผิดของผม ยูจงฮยอคสำมำรถยอม
แพ้ได้ทุกเมื่อเพรำะเขำยังอยู่ในกำรเสื่อมถอยอยู่

ในท้ำยที่สุด จุดประสงค์ของยูจงฮยอคก็คือเพื่อป้องกัน
‘กำรท ำลำยล้ำงของโลกใบนี้’ น่ำขัน เขำสำมำรถยอมแพ้
ต่อโลกใบนี้ได้ตลอดเวลำ แก่นแท้ของเขำคือกำรเสื่อม
ถอย และควำมจริงนี้ก็คงจะไม่เปลี่ยนแปลง

“ไม่ ฉันรู้” ผมตอบ

“อะไร?”

“ควำมจริงที่ว่ำนำยสำมำรถเสื่อมถอยได้ตลอดเวลำ
หมำยควำมว่ำควำมตำยเป็นสิ่งที่ไร้ควำมหมำย”

ผมมองลงไปยังลีซอลฮวำที่ก ำลังดูแลผู้ได้รับบำดเจ็บอยู่
ลีซอลฮวำก ำลังป้อนซุปให้กับคนที่ไม่รู้จัก แม้เธอจะ
พยำยำม แต่มันก็เป็นไปได้สูงที่ตัวละครนั้นจะตำย แม้ว่ำ
พวกเขำจะรอด พรุ่งนี้พวกเขำก็คงจะต้องตำย ถ้ำพวกเขำ
รอดชีวิตได้อย่ำงปำฏิหำริย์ในวันพรุ่งนี้ พวกเขำก็คง
จะต้องตำยในวันมะรืนอยู่ดี

มันเหมือนกันในกำรเสื่อมถอยครั้งที่สี่และกำรเสื่อมครั้งที่
ห้ำ มันมี ‘ควำมตำย’ อยู่ในโลกของยูจงฮยอคเสมอ แม้ว่ำ
เขำจะผ่ำนกำรเสื่อมถอยไปกว่ำ 100 ครั้ง

“ถ้ำมันไม่มีควำมรู้สึกถึงควำมตำยพวกนั้น คุณค่ำของ
ชีวิตก็จะหำยไปด้วย”

“นำยจะไปรู้อะไร…”

“ยูจงฮยอค ตื่น อย่ำคิดว่ำสิ่งต่ำงๆ จะดีขึ้นถ้ำนำยท ำซ ้ำอีก
สองสำมครั้ง”

ยูจงฮยอคนิ่งเงียบเหมือนเขำประหลำดใจกับค ำพูดของผม

“มันมีโอกำสที่นำยจะท ำได้ดีกว่ำในกำรเสื่อมถอยรอบที่สี่
อย่ำงไรก็ตำม มันก็มีโอกำสที่จะไม่เป็นแบบนั้น
เหมือนกัน นำยลืมดันเจี้ยนโรงภำพยนตร์ไปแล้วเหรอ?
ถ้ำฉันไม่ปรำกฏตัวขึ้นตอนนั้น―”

“กำรเสื่อมถอยครั้งต่อไปจะต้องดีกว่ำอย่ำงแน่นอน มันมี
สิ่งที่ไม่คำดคิดหลำยๆ อย่ำงเกิดขึ้นในรอบนี้ ดังนั้นรอบ
ต่อไปจะต้องดีขึ้นแน่ๆ”

“ท ำไม? นำยรู้อนำคตมำกนักเหรอ?”

มันมีควำมเชื่อที่คลุมเครือว่ำเขำจะสำมำรถท ำได้ดีขึ้นใน
รอบต่อไปด้วยข้อมูลที่มำกยิ่งขึ้น มันง่ำยที่เขำจะยอมแพ้
ต่อกำรเสื่อมถอยในรอบนี้ถ้ำมีอะไรผิดปกติไป

นี่คืออำกำรของ ‘ภำวะซึมเศร้ำเสื่อมถอย’ เนื้อหำบำงส่วน
ของหนทำงเอำชีวิตรอดได้ปรำกฏขึ้นในหัวของผม

มันคือกำรเสื่อมถอยรอบที่ 48 ยูจงฮยอคได้ปรึกษำกับ
อวตำรของกลุ่มดำว ‘ผู้ค้นพบจิตใต้ส ำนึก’ เกี่ยวกับ ‘ภำวะ
ซึมเศร้ำเสื่อมถอย’ ในเวลำนั้น เขำดูเหมือนจะพูด
เหมือนกับผมในตอนนี้

ผมพูดต่อ “ใช่ มันอำจจะเป็นอย่ำงที่นำยพูด ถ้ำนำยท ำซ ้ำ
สัก 10 หรือ 20 ครั้ง มันก็จะต้องดีขึ้นแน่ๆ นำยจะได้
สัมผัสกับสถำนกำรณ์เพิ่มเติมและเห็นอนำคตมำกยิ่งขึ้น
ปัญหำที่แท้จริงก็คือเมื่อวันที่นำยจะกอบกู้โลกด้วยวิธีนี้”

“หมำยควำมว่ำไง?”

“ในเวลำนั้น นำยคิดว่ำนำยจะช่วยโลกได้จริงๆ เหรอ?”

“…”

“นำยคิดว่ำนำยจะรักษำสภำพจิตใจแบบเดิมไว้ได้หลังจำก
ผ่ำนไป 100 – 200 ครั้งเหรอ?”

“ฉันคงไม่เสื่อมถอยมำกขนำดนั้น”

ผมจ้องไปยังยูจงฮยอคอย่ำงเงียบๆ

「…อย่ำบอกนะว่ำ?」 ดวงตำของยูจงฮยอคค่อยๆ เบิก
กว้ำงขึ้น

ผมพูดต่อ “นำยฝันร้ำยใช่ไหม?”

“…”

“นำยคงจะไม่รอด แม้ว่ำนำยจะช่วยโลกไว้ ในเวลำที่นำย
ช่วยโลกได้ โลกที่นำยทอดทิ้งก็จะมำหำนำย แม้ว่ำจะมี
กำรช่วยโลกใบหนึ่ง แต่โลกทั้งหมดที่นำยทอดทิ้งก็จะ
ลำกนำยลงไปสู่ขุมนรก”

ดวงตำของยูจงฮยอคสั่น บำงทีมันอำจจะเป็นสิ่งที่เขำรู้ตัว
อยู่แล้ว

“ดังนั้นจงมีชีวิตอยู่ต่อไปซะ ชินยูซองได้ถูกท ำลำยลง
หลังจำกพเนจรอยู่นำนนับพันปี นำยจะยิ่งกว่ำนั้น ยิ่งนำย

ใช้ชีวิตซ ้ำเท่ำไร นำยก็จะยิ่งเสียหำย ถำมตัวเองดู ตอนนี้
นำยแตกต่ำงจำกตอนเริ่มแรกยังไง?”

“เรื่องนั้น…” สีหน้ำของยูจงฮยอคแข็งขึ้น ดวงตำของเขำ
ก ำลังสั่นอย่ำงรุนแรง ยูจงฮยอคจำกตอนแรกไม่สำมำรถ
ท ำสิ่งนี้ได้

“อย่ำจินตนำกำรว่ำนำยจะดีขึ้นถ้ำนำยโยนรอบนี้ทิ้งไป
บำงทีสิ่งนี้อำจจะเป็นรอบที่นำยได้เห็นจุดจบของโลกใบ
นี้ที่เรียกว่ำ ‘โลกมนุษย์’”

“…”

ยูจงฮยอคปิดปำก เขำต้องกำรจะพูดอะไรบำงอย่ำงออกมำ
แต่ค ำพูดก็ไม่ดังออกมำ ใบหน้ำของเขำมีควำมขัดแย้ง
อย่ำงรุนแรง

ใช่ ยูจงฮยอค รู้สึกขัดแย้งเข้ำ จะเกิดอะไรขึ้นกับผมถ้ำเขำ
เสื่อมถอย?

[สภำพจิตใจของตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ ได้รับกำรฟื้นฟูขึ้น
เล็กน้อย]

ผมสำมำรถเห็นแสงแห่งกำรตัดสินใจรำงๆ บนใบหน้ำ
ของยูจงฮยอคได้ ทุกๆ โลกมันก็หนักหนำกันทั้งนั้น มันก็
เหมือนกันกับโลกใบนี้ ทุกๆ ครั้งที่นำยเริ่มต้นใหม่ก็จงใช้
ชีวิตให้เต็มที่

สำยลมเย็นโบกพัด และพวกเรำก็มองลงไปยังเมืองที่ถูก
ท ำลำยไปด้วยกัน

“สถำนกำรณ์มีแนวโน้มที่จะรุนแรงยิ่งขึ้น กำรไหลจะ
กลับไปในทิศทำงที่พวกเรำรู้จัก อนำคตที่นำยรู้จะ
สำมำรถใช้งำนได้อีกครั้ง นำยยังมีชิ้นส่วนลับอีกมำกมำย
ที่นำยรู้คนเดียวอยู่หนิ? ถ้ำโซลโดมได้รับอิสรภำพ
กลับมำ…”

ในเวลำนั้นเอง ประตูดำดฟ้ำก็ถูกผลักเปิดออกด้วยเสียง
อันดังและมีคนล้มลงมำ คนแรกที่ล้มลงคือกงพิลดูและลี
จีฮเยกับเด็กๆ ที่อยู่บนตัวเขำ

“ว๊ำกกก! อย่ำผลักสิ!”

“อ่ำ ฉันสงสัยจริงๆ ว่ำพวกเขำก ำลังพูดอะไรกันอยู่ ลุง
ท ำไมลุงถึงท ำแบบนั้น?”

“ผู้ชำยไม่ควรเข้ำไปยุ่งกับบทสนทนำของคนอื่นนะ”

…ผมสำมำรถคำดเดำสถำนกำรณ์ได้คร่ำวๆ

[ดวงตำของกลุ่มดำว ‘ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ’ ก ำลัง
เปล่งประกำย]

“พวกเธอ…” ผมพูดออกมำก่อนที่ลีจีฮเยจะพูดอะไรไร้
สำระไปมำกกว่ำนี้ “อย่ำพูดจำอะไรไร้สำระน่ำ วันนี้ฉัน
ไม่มีอำรมณ์”

[กลุ่มดำว ‘ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ’ เศร้ำ]

มันไม่ส ำคัญว่ำกลุ่มดำวจะเศร้ำหรือไม่ สิ่งที่ส ำคัญ
ในตอนนี้คือยูจงฮยอค

อูรีเอลไม่ได้ให้เหรียญกับพวกเรำในตอนนี้ ดังนั้นผมจึง
หวังว่ำเธอจะไปหำจำงฮีวอน ยูจงฮยอคพูดออกมำ “ฉันมี
แผนส ำหรับสถำนกำรณ์นี้แล้ว”

“แผน? ยังไง?”

ยูจงฮยอคหันมำมองผม “สถำนกำรณ์นี้เป็นฉำกที่อวตำรที่
แข็งแกร่งที่สุดต้องตำย ฉันก ำลังคิดเรื่องนี้อยู่”

ทันใดนั้นเอง ผมก็ขนลุกขึ้นมำ ท ำไมไอ้หมอนี่ถึงต้อง
มองมำที่ผมเมื่อเขำพูดเรื่องนี้ด้วย?

ลีจีฮเยพูดด้วยควำมตื่นเต้นเล็กน้อย “โอ้ พวกเรำก็ก ำลังคุย
กันเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน มำสเตอร์ตัดสินยังไง? ใครคือ
อวตำรที่แข็งแกร่งที่สุดเหรอ?”

“แน่นอนว่ำฉันเอง”

ผมมองไปยังยูจงฮยอคผู้มั่นใจและตระหนักได้ว่ำควำม
กังวลของผมนั้นเป็นควำมเข้ำใจผิด อืม เขำคือคนที่
จองหองมำก…

ไม่สิ เดี๋ยวก่อน ควำมจริงที่ว่ำสถำนกำรณ์นี้จะจบลงเมื่อ
อวตำรที่แข็งแกร่งที่สุดตำย และเขำก็คิดว่ำมันเป็น
ตัวเอง…

“นำยหมำยควำมว่ำจะตำยเหรอ?” ผมถำมเขำ

“ฉันจะสำมำรถหยุดสถำนกำรณ์นี้ได้ถ้ำฉันตำย”

ผมรู้สึกประทับใจเล็กน้อยกับควำมคิดอันสูงส่งของเขำ
บ้ำเอ้ย ผมไม่อำจปล่อยให้เขำตำยได้จริงๆ “นำยไม่ใจร้อน

ไปหน่อยเหรอ? มันมีอะไรมำรับประกันว่ำนำยแข็งแกร่ง
ที่สุด? ตัวอย่ำงเช่น ฉัน…”

สมำชิกปำร์ตี้มองมำที่ผมในเวลำเดียวกัน ลีจีฮเยตบไหล่
ของผมและหัวเรำะออกมำสุดแรง “เฮ้ ลุงพูดจริงดิ?”

“พี่ทกจำ เค้ำ…” ลีกิลยังมองมำที่ผมด้วยควำมสงสำรใน
ขณะที่ชินยูซองสับสน แม้แต่กงพิลดูและมินจีวอนก็
เหมือนกัน

“ไม่จ ำเป็นต้องถำม”

“…ไม่ใช่ว่ำรำชำสูงสุดแข็งแกร่งกว่ำเหรอ?”

“เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่ว่ำลุงบอกว่ำเขำเอำชนะผู้น ำผู้ไถ่บำปมำ
เหรอ?”

บ้ำเอ้ย

“ผู้น ำผู้ไถ่บำปแข็งแกร่งขนำดนั้น ลุงสำมำรถเอำชนะเขำ
ได้จริงๆ เหรอ? ฉันไม่เห็นมัน แต่เขำต้องใช้ลูกไม้แปลกๆ
แน่ ใช่ไหม?”

ในแง่ของควำมรู้สึก มันก็ถูกต้องแล้ว อำรมณ์ของผม
แปลกๆ อยู่บ้ำงในขณะที่ผมเพิ่มข้อแก้ตัว “…ฉันแค่ใช้
ตัวเองเป็นตัวอย่ำง ผู้น ำผู้ไถ่บำปอำจจะแข็งแกร่งกว่ำยู
จงฮยอค อันที่จริง ฉันก็ล ำบำกเหมือนกันตอนนั้น”

ดวงตำของลีจีฮเยเบิกกว้ำงขึ้นด้วยควำมประหลำดใจ
“มำสเตอร์ จริงเหรอ?”

“…ฉันแพ้ทำงเขำ” ค ำพูดของยูจงฮยอคท ำให้ปำร์ตี้สับสน

“งั้น… ผู้น ำผู้ไถ่บำปก็แข็งแกร่งที่สุดเหรอ?”

“โอ้พระเจ้ำ มันมีคนที่แข็งแกร่งกว่ำมำสเตอร์อยู่เหรอ?”

“อย่ำงไรก็ตำม เกณฑ์ส ำหรับกำรจัดอันดับคืออะไร?
ก ำลังรบ? หรือเป็นคนที่ชนะในกำรต่อสู้…”

ผมตอบค ำถำมของมินจีวอน “เป็นไปได้ว่ำเป็นก ำลังรบ
โดยรวม ในตอนแรก ไม่ใช่ทุกๆ คนที่จะได้สู้กัน มัน
อำจจะมีกำรเปลี่ยนแปลงหลังจำกกำรต่อสู้”

“เดี๋ยวสิ โดเกบิบอกว่ำอะไรนะ? เขำคือคนที่แข็งแกร่ง
ที่สุด ดังนั้นเขำคงจะต้องรู้มำกที่สุด…”

พวกเรำมองไปยังยูจงฮยอค

“ยูจงฮยอค มันมีอะไรที่แตกต่ำงไปจำกปกติไหม? โดเกบิ
ได้พูดอะไรกับนำยไหม?”

ยูจงฮยอคก ำหมัดและตอบอย่ำงช้ำๆ “…ฉันไม่ได้ยิน
อะไร”

ผมมองไปยังสมำชิกปำร์ตี้ที่อยู่รอบๆ และกล่ำวว่ำ “ฉัน
ไม่คิดว่ำพวกเรำจะยืนยันอะไรได้นะ”

“แล้วพวกเรำควรท ำยังไงดี?”

“เมื่อมำคิดดูแล้วมันก็ดีนะ ถึงอย่ำงไรก็ตำม พวกเรำก็ไม่มี
ใครอยำกให้ยูจงฮยอคตำย ส ำหรับตอนนี้ พวกเรำมำ
ตัดสินกันเถอะว่ำเนอร์วำน่ำแข็งแกร่งที่สุดและต้องก ำจัด
เขำ”

“ถ้ำมันกลำยเป็นว่ำรำชำสูงสุดแข็งแกร่งที่สุดล่ะ…”

“ไว้ค่อยคิดกัน”

มินจีวอนบอกกับผม “โบสถ์ผู้ไถ่บำปอยู่ในคังบุก มันไม่
ง่ำยเลยที่จะเข้ำไปใกล้เพรำะมันมีกำรป้องกันอย่ำงแน่น
หนำและมีควำมแตกต่ำงเป็นอย่ำงมำกในเรื่องของกอง
ก ำลัง แม้ว่ำพวกเรำทุกคนจะไป…”

“พวกเรำจะไม่ไปที่นั่น พวกเรำจะท ำให้เขำมำหำพวกเรำ”

“ยังไง? เขำจะท ำเหรอ? มันจะท ำให้เขำเสียเปรียบ
เปล่ำๆ…”

“เธอก ำลังคิดมันด้วยสำมัญส ำนึก”

อย่ำงไรก็ตำม เนอร์วำน่ำก็ไม่ใช่คนที่มีสำมัญส ำนึก