มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 148 – งานเลี้ยงกลุ่มดาว (4)

ยูจงฮยอคเป็นคนต่อมำ และเขำก็ได้รับควำมนิยมอย่ำงที่
ไม่เคยเป็นมำก่อน มันมีกระทั่งเสียงดังออกมำจำกชั้นที่
สองเมื่อเขำเดินออกมำ มันรู้สึกเหมือนกับว่ำผมได้ยินชื่อ
‘เอเด็น’ ดังนั้นผมจึงไม่รู้ว่ำจะรู้สึกยังไง

[ยูจงฮยอค―!]

[รำชำสูงสุดที่ดีที่สุด!]

[มำเข้ำเนบิวลำของพวกเรำ!]

มันเหลือเวลำอีกเล็กน้อยก่อนกำรสืบทอดเรื่องรำว ผมนั่ง
ลงอยู่บนชั้นแรกและเฝ้ำมองสักพัก ผมต้องระวังกลุ่มดำว
ต่ำงๆ ไม่ว่ำพวกเขำจะเป็นระดับยิ่งใหญ่หรือเรื่องเล่ำ

ผมไม่ได้ก ำลังมองหำคนที่น่ำเชื่อถือ มันมีเหตุผลที่ไดโอ
ไนซัสบอกผมว่ำอย่ำไว้ใจใคร ดังนั้นผมจึงไม่ได้มองหำ
คนที่ ‘น่ำเชื่อถือ’ แต่เป็นคนที่ผมสำมำรถ ‘ใช้งำน’ ได้

“ฉัน…” ไอริสเดินเข้ำมำหำผมและพูดออกมำ

ผมสำมำรถเดำสิ่งที่เธอก ำลังจะพูดได้ ผมเตือนเธอก่อนที่
เธอจะทันได้พูด “อย่ำใจร้อนไปถ้ำเธออยำกมีชีวิตรอด”

“อ่ำ หือ?” ใบหน้ำว่ำงเปล่ำของไอริสกลำยเป็นควำม
ประหลำดใจในขณะที่เธอมองไปยังอำกำศ

[กลุ่มดำวจ ำนวนเล็กน้อยประหลำดใจกับกำรตัดสินของ
คุณ]

[กลุ่มดำวจ ำนวนเล็กน้อยสนับสนุนคุณ 5,000 เหรียญเป็น
ค่ำไซเดอร์]

มันมีแผงอยู่บนเพดำนที่ซูมเข้ำหำใบหน้ำของไอริส ไอริส
หน้ำแดง และกลุ่มดำวที่มองดูอยู่ก็หัวเรำะออกมำ ไอริส
พึมพ ำ

“ถ-ถูกถ่ำยไว้หมดเลย?”

มันไร้เดียงสำที่จะคิดว่ำช่องจะถูกปิดหลังจำกเข้ำสู่โลก
ของกลุ่มดำว กลับกัน ดวงตำของกลุ่มดำวจะทอประกำย
จำกช่วงเวลำที่พวกเรำมำที่นี่ในขณะที่พวกเขำเฝ้ำดู
ปฏิกิริยำของพวกเรำ

โดยเฉพำะพวกที่อยู่บนชั้นสอง บำงทีปฏิกิริยำของกลุ่ม
ดำวอำจจะพุ่งขึ้นเกือบถึงขีดสุดเมื่อพวกเขำเห็นกำร
เผชิญหน้ำระหว่ำงผมกับไอริสในห้องรอ

อย่ำงไรก็ตำม ผมก็ไม่ต้องกำรให้พวกเขำมีควำมสุข อย่ำง
ที่ผมพูด ผมไม่ได้มำที่นี่เล่นๆ อย่ำงน้อยที่สุด ผมก็ไม่
อยำกดูโง่ “ครำวหน้ำก็ท ำตัวดีๆ ละกัน เด็กน้อย”

ผมตบไหล่ของไอริสและลุกขึ้น เมื่อผมขยับ กลุ่มดำวบน
ชั้นแรกก็ตอบสนอง

[คิมทกจำ! มำนี่มำ!]

กลุ่มดำวทั้งหมดบนชั้นแรกอยู่ในร่ำงสัญลักษณ์มำกกว่ำที่
จะเป็นร่ำงมนุษย์หรือชีวภำพ มันยำกส ำหรับกลุ่มดำว
ระดับยิ่งใหญ่ที่จะรับมือกับกำรใช้ควำมเป็นไปได้ ดังนั้น
พวกเขำจึงประหยัดค่ำใช้จ่ำยโดยกำรท ำให้พวกเขำ
กลำยเป็นสัญลักษณ์ง่ำยๆ

ในแวบแรก ผมมองไม่ออกว่ำใครเป็นใคร จำกนั้นผมก็
เห็นแท่งไม้ไผ่ เสื่อฟำง และมงกุฎทองค ำแห่งซิลลำ

“แม่ทัพผู้พิพำกษำหัวโล้น และคนอื่น… นำยหญิงแห่ง
ไหมนิทรำ?”

[โอ้! เจ้ำจ ำข้ำได้!]

[ใช่แล้ว ไม่นำนมำนี้เอง]

ผมพบกับกลุ่มดำวแห่งคำบสมุทรเกำหลี

[ข้ำต้องกำรพบเจ้ำอีกครั้ง แต่ไม่คิดว่ำพวกเรำจะได้พบกัน
เช่นนี้]

ดวงตำลอยได้ดูเหมือนจะเป็นเมตไตรยตำเดียว…

นอกจำกนี้ยังมีร่ำงสัญลักษณ์ส ำหรับวีรบุรุษคนสุดท้ำย
แห่งฮวังซันบ็อล มหำรำชฮึงมิว มันมีคเยแพ็กอยู่ด้วย…

[คิมทกจำ]

ผมมองกลับไปตำมเสียงนั้นและเห็นเหรียญหนึ่งร้อยวอน
ก ำลังลอยอยู่ ร้อยวอน? ใครกันคือเหรียญร้อยวอน?

[ยินดีที่ได้พบเจ้ำนะ]

“ค-ใครกัน…?”

[เหอะ เจ้ำจ ำข้ำไม่ได้เหรอ?]

เดี๋ยวนะ ใครคือคนที่อยู่บนเหรียญ 100 วอน?

“จอมพล?”

ผมถำมด้วยควำมตกใจ ควำมรักชำติของผมอำจจะ
ใกล้เคียงกับศูนย์ แต่ผมก็อดเกิดอำรมณ์ไม่ได้เมื่อผมเห็น
คนๆ นี้ เหรียญหันไปในอำกำศ เผยให้เห็นร่ำงที่สลักอยู่
ด้ำนหน้ำ

[ดูเหมือนว่ำเจ้ำจะใช้อักขระที่ข้ำได้มอบให้นะ]

“ขอบคุณมำกส ำหรับเวลำนั้น”

ดยุคแห่งควำมภักดีและสงครำม ยี่ซุนชิน คนที่มอบล ำน ำ
ดำบให้กับผมและยังถูกเชิญมำงำนเลี้ยงนี้

“ยังไงก็เถอะ ท ำไมนำยถึงดูเป็นแบบนี้?”

[…ลักษณะนี้ไม่ได้เป็นไปตำมควำมประสงค์ของข้ำ]

ผมเข้ำใจสิ่งที่เขำหมำยถึง เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ดยุคแห่งควำม
ภักดีและสงครำมไม่ใช่แค่คนเดียวที่อยู่ในรูปแบบของ
สกุลเงิน ผมมองไปยังแบงค์สีเขียวที่อยู่ฝั่งหนึ่งของชั้น
แรกและถำม

“หรือว่ำเขำจะเป็น…?”

ยี่ซุนซินพยักหน้ำ

[เขำคือผู้ก่อตั้ง ‘ฮันกึล’ เจ้ำรู้จักรูปปั้นทองยักษ์ในคังฮ
วำมุนไหม?]

ผมรู้จักมัน ผมไม่รู้ไม่ได้ ยี่ซุนซินพูดต่อ

[สัญลักษณ์นั้นเป็นไปตำมสัญลักษณ์ที่พวกเรำรู้จักกัน
มำกที่สุด บำงทีเขำอำจคล้ำยกับข้ำ]

ผมมองอย่ำงเศร้ำๆ ไปยัง ‘ผู้ก่อตั้งฮันกึล’ รำชำเซจงคือ
แบงค์หนึ่งร้อยในขณะที่ยี่ซุนซินเป็นเหรียญหนึ่งร้อย ผู้
ยิ่งใหญ่เหล่ำนี้ได้กลำยเป็นสกุลเงิน และในที่สุดของพวก
นี้ก็กลำยมำเป็นร่ำงสัญลักษณ์ของพวกเขำ

จำกนั้นก็มีเสียงหัวเรำะคิกคักดังออกมำจำกชั้นสอง กลุ่ม
ดำวบนชั้นสองทุกคนมีร่ำงกำยมนุษย์ หรืออย่ำงน้อยก็ร่ำง
ของสิ่งมีชีวิต

แม้แต่คนที่มีชื่อเสียงที่สุดในคำบสมุทรเกำหลีก็ไม่ได้มี
รูปร่ำงคล้ำยมนุษย์ มันยำกที่จะจินตนำกำรว่ำกลุ่มดำว
เหล่ำนี้แข็งแกร่งแค่ไหน ผมโชคดีมำกที่จัดกำรร่ำงเงำของ
โอโรจิได้

ในเวลำนั้นเอง กลุ่มดำวกลุ่มหนึ่งก็สะดุดเข้ำกับสำยตำ
ของผม “กลุ่มดำวนั่นใครกัน?”

[ใคร? โอ้ คนนั้นเหรอ?]

ผมสังเกตเห็นคนๆ หนึ่งก ำลังนั่งอยู่บนขั้นบันไดระหว่ำง
ชั้นที่หนึ่งและสองในขณะที่ก ำลังดื่มเหล้ำ เขำมีมีดเล่ม
ยำวและคงร่ำงมนุษย์ไว้ได้แทนที่จะเป็นร่ำงสัญลักษณ์ ไม่
ว่ำผมจะดูยังไง เขำก็ต้องเป็นกลุ่มดำวระดับเรื่องเล่ำ แต่
กลุ่มดำวระดับเรื่องเล่ำที่ผ่ำนไปมำก็จ้องมองไปที่เขำด้วย
ควำมเหยียดหยำม

แซมยองดังขัดจังหวะ [ในหมู่กลุ่มดำวระดับยิ่งใหญ่แห่ง
คำบสมุทรเกำหลี ไม่มีใครอยู่เหนือกว่ำเขำ]

“เขำอยู่ในระดับยิ่งใหญ่เหรอ?

[เจ้ำอำจจะพูดได้ว่ำเขำคือระดับยิ่งใหญ่ที่แข็งแกร่งที่สุด
มันไม่ใช่เพรำะชื่อเสียงในหมู่ชนรุ่นหลัง แต่ต ำแหน่งที่
เขำได้รับจำกเรื่องรำวที่เขำสะสม]

แน่นอน ถ้ำเขำมีพื้นที่เพียงพอที่จะรักษำร่ำงมนุษย์ เขำก็
คงจะไม่แพ้กลุ่มดำวระดับเรื่องเล่ำ เท่ำที่ผมรู้ ตัวตนเช่นนี้
มีอยู่เฉพำะในประเทศจีนเท่ำนั้น…

[เจ้ำเคยได้ยินเรื่องดำบเล่มแรกแห่งโครยอไหม? ข้ำได้ยิน
มำว่ำมันได้รับกำรฟื้นฟูเมื่อเร็วๆ นี้]

ดำบเล่มแรกแห่งโครยอ

“อย่ำบอกนะว่ำ…”

ผมรู้ว่ำเขำเป็นใคร ผมสงสัยว่ำท ำไมผมถึงจ ำเขำไม่ได้
ในทันที่ ถ้ำกลุ่มดำวนี้คือบุคลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในคำบสมุทร
เกำหลี เขำก็ควรจะเป็นคนแรกที่ผมนึกถึง

[ทุกคนออกไป!]

จำกนั้นก็มีเสียงรบกวนมำจำกบันได มีกลุ่มดำวบำงกลุ่ม
เดินลงมำจำกชั้นสอง ไม่มีใครสำมำรถเผชิญหน้ำกับพวก
เขำได้

ยี่ซุนซินถอนหำยใจ […ควำมนิยมของเจ้ำสุดยอดไปเลย
พวกเขำต้องกำรพำเจ้ำไปที่ชั้นสอง]

ยูจงฮยอคถูกพำขึ้นไปที่ชั้นสองแล้ว ในทำงกลับกัน ไอ
ริสยังอยู่บนชั้นหนึ่งและมองมำที่ผมด้วยสำยตำอิจฉำ บำง
ทีเรื่องรำวที่เธอมำเพื่อสืบทอดอำจจะเป็นแค่จำกกลุ่มดำว
ระดับยิ่งใหญ่เท่ำนั้น

[ดูแลตัวเองด้วย]

ในทันทีที่ผมพยักหน้ำ สัญลักษณ์ของกลุ่มดำวก็ปรำกฏ
ขึ้น สัญลักษณ์นั้นอยู่ในรูปแบบยมทูต ผมจ ำได้ในทันทีว่ำ
พวกเขำเป็นใคร

[รำชินีก ำลังตำมหำเจ้ำอยู่]

พวกเขำคือตุลำกำรแห่งยมโลก สิ่งนี้ท ำให้ผมนึกขึ้นมำได้
พวกเขำคือระดับเรื่องเล่ำ แม้ว่ำพวกเขำจะยืมเรื่องรำวของ
เพอร์เซโฟนีมำคงร่ำงไว้ก็ตำม…

ผมเดินขึ้นบันไดไปพร้อมกับพวกเขำ แต่ก็มีคนอยู่บนทำง
ขึ้น

[…เจ้ำพวกน่ำสงสำร แสร้งท ำตัวเป็นคนจำกชั้นสอง]

ตุลำกำรโมโหขึ้นมำกับค ำพูดของดำบเล่มแรกแห่งโครยอ

[ดำบเล่มแรกแห่งโครยอ เจ้ำว่ำไงนะ?]

[เจ้ำอยำกตำยงั้นเหรอ?]

ดำบเล่มแรกแห่งโครยอลุกขึ้นจำกที่นั่งกับค ำพูดของตุลำ
กำร

[ข้ำพร้อมที่จะตำยอยู่ตลอดเวลำ มำสู้กันไหม?]

ร่ำงสัญลักษณ์ของดำบเล่มแรกแห่งโครยอใหญ่กว่ำที่ผม
คิด ไม่สิ บำงทีควำมรู้สึกนี้อำจจะไม่ได้มำจำกขนำดของ
ร่ำงกำย นี่คือขนำดของ ‘สถำนะ’ ของกลุ่มดำว

[อย่ำโง่ไป ปรสิตระดับต ่ำที่แทบจะไม่ติดอยู่ในอันดับท้ำย
ของเรื่องเล่ำ]

ออร่ำอันน่ำหวำดหวั่นท ำให้ควำมสนใจจำกกลุ่มดำวบน
ชั้นสองและชั้นหนึ่งพุ่งมำที่นี่ ตุลำกำรดูอำยเล็กน้อย แต่
มันก็ไม่สำมำรถถอยไปได้ง่ำยๆ เพรำะศักดิ์ศรี

สำยตำของดำบเล่มแรกแห่งโครยอเปล่งประกำยขึ้น เขำดู
เหมือนกับจะช่วงชิงชีวิตของตุลำกำรทั้งสำมไปในทันที่
เขำมองขึ้นไปยังกลุ่มดำวระดับเรื่องเล่ำที่ก ำลังท ำตัว
เหมือนผู้สูงส่งบนชั้นสอง

[โอลิมปัส เอเด็น พระเวท… ข้ำไม่รู้ว่ำท ำไมพวกเจ้ำถึงมำ
ที่หมู่บ้ำนเล็กๆ เช่นนี้ แต่มันคงจะดีถ้ำพวกเจ้ำไม่ปล่อย
คนใช้พวกเจ้ำออกมำแถวนี้]

บรรยำกำศของชั้นสองเริ่มเข้มข้นขึ้นหลังจำกค ำพูดของ
เขำ ไม่ว่ำดำบเล่มแรกแห่งโครยอจะแข็งแกร่งแค่ไหน แต่
พวกเขำก็ไม่อำจทนต่อกำรสบประมำทของกลุ่มดำว
ระดับยิ่งใหญ่ได้ ในเวลำนั้นโถงจัดเลี้ยงก็ก ำลังจะเกิดกำร
ต่อสู้ระหว่ำงกลุ่มดำว…

[หยุด―!]

เสียงที่แท้จริงอันทรงพลังครอบง ำโถงจัดเลี้ยง และ
บรรยำกำศก็สงบลงอย่ำงรวดเร็ว

[ตุลำกำร อย่ำท ำอะไรที่ไม่จ ำเป็น และดำบเล่มแรกแห่ง
โครยอ เจ้ำก็ไม่ควรหยำบคำยเกินไป]

ด้วยโทนเสียงเย็น ตุลำกำรน ำทำงผมไปอีกครั้งในขณะที่
ดำบเล่มแรกแห่งโครยอนั่งลงด้วยสีหน้ำไม่พอใจและเริ่ม
ดื่ม

ผมมองไปยังเจ้ำของเสียง ตำมที่คำดไว้ เธอคือรำชินีแห่ง
ยมโลก

ควำมแข็งแกร่งของเพอร์เซโฟนีนั้นไม่เป็นที่รู้จัก แต่กำร
ที่เธอเป็นภรรยำของหนึ่งในสำมมหำเทพแห่งโอลิมปัสก็
ต้องมีเหตุผล บำงทีในหมู่กลุ่มดำวระดับเรื่องเล่ำที่มำใน
วันนี้ เพอร์เซโฟนีอำจจะอยู่ในระดับท็อปก็ได้

[สักพักแล้วนะ คิมทกจำ]

เพอร์เซโฟนีที่ผมเจอก็ยังเหมือนกับยูซำนอำ เธอเป็นป้ำที่
อำฆำตแค้นอย่ำงแท้จริง

“ท่ำนเป็นยังไงบ้ำง?”

[เจ้ำท ำสิ่งที่ไร้ประโยชน์ในทำร์ทำรัส]

“ฮ่ำฮ่ำ…”

ผมยักไหล่และมองไปยังกลุ่มดำวรอบๆ ตัว มันยำกที่จะ
บอกว่ำใครเป็นกลุ่มดำวไหนเมื่อพวกเขำต่ำงก็ใช้ร่ำง
มนุษย์แทนร่ำงสัญลักษณ์ สัญลักษณ์ยังสำมำรถท ำให้นึก
ถึงชื่อของกลุ่มดำวได้…

ผมยังได้เห็นเห้งเจียนั่งอยู่บนชั้นสอง เห้งเจียมองมำที่ผม
ครู่หนึ่งก่อนที่จะหันหัวไป

…เดิมทีนิสัยของเขำเป็นแบบนี้เหรอ?

หลังจำกนั้นสักพัก บรรยำกำศของชั้นที่สองก็เริ่มคุ้นเคย
และผมก็ดูเหมือนว่ำก ำลังมำออกค่ำย

โอลิมปัสปักฐำนอยู่ ณ ศูนย์กลำงโดยล้อมรอบเพอร์
เซโฟนีไว้ พระเวทอยู่ทำงทิศตะวันตก และผู้ที่ไม่ได้อยู่ใน
เนบิวลำไหนหรือเนบิวลำเล็กๆ ก็อยู่ทำงทิศเหนือ รวมทั้ง
เห้งเจีย…

สุดท้ำย มันก็เป็นเอเด็นที่อยู่ทำงทิศใต้ซึ่งสำมำรถสังเกต
ได้ง่ำยๆ มันเป็นเพรำะปีก ทูตสวรรค์ที่งดงำมเป็นอย่ำงยิ่ง
กะพริบตำให้กับผมเบำๆ เธอคือนำงฟ้ำที่แต่งตัวรำวกับ
ปีศำจด้วยชุดลูกไม้สีด ำ…

เดี๋ยวนะ เหมือนกับปีศำจ? ใช่แล้ว เธอคือทูตสวรรค์คน
นั้นเหรอ?

ทันใดนั้นเอง ผมก็เกิดควำมสงสัยขึ้นมำ บำงทีกลุ่มดำว
นั้น…

“รำชินีแห่งยมโลก ผมมีอะไรอยำกจะถำมท่ำนหน่อย”

[อะไรเหรอ?]

“กลุ่มดำวที่ชื่อนักเขียนลับมำที่นี่รึเปล่ำ?”

[…นักเขียนลับ?]

ท่ำทำงของเพอร์เซโฟนีดูแปลกไปครู่หนึ่ง จำกนั้นเธอก็
ส่ำยหัว

[ข้ำไม่รู้จัก ยิ่งไปกว่ำนั้น กำรสืบทอดเรื่องรำวจะเริ่มต้น
ขึ้นในไม่ช้ำ เจ้ำตัดสินใจได้รึยัง? มันมีกลุ่มดำวหลำยกลุ่ม
ที่ต้องกำรใช้กำรคืนชีพของเจ้ำ]

“ผมก ำลังคิดอยู่”

แน่นอนว่ำมันมีหลำยวิธีที่ผมคิดไว้ อย่ำงไรก็ตำม… เพอร์
เซโฟนีก็ดูเหมือนจะอ่ำนควำมคิดของผมได้

[บำงทีเจ้ำอำจจะต้องกำรปฏิเสธทุกคน มันเป็นแบบนี้อยู่
ตลอดเวลำ]

อันที่จริง นี่ก็เป็นตัวเลือกประจ ำในช่องของผม ในควำม
เป็นจริงแล้ว ผมก็ต้องกำรเลือกวิธีนี้

[อย่ำงไรก็ตำม ทำงเลือกนี้ก็ไม่ถูก มันเป็นเพรำะทุกๆ คน
จะเริ่มอภิปรำยเรื่องลิขสิทธิ์]

“ลิขสิทธิ์เหนือเรื่องรำว?”

[พวกเขำจะอ้ำงว่ำมันเป็นของตัวเอง มันอำจจะเจ็บปวด
มำก]

บ้ำเอ้ย พวกนี้มันนักเลงจริงๆ

“ท่ำนจะบอกให้ผมเลือกโอลิมปัสงั้นเหรอ?”

เพอร์เซโฟนีหัวเรำะ

[ข้ำไม่ได้พูดอย่ำงนั้น อันที่จริง ข้ำเกลียดคนพวกนั้น]

อย่ำงที่มันกล่ำวไว้ในหนทำงเอำชีวิตรอด เพอร์เซโฟนีมี
ควำมสัมพันธ์ที่ไม่เป็นมิตรกับโอลิมปัส ในควำมเป็นจริง
โอลิมปัสที่เข้ำร่วมในงำนเลี้ยงวันนี้กลับเป็นแค่ ‘รุ่นที่

สำม’ แม้ว่ำจะเป็นแบบนี้ แต่กลุ่มดำวจำกเนบิวลำอื่นๆ ก็
ไม่เต็มใจที่จะเข้ำมำใกล้

บำงทีเพอร์เซโฟนี… หรือจะพูดให้ชัดกว่ำนั้น พวกเขำ
ก ำลังระวังฮำเดส ดังนั้นผมจึงได้รับกำรปกป้องจำก
ยมโลกโดยไม่รู้ตัว มันอำจเป็นโชคดีที่กลุ่มดำวระดับเรื่อง
เล่ำกลุ่มแรกที่ผมได้พบคือเพอร์เซโฟนี

“งั้นท่ำนคิดว่ำผมควรเลือกยังไง พระเวทเหรอ? หรือจะ
เป็นเอเด็น? หรือว่ำจะเป็นเนบิวลำอื่น?”

เพอร์เซโฟนีส่ำยหัว

[เจ้ำจะได้ศัตรูไม่ว่ำเจ้ำจะเลือกใคร นอกจำกนี้ ศัตรูเหล่ำนี้
ก็จะแข็งแกร่งกว่ำศัตรูทั้งหมดที่เจ้ำเคยเจอมำ อย่ำงที่เจ้ำ
เห็น ‘เรื่องรำวของกำรฟื้นคืนชีพ’ เป็นพื้นฐำนต ำนำนของ
เนบิวลำหลำยๆ อัน กำรยอมรับเรื่องหนึ่ง บำงครั้งอำจ
หมำยถึงกำรปฏิเสธอีกเรื่องหนึ่ง]

เพอร์เซโฟนีเลียริมฝีปำกของเธอรำวกับว่ำเธอมีสเต็กแสน
อร่อยอยู่ตรงหน้ำของเธอ บำงทีรำชินีอำจจะก ำลังสนุกไป
กับสถำนกำรณ์นี้ ผมรู้สึกร ำคำญเล็กน้อยในขณะที่ผมถำม
เธอ “…แล้วท่ำนต้องกำรจะพูดอะไร?”

[ข้ำแค่อยำกแบ่งปันควำมคิดของข้ำ ลองคิดดูสิ มันจะมี
ปัญหำอะไรไหมถ้ำเปลี่ยนพวกเขำให้กลำยเป็นศัตรูกัน?]

มันไม่มีปัญหำอะไรใช่ไหมที่จะเปลี่ยนพวกเขำให้
กลำยเป็นศัตรู?

ในที่สุด โดเกบิคนหนึ่งก็ขึ้นไปบนเวทีและพูดออกมำ

– ต่อจำกนี้ไป กำรสืบทอดเรื่องรำวจะเริ่มต้นขึ้น!

(จบตอน)