มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 141 – สุดยอดการเสียสละ (2)

มอนสเตอร์แห่ออกมำจำกเขตชำนเมืองของกรุงโซล บำง
ทีมันอำจมีประตูถูกสร้ำงขึ้น และอันดับของมอนสเตอร์ก็
จะพุ่งทะยำนขึ้นในสี่ชั่วโมง

กล่ำวอีกนัยหนึ่ง เวลำที่พวกเรำมีได้มำกที่สุดคือ 8 ชั่วโมง
ผมต้องล่อเนอร์วำน่ำออกมำเพื่อให้เขำได้เผชิญหน้ำกับยู
จงฮยอค

“ฉันคิดว่ำฉันท ำได้นะ”

ผมผละออกมำจำกปำร์ตี้และเรียกบีฮยองผ่ำนกำรสื่อสำร
โดเกบิ อย่ำงไรก็ตำม เสียงที่ตอบกลับมำก็เป็นเสียงของยัง
กิ

[ข้ำขอโทษ ตอนนี้บีฮยองไม่ว่ำง…]

ไอ้บีฮยองบ้ำนั่น เขำอู้ทันทีที่เขำก ำลังจะได้เลื่อนต ำแหน่ง
งั้นเหรอ? เขำมันคนเนรคุณ ผมได้พยำยำมยกระดับเขำ แต่
เขำกลับไม่รู้จักวิธีตอบแทน

– มันมีกล่องสุ่มในสถำนกำรณ์ใหม่ใช่ไหม?

[ใช่ มันมำแล้ว]

– ฉันจะซื้อ 10 กล่อง

ผมคิดว่ำมันคงจะดี แต่ยังกิก็ลังเลอย่ำงน่ำประหลำด

[อัตรำกำรสุ่มแย่มำก… เจ้ำจะโอเคเหรอ?]

– ไม่เป็นไร

ผมรู้ว่ำโดเกบิก ำลังกังวลกับอะไร คนแบบนี้จะรอดไหม?

[คุณได้ซื้อ ‘กล่องสุ่มพิเศษ สถำนกำรณ์หลัก #8’ 10
กล่อง!]

[คุณจ่ำยเงิน 30,000 เหรียญ]

– พอแค่นี้ก่อน

[ได้ ขอให้เรื่องรำวอวยพรแก่เจ้ำ]

เสียงของยังกิหำยไปและกล่องที่เปล่งประกำย 10 กล่องก็
ปรำกฏขึ้นในอำกำศ มันเป็นกล่องที่มีสีสันพร้อมกับมี
เครื่องหมำยค ำถำมขนำดใหญ่อยู่

ลีกิลยังถำมผม “พี่ นี่มันสิ่งที่พวกเรำเห็นในเกมงั้นเหรอ?
ถ้ำพี่เปิดมัน พี่ก็จะได้ไอเท็มดีๆ แบบสุ่ม…”

เด็กน้อยสังเกตเห็นเร็วที่สุด

“อืม ใช่แล้ว”

[กล่องสุ่ม]

ไอเท็มเดิมพันที่มีโอกำสอันน้อยนิดที่จะมอบอำวุธระดับ
SSS หรือสกิลระดับ SSS ให้ นี่คือไอเท็มที่ถูกออกแบบ
มำโดยโดเกบิเพื่อหลอกกลุ่มดำวตำบอด ท ำไมผมถึงซื้อ
กล่องนี้งั้นเหรอ?

[กลุ่มดำว ‘เทพสงครำมทะเล’ ค่อนข้ำงผิดหวังในตัวคุณ]

[กลุ่มดำว ‘เทพสงครำมทะเล’ กล่ำวว่ำพื้นฐำนของกำรมี
อำยุยืนยำวคือควำมมั่นคง]

[กลุ่มดำว ‘แม่ทัพผู้พิพำกษำหัวโล้น’ แนะน ำให้คุณระวัง
กำรใช้จ่ำย]

[กลุ่มดำว ‘นำยหญิงไหมนิทรำ’ ต้องกำรให้คุณบริจำคถ้ำ
คุณมีเหรียญ]

ใบหน้ำของมินจีวอนเปลี่ยนเป็นสีแดงกับข้อควำมของ
กลุ่มดำว

“ฉ-ฉันขอโทษ ผู้สนับสนุนของฉันค่อนข้ำง…”

“ไม่เป็นไร อันที่จริง มันก็ไม่ใช่ของรำคำแพงอะไร มำ
เปิดด้วยกันเถอะ ฉันจะให้เธอกล่องนึงเพื่อเปลี่ยนอำรมณ์
หน่อย”

“นำยจะให้ฉัน? จริงเหรอ?”

“ใช่ เธอสำมำรถเก็บไอเท็มหลักที่ออกมำจำกกล่องได้เลย
ฉันขอแค่ไอเท็มรองที่เป็นของสิ้นเปลืองก็พอ”

เดิมทีผมวำงแผนที่จะขำยมันในรำคำถูกๆ แต่คนที่นี่ก็มี
ควำมสัมพันธ์กับผมอยู่ มันคงจะช่วยผมได้ถ้ำพลังของ
พวกเขำเพิ่มขึ้น ดังนั้นมันจึงไม่ใช่ธุรกิจที่ขำดทุนอะไร

ลีจีฮเยรู้สึกตื่นเต้นกับของฟรีและคว้ำกล่องมำก่อน “ว้ำว
ถ้ำลุงว่ำแบบนั้น… ฉันก็จะใช้มันให้เป็นประโยชน์ละ
กัน!”

จำกนั้นกงพิลดูและลีกิลยังก็รับกล่องไป

“พี่ถ้ำผมได้ไอเท็มระดับ SSS ล่ะ?”

“มันยำกเพรำะควำมน่ำจะเป็นอยู่ที่ 0.00001%”

“…จริงเหรอ?”

“มันเป็นธุรกิจที่เอำเปรียบน่ะ วันนี้เรำมำสนุกไปกับมันก็
พอ”

ยูจงฮยอคพิจำรณำค ำพูดของผมและกล่ำวว่ำ “คิมทกจำ
นำยคิดว่ำไอเท็มที่ออกมำจะช่วยให้ฉันจัดกำรกับเนอร์วำ
น่ำได้เหรอ?”

“อืม ก็ท ำนองนั้น”

“…มันเป็นแผนที่น่ำสมเพชมำก”

ไอ้บ้ำนี่ก็เอำกล่องไปด้วย…

สุดท้ำยชินยูซองก็เป็นคนสุดท้ำยที่หยิบกล่องไป

“ฉันให้เธอสองกล่องเลย”

ดวงตำของชินยูซองเบิกกว้ำงขึ้นด้วยควำมประหลำดใจ
“จริงเหรอ?”

“ใช่”

ชินยูซองลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะหยิบกล่องไปจำกผม
อย่ำงไรก็ตำม สีหน้ำของเด็กคนนี้ก็ไม่ธรรมดำเลย ผม
มองไปใกล้ๆ และเห็นว่ำมันมีน ้ำตำอยู่

“หนูสมควรได้รับมันเหรอ…”

ชินยูซองในอดีตปรำกฏขึ้นในใจของผม บำงทีนี่อำจเป็น
‘ของขวัญ’ ชิ้นแรกของชินยูซองนับตั้งแต่ที่เธอเกิดมำ

มีหลำยคนที่มีสภำพแบบนี้ในหนทำงเอำชีวิตรอด

ผมยื่นกล่องให้กับชินยูซองที่ก ำลังเช็ดน ้ำตำ “รับไปเถอะ
เธอเป็นอวตำรของฉัน แค่นี้ก็พอแล้วที่จะได้มันไป”

ผมเสียใจที่ไม่ได้ดูแลเธอก่อนหน้ำนี้ในขณะที่ผมเห็น
ใบหน้ำของชินยูซองเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยควำมชอบพอ
ผมยังไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็น ‘กลุ่มดำว’ ดังนั้นผมจึงไม่
สำมำรถมอบอักขระให้กับชินยูซองได้

มันเป็นทำงเลือกที่ถูกแล้วเหรอที่จะดูแลเด็กคนนี้? บำงที
เด็กคนนี้อำจจะไม่มีควำมสุขก็เพรำะผม ส ำหรับตอนนี้

มันก็ไม่รู้ อย่ำงไรก็ตำม ผมก็จะพยำยำมอย่ำงเต็มที่เพื่อ
ปกป้องเด็กคนนี้

“งั้นมำเปิดมันกันเถอะ คิดว่ำมันเป็นกำรคลำยเครียดละ
กัน”

ทุกคนพยักหน้ำและเริ่มเปิดกล่อง

[‘กล่องสุ่มพิเศษ สถำนกำรณ์หลัก #8’ ถูกใช้!]

[คุณได้รับแก่นป่ำเอลเลี่ยน x2]

[ได้รับรองเท้ำบูทพอใช้ได้ (E)]

[ได้รับไอเท็มใช้งำนอื่นๆ]

…แบบนี้สินะ สิ่งที่ออกมำคือไอเท็มระดับ E และของใช้
งำน สถำนกำรณ์ก็เหมือนกันกับคนอื่นๆ อืม ผมคิดไว้
แล้ว ในตอนแรก กล่องสุ่ม…

[ขอแสดงควำมยินดีด้วย! มีคนท ำลำยควำมน่ำจะเป็นที่
0.00001%!]

พรุเฉลิมฉลองอันยิ่งใหญ่ปรำกฏขึ้นในอำกำศ ผมหันไป
และเห็นชัยชนะอยู่บนใบหน้ำของชินยูซอง

…อย่ำบอกนะว่ำ? เอำจริงดิ?

“ค-คุณลุง?”

ผลไม้เล็กๆ ในมือของชินยูซองส่องแสงเจิดจ้ำ ผมเดินเข้ำ
ไปใกล้ๆ และลักษณะของไอเท็มก็ชัดเจนยิ่งขึ้น โอ้พระ
เจ้ำ นี่คือสิ่งที่เธอได้รับมำงั้นเหรอ?

…อวตำรของผมโชคดีขนำดนี้เลยเหรอ?

ยูจงฮยอคที่ก ำลังเฝ้ำมองอยู่ก็ประหลำดใจไปเล็กน้อย
“เธอได้ของดีหนิ”

ไอเท็มระดับ SSS ผลไม้อสูรบรรพกำล

ในหมู่ไอเท็มระดับ SSS ที่มีโอกำสปรำกฏขึ้น 0.00001%
ไอเท็มที่มีควำมน่ำจะเป็นแย่ที่สุดคือผลไม้อสูรบรรพกำล
มันคือไอเท็มใช้งำน แต่มันก็คุ้มค่ำกับกำรเป็นระดับ SSS

“ถ้ำเธอป้อนมันให้กับมอนสเตอร์ที่เธอไม่สำมำรถฝึกได้
เธอจะสำมำรถฝึกมันได้ ยินดีด้วยนะ เก็บไว้ใช้งำนตอน
เหมำะๆ ละกัน”

มันไม่มีไอเท็มที่ดีไปกว่ำนี้ส ำหรับชินยูซองที่สำมำรถใช้
กำรฝึกฝนได้ ถ้ำสิ่งนี้ถูกใช้กับมอนสเตอร์ที่สำมำรถ
พัฒนำได้เกินกว่ำระดับหนึ่ง ชินยูซองอำจจะเติบโตได้
เหนือกว่ำเวอร์ชั่น 41 ชินยูซองมองมำระหว่ำงผมกับ
ผลไม้ด้วยดวงตำที่เปล่งประกำย

“คุณลุง นี่มันสุดยอดไปเลย… แต่มันใช้ได้แค่กับมอน
สเตอร์เท่ำนั้นเหรอ?”

“น่ำจะนะ ท ำไมเหรอ?”

“…ไม่มีอะไร” ชินยูซองดูเขินๆ ในขณะที่เธอมองมำที่ผม
ก่อนที่จะหลบสำยตำของผม

ลีกิลยังกลืนน ้ำลำยและวิ่งเข้ำมำหำเธอ “เฮ้ ขอให้ฉัน
เถอะ? ฉันจะป้อนมันให้กับไททำโนของฉัน”

“ฉันเกลียดแมลง”

ลีจีฮเยมองดูเหมือนเธออิจฉำ “ลุง ท ำไมลุงถึงท ำแบบนี้?
ลุงต้องกำรเปลี่ยนอำรมณ์จริงๆ เหรอ?”

“แน่นอนว่ำไม่ เอำไอเท็มใช้งำนที่ได้มำจำกกล่องให้ฉัน”

ผมก ำลังเล็งไปยังไอเท็มใช้งำนที่ออกมำจำกกล่องตั้งแต่
แรกแล้ว

[ได้รับ ‘ล ำโพง (ช่องโดม)’ x4]

[ได้รับ ‘ล ำโพง (ช่องทั่วไป)’ x4]

[ได้รับ ‘ล ำโพง (ช่องพื้นที่)’ x4]

ดวงตำของยูจงฮยอคหรี่ลง “ฉันรู้แล้วว่ำนำยจะท ำอะไร”

[ล ำโพง]

มันเป็นไอเท็มใช้แล้วทิ้งที่สำมำรถส่งข้อควำมไปยังช่อง
เฉพำะหรือทั่วทั้งพื้นที่ได้ขึ้นอยู่กับตัวเลือกของมัน

“ยังไงก็ตำม แค่กำรพูดอะไรกับมัน…”

ผมบอกยูจงฮยอค “สิ่งส ำคัญคือสิ่งที่นำยจะพูด”

ผมใช้ล ำโพง จำกนั้นก็เริ่มท ำตำมแผน ผมเริ่มเรื่องรำวที่
จะดึงดูดเนอร์วำน่ำ

***

ในเวลำนี้ เนอร์วำน่ำอยู่ในฐำนชั่วครำวของของโบสถ์
เนอร์วำน่ำหลับตำอยู่ในขณะที่มีรูปปั้นพระอวโลกิเตศวร
โพธิสัตว์ก ำลังมองลงมำที่เขำ

อย่ำหลงใหลไปกับอดีตหรือมองไปยังอนำคต อดีตได้
หำยไปแล้วและอนำคตยังมำไม่ถึง

เนอร์วำน่ำจดจ ำวลีเหล่ำนี้ได้ แต่หลักค ำสอนไม่ได้
ถ่ำยทอดมำด้วยเสียง เหงื่อปกคลุมหน้ำผำกของเขำ
ประกำยแสงสำดซัดออกมำรอบๆ ร่ำงของเขำหลังจำก
ผ่ำนไปสักพัก ดวงตำของเขำก็เปลี่ยนเป็นสีขำวและมี
ข้อควำมดังออกมำ

[คุณประสบควำมส ำเร็จในกำรเรียนรู้สกิลใหม่!]

เนอร์วำน่ำลืมตำขึ้น “…มันไม่มีเหตุผลเอำซะเลย”

อักขระ ‘กำรสืบทอด’ ของเขำจะเผำผลำญควำมน่ำจะเป็น
เมื่อใช้งำน ดังนั้นเขำจึงไม่สำมำรถใช้กำรสืบทอดได้
เว้นเสียแต่ว่ำเขำจะใช้ ‘เรื่องรำว’ ที่สะสมมำผ่ำนกำรกลับ
ชำติมำเกิดเพื่อใช้แทนควำมน่ำจะเป็น

‘ฉันสูญเสียเรื่องรำวมำกเกินไปแล้ว’

อดีตของเขำหำยไป แต่เนอร์วำน่ำกลับสงบขึ้นในไม่ช้ำ
มันมีบำงสิ่งที่ต้องว่ำงเปล่ำเพื่อใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน

เขำต่อสู้กับพลังงำนที่ถูกใช้ไปในขณะที่เขำเดินตรงไปยัง
ส่วนลึกของโบสถ์ เขำลงไปชั้นใต้ดินและหลังจำกผ่ำน
เฉลียงไป เขำก็พบเข้ำกับแสงอันอ่อนโยน

มันเป็นห้องที่มีโต๊ะสไตล์โบรำณและเตียงคู่ มันเป็นห้อง
ที่ตกแต่งอย่ำงดีพร้อมกับบรรยำกำศอันอบอุ่น

“ฉันก ำลังรออยู่เลย มำเริ่มบทเรียนของวันนี้กันเถอะ?”

มันมีผู้หญิงสองคนก ำลังนั่งอยู่บนโต๊ะในห้อง พวกเธอคือ
รำชำพเนจร ลีซูคยอง และยูซำนอำ ดวงตำของยูซำนอำ
เบิกกว้ำงขึ้นในขณะที่เธอจ้องไปยังอำกำศ และลีซูคยองก็
ถำม

“นำยจะปลดปล่อยสกิลกับเด็กคนนี้เมื่อไหร่?”

[กำรแพร่เชื้อควำมคิด]

ผ่ำนไปหนึ่งสัปดำห์แล้ว แต่ยูซำนอำก็ยังคงต่อต้ำนอยู่
เนอร์วำน่ำหัวเรำะ

“ฉันไม่ได้จะปลดปล่อยมัน เธอต้องแก้ไขมันด้วยตัวเอง”
มันน่ำสนใจมำกจำกจุดยืนของเนอร์วำน่ำ “มันเป็นเรื่องโง่
เขลำมำก เธอก ำลังต่อต้ำนทั้งๆ ที่เธอแค่ต้องประกำศว่ำ
เธอจะใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบันก็เท่ำนั้น”

“คุณค่ำของอดีตแตกต่ำงกันไปจำกผู้ที่มีชีวิตแสนสั้น”

“มันเป็นเพรำะเธอมีชีวิตที่แสนสั้น เธอจึงควรที่จะให้
คุณค่ำกับปัจจุบัน เธอได้รับพรด้วยควำมตำย แต่เธอกลับ
ไม่รู้จักคุณค่ำของมัน”

“อย่ำตัดสินปัจจุบันของคนอื่นจำกตัวนำย เธออำศัยอยู่ใน
‘ปัจจุบัน’ มำมำกพอ นำยเป็นคนที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับ
ปัจจุบันเพรำะนำยกลับชำติมำเกิดซ ้ำแล้วซ ้ำเล่ำ”

“อย่ำลืม ฉันไว้ชีวิตเธอเพรำะเรื่องรำวของเธอมีคุณค่ำ”

ใบหน้ำของลีซูคยองผ่อนคลำยแม้จะถูกคุกคำม

เนอร์วำน่ำค่อยๆ ดึงเก้ำอี้ออกมำและนั่งลง เขำถำม “บอก
ข้อมูลที่ฉันต้องกำรรู้ออกมำ”

“นำยอยำกรู้อะไร?”

“อวตำรที่ชื่อคิมทกจำ”

รอยยิ้มของลีซูคยองแข็งที่อเป็นครั้งแรก “ฉันไม่รู้จัก
อวตำรคนนั้น”

“อย่ำมำเสแสร้ง ฉันรู้แล้วว่ำเขำเป็นลูกชำยของเธอ ผู้เป็น
กลำงบอกฉันมำ”

“…เขำกับฉันแยกจำกกันเมื่อเขำยังเด็ก ฉันไม่รู้ว่ำเขำใช้
ชีวิตอยู่มำยังไง”

“เดี๋ยวฉันจะเห็นเองเมื่อฉันมองเข้ำไปข้ำงในตัวเธอ”

วงล้อแห่งชีวิตที่สดใสเริ่มหันออกมำจำกด้ำนหลังของ
เนอร์วำน่ำ ในวงล้อแห่งชีวิต มือนับพันของพระอวโลกิเต
ศวรโพธิสัตว์เริ่มเหยียดออกมำ

มือยักษ์ยื่นมำปกคลุมศีรษะของลีซูคยอง เธอจ้องไปยังมือ
เหล่ำนั้นด้วยท่ำทำงไม่พอใจ

เนอร์วำนำขู่ “เปิดควำมทรงจ ำของเธอออกมำ หรือจะให้
ผู้หญิงที่อยู่ข้ำงๆ เธอตำย”

“มันก็แค่กำรคุกคำมแบบเด็กๆ”

“เดี๋ยวก็รู้”

ลีซูคยองจ้องไปยังดวงตำที่ว่ำงเปล่ำของยูซำนอำและถอน
หำยใจออกมำ “…ท ำตำมที่นำยต้องกำรเลย”

[สกิลเฉพำะตัว ‘ต้นก ำเนิดของหลักกำรและสำเหตุรอง
LV.6’ ถูกเปิดใช้งำน]

มือของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ขุดลึกลงไปในศีรษะ
ของลีซูคยอง เรื่องรำวของลีซูคยองไหลผ่ำนและเริ่มเข้ำ
มำพัวพันกับเรื่องรำวของเนอร์วำน่ำ มันคือควำมรู้สึกของ

กำรเป็น ‘หนึ่งเดียว’ สัมผัสของเนอร์วำน่ำสั่นไหว เขำขบ
เคี้ยว ลิ้มรส กิน และเพลิดเพลิน เขำคือหนุ่มส ำรำญอย่ำง
แท้จริงในกำรถ่ำยทอดสดดวงดำว

“มันวิเศษจริงๆ มนุษย์อย่ำงเธอมีข้อมูลที่ถูกคัดกรองใน
อนำคตได้ยังไง?”

ลีซูคยองพยำยำมอย่ำงยิ่งที่จะปกป้องควำมทรงจ ำ แต่
ควำมรู้ในอนำคตที่ไม่ครบถ้วนที่เธอได้รับมำจำกคิมทก
จำก็ไม่สำมำรถต่อต้ำนกำรไหลของต้นก ำเนิดของ
หลักกำรและสำเหตุรองได้ และพวกมันก็ถูกดูดเข้ำไปใน
ตัวเนอร์วำน่ำ

“น่ำสนใจ นี่คือแก่นแท้ของคิมทกจำ”

“…”

“เธอเป็นแม่ที่น่ำเศร้ำจริงๆ เธอโกหกลูกของตัวเอง เธอ
หลอกลูกของเธอเพรำะควำมหยิ่งยโสของตัวเอง”

ควำมโกรธอันเยือกเย็นเต็มไปทั่วใบหน้ำของลีซูคยองใน
ขณะที่เธอประกำศ “นำยจะไม่สำมำรถเอำชนะเด็กคนนั้น
ได้”

“…ฉันยอมรับว่ำเขำเป็นอวตำรที่น่ำสนใจ”

เขำคือหนึ่งในคนที่บังคับให้เนอร์วำน่ำต้องใช้กำรสืบ
ทอด อย่ำงไรก็ตำม เขำก็เป็นแค่มนุษย์ มันก็แค่นั้น
จำกนั้นก็มีข้อควำมดังออกมำจำกอำกำศ

[สำรท้ำประลองกับผู้น ำของโบสถ์ผู้ไถ่บำป เนอร์วำน่ำ
โมบิอุส]

เนอร์วำน่ำที่ก ำลังประหลำดใจเงยหน้ำขึ้นมองอำกำศ มัน
เป็นคิมทกจำที่ก ำลังใช้ล ำโพง

ลีซูคยองพูดรำวกับว่ำเธอก ำลังรออยู่แล้ว “เด็กคนนั้นทั้ง
แข็งแกร่งและฉลำด เขำรู้ว่ำเขำต้องท ำอะไรและเขำ
สำมำรถท ำอะไรได้ดีที่สุด”

[สนำมประลองคือคังฮวำมุน เวลำบ่ำยสองโมง คนที่จะ
เผชิญหน้ำด้วยคือรำชำสูงสุด ยูจงฮยอค สองคนที่
ใกล้เคียงกับอวตำรที่แข็งแกร่งที่สุดจะต่อสู้กันเพื่อปกป้อง
โซลโดม ถ้ำนำยยังอยู่กับปัจจุบันจริงๆ งั้นก็อย่ำหนีไป
จำกกำรเผชิญหน้ำนี้]

ใช้ ‘ปัจจุบัน’ เป็นข้ออ้ำงเหรอ? มันเป็นกำรเผชิญหน้ำที่
ไม่สำมำรถหลีกเลี่ยงได้ถ้ำเขำเป็นผู้กอบกู้ที่แท้จริง
นอกจำกนี้ยังมีควำมฉลำดในกำรเลือกใช้ล ำโพง ถ้ำเขำ
หลีกหนีจำกกำรเผชิญหน้ำนี้ เขำก็คงจะได้รับกำรลงโทษ
จำกอวตำรทุกคนในโซลโดม รวมทั้งสมำชิกผู้ไถ่บำปด้วย
อย่ำงไรก็ตำม เขำก็คงจะโง่ถ้ำจะไปหลังจำกที่รู้ว่ำมันเป็น
กับดัก เนอร์วำน่ำหัวเรำะ

“ยั่วยุได้ดี งั้นฉันควรท ำยังไงดี? ไม่ว่ำยังไง เป้ำหมำยของ
ฉันก็ไม่ใช่กำรเคลียร์สถำนกำรณ์ จุดประสงค์ของฉันนั้น
ยิ่งใหญ่…”

[แน่นอน แผนกำรอันยิ่งใหญ่ของนำยคงไม่ใช่กำรมุ่งไปที่
กำรเผชิญหน้ำนี้ อย่ำงไรก็ตำม…]

เนอร์วำน่ำตัวแข็งค้ำงกับค ำพูดของยูจงฮยอค

[ถ้ำนำยมำ ฉันจะมอบโอกำสให้นำยได้กลำยเป็นหนึ่ง
เดียวกับยูจงฮยอค]

เนอร์วำน่ำประหลำดใจมำกจนเขำผละออกจำกต้นก ำเนิด
ของหลักกำรและสำเหตุรอง เขำสั่นด้วยควำมโกรธ ควำม

สงสัย และควำมอับอำยที่เขำไม่รู้จัก จำกนั้นเขำก็เม้มริม
ฝีปำกของตน

ลีซูคยองรู้สึกว่ำเนอร์วำน่ำถูกกระตุ้นขึ้นมำผ่ำนเส้นสำยที่
เชื่อมโยงพวกเขำไว้ มันเป็นควำมปรำรถนำที่จะรวมเข้ำ
กับคนๆ หนึ่งเพื่อเรื่องรำวที่ยิ่งใหญ่กว่ำ

ลีซูคยองหัวเรำะให้กับควำมปรำรถนำ “ฉันบอกนำยแล้ว
ว่ำนำยจะต้องแพ้”

***

[โอเค]

ค ำตอบของเนอร์วำน่ำมำอย่ำงรวดเร็ว สมำชิกปำร์ตี้ดูว่ำง
เปล่ำรำวกับว่ำพวกเรำไม่รู้ว่ำเกิดอะไรขึ้น

ผมยืนขึ้นและสะบัดอำกำรเวียนหัวของผม

“ทกจำ นำย… ไม่สิ นำยโอเคไหม?”

มินจีวอนดูกังวลกับรอยช ้ำรอบดวงตำข้ำงซ้ำยของผม มัน
เป็นร่องรอยที่ยูจงฮยอคทิ้งไว้หลังจำกผมขำยชื่อของเขำ
ผมขยี้ตำและถำม “ไอ้บ้ำนั่นไปแล้วเหรอ?”

ผมกระทั่งหมดสติไปพักหนึ่ง บ้ำเอ้ย ไอ้พ่อคนเก่ง

“เขำจำกไปในทันทีที่ได้ยินค ำตอบ”

“งั้นพวกเรำก็ไปด้วย”

ลีกิลยังพูดขึ้นมำ “พี่ทกจำ ผมดีใจมำกเลยที่พวกเรำจะได้
ต่อสู้ด้วยกันในครำวนี้”

“อื้อ”

ผมหัวเรำะไม่ออก เนอร์วำน่ำคงจะได้สกิลใหม่มำแล้ว
แน่ๆ และไม่สำมำรถจัดกำรได้ง่ำยๆ เหมือนกับก่อนหน้ำ
นี้ แน่นอน ยูจงฮยอคก็คงจะป้องกันตัวเองได้แล้ว ดังนั้น
ผลแพ้ชนะคงเดำไม่ได้ง่ำยๆ อันที่จริง ผมไม่ได้สนใจใน
กำรต่อสู้ของพวกเขำ

ปัญหำที่แท้จริงคือข้อควำมที่ดังขึ้นในหัวของผม

[ในตอนนี้คุณคืออวตำรที่แข็งแกร่งที่สุดในกรุงโซล]

…เอำล่ะ ผมควรท ำยังไงดี?