มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 142 – สุดยอดการเสียสละ (3)

ปำร์ตี้ของพวกเรำมำถึงใกล้ๆ กับคังฮวำมุนครึ่งชั่วโมง
ก่อนเวลำที่สัญญำไว้ ในเวลำเดียวกัน ข้อควำมเดียวกันก็
ปรำกฏขึ้นในหัวของผม

[ในตอนนี้คุณคืออวตำรที่แข็งแกร่งที่สุดในกรุงโซล]

บ้ำเอ้ย ผมอยำกจะบอกว่ำผมรู้อยู่แล้ว พูดตำมตรง ผมรู้สึก
อำยทุกๆ ครั้งที่ผมได้ยินมัน ผมไม่สำมำรถรับประกันชัย
ชนะต่อยูจงฮยอคได้แม้ว่ำผมจะใช้พลังทั้งหมดของผม
และผมก็แทบจะไม่สำมำรถเอำชนะเนอร์วำน่ำได้เลย
ท ำไมผมถึงแข็งแกร่งที่สุด?

จำกนั้นประโยคหนึ่งจำกกำรเสื่อมถอยครั้งที่ 51 ใน
หนทำงเอำชีวิตรอดก็ปรำกฏขึ้น

「ควำมแข็งแกร่งและควำมอ่อนแอในกำรถ่ำยทอดสด
ดวงดำวไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับควำมช ำนำญในพลังหรือส
กิล พื้นฐำนของควำมแข็งแกร่งนั้นมำจำก ‘เรื่องรำว’」

จำกนั้นก็มีค ำพูดที่เนอร์วำน่ำได้กล่ำวไว้ “ควำมแข็งแกร่ง
และควำมอ่อนแอถูกก ำหนดไว้แล้วโดยเรื่องรำว”

“ทกจำ!”

ในระยะไกล ลีฮุนซึงและจำงฮีวอนก ำลังขยับเข้ำมำ ดู
เหมือนว่ำควำมผูกพันระหว่ำงคนทั้งคู่จะแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น

หลังจำกก้ำวข้ำมสถำนกำรณ์ที่ยำกล ำบำกไปด้วยกัน จำงฮี
วอนโบกมือให้ผม

“ฉันเห็นสำสน์ท้ำรบ มันสุดยอดมำก”

“เธอเป็นไงบ้ำง?”

“ฉันไม่เป็นไร ส่วนฮุนซึงบำดเจ็บเล็กน้อย…”

“ฉันก็ไม่เป็นอะไรแล้ว!”

“…เขำขี้โม้”

กับค ำพูดของจำงฮีวอน ลีฮุนซึงได้ทุบหน้ำอกของเขำเพื่อ
พิสูจน์ว่ำเขำไม่ได้โม้ มันดูเกินจริง แต่มันก็ยำกที่จะบอก
ว่ำมันเป็นกำรขี้โม้

ลีฮุนซึงได้เริ่มสืบทอดเรื่องรำวกับเจ้ำนำยแห่งโลหะ บำง
ทีลีฮุนซึงอำจจะเป็นหนึ่งในห้ำอวตำรที่แข็งแกร่งที่สุดใน
โซลโดมแล้วก็ได้ เขำแข็งแกร่งขึ้นผ่ำนกำรสืบทอด
เรื่องรำว

ลีฮุนซึงคือตัวอย่ำงที่สมบูรณ์แบบของ ‘ควำมแข็งแกร่งคือ
เรื่องรำว’ มันเป็นรำคำของเรื่องรำวที่ก ำหนด ‘ควำม
แข็งแกร่ง’ ในโลกนี้

บำงทีผมอำจจะถูกจัดอันดับให้เป็นอวตำรที่แข็งแกร่ง
ที่สุดเพรำะเรื่องรำวที่ผมรวบรวมมำในชีวิตนี้ถูกจัดอยู่ใน
ระดับที่เป็นไปไม่ได้

แน่นอน เรื่องรำวของผู้เสื่อมถอยยูจงฮยอคและผู้กลับชำติ
มำเกิดเนอร์วำน่ำก็น่ำย ำเกรงเช่นกัน แต่เรื่องรำวของพวก
เขำคืออดีต

ภำพของคังฮวำมุนเริ่มปรำกฏขึ้นในระยะไกล ผมดูเวลำ
ผ่ำนไปแล้ว 3 ชั่วโมง 40 นำทีนับตั้งแต่คลื่นลูกแรก ทุกๆ
สี่ชั่วโมง มอนสเตอร์จะปรำกฏตัวขึ้น คลื่นลูกที่สองจะ
มำถึงพวกเรำในไม่ช้ำ

“มอนสเตอร์ระดับห้ำใกล้จะมำแล้ว อวตำรคนอื่นจะเป็น
อะไรไหม?”

“ที่นี่คงจะไม่เป็นไร”

ผมมองไปรอบๆ และดวงตำของจำงฮีวอนและสมำชิก
ปำร์ตี้ก็ขยับไปพร้อมกับผม มันแออัดยิ่งกว่ำเมื่อ 10 นำที
ที่แล้ว และจ ำนวนของผู้คนก็ก ำลังเพิ่มขึ้น

“นี่มัน…” จำงฮีวอนดูเหมือนจะรู้อะไรบำงอย่ำง มันมี
เสียงตะโกนดังออกมำจำกทุกที่ ทุกๆ คนในโซลมำ
รวมตัวกันอยู่ที่คังฮวำมุน

“มำจัดกำรกับผู้น ำของโบสถ์ผู้ไถ่บำปกันเถอะ!”

“พวกเรำต้องฆ่ำเขำเพื่อยุติสถำนกำรณ์นี้!”

ผู้คนพร้อมอำวุธพำกันตะโกนออกมำ ไม่มีใครพูดถึง
อิสรภำพหรือควำมเท่ำเทียมกันเลย มันเป็นเพรำะมนุษย์
ในปัจจุบันเสื่อมโทรมมำกเกินกว่ำที่จะพูดถึงแนวคิดที่
ยิ่งใหญ่เช่นนี้ พวกเขำมำรวมตัวกันเพื่อควำมอยู่รอด

“ติดตำมรำชำสูงสุด!”

“ท ำลำยโบสถ์ผู้ไถ่บำป!”

ลีฮุนซึงมองไปยังภำพตรงหน้ำด้วยสำยตำที่ซับซ้อนและ
กล่ำวว่ำ “ทกจำรู้อยู่แล้วว่ำเรื่องนี้จะเกิดขึ้น”

“ฉันคิดไว้คร่ำวๆ แล้ว”

ไม่ว่ำจะมีอวตำรหน้ำใหม่มำกแค่ไหนหรือโบสถ์ผู้ไถ่บำป
จะเป็นที่นิยมมำกแค่ไหน แต่ประชำกรส่วนใหญ่ของโซล
ก็ยังเป็น ‘อวตำรเก่ำ’ พวกเขำแค่ต้องกำรจุดโฟกัสเพื่อไป
ให้ได้ไกลกว่ำกำรเป็นฝ่ำยใดฝ่ำยหนึ่ง

กงพิลดูมองไปยังฝูงชนและถอนหำยใจ “…เกำหลีใต้ถูก
ท ำลำยแล้ว บัดซบ ผู้ร่ำงกฎหมำยจะคืนที่ดินให้กับฉัน
ไหมเนี่ย?”

“นำยพูดเรื่องพวกนี้ออกมำในสถำนกำรณ์แบบนี้เหรอ?”

ลีจีฮเยเดำะลิ้นของเธอ และกงพิลดูก็ลูบริมฝีปำกของเขำ

“…แล้วยูซำนอำล่ะ? ฉันได้ยินมำว่ำเธอถูกโบสถ์ผู้ไถ่บำป
จับตัวไป”

“เดี๋ยวพวกเรำจะไปรับตัวเธอ อย่ำงไรก็ตำม มันก็ยังไม่ใช่
ตอนนี้”

ผมไม่รีบร้อน แม้แต่เนอร์วำน่ำก็ไม่กล้ำแตะต้องเนบิวล่ำ
โอลิมปัส เว้นเสียแต่ว่ำเขำก ำลังคิดถึงสงครำมระหว่ำงเน
บิวล่ำ

คังฮวำมุนทั้งหมดเริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมำโดยอวตำรเมื่อมี
ข้อควำมปรำกฏขึ้นในอำกำศ

+

[ค ำใบ้ที่สอง]

อวตำรที่แข็งแกร่งที่สุดเป็นอันดับที่เก้ำในกรุงโซลคือ
‘เด็กชำยแมลง ลีกิลยัง’

+

ดวงตำของลีกิลยังเปล่งประกำยขึ้นเมื่อชื่อของเขำถูกเรียก

“พี่ ผมอยู่อันดับที่เก้ำ!”

“…ไร้สำระน่ำ ฉันอ่อนแอกว่ำเด็กคนนี้งั้นเหรอ?” ลีจีฮเย
บ่น

“หยุดพูดและเตรียมพร้อมได้แล้ว”

สมำชิกปำร์ตี้พยักหน้ำพร้อมกัน ค ำใบ้ที่สองถูกประกำศ
และคลื่นลูกที่สองก็จะเริ่มขึ้นในไม่ช้ำ

เสียงค ำรำมดังออกมำจำกย่ำนชำนเมืองของโซล และเสียง
ร้องของมอนสเตอร์ก็เริ่มดังออกมำ

มอนสเตอร์ระดับห้ำที่จัดได้ว่ำเป็น ‘ภัยพิบัติขนำดย่อม’
เริ่มเคลื่อนไหว กล่ำวอีกนัยหนึ่ง มันเป็นระดับที่อวตำร

ธรรมดำไม่สำมำรถจัดกำรได้ โชคดีที่อวตำรทุกคนได้มำ
รวมตัวกันใกล้ๆ คังฮวำมุน และมันก็ไม่ใช่กำรต่อสู้ที่
เป็นไปไม่ได้ พื้นที่แคบลงเพื่อกำรป้องกัน ท ำให้มันง่ำย
ขึ้นต่อกำรช่วยอวตำร

“พวกเรำต้องจัดกำรเรื่องนี้ในสี่ชั่วโมง หลังจำกนั้น มอน
สเตอร์ระดับสี่จะเริ่มปรำกฏตัว มันจะเป็นจุดจบเมื่อมัน
เกิดขึ้น”

สมำชิกปำร์ตี้พยักหน้ำ มันไม่น่ำกลัวเท่ำไหร่กับ ‘ภัยพิบัติ
ขนำดย่อม’ แต่พวกเขำก็ไม่ต้องกำรจะเจอกับมอนสเตอร์
ระดับสูงกว่ำนี้ ผมบอกให้กงพิลดูและลีฮุนซึงเป็นผู้น ำ
อวตำรและจัดตั้งแนวป้องกันขึ้นมำ

“เดี๋ยวฉันจัดกำรเอง”

“คังฮวำมุนจะกลำยเป็นดินแดนของฉันหลังจำก
สถำนกำรณ์นี้จบลง”

ผมยิ้มและตอบ “…เอำเลย ท ำตำมที่นำยต้องกำรเลย”

น่ำเศร้ำ เมื่อสถำนกำรณ์นี้จบลง ‘ดินแดนโซล’ ที่กงพิลดู
ปรำรถนำจะไม่มีอยู่จริง

ผมพำคนอื่นที่เหลือมำยังใจกลำงของคังฮวำมุน ณ ใจ
กลำงคังฮวำมุน มันมีโดมขนำดใหญ่ที่เดิมทีไม่มีอยู่

มันไม่ใช่อำคำรดั้งเดิม มันไม่มีสเตเดี้ยมอยู่ในคังฮวำมุน
มันเป็นพื้นที่ๆ โบสถ์ผู้ไถ่บำปได้เพิ่มเข้ำมำชั่วครำว กำร
ตกแต่งภำยในของโดมยังคงทึบ แต่เมื่อผมมองใกล้ๆ มัน
ก็มีตุ๊กตำตัวหนึ่งยืนอยู่ด้ำนบนและพูดออกมำ

– อวตำรทุกคน ใครคือศัตรูที่แท้จริงของพวกเรำ? ท ำไม
ในตอนนี้พวกเรำถึงชี้หอกและดำบเข้ำหำกัน?

จำงฮีวอนขมวดคิ้วให้กับเสียงนั้น

“…มันคือรำชำผู้เป็นกลำง”

รำชำผู้เป็นกลำงก ำลังใช้ ‘กำรขยำยเสียง’ ณ ด้ำนบนของ
โดมรำวกับเขำคือโดเกบิ

– ฉันย่อมเข้ำใจควำมรู้สึกของพวกนำย ไม่ว่ำมันจะเป็น
สมำชิกผู้ไถ่บำปหรือกองก ำลังอื่น พวกเรำต่ำงก็เป็นคน
อ่อนแอ พวกเรำเป็นแค่เหยื่อของสถำนกำรณ์ อันที่จริง
พวกนำยก็รู้ มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต่อสู้กันที่นี่! นี่
คือสิ่งที่โดเกบิต้องกำร!

“หุบปำก! มันเป็นโบสถ์ผู้ไถ่บำปที่เริ่มต่อสู้ก่อน!”

“ใช่! ฆ่ำมันซะ!”

จอนอิลโดหัวเรำะเบำๆ

– ทุกคนไม่รู้เหรอว่ำมอนสเตอร์ก ำลังจะมำ? โซลจะถูก
ท ำลำยถ้ำพวกเรำสู้กัน

“งั้นนำยจะท ำอะไร?”

– ทุกๆ คนก็รู้ว่ำนี่เป็นสถำนกำรณ์ที่พวกเรำสำมำรถเอำ
ชีวิตรอดไปได้ถ้ำอวตำรที่แข็งแกร่งที่สุดเสียสละตัวเอง

ด้ำนนอกของสเตเดี้ยมทึบเริ่มโปร่งขึ้น และภำยในก็เริ่ม
ปรำกฏออกมำ มันมีคนสองคนก ำลังยืนอยู่บนเวทีพร้อม
กับสปอร์ตไลท์ที่ส่องแสงอยู่ทำงด้ำนหลังของพวกเขำ

– วีรบุรุษทั้งสองคนก ำลังเดินออกมำเพื่ออวตำรแห่งโซล
โดม! ฉันขอแนะน ำให้ทุกคนรู้จักกับผู้ท้ำชิงที่แข็งแกร่ง
ที่สุด!

สมำชิกผู้ไถ่บำปที่อยู่ด้ำนข้ำงของโดมปรบมือเสียงดัง

“ยูจงฮยอค! ยูจงฮยอค!”

“เนอร์วำน่ำ! เนอร์วำน่ำ!”

เหล่ำอวตำรดูงงงวยกับกำรเปลี่ยนแปลงบรรยำกำศอย่ำง
กะทันหัน

“น-นี่มันอะไรกัน?”

“พวกเขำก ำลังจะต่อสู้กันแล้ว?”

ผมรู้ว่ำพวกเขำก ำลังคิดอะไรอยู่

「จะเกิดอะะไรขึ้นถ้ำพวกเรำสำมำรถเคลียร์สถำนกำรณ์
ได้แบบนี้?」

「ไม่ว่ำจะเป็นผู้น ำผู้ไถ่บำปหรือรำชำสูงสุด ไม่ใช่ว่ำมัน
ก็ดีส ำหรับพวกเรำเหรอถ้ำทั้งคู่ตำยในกำรต่อสู้ครั้งนี้?」

มนุษย์ทุกคนเป็นคนขี้ขลำด เนอร์วำน่ำรู้ว่ำมนุษย์นั้นเป็น
สิ่งมีชีวิตที่ขี้ขลำดที่สุด มันถึงเวลำแล้วส ำหรับ ‘อนำคตที่

ไม่อำจบรรลุได้’ บำงคนก็ตำยไปแล้วในขณะที่คนอื่นๆ ก็
คงจะสู้กลับและหำทำงรอด

ผมเดินเข้ำหำโดมและชนเข้ำกับก ำแพง

[อวตำร ‘จอนอิลโด’ ก ำลังใช้กำรต่อสู้ที่เป็นธรรม LV.3]

[อวตำรทุกคนนอกเหนือจำกผู้ที่เกี่ยวข้องในกำรต่อสู้
ไม่ได้รับอนุญำตให้เข้ำไปยังเวที]

…เขำใช้อักขระ ในกรณีนี้ จะไม่มีใครนอกจำกยูจงฮยอค
และเนอร์วำน่ำที่สำมำรถเข้ำไปเกี่ยวได้

ผมพูดกับจำงฮีวอนและลีจีฮเย “ฆ่ำจอนอิลโด!”

อึดใจต่อมำ มันก็มีบำงสิ่งระเบิดออกมำจำกภำยในสเต
เดี้ยม ในที่สุดกำรต่อสู้ระหว่ำงยูจงฮยอคและเนอร์วำน่ำก็
เริ่มต้นขึ้น

มันมีหน้ำจอขนำดใหญ่ยักษ์เหนือโดมที่ถูกสร้ำงขึ้นโดย
โดเกบิ

[พวกเจ้ำก ำลังท ำสิ่งที่น่ำสนใจอยู่สินะ ข้ำคิดว่ำมันคงจะ
เป็นกำรต่อสู้ที่สนุก ดังนั้นข้ำจึงเตรียมที่จะให้ทุกคนได้
เห็น]

บนหน้ำจอ ผมเห็นดำบสองเล่มของยูจงฮยอคและพลัง
เวทมนตร์สีขำวของเนอร์วำน่ำก ำลังเข้ำปะทะกัน

ดำบแยกนภำของยูจงฮยอคและแมนดำลำของเนอร์วำน่ำ
ท ำให้เกิดพำยุในพื้นที่

มันเกิดกำรปะทะกันหลำยสิบครั้งในช่วงเวลำอันสั้น มัน
เป็นกำรต่อสู้ที่รอบคอบและละเอียดอ่อน

พวกเขำใช้กำรส่งผ่ำนหรือไม่ก็กำรสืบทอดเพื่ออ่ำนสกิล
ของคนอื่นและพยำยำมจะฉกฉวยประโยชน์ นี่คือกำร
เผชิญหน้ำกันระหว่ำงผู้เสื่อมถอยและผู้กลับชำติมำเกิด

มันเป็นเนอร์วำน่ำที่ลงมืออย่ำงจริงจังก่อน แมนดำลำของ
เนอร์วำน่ำโคจรอย่ำงรวดเร็ว และหมุนพลังเวทมนตร์ของ
เขำพร้อมกับโจมตีเข้ำใส่ยูจงฮยอค

ยูจงฮยอคกระโดดขึ้นไปในอำกำศ และหลบพลังเวท
มนตร์สีขำว

ในแวบแรก มันดูเหมือนว่ำมันจะไม่มีที่สิ้นสุด มันเป็น
เพรำะพลังเวทมนตร์สีขำวได้ติดตำมกำรเคลื่อนไหวของ
เขำ ยูจงฮยอครีบหมุนดำบของเขำเพื่อปะทะเข้ำกับพลัง
ของแมนดำลำ แต่ก็โชคไม่ดีที่พลำดไปสองชุด

เลือดไหลออกมำจำกไหล่ซ้ำยและต้นขำของเขำ มันมี
เสียงดังออกมำจำกปำกของอวตำร จอนอิลโดเอะอะ
โวยวำยในขณะที่เขำหลบหนีจำกจำงฮีวอนด้วยควำม
กระวนกระวำย

– อ่ำ เป็นแบบนี้ไปแล้วเหรอ?

อย่ำงไรก็ตำม ยูจงฮยอคก็ยังใจเย็นอยู่ เขำกระโดดขึ้นไป
ใกล้ๆ กับเพดำนของโดมและทะยำนลงมำพร้อมกับดำบ
เมฆสวรรค์ชุมนุม พลังเวทมนตร์สีฟ้ำควบแน่นอยู่ในดำบ
แต่เนอร์วำน่ำก็ได้เตรียมกำรป้องกันไว้แล้ว

“มำเลย ยูจงฮยอค!”

ในเวลำนั้นเอง ขนำดของดำบเมฆสวรรค์ชุมนุมก็
เปลี่ยนไปอย่ำงกะทันหัน มันเปลี่ยนเป็นดำบยักษ์และเริ่ม
ขยำยขึ้นเป็นขนำดของอำคำรสูง

แขนของยูจงฮยอคที่ก ำลังถือดำบไว้ก็เหมือนกัน มัน
เหมือนกับแขนขวำของเทพเจ้ำยักษ์

[กลำยร่ำงยักษำ]

เนอร์วำน่ำที่ก ำลังประหลำดใจพยำยำมจะหลบจำกระยะ
ดำบ แต่มันก็สำยเกินไปแล้ว น ้ำหนักของตัวดำบที่
สำมำรถแยกท้องฟ้ำได้ตกกระทบลงบนร่ำงกำยของเนอร์
วำน่ำ

มันมีเสียงค ำรำมก้องและทั่วทั้งเวทีก็เต็มไปด้วยฝุ่น

“อ๊ำกก!”

เนอร์วำน่ำถูกโจมตีอย่ำงรุนแรงและนอนอยู่ในหลุมลึกที่
ถูกสร้ำงขึ้นโดยดำบของยูจงฮยอค เหล่ำอวตำรพำกัน
อุทำนออกมำ แขนจ ำนวนมำกมำยได้โผล่ออกมำจำกแมน
ดำลำ

พระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์พันมือ มือของพระอวโลกิเต
ศวรโพธิสัตว์ก ำลังต่อกรกับดำบยักษ์ ถ้ำไม่ใช่เพรำะโดม
นี้ พื้นที่แถวนี้คงจะถูกท ำลำยโดยกำรปะทะกันไปแล้ว
อวตำรทุกคนต่ำงพำกันอึ้งกับภำพๆ นี้

「นี่คือกำรประลองระหว่ำงผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในกรุง
โซล」

แข็งแกร่งที่สุด… ผมรู้สึกขมๆ ขึ้นมำ ผมกลืนรสขมและ
ใช้มุมมองนักอ่ำนพระเจ้ำ

บนฉำกนอก มันดูเหมือนกับกำรเผชิญหน้ำอันเรียบง่ำย
ระหว่ำงควำมแข็งแกร่ง ในในเวลำนี้ มันมีกำรไหลของ
ควำมคิดระหว่ำงเนอร์วำน่ำและยูจงฮยอคอยู่

เนอร์วำน่ำคิด 「บำเรียพลังจิตเพิ่มขึ้นมำถึงระดับนี้แล้ว
เหรอ? พลังเวทมนตร์ก็แข็งแกร่งขึ้นด้วย」

「ระดับสกิลของนำยต ่ำกว่ำที่ฉันคิดไว้ นำยได้อะไรมำ
จำกกำรส่งผ่ำน」

「นำยท ำเหมือนกับว่ำไหล่ซ้ำยของนำยบำดเจ็บ แต่นั่น
เป็นกับดัก」

「กลำยร่ำงยักษำมีระยะเวลำสั้น นำยควรจะมองไปยัง
กำรต่อสู้ทั้งหมด」

···
มันเป็นสนำมรบที่มีแต่ผมเท่ำนั้นที่เห็น ควำมคิดของทั้งคู่
ที่ไม่ได้สัมผัสกันได้พรรณำกำรต่อสู้ที่ยังไม่อุบัติขึ้น

ผมรู้สึกชื่นชมอย่ำงแท้จริง

เวลำผ่ำนไปเท่ำไรแล้ว?

ผมไปถึง ‘ผลลัพธ์’ ของกำรเผชิญหน้ำนี้เร็วยิ่งกว่ำใครใน
โดม ผมกระโดดขึ้นไปบนดำดฟ้ำของอำคำรใกล้ๆ และ
มองไปยังโดม จำกนั้นผมก็พูดออกมำ

“ฮันซูยอง ฉันรู้ว่ำเธอก ำลังดูอยู่”

มิติด้ำนหลังผมแยกตัวออกจำกกัน และฮันซูยองก็ปรำกฏ
ขึ้นจำกควำมมืด “…นำยรู้ได้ยังไง?”

ฮันซูยองสวมชุดต่อสู้ที่แนบสนิทกับร่ำงกำยของเธอ บำง
ทีมันอำจจะเป็นชิ้นส่วนลับจำกดินแดนแห่งสันติ

“เธอคงไม่ไปไหนหลังจำกได้ยินเสียงจำกล ำโพง”

“ชิ”

[กลุ่มดำว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ แยกเขี้ยวใส่คุณ]

ตำมที่คำดไว้ ฮันซูยองเลือกมันเป็นผู้สนับสนุนของเธอ
ฮันซูยองเดินเข้ำมำหำผมและนั่งลงตรงรำวบันได “สนุก
จัง นำยเรียกฉันท ำไม?”

“ท ำไมเธอถึงดูอยู่เฉยๆ? เธอไม่ต้องกำรเคลียร์สถำนกำรณ์
เหรอ?”

“อ่ำ ฉันต้องรู้ให้ได้ก่อนว่ำใครแข็งแกร่งที่สุด… เดี๋ยวนะ
นำยรู้เหรอ?”

“ฉันรู้”

“ใคร? มันคือยูจงฮยอคงั้นเหรอ?”

“ไม่”

ฮันซูยองถอนหำยใจด้วยควำมโล่งอก “เยี่ยม ถ้ำหมอนั่น
ตำย โลกคงจะย้อนกลับไป ในตอนนี้มันก็ไม่ยำกแล้ว”

ฮันซูยองดึงมีดสั้นของเธอออกมำ “ผู้น ำผู้ไถ่บำป… นำย
จะไปฆ่ำเขำเหรอ?”

ผมส่ำยหัวให้กับฮันซูยอง “เขำไม่ได้แข็งแกร่งที่สุด”

“ไม่เหรอ? งั้นใคร? ฉันต้องฆ่ำใคร?”

ผมจ้องไปยังฮันซูยองอย่ำงเงียบๆ หลังจำกนั้นไม่นำน
ดวงตำของเธอก็เต็มไปด้วยควำมไม่เชื่อถือ “…อย่ำบอก
นะว่ำ?”

ผมพยักหน้ำ “มำตกแต่งฉำกสุดท้ำยของสถำนกำรณ์นี้กัน
เถอะ”

(จบตอน)