มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 146 – งานเลี้ยงกลุ่มดาว (2

ตำมตัวเลือกของผม โชคชะตำของเนบิวลำคงจะกลับไปที่
คำบสมุทรเกำหลี เมื่อมองแวบแรก มันดูเหมือนว่ำเป็น
สถำนกำรณ์ที่ผมอยู่ในต ำแหน่งที่ได้เปรียบ แต่ผมก็ไม่
สบำยใจ

[กลุ่มดำวก ำลังทะเลำะกันเรื่องควำมชอบธรรมของ
ต ำนำน]

ผมดูเหมือนจะมีตัวเลือกในกำรเลือก แต่ปัญหำก็คือ
หลังจำกกำรเลือก

เนบิวลำไวต่อกำรลอกเลียนแบบเมื่อพูดถึง ‘กำรฟื้นคืน
ชีพ’ โดยเฉพำะกำรเผชิญหน้ำระหว่ำงเอเด็นและพระเวท
นั้นรุนแรงมำก ถ้ำผมเลือกข้ำงหนึ่ง อีกด้ำนหนึ่งก็จะหัน
หลังให้กับผมอย่ำงสมบูรณ์

ผมเป็นเพียงหน่อที่ยังไม่ได้กลำยเป็นกลุ่มดำว ถ้ำผม
ปฏิเสธพวกเขำทั้งหมด พวกเขำก็คงจะรู้สึกไม่พอใจกับ
ผม…

[กลุ่มดำวจ ำนวนมำกต้องกำรให้คุณเลือกอย่ำงรวดเร็ว]

บัดซบ ผมกลัวที่จะรับค ำวิจำรณ์เรื่องกำรฟื้นคืนชีพและ
กลำยเป็นศัตรูสำธำรณะของกลุ่มดำว ผมควรท ำยังไงดี…

[กลุ่มดำว ‘รำชินีแห่งวสันต์มืดมิด’ ก ำลังไกล่เกลี่ยควำม
ขัดแย้งระหว่ำงกลุ่มดำว]

[กลุ่มดำว ‘รำชินีแห่งวสันต์มืดมิด’ เน้นย ้ำว่ำมันเป็น
ตัวเลือกของอวตำร]

เพอร์เซโฟนีอยู่ข้ำงผม ยังไงก็เถอะ ท ำไมเธอถึงช่วยผม

[กลุ่มดำวบำงกลุ่มไม่พอใจกับกำรแทรกแซงของ ‘รำชินี
แห่งวสันต์มืดมิด’]

[กลุ่มดำวบำงกลุ่มก ำลังขอค ำตอบจำก ‘รำชินีแห่งวสันต์
มืดมิด’]

…

[กลุ่มดำว ‘รำชินีแห่งวสันต์มืดมิด’ แนะน ำให้เชิญ ‘คิมทก
จำ’ มำร่วมงำนเลี้ยงกลุ่มดำว]

…งำนเลี้ยง?

หลังจำกนั้นไม่นำน…

[เนบิวลำ ‘เอเด็น’ เห็นด้วยกับค ำแนะน ำจำก ‘รำชินีแห่ง
วสันต์มืดมิด’]

[เนบิวลำ ‘พระเวท’ เห็นด้วยกับค ำแนะน ำจำก ‘รำชินีแห่ง
วสันต์มืดมิด’]

…

[กลุ่มดำวจ ำนวนหนึ่งเห็นด้วยกับค ำแนะน ำจำก ‘รำชินี
แห่งวสันต์มืดมิด’]

โดยไม่ค ำนึงถึงควำมตั้งใจของผม ผมรู้สึกเหมือนกำรมีอยู่
ของผมถูกขำยในรำคำต ่ำ ผมรู้สึกว่ำงเปล่ำ และจำกนั้นโด
เกบิยังกิก็ปรำกฏตัวขึ้นตรงหน้ำของผม

[แฮ่ก แฮ่ก ท่ำนทกจำ]

บำงทีเขำอำจรีบร้อนไป ยังกิปกคลุมไปด้วยเหงื่อ

[มีสถำนที่ที่ท่ำนต้องไป]

‘…ที่ไหน?’

[อ่ำ ข้ำจะช่วยให้ท่ำนไปถึงที่นั่น ข้ำจะเตรียมมันเดี๋ยวนี้!]

ผมพอรู้คร่ำวๆ ว่ำต้องไปที่ไหน จำกควำมกระวนกระวำย
ของยังกิ แรงกดดันจำกกลุ่มดำวจะต้องมำกพอดูเลย

เอ๋? มันรู้สึกเหมือนกับว่ำร่ำงกำยของผมก ำลังพังทลำยลง
และเกิดใหม่ มันไม่ได้คืนชีพ มันใกล้เคียงกับกำรที่ดวง
วิญญำณก ำลังสร้ำงร่ำงกำย มันเป็นสถำนะเหมือนกับภูตผี
เร่ร่อน แต่ก็เป็นเพียงแค่ชั่วครำว

[อืม นี่คือกำรพบปะที่ส ำคัญมำก…]

เสื้อเชิ้ตและสูทคลุมร่ำงวิญญำณที่ไม่มีอวัยวะเพศ พื้นผิว
ของผ้ำรู้สึกเหมือนมันถูกสร้ำงขึ้นมำเพื่อผม

[เรื่องรำวก ำลังส่องแสงในท้องฟ้ำยำมค ่ำคืนที่ห่ำงไกล]

[งำนเลี้ยงกลุ่มดำวก ำลังถูกจัดขึ้นในตอนนี้]

[กลุ่มดำว ‘รำชินีแห่งวสันต์มืดมิด’ เชิญคุณไปร่วมงำน
เลี้ยงกลุ่มดำว]

งำนเลี้ยงกลุ่มดำว

นอกเหนือจำกกำรเลือกผู้สนับสนุนแล้ว มันยังเป็น
เหตุกำรณ์ที่จัดขึ้นส ำหรับกลุ่มดำวของกำรถ่ำยทอดสด
ดวงดำว ผมได้รับเชิญไปงำนเลี้ยงที่มีเพียงกลุ่มดำวเท่ำนั้น
ที่ได้รับเชิญ ถึงแม้จะยังไม่ได้เป็นกลุ่มดำว

ผมดูเวลำที่เหลืออยู่จนกว่ำจะฟื้นคืนชีพ

[เวลำที่เหลืออยู่: 23:54:12]

23 ชั่วโมง มันเป็นเวลำที่เพียงพอส ำหรับกำรพบปะสั้นๆ
มันค่อนข้ำงเร็ว แต่สถำนที่ที่ผมต้องไปนั้นก็ชัดเจน

“โอเค ไปกันเถอะ”

ในที่สุดมันก็ถึงเวลำแล้วที่จะไปเยี่ยมกลุ่มดำว

***

[บุคคลที่เชิญท่ำนจะส่งทูตมำเร็วๆ นี้]

“เข้ำใจแล้ว”

[ข-ข้ำขอให้ท่ำนเปิดตัวได้ส ำเร็จ!]

ยังกิชูก ำปั้นขึ้นมำด้วยดวงตำที่แน่วแน่และหำยตัวไปจำก
ข้ำงหน้ำผมในไม่ช้ำ ผมมองไปรอบๆ และพื้นที่นั้นก็ถูก
ปกคลุมไปด้วยเมฆสีขำว

ผมตระหนักได้ว่ำนี่เป็นหนึ่งในสำขำของ ‘ถนนเมฆำ’ โด
เกบิจ ำนวนมำกก ำลังเดินไปตำมถนนเส้นนี้เพื่อไปยังมิติ
อื่นๆ

[คุณออกจำกพื้นที่สถำนกำรณ์หลักชั่วครำว]

[คุณจะต้องกลับไปยังพื้นที่ของสถำนกำรณ์ภำยใน 24
ชั่วโมงตำมเวลำโลก]

[หำกคุณไม่กลับมำให้ทันเวลำ คุณจะถูกก ำจัดตำมกฎของ
สถำนกำรณ์]

ก ำจัด ระบบน่ำกลัวจริงๆ เหมือนครั้งที่แล้วเมื่อผมไปที่
ยมโลก

[สถำนกำรณ์ลับ – งำนเลี้ยงกลุ่มดำวเริ่มขึ้น!]

+

[สถำนกำรณ์ลับ – งำนเลี้ยงกลุ่มดำว]

หมวดหมู่: ลับ

ควำมยำก: ???

เงื่อนไขกำรเคลียร์: เข้ำร่วมงำนเลี้ยงและเปิดตัวครั้งแรก
ให้ส ำเร็จ

จ ำกัดเวลำ: 24 ชั่วโมง

กำรชดเชย: 100,000 เหรียญ, ควำมชอบหรือไม่ชอบจำก
กลุ่มดำวบำงกลุ่ม

ควำมล้มเหลว: –

+

…ไม่ว่ำยังไงก็ตำม มันก็มีสถำนกำรณ์ลับอยู่มำกมำยใน
กำรถ่ำยทอดสดดวงดำว ตรำบใดที่ผมยังรักษำใจไว้ ผมก็
จะได้รับเหรียญมำกกว่ำที่ผมคิด

ผมเห็นม้ำสี่ตัวก ำลังบินมำจำกระยะไกล ม้ำขำวเป็น
เหมือนแหล่งก ำเนิดแสงในขณะที่พวกมันเปล่งแสงสีขำว
ออกมำ พวกมันบินมำพร้อมกับ ‘ปีกสีทอง’ และด้ำนหลัง
ก็เป็นรถม้ำสีทอง

มีสัญลักษณ์ของดวงอำทิตย์ที่สลักอยู่ด้ำนนอกของรถ ผม
จ ำรถม้ำได้ตั้งแต่แวบแรก แน่นอนว่ำมันคงไม่ใช่ ‘รำชรถ
สุริยัน’ ใช่ไหม? งั้นคนที่อยู่ในรถก็…

[เฮ้ เข้ำไป]

ผมประหลำดใจกับเสียงจริงที่ผมได้ยิน มันแสดงให้เห็น
ว่ำตัวตนในรถไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไร

[เฮ้ มันโอเค นี่คือดินแดนตัวแทน ดังนั้นเสียงที่แท้จริง
ของข้ำจึงอ่อนแอลง เข้ำมำเร็ว ข้ำไม่กินเจ้ำหรอก]

ผมขึ้นรำชรถไปด้วยควำมประหม่ำ ถ้ำนี่คือรำชรถสุริยัน
จริงๆ เจ้ำของของรำชรถนี้ก็น่ำจะเป็นสุริยเทพเฮลิออส…
เอ๊?

“นำยคือ…?”

ผมมองไปยังเจ้ำของรำชรถด้วยดวงตำที่เบิกกว้ำง พูดให้
ชัดๆ มันไม่ใช่ ‘เจ้ำของ’ มีเพียงแก้วไวน์ที่เต็มไปด้วยไวน์
สีแดงแสนอร่อยที่ลอยอยู่ภำยในรำชรถ ผมสงสัยเกี่ยวกับ
สถำนกำรณ์ และจำกนั้นแก้วไวน์ก็พูดออกมำ

[เจ้ำจ ำข้ำไม่ได้เหรอ?]

[กลุ่มดำว ‘เทพแห่งไวน์และควำมปิติยินดี’ ผิดหวังในตัว
คุณ]

ผมถำมด้วยควำมตกใจ “…ไดโอไนซัส?”

มันมีประกำยแสงออกมำจำกไวน์ และแก้วไวน์ก็กรีดร้อง

[เฮ้ อย่ำเรียกชื่อของข้ำออกมำลวกๆ แบบนั้น ข้ำจะรู้สึกดี
เพรำะข้ำตื่นเต้น]

“…ท ำไมนำยถึงดูเป็นแบบนี้?”

[มันเกิดจำกควำมเป็นไปได้ นี่คือร่ำงที่ประหยัดรำคำของ
ควำมเป็นไปได้ เจ้ำรู้ไหมว่ำกำรถ่ำยทอดสดดวงดำวที่
ยิ่งใหญ่นั้นเข้มงวดมำก]

ในควำมเป็นจริง จำกมุมมองของผม มันดีกว่ำร่ำงจริงของ
เขำอยู่แล้ว ไม่ว่ำผมจะมีก ำแพงที่สี่มำกเท่ำไร มันก็ไม่แน่
ว่ำผมจะทนได้ถ้ำผมเห็นร่ำงกำยของกลุ่มดำว

รำชรถเริ่มออกเดินทำงในทันทีที่ผมนั่งลง ผมไม่รู้ว่ำ
ท ำไมไดโอไนซัสถึงขับรำชรถของสุริยเทพเฮลิออส แต่
เขำก็ดูเหมือนจะมีเหตุผล

[นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้ำได้เจอกับข้ำจริงๆ ใช่ไหม? ยินดีที่ได้
พบกันนะ ข้ำคือเทพแห่งไวน์และควำมปิติยินดี ข้ำมี
ชื่อเสียงมำกในประเทศของเจ้ำ]

“ฉันเองยินดีที่ได้พบนำยเช่นกัน”

พวกเรำทักทำยกันอย่ำงง่ำยๆ และนั่งลงที่มุมของรำชรถ
ไม่เหมือนกับควำมสนุกสนำนตำมปกติของเขำ ไดโอไน
ซัสไม่ได้พูดอะไรมำก

เขำเป็นคนขี้อำยงั้นเหรอ? ไม่น่ำเชื่อ อืม ไม่ใช่ทุกเรื่องที่
จะเป็นควำมจริง

ไวน์ในแก้วสั่นสะเทือนอย่ำงน่ำเป็นห่วงทุกครั้งที่รำชรถ
เขย่ำ มันจะบินไปในทำงที่ผมคิดไหม? ของเหลวดูเหมือน
จะเป็นสัญลักษณ์ของบำงสิ่งบำงอย่ำง และผมก็สงสัยว่ำ
มันเป็นตัวแทนของไดโอไนซัส

หลังจำกผ่ำนไประยะหนึ่ง ไดโอไนซัสก็พูดขึ้นมำ [อ่ำ ข้ำ
ขอโทษ ข้ำก ำลังคุยกับเทพธิดำที่ข้ำรู้จักอยู่]

“…ดูเหมือนว่ำนำยจะยุ่งมำกนะ?”

[ไม่ใช่แบบนั้น ข้ำควรจะเผด็จศึกเธอเลยดีไหมเนี่ย?]

ผมไม่รู้ว่ำมันเป็นเรื่องตลกหรือเปล่ำ

[ยังไงก็เถอะ เจ้ำดูใจเย็นกว่ำที่ข้ำคิดนะ? ข้ำคือกลุ่มดำวที่
มีชื่อเสียงเชียวนะ]

“มันไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันเจอกลุ่มดำว”

[อ่ำ จริงสิ ครั้งล่ำสุดคือเมื่อข้ำส่งเจ้ำไปยมโลกใช่ไหม?]

“ใช่ ขอบคุณนะ”

[ขอบคุณอะไรกัน? เจ้ำท ำอะไรไว้ในยมโลก?]

“ฮะ?”

[ข้ำไม่เคยเห็นรำชินีเมตตำมำกขนำดนั้นมำก่อน เธอ
พยำยำมที่จะปกป้องอวตำรคนหนึ่งจำกเนบิวลำ… หือ?
หรือว่ำ? อะไรกัน? เจ้ำบอกว่ำยำยเฒ่ำนั่น…]

เสียงของเขำค่อนข้ำงอิจฉำ ไดโอไนซัสดูเหมือนจะไม่รู้ว่ำ
ผมท ำภำรกิจของเพอร์เซโฟนีเสร็จแล้ว

“ไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

[เฮ้ เฮ้ อย่ำเขินไป เธอเซ็กซี่ใช่ไหมเล่ำ? ถ้ำข้ำไม่ใช่
สุภำพบุรุษล่ะก็นะ…]

“นำยพูดอะไรแบบนั้นออกมำ? ไม่ใช่ว่ำรำชินีแห่งยมโลก
คือแม่ของนำยเหรอ?”

[อืม? ฮ่ำฮ่ำ มันก็มีทฤษฎีนั้นอยู่]

“เรื่องโกหก?”

[ข้ำไม่ได้พูดอย่ำงนั้น]

“…”

[ท ำไมเจ้ำถึงมองข้ำแบบนี้? เจ้ำไม่รู้จักโอลิมปัสเหรอ?
มันไม่ได้มีข้อห้ำมอะไรสักหน่อย]

เมื่อมำคิดถึงมัน โอลิมปัสก็เป็นสถำนที่แบบนั้น สวรรค์
ของเหล่ำทวยเทพที่คิดถึงแต่ช่วงล่ำงของพวกเขำ ถึง
กระนั้น นี่ก็น่ำรังเกียจเกินไป

[อ่ำ ใช่ เจ้ำได้รับข้อควำมก่อนหน้ำนี้ของข้ำไหม? ขยับมำ
ข้ำจะเล่ำเรื่องของ ‘บำคคัส’ ให้ฟัง… ท ำไมเจ้ำถึงท ำหน้ำ
แบบนั้น?]

“ไม่ต้องก็ได้”

ผมรีบส่ำยหัว ไดโอไนซัสเป็นหนึ่งใน 12 กลุ่มดำว
ระดับสูงของโอลิมปัส แต่เรื่องรำวของบำคคัส…

[อะฮ่ำ ข้ำเข้ำใจแล้ว ดูนี่สิ เจ้ำก ำลังเปรียบเทียบมันกับ
เรื่องรำวจำกเอเด็นหรือพระเวทใช่ไหม?]

“ไม่ใช่แบบนั้น…”

[เฮ้ มันเป็นเพรำะเจ้ำไม่รู้อะไรเลย! เจ้ำรู้ไหมว่ำมันจะเกิด
อะไรขึ้นถ้ำเจ้ำได้รับเรื่องรำวกำรคืนชีพของพระเมสสิ
ยำห์ เจ้ำจะต้องใช้ชีวิตด้วยควำมเห็นอกเห็นใจไปตลอด
ชีวิต! มันเหมือนกันหลังจำกที่เจ้ำตำย ใช่ไหม? เจ้ำจะต้อง
ใช้ชีวิตเหมือนกับนักบวช!]

ไดโอไนซัสตะโกนด้วยเสียงอันดัง

[ฮะ? เจ้ำรู้ไหมว่ำเรื่องรำวของบำคคัสยิ่งใหญ่แค่ไหน? เจ้ำ
ไม่รู้จักเทพธิดำของข้ำเหรอ?]

“เทพธิดำที่แยกกำรรักร่วมเพศออกจำกกัน?”

ไดโนไนซัสสะดุ้งด้วยควำมประหลำดใจ

[อ่ำ… ช-ใช่! เจ้ำสำมำรถใช้เวลำทั้งวันทั้งคืนด้วยควำม
คลั่งไคล้ได้ ข้ำสำมำรถเติมไวน์ไร้ที่สิ้นสุดให้กับเจ้ำได้!
เจ้ำเคยได้ยินเรื่องควำมรื่นเริงของโอลิมปัสไหม? เจ้ำรู้จัก
อโฟรไดท์ไหม? ถ้ำเจ้ำต้องกำร ข้ำจะเชิญเธอ…]

[กลุ่มดำว ‘เทพธิดำแห่งควำมรักและควำมงำม’ ก ำลังมอง
มำยัง ‘เทพแห่งไวน์และควำมปิติยินดี’]

[…สมมติเฉยๆ ข้ำไม่ได้พูดอะไรแบบนั้น เจ้ำคิดว่ำไง?]

“มันไม่ดึงดูดฉันเลย”

ไวน์ไดโอไนซัสสั่นอย่ำงไม่สบำยใจ

[…นั่นท ำให้ข้ำนึกขึ้นมำได้เลย เทพแห่งเอเด็นบอกว่ำเจ้ำ
สนใจในกำรเข้ำประตูหลัง]

“ฉันไม่รู้ว่ำใครปล่อยข่ำว แต่ฉันไม่สนใจผู้หญิงคนนั้น
เฉยๆ ฉันอยำกรู้เหตุผลที่แท้จริงว่ำท ำไมนำยถึงมำหำฉัน”

[อืม? เจ้ำก ำลังพูดอะไร? มันก็เพื่อให้เจ้ำเข้ำร่วมเนบิวล่ำ
ของพวกเรำ…]

“แค่นั้นเหรอ?”

ไดโอไนซัสเงียบไปครู่หนึ่ง แก้วไวน์ยังคงอยู่นิ่งไปสักพัก
ก่อนที่จะสร้ำงวงกลมในอำกำศ

[…เจ้ำสังเกตเห็นไวหนิ]

“ฉันได้ยินมำเยอะแล้ว”

[เจ้ำต้องกำรเครื่องดื่มไหม? ดื่มไวน์ของข้ำ]

“ฉันไม่ชอบดื่มจริงๆ”

[อืม… ได้ นำยพูดถูก อันที่จริง วัตถุประสงค์ของข้ำไม่ใช่
กำรพำเข้ำไปยังโอลิมปัส]

มันเป็นอย่ำงที่ผมคิด เขำคือเทพ ซึ่งหมำยควำมว่ำมันไม่มี
อะไรที่เขำพูดออกมำอย่ำงจริงใจ มันแปลกมำกที่เนบิวลำ
ทั้งหมดให้ควำมสนใจกับผม และหนึ่งในสิบสองกลุ่ม
ดำวแห่งโอลิมปัสก็มำรับอวตำรคนหนึ่ง แต่ค ำพูดต่อมำ
ของไดโอไนซัสก็ได้ท ำลำยควำมคำดหวังของผมไปอย่ำง
สิ้นเชิง

[ข้ำจะบอกเจ้ำตรงๆ นะ ข้ำหวังว่ำเจ้ำจะไม่เข้ำร่วมกับ
โอลิมปัส]

“…ฮะ?”

[พูดให้ชัดๆ…]

จำกนั้นก็เกิดกำรระเบิดขึ้นอย่ำงรุนแรง รำชรถสุริยัน
สั่นสะเทือนรำวกับว่ำมันถูกกระแทกด้วยอะไรบำงอย่ำง
และม้ำก็พำกันกรีดร้องออกมำ ผมหันกลังไปและเห็น
ไวน์หกออกมำจำกแก้วของไดโนไนซัส

[อ่ำ บัดซบ ข้ำประหลำดใจมำกจนข้ำฉี่เล็ดไปหน่อย!]

ผมกลัวที่จะต้องถำมว่ำปัสสำวะของเขำคืออะไร ผมหลบ
ไวน์ที่หกออกมำอย่ำงระมัดระวัง

[บ้ำเอ้ย ดูเหมือนว่ำจะมีเนบิวล่ำอื่นก ำลังตำมหำเจ้ำอยู่]

ผมมองออกไปนอกม่ำนและเห็นสิ่งมีชีวิตที่น่ำกลัวก ำลัง
บินไปทั่ว พวกมันยังอยู่ห่ำงออกไป และผมก็ไม่รู้ว่ำพวก
มันอยู่ในเนบิวลำไหน แต่มันก็ชัดเจนว่ำพวกมันคงจะไม่
ชอบผม

[บ้ำเอ้ย ข้ำจ่ำยไปตั้งเยอะเพื่อยืมสิ่งนี้มำจำกเฮลิออส…
มันไม่ได้ผลเหรอ ลงไปก่อน แล้วก็วิ่งไปตำมทำงเรื่อยๆ
มันเป็นแค่ช่วงสั้นๆ เท่ำนั้น]

ตรงนี้? กลำงอำกำศนี่เหรอ?

[ข้ำจะหยุดพวกมันไว้ ไปเร็ว! ถ้ำเจ้ำเข้ำไปยังห้องจัดเลี้ยง
มันจะไม่มีเนบิวลำไหนแตะต้องเจ้ำ!]

ม่ำนเปิดออกตำมค ำพูดของเขำ ผมมองไปยังก้อนเมฆ
ด้ำนล่ำงและกลืนน ้ำลำย ผมเป็นวิญญำณ นี่หมำยควำมว่ำ
ผมจะไม่ตำยถ้ำผมตกลงไป

จำกนั้นเสียงของไดโอไนซัสก็ดังตำมหลังผมมำ [จ ำใส่ใจ
ไว้ อย่ำไว้ใจใคร]

ผมกระโจนออกไปจำกรำชรถในขณะที่ไดโอไนซัส
หัวเรำะ

[ไว้พบกันใหม่ อวตำรคิมทกจำ]

ผมกระโดดออกจำกรำชรถไปตำมถนน มันมีเสียงดังก้อง
มำจำกด้ำนหลังของผม และจำกนั้นแรงปะทะอันรุนแรงก็
ผลักมำบนร่ำงกำยของผม มันเป็นพลังอันมหำศำลที่ผม
ไม่เคยรู้สึกมำก่อน อย่ำงน้อยส่วนหนึ่งของแก่นแท้ก็
ได้รับกำรสืบทอดมำ

ประกำยแสงพุ่งออกมำเหมือนกับพำยุสำยฟ้ำ ผมสำมำรถ
บอกได้โดยไม่ต้องหันกลับไปมอง กำรเผชิญหน้ำกัน
ระหว่ำงกลุ่มดำวได้เริ่มขึ้นแล้ว

ผมรีบวิ่งไปตำมถนนเมฆำ เศษเล็กเศษน้อยบินผ่ำนศีรษะ
ของผม และผมก็รู้สึกว่ำพื้นดินแตกออก ผมไม่มอง
ย้อนกลับไป

เวลำผ่ำนไปนำนเท่ำไหร่แล้ว? ในที่สุดปรำสำทขนำด
ใหญ่ก็ปรำกฏให้เห็น และเสียงข้ำงหลังผมก็เบำลง ผม
มำถึงทำงเข้ำปรำสำท

“ฉันมำร่วมงำนเลี้ยง”

คนเฝ้ำประตูมองลงมำที่ผม ดูเหมือนว่ำเขำจะเป็นโดเกบิ
ระดับต ่ำที่ถูกส่งมำจำกส ำนักงำน “อะไรนะ? ข้ำไม่ได้ยิน
ว่ำจะมีอวตำรมำที่นี่เพียงล ำพัง”

บ้ำเอ้ย บำงทีมันอำจจะเป็นควำมผิดพลำดที่ออกมำจำก
รำชรถสุริยัน บำงทีนั่นอำจจะเป็นบัตรผ่ำนของผม ใน

เวลำนั้นเอง ประตูปรำสำทด้ำนในก็เปิดออก และผู้
ช่วยชีวิตที่น่ำเหลือเชื่อก็ปรำกฏตัวขึ้น

[ให้เขำเข้ำมำ เขำเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มของข้ำ]

มันไม่ใช่เพอร์เซโฟนี กลุ่มดำวที่ผมอยำกเจอมำนำนก ำลัง
รอผมอยู่

(จบตอน)