มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 147 – งานเลี้ยงกลุ่มดาว (3)

เขำยืนอยู่หน้ำโถงจัดเลี้ยง ถ้ำผมคิดถูก เขำคือหนึ่งในกลุ่ม
ดำวระดับสูงที่คอยสนับสนุนผมตั้งแต่เริ่มแรก

「มันมีใบหน้ำที่ซุกซนซึ่งถูกปกคลุมด้วยขนสีทอง หนึ่ง
ในผู้ทรงอ ำนำจที่สุดที่ถูกจองจ ำอยู่ในคุกที่เล็กที่สุดใน
โลก ฉันไม่อำจหำยใจได้ในทันทีที่ฉันพบกับดวงตำอัน
สูงส่งและทะลุทะลวง」

นี่คือค ำอธิบำยจำกหนทำงเอำชีวิตรอด ผมเฝ้ำมองด้วย
ควำมตกตะลึง นี่คือตัวตนที่อยู่ด้ำนบนในหนทำงเอำชีวิต
รอด ผมไม่สนใจคนเฝ้ำประตูและวิ่งเข้ำไปข้ำงใน
“เห้งเจีย!”

อย่ำงไรก็ตำม เห้งเจียที่ก ำลังหัวเรำะอยู่ก็หำยไปต่อหน้ำ
ต่อตำผม เขำเป็นเหมือนกับหมอกควัน มันรำวกับว่ำเขำ
ก ำลังบอกผมว่ำผมไม่มีคุณสมบัติที่จะได้พบกับเขำ

…ร่ำงโคลน?

มือของผมตกลงด้วยควำมหดหู่ แต่สถำนกำรณ์ก็ยังไม่จบ
ทันทีที่ผมเรียกชื่อเห้งเจียออกไป มันก็ท ำให้กลุ่มดำวบน
ชั้นแรกของโถงจัดเลี้ยงหันมำให้ควำมสนใจกับผม

[ใครกัน?]

อวตำรคนหนึ่งเรียกชื่อเล่นของกลุ่มดำวออกมำ กลุ่มดำว
ส่วนใหญ่ไม่ได้มีกำรแสดงออกที่ดีนัก สำยตำพำกันจด
จ้องมำที่ผมจำกทั่วทั้งห้อง

[อวตำร?]

[อะไรกัน? อวตำรนั่นใครกัน?]

สำยตำจ ำนวนนับไม่ถ้วนมำรวมตัวกัน บรรยำกำศร้อนขึ้น
และผมก็ตัวแข็งจนไม่สำมำรถขยับได้ จิตใจของผมว่ำง
เปล่ำ และผมก็ไม่สำมำรถบอกได้ว่ำใครก ำลังมองมำที่ผม
อยู่

ผมคิดว่ำผมจะสำมำรถทนได้หลังจำกที่ได้ยินเสียงที่
แท้จริงของกลุ่มดำวมำแล้ว อย่ำงไรก็ตำม มันก็ชัดเจนว่ำ
เป็นผลมำจำกก ำแพงที่สี่ แค่สำยตำของพวกเขำก็ท ำให้ผม
เป็นแบบนี้แล้ว

ในตอนนี้ผมรู้แล้ว ผมเป็นแค่คนเดียวในห้องที่ไม่ใช่กลุ่ม
ดำว ในที่สุดผมก็มำยืนอยู่ตรงหน้ำของกลุ่มดำว

“เอำล่ะ เอำล่ะ โปรดใจเย็นลงก่อน มันมีข้อผิดพลำด
เกิดขึ้น ดังนั้นข้ำขอตัวสหำยคนนี้ไปสักประเดี๋ยว” ผมได้
ยินเสียงที่คุ้นเคยดังออกมำและมีคนพำร่ำงกำยที่แข็งที่อ
ของผมไปที่อื่น ในขณะที่ผมออกจำกห้องจัดเลี้ยงและเข้ำ
ไปข้ำงใน มันก็เหมือนกับนรกจะถล่มลงมำ และผมก็
แทบจะหำยใจไม่ได้

“…ท ำไมเจ้ำถึงมำที่นี่คนเดียว?”

ผมหันไปและเห็นร่ำงที่คุ้นเคยก ำลังลอยอยู่ในอำกำศ “บีฮ
ยอง?”

“ใช่ ข้ำเอง รำชินีแห่งรัตติกำลบอกว่ำเธอจะส่งผู้แทนมำ
พวกเขำไม่ได้มำกับเจ้ำเหรอ? ท ำไมเจ้ำถึงเดินไปมำคน
เดียวในสถำนที่แบบนี้? เจ้ำอยำกตำยงั้นเหรอ?”

“มีเรื่องเกิดขึ้นนิดหน่อย”

“เฮ้ มีปัญหำอะไรงั้นเหรอ? นี่ไม่ใช่พื้นที่ของสถำนกำรณ์!
ถ้ำนำยท ำอะไรผิดพลำดไป ทุกอย่ำงก็จะจบลง! สถำนที่
แห่งนี้…”

“เป็นสถำนที่ที่มีคนที่สำมำรถฆ่ำมนุษย์ได้ด้วยสำยตำของ
พวกเขำเหมือนพวกเรำเป็นแมลง”

ผมรู้ ผมเข้ำใจ นั่นเป็นเหตุผลที่ผมมำที่นี่

บีฮยองเบ้ปำกเหมือนกับว่ำเขำไม่พอใจและพำตัวผมไปที่
ไหนสักแห่ง “ข้ำจะพำเจ้ำไปห้องรอ พักอยู่ที่นั่นก่อน มัน
มีหน้ำจอที่เจ้ำสำมำรถดูได้ รออยู่เฉยๆ ล่ะ เข้ำใจไหม?”

มันต้องมีบำงสิ่งจำกท่ำทำงของบีฮยอง ไม่นำนหลัง
จำกนั้น พวกเรำก็มำถึงห้องรอ ยังไงก็เถอะ ป้ำยหน้ำห้อง
รอนั้นแปลกมำก

“…ห้องรออวตำร? มีของแบบนี้ด้วยเหรอ?”

“เจ้ำคิดว่ำเจ้ำเป็นแค่อวตำรคนเดียวงั้นเหรอ? แน่นอนว่ำ
เจ้ำเป็นแค่คนเดียวที่มำที่นี่เพียงล ำพัง”

ประตูเปิดออก และผมก็เห็นร่ำงที่ไม่คำดคิด เขำพูดขึ้นมำ
ก่อน “…คิมทกจำ?”

ผมมองไปที่เขำด้วยสีหน้ำว่ำงเปล่ำและโบกมือช้ำๆ “…ยู
จงฮยอค”

***

งำนเลี้ยงกลุ่มดำวถูกกล่ำวถึงอยู่บ่อยๆ ในหนทำงเอำชีวิต
รอด

มันเป็นสถำนที่ที่ยูจงฮยอคมักจะมำเมื่อเขำใช้ ‘กำรเสื่อม
ถอย’ มันเป็นธรรมดำที่ยูจงฮยอคจะอยู่ในรำยชื่อค ำเชิญ
ผมไม่รู้ว่ำใครเชิญมำในครำวนี้ แต่คนๆ นั้นคงพยำยำมจะ
สร้ำงควำมสัมพันธ์กับกลุ่มดำวระดับเรื่องเล่ำอยู่…

งำนเลี้ยงกลุ่มดำวคือเหตุกำรณ์ร่วมระหว่ำงหลำยประเทศ
มันมีทั้งโซลโดม วอชิงตันโดม มอสโกโดม นิวเดลีโดม

บำงทีส ำนักงำนอำจจะมีกำรน ำเสนอผลงำนเพื่อเลือกโดม
ที่ดีที่สุด เมื่อผมเห็นรำยชื่อประเทศที่เข้ำร่วม… มันก็

คล้ำยๆ กับกำรเสื่อมถอยรอบที่ 24 ของยูจงฮยอค มันมี
อวตำรจำกแต่ละประเทศอยู่ในห้องรอ

ยูจงฮยอคถำมผม “ท ำไมนำยมำอยู่ที่นี่ได้?”

“ก็น่ำจะคล้ำยๆ กันกับนำย”

“นำยจะคืนชีพตอนไหน?”

“น่ำจะเป็นพรุ่งนี้”

“คนอื่นเป็นห่วง”

“ฉันขอโทษ”

ผมรู้สึกไม่สบำยใจเท่ำไรในขณะที่ผมคุยกับยูจงฮยอค
หมัดของเขำก ำแน่นเหมือนกับว่ำเขำโกรธ ผมสงสัยว่ำเขำ
อำจจะมีปัญหำเรื่องกำรควบคุมควำมโกรธอยู่

ผมนั่งลงบนเก้ำอี้ข้ำงๆ ยูจงฮยอคและมองดูภำพที่ก ำลัง
เล่นอยู่บนหน้ำจอขนำดใหญ่ตรงหน้ำ มันมีกำรเลื่อนขั้น
เป็นโดเกบิระดับกลำงถูกฉำยอยู่บนหน้ำจอ

– ขอบคุณกลุ่มดำวทุกท่ำนและโดเกบิทุกคนที่มอบเกียรติ
แห่งเรื่องรำวให้แก่ข้ำ…

มันเป็นกำรสัมภำษณ์กับตัวแทนของโดเกบิระดับต ่ำบีฮ
ยอง ไอ้บ้ำนั่น นี่คือสำเหตุที่เขำบอกให้ผมดูสินะ

– ครึ่งหนึ่งของเกียรตินี้อันที่จริงแล้วก็มำจำกอวตำรที่
พยำยำมอย่ำงหนักในช่องของข้ำ บำงทีเขำอำจจะเป็น
สหำยที่ทุกท่ำนรู้จักอยู่แล้ว ข้ำขอมอบควำมสุขครึ่งหนึ่งนี้
ให้กับอวตำรผู้นั้น!

ผมรู้สึกไม่สบำยใจกับค ำพูดอันไร้ยำงอำย

อวตำรที่อยู่รอบๆ ก ำลังมองมำทำงนี้ ดังนั้นผมจึงต้องเบน
ควำมสนใจออกไป จำกนั้นบีฮยองก็หยิบไข่สีทองออกมำ
และชูมันขึ้นไปบนฟ้ำ ผมจ ำได้ในทันทีว่ำมันคืออะไร

– อีกครึ่งหนึ่งจะมอบให้กับเด็กคนนี้ที่จะถือก ำเนิดขึ้นมำ!

มันเป็นไข่ที่ดวงวิญญำณของชินยูซองหลับไหลอยู่ โชคดี
มันดูเหมือนจะเติบโตได้ดี

“อย่ำบอกฉันนะว่ำ นำย…?” ยูจงฮยอคใช้เนตรแห่ง
ปรำชญ์ในขณะที่เขำมองมำระหว่ำงผมกับไข่ของบีฮยอง
ด้วยใบหน้ำตกตะลึง

ผมพูดแก้ตัว “มันเป็นวิธีเดียวเท่ำนั้น”

“นำยรู้ไหมว่ำก ำลังท ำอะไรอยู่?”

“ฉันรู้”

“ถ้ำนำยท ำแบบนี้ ชินยูซอง…!”

ผมรู้ว่ำยูจงฮยอคกังวลอะไร คนที่ได้รับควำมทุกข์ทรมำน
จำก ‘เรื่องรำว’ มำนำนแสนนำน ในตอนนี้กลับต้องมำ
ก่อให้เกิดโศกนำฏกรรม ผมไม่อำจบอกได้ว่ำยูจงฮยอครู้
ว่ำมันเจ็บปวดแค่ไหน

ผมบอกกับเขำ “ถ้ำเธอเกิดมำเป็นโดเกบิ อย่ำงน้อยเธอก็
จะไม่ตำย ส ำนักงำนเป็นสถำนที่ที่ปลอดภัยที่สุดจนกว่ำ
กำรถ่ำยทอดสดดวงดำวจะถูกท ำลำย”

แน่นอนว่ำนั่นไม่ใช่เหตุผลเดียว ถึงกระนั้น ผมก็ไม่
สำมำรถบอกเขำถึงเหตุผลทั้งหมดของผมที่ท ำให้ชินยู

ซองกลำยเป็นโดเกบิ ดวงตำของยูจงฮยอคสบเข้ำกับผม
มันรู้สึกเหมือนกับว่ำเขำจะชักดำบของเขำออกมำฟันผม
ซะเดี๋ยวนี้

“หรือว่ำ… นำยคือคิมทกจำใช่ไหม?” มันมีเสียงเข้ำมำ
ขัดจังหวะ ท ำให้บรรยำกำศอันตึงเครียดหำยไป ผมหันไป
และเห็นลูกครึ่งสำวสวย เธอมีผมสีน ้ำตำลหยักศกและมี
ดวงตำสีน ้ำตำลอ่อน รอยยิ้มของเธอนั้นงดงำมมำก

“ใช่ เธอรู้จักฉันงั้นเหรอ?”

“โอ้… นิดหน่อย ฉันเคยได้ยินเรื่องรำวมำ”

สุดยอด ผมไม่อยำกจะเชื่อเลยว่ำผู้หญิงคนนี้จะเข้ำมำคุย
กับผมก่อน

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ เซลีน่ำ คิม”

“นำยรู้จักฉันงั้นเหรอ?”

“ไม่ใช่ว่ำเธอเป็นตัวแทนของสหรัฐงั้นเหรอ? ฉันก็เคยได้
ยินมำ”

แน่นอนว่ำผมไม่ได้ได้ยินมำจริงๆ ผมเพิ่งรู้จักเธอ

[สกิลเฉพำะตัว ลิสต์ตัวละครถูกเปิดใช้งำน]

[รำยกำรที่แสดงจะเป็นแบบสุ่มเท่ำนั้นเพื่อควำมสะดวก
ของผู้ใช้]

+

[ลิสต์สรุปตัวละคร]

ตัวละคร: เซลีน่ำ คิม

แอตทริบิวต์ส่วนตัว: คนรักสัตว์ (หำยำก), รำชำผู้พิทักษ์
(วีรบุรุษ)

กลุ่มดำวผู้สนับสนุน: ผู้ยุติสงครำม

+

เซลีน่ำคิมจำกวอชิงตันโดม

เธอเป็นสมำชิกแห่งซำรำทุสตรำของแอนนำคลอฟฟ์ และ
เป็นหนึ่งในผู้หญิง 100 คนที่แข็งแกร่งที่สุดในหนทำงเอำ
ชีวิตรอด เดิมทีรำชำผู้ไม่สังหำรก็เป็นแอตทริบิวต์ของ
ผู้หญิงคนนี้ น่ำเสียดำย เธอได้รับแอตทริบิวต์อื่นไปแทน
เพรำะผมเอำมันไปก่อน…

ผมถำม “แอนนำครอฟฟ์ไม่มำเหรอ?”

“…นำยรู้จักแอนนำเหรอ?”

“ฉันเคยเจอเธอในควำมฝัน”

“เธอเองก็อยำกมำ ถ้ำเธอรู้ว่ำนำยจะมำ เธอก็คงจะมำ”

แน่นอนว่ำสถำนกำรณ์คงจะซับซ้อนยิ่งขึ้น ท ำไมเหรอ?
มันเป็นเพรำะผู้ชำยคนนี้

“บอกให้ผู้หญิงคนนั้นดูแลคอของตัวเองให้ดี”

“…นำยเองก็เหมือนกัน แอนนำฝำกบอกมำ ยูจงฮยอค”

เหตุผลที่แอนนำไม่มำที่นี่ก็เพรำะยูจงฮยอค ในกำรเสื่อม
ถอยครั้งที่ผ่ำนมำ ยูจงฮยอคถูกแอนนำหักหลัง แอนนำเอง

ก็คงจะได้เห็นสิ่งที่เธอท ำกับยูจงฮยอค ดังนั้นมันจึงเป็น
เรื่องธรรมดำที่เธอจะไม่มำที่นี่

“มีคนที่น่ำเกลียดมำกๆ ในฝั่งเกำหลีด้วย นำยคือตัวแทน
ของเกำหลีใต้งั้นเหรอ?” ผมหันไปมองและเห็นว่ำมันเป็น
ตัวแทนของรัสเซียที่พูดออกมำ

“ยัยไอริสหยำบคำยเอ้ย มันนิสัยไม่ดีเลยที่จะประเมินคน
อื่นตำมหน้ำตำ”

“ฉันบอกว่ำเขำน่ำเกลียดเพรำะเขำน่ำเกลียด ควำมซื่อสัตย์
เป็นคุณธรรมในมอสโก”

ผมบลอนด์สีขำวพร้อมกับผิวสีขำวบริสุทธิ์ เด็กหญิงตัว
เล็กๆ ที่ไว้ผมทรงหำงม้ำคู่

ผมรู้ว่ำใครมำจำกมอสโก อย่ำงไรก็ตำม ผมก็แสร้งท ำเป็น
ไม่รู้ เธอคนนี้เป็นหนึ่งในคนที่ผมเกลียดในหนทำงเอำ
ชีวิตรอด ผมจงใจถำมเธอ “เธอเป็นใครกัน?”

“…นำยไม่รู้เหรอ? นำยไม่รู้จักฉัน ไอริส วลำดีมีรอฟนำ
เรเบโซว่ำ เหรอ?”

“ฉันควรจะรู้จักเธอเหรอ?”

เซลีน่ำเข้ำมำแทรก “ทกจำ ฉันขอแนะน ำนะ นี่คือไอริส
เธอเป็นตัวแทนจำกรัสเซีย ในรัสเซีย เธอถูกเรียกว่ำ
‘จัตุรัสแดงเต็มตัว”’

“อะแฮ่ม นั่นแหละฉัน”

ผมพยักหน้ำ ผมอยำกจะพูดอะไรบำงอย่ำงเกี่ยวกับชื่อเล่น
ที่โอ้อวด แต่ผมก็หยุดไว้เพรำะมันจะท ำให้เกิดปัญหำ

เซลีน่ำพูดต่อ “ไอริส นี่คือคิมทกจำ เขำมำจำกเกำหลีใต้
และชื่อเล่นของเขำ… ฉันขอโทษ ฉันยังไม่รู้จักชื่อเล่น
ของทกจำเลย…”

จำกนั้นยูจงฮยอคก็พูดออกมำ “ชื่อเล่นของเขำ…”

ผมรีบขัดจังหวะ “ฉันยังไม่มีชื่อเล่น”

มันมีเสียงหัวเรำะเยำะดังออกมำจำกปำกของไอริส “มีคน
มำที่นี่โดยไม่มีชื่อเล่นด้วยเหรอ?”

ผมมีอยู่ แต่มันกลับน่ำรังเกียจ

“ฉันไม่รู้ว่ำท ำไมนำยถึงมีคุณสมบัติที่จะอยู่ที่นี่ แต่นำยจะ
ไหวเหรอ”

ในขณะที่ตัวแทนรัสเซียแสดงให้เห็นถึงจิตวิญญำณกำร
ต่อสู้ ยูจงฮยอคก็ขยับออกมำ บำงทีเธออำจจะรู้สึกได้ถึง

ควำมแข็งแกร่งอันเหลือล้นของยูจงฮยอค ไอริสก้ำวถอย
หลังไปครึ่งก้ำว

“อย่ำยุ่ง นี่คือเรื่องระหว่ำงฉันกับชำยหน้ำเกลียด” แม้ว่ำไอ
ริสจะเตือน แต่ยูจงฮยอคก็ยังจ้องไปที่เธออยู่

ท ำได้ดี ถ้ำนำยอยำกจะตบใครสักคนก็เอำเลยยูจงฮยอค
ในท้ำยที่สุด ไอริสก็เม้มปำกของเธอและถอยไป “อืม ฉัน
ไม่รู้ว่ำกลุ่มดำวที่ไหนพำนำยมำที่นี่เพื่อน ำพำเรื่องรำวของ
พวกเขำ แต่… ช่ำงมันเถอะ”

…น ำพำเรื่องรำวของกลุ่มดำว? เด็กคนนี้ก็น่ำรักอยู่บ้ำง สิ่ง
นี้ได้เตือนผม มันมีบำงสิ่งเกี่ยวกับกำร ‘สืบทอดเรื่องรำว’

ในงำนเลี้ยงกลุ่มดำว บำงทีนี่อำจจะเป็นสิ่งที่ไอริสพูด
พำดพิงถึง

ก๊อก ก๊อก

ประตูห้องรอเปิดออกและโดเกบิระดับต ่ำก็ปรำกฏตัวขึ้น
“เหล่ำอวตำร พวกเรำจะจัด ‘กำรสืบทอดเรื่องรำว’ ในไม่
ช้ำ สถำนที่ถูกจัดขึ้นชั่วครำวที่ชั้นแรกของโถงจัดเลี้ยง
ส ำหรับชั้นแรกนั้นมันมีไว้ส ำหรับกลุ่มดำวระดับยิ่งใหญ่
เท่ำนั้น”

[กำรสืบทอดเรื่องรำว]

มันไม่ใช่แค่ผ่ำนกำรเลือกผู้สนับสนุนเท่ำนั้นที่กลุ่มดำวจะ
มีอิทธิพลต่ออวตำร แม้ว่ำจะไม่ได้เป็นผู้สนับสนุน แต่
อวตำรก็สำมำรถเสริมสร้ำงควำมแข็งแกร่งผ่ำนกำรสืบ
ทอดเรื่องรำวของกลุ่มดำวอื่นๆ และถ่ำยทอดเรื่องรำวของ
กลุ่มดำวนั้นๆ ออกไป เพื่อกำรประกำศเรื่องรำวออกไป
ให้กว้ำงขวำง กลุ่มดำวจึงต้องแผ่ขยำยพลังของตน นี่เป็น
สิ่งที่ดีส ำหรับทั้งอวตำรและกลุ่มดำว

พวกเรำเดินไปที่โถงจัดเลี้ยงทีละคน คนแรกที่เข้ำไปคือเซ
ลีน่ำ คิม

[เซลีน่ำ คิม! รำชำผู้พิทักษ์!]

[ข้ำจะรอดูผลงำนอันเยี่ยมยอดของเจ้ำ!]

ไม่เหมือนกับก่อนหน้ำนี้ ปฏิกิริยำของกลุ่มดำวเป็นที่น่ำ
พอใจ มันอำจเป็นเพรำะพวกเขำได้พบกับอวตำรที่พวก
เขำชื่นชอบ มันเหมือนกับกำรได้พบดำรำดังที่พวกเขำ
ชอบ

จำกนั้นก็ถึงตำของไอริส เธอเดินผ่ำนกลุ่มดำวและโบกมือ
เบำๆ รำวกับว่ำเธอก ำลังทักทำยแฟนๆ

[ไอริส! เด็กน้อยจัตุรัสแดง!]

[ฮ่ำฮ่ำฮ่ำ! น่ำรัก]

[มันไม่เหมือนกับสิ่งที่ข้ำเห็นบนหน้ำจอเลย?]

เธอยืนอยู่ในที่ของเธอและจ้องมำที่ผม เธอดูเหมือนจะ
ก ำลังบอกผมว่ำ ‘นำยเห็นไหม?’

…แล้วไง? ในไม่ช้ำก็ถึงตำของผม

ผมเดินเข้ำไปในโถงจัดเลี้ยงและแรงกดดันจำกสำยตำก็
สำดเทลงมำที่ผมอีกครั้ง ครำวนี้ผมทนได้ บำงทีอำจเป็น
เพรำะผมเคยมีประสบกำรณ์กับมันมำก่อนหรือไม่ก็เพรำะ
สำยตำเหล่ำนั้นมีควำมรู้สึกที่ต่ำงไปจำกเดิม

อย่ำงไรก็ตำม ปฏิกิริยำของกลุ่มดำวนั้นก็แปลก
บรรยำกำศที่ร้อนระอุเงียบลง รำวกับว่ำมันมีน ้ำเย็นถูก
สำดออกไป

…หรือว่ำผมจะไม่เป็นที่นิยม? ไอริสดูเหมือนจะหัวเรำะ
เยำะผมอยู่

จำกนั้นมีคนเปิดปำก

[…คนๆ นั้น เขำคือคิมทกจำแห่งคำบสมุทรเกำหลี]

[คิมทกจำ? คิมทกจำคนนั้นเหรอ?]

เสียงพูดเริ่มขึ้นอีกครั้ง มันเป็นปฏิกิริยำที่แตกต่ำงไปจำก
อวตำรคนก่อนๆ อย่ำงสิ้นเชิง

[คิมทกจำ! หมอนั่นคือคิมทกจำ]

[คิมทกจำ! คิมทกจำ!]

[รำชำแห่งโลกที่ไร้รำชำ!]

เสียงของกลุ่มดำวสูงขึ้นทุกครั้งที่ผมก้ำวออกไป

[เขำคือผู้ต่อต้ำนศัตรู!]

มันเหมือนกับไฟป่ำได้แผ่กระจำยไปทั่วห้องโถงใน
ขณะที่เสียงต่ำงๆ ยังคงดังต่อไป

[เฮ้ เจ้ำจ ำข้ำได้ไหม? แม่ทัพผู้พิพำกษำหัวโล้นไง!]

[คิมทกจำ! ข้ำคือฮึงมิวมหำรำช!]

ผมเดินผ่ำนกลำงโถงจัดเลี้ยง

[ตอนที่ดินแดนแห่งสันติสุดยอดมำก! เด็กน้อย เจ้ำช่วยพูด
อะไรหน่อยได้ไหม?]

[เฮ้! โบกมือมำทำงนี้หน่อย! เดี๋ยวข้ำจะสนับสนุนให้
3,000 เหรียญ!]

[เจ้ำมำ! คิมทกจำ!]

[ไม่ใช่ว่ำเขำดูดีกว่ำที่พวกเรำเห็นเหรอ?]

โถงจัดเลี้ยงดูรำวกับเป็นหม้อหลอมขนำดใหญ่ในขณะที่
กลุ่มดำวหลงลืมเกียรติภูมิของพวกเขำไป ดวงวิญญำณ
ของพวกเขำดูเหมือนจะสุกงอม ดังนั้นผมจึงถูกบังคับให้
ต้องยกมือขึ้นและโบกมือ จำกนั้นควำมโกลำหลก็บังเกิด
ขึ้นในหมู่กลุ่มดำว

[สุดหล่อคิมทกจำ!]

ไอริสมองมำทำงนี้ด้วยสีหน้ำตกใจ อย่ำงไรก็ตำม ผมก็
ไม่ได้มองเธอ ผมไม่ได้มำที่นี่เล่นๆ

ภำพสถำนกำรณ์ปกคลุมเพดำนและผนัง อวตำรที่ก ำลัง
กรีดร้องและตำยในขณะที่กลุ่มดำวหัวเรำะในขณะที่พวก
เขำเฝ้ำดู

ผมเห็นสิ่งนี้และตระหนักได้อีกครั้งว่ำสถำนที่แห่งนี้คือที่
ไหน มันเป็นที่ๆ โศกนำฏกรรมทั้งหมดของมวลมนุษย์
กลำยเป็นมื้ออำหำรเย็น

ผมมองขึ้นไปที่ชั้นสองของโถงจัดเลี้ยง ไม่เหมือนกับ
กลุ่มดำวชั้นแรก มันมีควำมเงียบแผ่ออกมำจำกกลุ่มดำว
บนชั้นสอง พวกเขำเป็นกลุ่มดำวที่ต่ำงก็มีตัวตนอันน่ำ
หวำดหวั่น
พวกเขำเป็นศัตรูตัวจริงที่ผมต้องต่อสู้
(จบตอน)