มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 144 – สุดยอดการเสียสละ (5)

ในทันทีที่อันดับที่สองและสำมถูกประกำศออกมำ เหล่ำ
อวตำรก็ตกอยู่ในควำมตื่นตระหนก

“บัดซบ! นี่มันอะไรกัน?”

“ใครคือคนที่แข็งแกร่งที่สุด? พวกเรำจะท ำยังไงดี?”

เหล่ำอวตำรเดำว่ำคนที่แข็งแกร่งที่สุดถ้ำไม่ใช่ยูจงฮยอคก็
ต้องเป็นเนอร์วำน่ำ และทั้งคู่คงจะต้องตำยอยู่ที่นี่
ในตอนนี้ สถำนกำรณ์ได้เปลี่ยนไปแล้ว ช่วงเวลำที่อันดับ
ที่หนึ่งยังไม่ถูกประกำศ เหล่ำอวตำรที่ก ำลังพยำยำมเคลียร์
สถำนกำรณ์ก็ตัวสั่นให้กับกำรหักมุมที่ไม่คำดคิด

เพื่อท ำให้มันแย่ลง หนึ่งในมอนสเตอร์ระดับห้ำได้ทะลวง
ผ่ำนแนวป้องกันเข้ำมำ อวตำรที่น่ำสงสำรถูกฉีกเป็นชิ้นๆ
ด้วยคมเขี้ยวของสัตว์อสูร

“อ๊ำกกก!”

สถำนกำรณ์ยิ่งเลวร้ำยลง มอนสเตอร์ระดับห้ำไม่ใช่เรื่อง
ง่ำย และเหล่ำอวตำรก็สำมัคคีกันน้อยกว่ำที่คำดไว้

[จ ำนวนอวตำรในปัจจุบัน: 89,041]

อวตำรนับพันล้มตำย ลีฮุนซึงทุบหัวมอนสเตอร์ด้วยทุบ
ขุนเขำ

“ลุงทหำร! เกิดบ้ำอะไรขึ้น?” ลีจีฮเยและจำงฮีวอนพุ่งมำ
หำเขำ

พวกเขำเองก็รับผิดชอบในกำรจัดกำรกับมอนสเตอร์

“ถ้ำเนอร์วำน่ำไม่ได้แข็งแกร่งที่สุด ลุงทกจำก็คิดผิดน่ะสิ?
พวกเรำจะท ำยังไงกันดี?”

แผนของปำร์ตี้ขึ้นอยู่กับกำรสันนิษฐำนว่ำ ‘เนอร์วำน่ำคือ
อวตำรที่แข็งแกร่งที่สุด’ ในตอนนี้สถำนกำรณ์คงไม่จบลง
แม้ว่ำพวกเขำจะฆ่ำเนอร์วำน่ำ ลีฮุนซึงจ้องมองไปยังสเต
เดี้ยมอย่ำงว่ำงเปล่ำ

“ฉันคิดว่ำ…”

ใบหน้ำของลีฮุนซึงซีดเผือดในขณะที่เขำคิด

***

“อ๊ำกกกก!”

เนอร์วำน่ำกรีดร้องในขณะที่ร่ำงกำยของเขำกระเด็นไป
ในอำกำศ

“นำยจะบอกฉันเกี่ยวกับควำมตำยงั้นเหรอ? อย่ำท ำให้ฉัน
หัวเรำะน่ำ!” แม้ว่ำจะถูกจัดกำรอย่ำงหมดรูป เนอร์วำน่ำก็
ยังคงแน่วแน่ “ฉันจะไม่ตำย ไม่ว่ำนำยจะพูดยังไง ควำม

ตำยที่แท้จริงก็จะไม่เกิดขึ้นกับฉัน! ถ้ำฉันสำมำรถตำยได้
ง่ำยๆ แบบนั้น ฉันคงจะไม่ต้องทนทุกข์ทรมำนแบบนี้!”

ผมรู้สึกประหลำดใจที่เขำสำมำรถรักษำอำรมณ์เช่นนี้มำ
ได้หลังจำกใช้ชีวิตมำยำวนำนเช่นนี้ บำงทีนี่อำจจะเป็น
จุดประสงค์ของเขำเมื่อประกำศกำรไถ่บำป

ผมคว้ำคอของเขำและบอกเขำ “นำยอยำกตำยจริงๆ ใช่
ไหม?”

“…!”

“มันเป็นเพรำะนำยไม่สำมำรถตำยได้ นำยจึงรู้สึกสบำยใจ
จำกควำมตำยของคนอื่น”

มนุษย์ทุกคนให้คุณค่ำกับชีวิตของตัวเองเพรำะพวกเขำ
ตำยได้ครั้งเดียว

“นั่นเป็นเหตุผลที่นำยเทศน์ถึงโบสถ์ผู้ไถ่บำป นำยเฝ้ำมอง
พวกเขำใช้ชีวิตครั้งเดียวและต้องกำรที่จะซึมซับเข้ำไปใน
ชีวิตของพวกเขำ นำยต้องกำรที่จะแบ่งปันอำรมณ์ที่พวก
เขำรู้สึก”

[ควำมเข้ำใจของคุณเกี่ยวกับตัวละคร ‘เนอร์วำน่ำ เมอร์บิ
อุส’ เพิ่มขึ้น]

ผมรู้จักเนอร์วำน่ำ ผมไม่ได้แค่รู้จักเขำเพรำะเขำเป็นตัว
ละครในนิยำย เนอร์วำน่ำปรำรถนำถึงสิ่งที่เขำไม่สำมำรถ
ไปถึงได้ เนอร์วำน่ำคล้ำยกับผม

“อย่ำพูดไร้สำระ”

ไม่น่ำเชื่อ เสียงของเนอร์วำน่ำสงบลง มันคือเมื่อเขำโกรธ
จริงๆ เขำถึงจะท ำเสียงแบบนี้

“มันเป็นสิ่งเดียวกันส ำหรับมนุษย์ที่ไม่รู้จักควำมตำย มัน
ไม่มีอะไรอยู่หลังจำกควำมตำยที่หำได้ยำกยิ่ง! มนุษย์
สำมำรถตำยได้ แต่พวกเขำไม่สำมำรถทนทุกข์ทรมำนจำก
ควำมตำยในแง่ที่แท้จริงได้ มันเป็นสิ่งที่ทุกคนไม่สำมำรถ
เป็นเจ้ำของได้!”

“อย่ำงน้อยพวกเรำก็สำมำรถรู้สึกกลัวควำมตำยได้ มันท ำ
ให้ชีวิตมนุษย์เป็นไปได้ นั่นคือควำมแตกต่ำงที่ยิ่งใหญ่
ที่สุดระหว่ำงนำยกับมนุษย์ธรรมดำ”

“แก…!”

ก ำปั้นของเนอร์วำน่ำพุ่งเข้ำมำหำผม แต่ผมก็จับมันไว้
ง่ำยๆ

“นั่นเป็นเหตุผลว่ำท ำไมนำยถึงต้องกำรกลำยเป็น ‘หนึ่ง
เดียว’ กับยูจงฮยอค”

“…?”

“นำยคิดว่ำนำยจะสำมำรถลบกำรมีอยู่ของนำยออกไปได้
ด้วยกำรเป็นหนึ่งเดียวกับยูจงฮยอคใช่ไหม?”

กำรแสดงออกของเนอร์วำนำแข็งที่อโดยสมบูรณ์

“กำรกลับชำติมำเกิดคืออักขระของกลุ่มดำวระดับสูงสุด
ในกำรลบมัน นำยจ ำเป็นต้องมีพลังของกลุ่มดำวระดับที่
สูงกว่ำ”

เนอร์วำน่ำมองมำที่ผมและกัดฟันของเขำ “…นำยยิ่งกว่ำ
จินตนำกำรของฉันซะอีก”

“ฉันได้ยินบ่อยแล้ว”

“งั้นก็ฆ่ำฉันซะ ฉันไม่กลัวตำยอย่ำงที่นำยบอกหรอก”
ดวงตำของเนอร์วำน่ำลุกโชนขึ้นด้วยควำมแค้น “ถึง
กระนั้น นำยก็จ ำไว้ซะ ฉันจะกลับมำอีกครั้งและอีกครั้ง
ฉันจะกลับมำมีชีวิตอีกเรื่อยๆ และฆ่ำนำย จำกนั้นก็จะ
แสดงให้นำยได้เห็นควำมเจ็บปวดที่เลวร้ำยที่สุด
เหมือนกับที่ฉันท ำกับแม่ของนำย”

ฉันรู้สึกประหลำดใจ “…นำยเจอแม่ของฉันแล้วเหรอ?”

“เธอเป็นแม่ที่ดีมำก”

[สกิลเฉพำะตัว ‘ก ำแพงที่สี่’ ก ำลังสั่น]

“มันสนุกมำกที่ได้ท ำให้เธอยอมจ ำนน นำยรู้ไหม ฉัน
ชอบจัดกำรกับวิญญำณที่บริสุทธิ์”

[สกิลเฉพำะตัว ‘ก ำแพงที่สี่’ ก ำลังสั่น]

“ฉำกที่เธอต้องดิ้นรนและอ้อนวอนขอชีวิตยังติดตรึงอยู่
ในตำของฉันอยู่เลย”

มันมีกำรยั่วยุแบบนี้อยู่ในโลก ผมงับเหยื่อแม้ว่ำจะรู้ว่ำมัน
เป็นกำรยั่วยุ และแม้จะรู้ว่ำแม่ของผมคงจะไม่ท ำอะไร
แบบนั้น

[สกิลเฉพำะตัว ‘ก ำแพงที่สี่’ ก ำลังสั่นอย่ำงมั่นคง!]

“ฮ่ำฮ่ำฮ่ำ! นำยถูกจับแล้ว!”

วิสัยทัศน์ของผมสั่น และโลกก็กลำยเป็นสีด ำ

[ตัวละคร ‘เนอร์วำน่ำ เมอร์บิอุส’ ใช้ควำมกังวลร้อยแปด
LV.2!]

จิตส ำนึกของผมถูกดูดไปที่ไหนสักแห่ง และผมก็ถูกโยน
เข้ำสู่โลกใบอื่นที่ไม่ใช่สเตเดี้ยม ผมได้ยินข้อควำมที่
คุ้นเคยในควำมมืด

「มำสเตอร์ หนีไป!」

「ได้โปรด ได้โปรดช่วยโลกใบนี้ด้วย」

「นำยไม่อำจทิ้งโลกนี้ไปได้ง่ำยๆ แต่ฉัน…!」

พวกเขำเต็มไปด้วยควำมขุ่นเคือง ผมรู้ว่ำโลกใบนี้คือที่
ไหน มันเป็นสถำนที่ที่ก ำแพงที่สี่ก ำลังสั่นคลอน มันเป็น
ส่วนในของยูจงฮยอคที่เต็มไปด้วยควำมกังวลมำกมำย

“ยูจงฮยอค! ในที่สุดนำยก็ยอมให้ฉันเข้ำไป! ในตอนนี้…
นำยจะเป็นส่วนหนึ่งกับฉันแล้ว”

เนอร์วำน่ำก ำลังยืนอยู่ตรงหน้ำของผม ผมยิ้มให้เมื่อผม
มองไปที่เขำ กำรเตรียมโจมตีโต้กลับในนำทีสุดท้ำย ผู้
กลับชำติมำเกิดก็เป็นผู้กลับชำติมำเกิดจริงๆ

ผมบอกกับเขำ “มันถือเป็นควำมผิดพลำดที่นำยเข้ำมำที่นี่”

ลวดลำยแมนดำลำปรำกฏอยู่ใต้ฝ่ำเท้ำของเนอร์วำน่ำ
พื้นผิวภำยในของดวงวิญญำณได้รับผลกระทบน้อยลง
จำกควำมน่ำจะเป็น ที่นี่ เนอร์วำน่ำสำมำรถใช้พลังของ
เรื่องรำวที่เขำสะสมมำได้

เนอร์วำน่ำเติบโตขึ้นเป็นยักษ์ในพริบตำ แรงกดดันของ
ดวงวิญญำณที่สะสมเรื่องรำวจ ำนวนนับไม่ถ้วนไว้ยอด
เยี่ยมโดยแท้ อีกครั้ง มันเป็นธรรมดำส ำหรับเขำที่จะสร้ำง
เรื่องรำวเช่นนี้ขึ้นใหม่

แขนหลำยร้อยข้ำงงอกออกมำเหมือนกับปีกจำกแผ่นหลัง
ของเขำในขณะที่ขำของเขำถูกปกคลุมด้วยขนของนกไป

กว่ำครึ่งและอีกครึ่งปกคลุมไปด้วยเกล็ดของงู จมูกที่คล้ำย
กับหมำป่ำยื่นออกมำ และเขำก็งอกออกมำจำกหัวของเขำ

ดูเหมือนว่ำเขำจะทุ่มกำรเกิดใหม่ทั้งหมดที่เขำมีออกมำ

[ฉันชื่อเนอร์วำน่ำ เมอร์บิอุส]

นี่คือเนอร์วำน่ำ

[ผู้กลับชำติมำเกิดที่เป็นผู้น ำเหล่ำคนโชคร้ำยไปสู่
นิพพำน]

เขำดูมั่นใจ แต่เนอร์วำน่ำก็ไม่รู้อะไร ผมจงใจปล่อยตัวเอง
ให้ถูกโจมตีด้วยควำมกังวลร้อยแปด ผมยิ้มและพูดออกมำ

“เนอร์วำน่ำ นำยรู้จักหลักกำรของกำรกลับชำติมำเกิด
ไหม?”

มิติสั่นสะเทือนด้วยลำงสังหรณ์ไม่ดี ผมพูดต่อ

“วิญญำณของนำยถูกผูกพันอยู่กับผู้พิทักษ์แมนดำลำ เมื่อ
นำยตำย นำยจะไม่ได้ไปยมโลก ตำมกฎเฉพำะของกลุ่ม
ดำว ดวงวิญญำณของนำยจะตั้งอยู่ภำยในร่ำงกำยที่เพิ่ง
เกิด”

[…นำยก ำลังพูดอะไร?]

“นำยไม่ได้เป็นอมตะ ร่ำงกำยของนำยจะเกิดขึ้นใหม่ แต่
ดวงวิญญำณไม่ใช่”

[ไร้สำระ!]

แขนนับร้อยบนหลังเนอร์วำน่ำสำดเทเข้ำใส่ผม แขนนับ
พันของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์พุ่งเข้ำมำรำวกับน ้ำตก
ถ้ำผมโดนเข้ำจริงๆ ร่ำงกำยของผมคงจะระเบิด และผมก็
คงจะตำย อย่ำงไรก็ตำม สถำนที่แห่งนี้ก็ต่ำงออกไป

ในตอนนี้ผมคือยูจงฮยอค กล่ำวอีกนัยหนึ่ง นี่คือ ‘ตัวตน
ภำยใน’ ของผม พระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์พันมือถูก
หลอมละลำยลงตรงหน้ำของผม

เนอร์วำน่ำดูงุนงง ผมเห็นหน้ำกระดำษมำกมำยที่ก ำลังรำย
ล้อมผมอยู่

[สกิลเฉพำะตัว ‘ก ำแพงที่สี่’ ถูกเปิดใช้งำน!]

มันมีเสียงของกำรเปลี่ยนหน้ำ และหน้ำกระดำษก็เริ่ม
กระพือไปรอบๆ มันมีค ำพูดถูกเขียนไว้บนหน้ำกระดำษ
ขำว มันมีค ำพูดอยู่มำกมำยที่ผมได้อ่ำนและกลำยเป็น
ก ำแพงขนำดใหญ่

เนอร์วำน่ำที่ก ำลังประหลำดใจพยำยำมหลบหนี แต่มันก็
สำยเกินไปแล้ว ประกำยแสงก่อตัวขึ้นในขณะที่ร่ำงกำย
ของเนอร์วำน่ำปะทะเข้ำกับก ำแพง

[นำยท ำอะไรลงไป?]

ก ำแพงที่สี่สำมำรถขับไล่กระทั่งกลุ่มดำวได้ ผมสงสัย
บำงทีมันอำจเป็นไปได้ที่จะใช้สิ่งนี้เพื่อก ำจัดผู้กลับชำติมำ
เกิด

[ปล่อยก ำแพงนี้ออกไป! นี่ นี่มัน…!]

เนอร์วำน่ำที่ก ำลังงุนงงมองไปยังก ำแพง แสงที่เจิดจ้ำปะทุ
ออกมำจำกตัวหนังสือบนก ำแพง

「ถ้ำโลกนี้ยังคงเกิดใหม่ พวกเรำก็สำมำรถเคลียร์มันได้
」

[นี่มัน… อย่ำบอกนะว่ำ…!]

เนอร์วำน่ำจ้องไปที่หน้ำกระดำษที่มีควำมจริงของเขำอยู่

「ยูจงฮยอค ฉันสำมำรถพำนำยไปยังจุดสิ้นสุดของโลก
ใบนี้ได้」

[น-นำยมีมันได้ยังไง?]

ผมเดินเข้ำหำเนอร์วำน่ำและกล่ำวว่ำ “นำยไม่ต้องไป
จนกว่ำจะถึงจุดจบของโลกใบนี้”

ทุกๆ ครั้งที่ตัวอักษรปรำกฏขึ้นมำ ร่ำงกำยขนำดใหญ่ของ
เนอร์วำน่ำก็จะเริ่มสลำยตัวไป ร่ำงกำยของเนอร์วำน่ำแยก
ออกเป็นตัวอักษรจ ำนวนนับไม่ถ้วนและเริ่มถูกดูดเข้ำไป
ในก ำแพงที่สี่

“นำยจะตำยอยู่ที่นี่”

มันมีอำรมณ์แปลกๆ อยู่บนใบหน้ำของเนอร์วำน่ำใน
ขณะที่เขำเห็นดวงวิญญำณของเขำแตกสลำยไป

「ในที่สุด ผู้กลับชำติมำเกิดเนอร์วำน่ำก็มำถึง ‘ชีวิต
สุดท้ำย’ หลังจำกกำรพเนจรมำนำนแสนนำน」

เนอร์วำน่ำหัวเรำะในขณะที่เขำเห็นประโยคบนก ำแพง

[ฮ่ำ… ฮ่ำฮ่ำ ฮ่ำฮ่ำฮ่ำ!]

「เขำทักทำยกับ ‘ควำมตำย’ ที่แท้จริงครั้งแรกของเขำ
」

กำรแสดงออกของเนอร์วำน่ำนั้นปีติยินดี

「นี่มัน… ควำมตำย」

[ฉันเข้ำใจแล้ว เป็นมันนี่เอง]

「ในเวลำนั้น เนอร์วำน่ำก็ตระหนักได้ว่ำเขำรอคอยมำ
เนิ่นนำนแค่ไหนแล้ว」

มันเป็นเวลำหลำยร้อยปีแล้ว เขำมำถึงจุดจบหลังจำกกลับ
ชำติมำเกิดนับครั้งไม่ถ้วน เนอร์วำน่ำหลับตำลงให้กับ

ช่วงเวลำที่รอคอยมำเนิ่นนำน แม้ว่ำจะก ำลังหลับตำ
ควำมคิดภำยในของเนอร์วำน่ำก็ยังถูกเขียนอยู่บนก ำแพง

「งั้นท ำไม? นี่คือสิ่งที่ฉันหวังมำตลอด」

ร่ำงกำยของเนอร์วำน่ำเต็มไปด้วยรอยร้ำวเล็กๆ เท้ำ ขำ
ต้นขำ หน้ำอกของเขำ… เศษชิ้นส่วนที่แตกออกถูกดูดเข้ำ
ไปในก ำแพงที่สี่

「ท ำไมฉันถึงรู้สึกกลัว?」

เขำรู้สึกกลัวควำมตำยเป็นครั้งแรก

ควำมตำย ไม่มีอนำคต เขำไม่อำจคิด เคลื่อนไหว พูด หรือ
กระทั่งรู้สึกถึงกำรมีอยู่ของตัวเองได้

「ฉันไม่มีตัวตน」

ดวงตำของเนอร์วำน่ำเปิดขึ้นครู่หนึ่ง

「อย่ำ… ฉันไม่ต้องกำร!」

「อย่ำงไรก็ตำม ปำกของเนอร์วำน่ำก็หำยไป และเขำก็
ไม่สำมำรถตะโกนออกมำได้」

「แขนของเขำที่ก ำลังหำยไปยื่นออกมำหำผมอย่ำงไร้
ทำงเลือก」

「ในตอนแรก กำรด ำรงอยู่ก็ไม่ได้สวยงำมอะไร」

ไม่มีใครยึดถือปรัชญำอะไรเมื่อถูกลิขิตให้ต้องตำย
สิ่งมีชีวิตทั้งหมดต่ำงหมดหนทำงต่อหน้ำควำมตำย

「ไม่! ได้โปรด! หยุด! อย่ำฆ่ำฉัน!」

「ใช่แล้ว ควำมลับของแม่ของนำย ฉันรู้มัน! ฉันรู้เรื่องที่
แม่ของนำยไม่เคยบอกกับนำย―」

「ช่วยฉันด้วย ได้โปรด ถ้ำนำยช่วยฉัน…!」

ผมมองไปที่เขำ มันเหมือนกับว่ำได้เห็นจุดจบของตัว
ละครในนิยำย

ในช่วงเวลำสุดท้ำยของเขำ เนอร์วำน่ำได้พูดค ำที่เขำ
เกลียดที่สุดออกมำ

「ฉันไม่อยำกตำย」

ในไม่ช้ำ วิญญำณของเนอร์วำน่ำก็หำยไปโดยสมบูรณ์

[ก ำแพงที่สี่กลืนกินตัวละคร ‘เนอร์วำน่ำ เมอร์บิอุส’ แล้ว]

นี่เป็นข้อควำมแรกที่ผมได้ยิน ก ำแพงตอบสนองแตกต่ำง
ไปจำกตอนที่ผมฆ่ำหัวหน้ำดันเจี้ยนโรงภำพยนตร์ ผม
กลัวเป็นครั้งแรก

[ก ำแพงที่สี่ก ำลังยิ้มอย่ำงพึงพอใจ]

มันดีที่ได้ฆ่ำเนอร์วำน่ำ อย่ำงไรก็ตำม เมื่อผมคิดเกี่ยวกับ
มัน ผมก็ไม่รู้ว่ำก ำแพงที่สี่คืออะไรกันแน่

[ก ำแพงที่สี่ก ำลังจ้องมองคุณด้วยดวงตำละโมภ]

มันดิ้นเหมือนมีชีวิตอยู่ ก ำแพงต้องกำรลิ้มรสผม
เหมือนกับว่ำกำรกลืนกินเนอร์วำน่ำยังไม่พอ มันมีบำงสิ่ง
โผล่ขึ้นมำบนก ำแพง

「ในเวลำนั้น คิมทกจำก็คิด ‘สักวันหนึ่ง ฉันก็คงจะถูก
ก ำแพงนี้กินเข้ำไปด้วย’」

[ควำมกังวลร้อยแปดถูกปิดใช้งำน]

วิสัยทัศน์ของผมเริ่มกลับสู่สภำพเดิม ก ำแพง เนอร์วำน่ำ ยู
จงฮยอค รำวกับว่ำไม่มีอะไรเกิดขึ้นตั้งแต่แรก

…

ผมกะพริบตำและพบว่ำผมกลับมำที่สเตเดี้ยม เนอร์วำน่ำ
แหลกสลำยไปต่อหน้ำผม หลังจำกพเนจรอยู่นำน ในที่สุด
เขำก็ได้พัก

พื้นที่เงียบลง รำวกับว่ำมีน ้ำเย็นถูกสำดออกมำ ผมค่อยๆ
ขยับเท้ำของยูจงฮยอค

โดเกบิเริ่มพูด [นี่มัน… มันมำถึงจุดสิ้นสุดของ
สถำนกำรณ์แล้ว ในตอนนี้ข้ำควรประกำศได้รึยังว่ำใคร
คืออวตำรที่แข็งแกร่งที่สุด?]

ผมพบว่ำมันยำกมำกที่จะเคลื่อนไหวเนื่องจำกควำม
เหนื่อยล้ำ เสียงของโดเกบิดังอยู่เหนือศีรษะของผม

[อวตำรที่แข็งแกร่งที่สุด เขำคือ…]

ในเวลำนั้นเอง สติของผมก็เบลอ และผมก็ไม่อำจได้ยิน
เสียงข้อควำมอีก

ดูเหมือนว่ำเวลำของผมจะหมดลงแล้ว ผมไม่อำจได้ยิน
ค ำพูดสุดท้ำยเพรำะสติของผมหำยไป

[ควำมเหนื่อยล้ำทำงจิตใจที่มำกเกินไปได้ปิดมุมมองนัก
อ่ำนพระเจ้ำขั้นที่สำม]

[มุมมองบุคคลที่หนึ่งถูกปลดปล่อยแล้ว]

.

[คุณเสียชีวิตแล้ว]
%%%
สองวันต่อมา งานศพของผมก็เริ่มต้นขึ้น
จบตอน)