มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 149 – งานเลี้ยงกลุ่มดาว (5)

ในตอนต้นของกำรสืบทอดเรื่องรำว มันมีห้องเล็กๆ 6
ห้องถูกสร้ำงขึ้น ณ ปลำยเวที่ จ ำนวนห้องเท่ำกับจ ำนวน
อวตำรที่มำเข้ำร่วม

– อวตำรทุกคน โปรดย้ำยไปยังห้องแห่งควำมลับ!

ระบบกำรสืบทอดเรื่องรำวนั้นง่ำยมำก อวตำรจะสื่อสำร
กับกลุ่มดำวผ่ำนห้องแห่งควำมลับและได้ยินเงื่อนไข
ทั้งหมด หลังจำกนั้น พวกเขำก็จะขึ้นไปบนเวทีและ
ประกำศเรื่องรำวที่พวกเขำจะได้รับ

มันมีป้ำยเขียนบอกไว้ว่ำ ‘อวตำรคิมทกจำ’ อยู่ ผมพูดกับยู
จงฮยอค “ไว้เจอกันนะ”

ยูจงฮยอคไม่ตอบและหำยเข้ำไปในห้อง ผมเดินเข้ำไปใน
ห้องและนั่งลง ในเวลำนั้นเอง เสียงจำกข้ำงนอกก็ถูกตัด
ขำดไปโดยสมบูรณ์ มันให้ควำมรู้สึกเหมือนกับว่ำนี่เป็น
มิติเอกเทศ

[ห้องแห่งควำมลับ]

มันเป็นหนึ่งในสถำนที่ที่เป็นควำมลับที่สุดในกำร
ถ่ำยทอดดวงดำว สิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่จะไม่สำมำรถมองเห็น
ได้ แม้แต่กับโดเกบิของช่อง

[คุณได้เป็นเจ้ำของห้องแห่งควำมลับเป็นเวลำหนึ่ง
ชั่วโมง]

[คุณได้รับสิทธิ์กำรดูแลของห้องแห่งควำมลับ]

[เวลำสูงสุดที่คุณสำมำรถใช้ห้องแห่งควำมลับคือหนึ่ง
ชั่วโมง]

[โปรดติดต่อกับกลุ่มดำวให้ได้มำกที่สุดในเวลำนี้]

ผมมองไปที่ประตูด้วยควำมคำดหวัง โอเค ใครจะมำเป็น
แขกคนแรก? ในเวลำนั้นเองก็มีคนเดินมำที่ประตู มันเป็น
หนังสือสีเหลืองลอยได้พร้อมกับคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์

[อวตำรคิมทกจำ เลือกงำนฉลองกำรฟื้นคืนชีพ]

…คนแรกที่มำคือต ำนำนของอินเดีย

***

[กลุ่มดำว ‘ผู้สร้ำงมนุษยชำติ’ ก ำลังมองมำที่คุณ]

ผู้ต่อรองจำกพระเวทคือกลุ่มดำว ‘มนู’ ซึ่งมีค ำขยำยคือ
ผู้สร้ำงมนุษยชำติ ผมเองก็รู้เรื่องรำวของมนู แน่นอนว่ำ
มันไม่ใช่เพรำะว่ำผมรู้จักต ำนำนอินเดีย แต่เป็นเพรำะ
หนทำงเอำชีวิตรอด

「ตำมมหำกำพย์อินเดีย มนูเป็นผู้รอดชีวิตจำกน ้ำท่วม
ครั้งใหญ่ เพื่อแลกกับกำรช่วยชีวิตปลำ เขำสำมำรถหนีขึ้น
ไปบนยอดเขำมำลำยำด้วยเรือที่เตรียมโดยปลำได้…」

…ผมจ ำเรื่องนี้ได้และรู้ว่ำท ำไมมนูจึงมำเจรจำ มนูเป็น
กลุ่มดำวที่มักจะถกเถียงกันเรื่องลิขสิทธิ์ของเรื่องเล่ำ
‘อำจำรย์ของอำร์ค’ กับกลุ่มดำวจำกเอเด็น กล่ำวอีกนัย
หนึ่ง มนูผู้นี้เป็นผู้เชี่ยวชำญในข้อพิพำทด้ำนลิขสิทธิ์ใน
หมู่กลุ่มดำวพระเวท

“…จ้ำวแห่งวันที่ 25 ธันวำไม่ได้มำด้วยตัวเองเหรอ?”

[เจ้ำคิดว่ำเขำว่ำงเหรอ? ตอบมำง่ำยๆ เจ้ำจะยอมรับงำน
ฉลองกำรฟื้นคืนชีพไหม?]

เขำมำพร้อมกับท่ำทีแบบนี้เหรอ? นอกจำกนี้ คนผู้นี้ยัง
รับผิดชอบในเรื่องรำว มิทรำไม่มำ

[ถ้ำเจ้ำมีหู เจ้ำก็คงจะรู้ว่ำพระเวทคือหนึ่งในเนบิวลำที่
ใหญ่ที่สุด ต ำนำนมำกมำยถือก ำเนิดขึ้นในพระเวท และ
หลำยๆ เนบิวลำก็ลอกเลียนแบบพวกเรำไป โดยเฉพำะ
พวกเอเด็น…]

“นั่นเป็นเรื่องส่วนตัว ถ้ำฉันยอมรับงำนฉลองกำรฟื้นคืน
ชีพ พระเวทจะให้อะไรฉัน?”

[กำรปกป้องเทพแห่งสุริยเทพจะสถิตอยู่กับเจ้ำ]

“พรของสุริยเทพคืออะไร?”

[ข้ำต้องอธิบำยให้เจ้ำฟังทุกเรื่องเลยเหรอ? มนุษย์
กระจอก…!]

“ฉันมีหนึ่งค ำถำม”

[อะไร?]

“กำรเรียกฉันว่ำมนุษย์กระจอก นำยไม่คิดว่ำมันฟังดู
โบรำณไปหน่อยเหรอ? กลุ่มดำวที่ชอบเล่ำเรื่องที่แตกต่ำง
กันไปมีคนที่มีควำมคิดซ ้ำซำกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ดวงตำของมนูเบิกกว้ำง และเขำก็จ้องมำที่ผม

[เจ้ำกล้ำพูดเรื่องไร้สำระเช่นนี้ได้อย่ำงไร…!]

“มันเป็นสิ่งที่ฉันคิด”

[คุณใช้สิทธิ์ผู้ดูแลของห้องแห่งควำมลับ]

[กลุ่มดำว ‘ผู้สร้ำงมนุษยชำติ’ ถูกขับออกจำกห้อง!]

ตำมค ำสั่งของผม ผู้สร้ำงมนุษยชำติได้ถูกล้อมด้วยแสงสี
ขำวซีดและหำยไปพร้อมกับเสียงตะโกน เขำน่ำจะท ำตัว
ให้ดีเมื่อมีโอกำส

ผมไม่ยอมถูกบังคับ แม้ว่ำอีกฝ่ำยจะเป็นกลุ่มดำวระดับ
เรื่องเล่ำก็ตำม มันอำจจะแตกต่ำงไปหลังจำกกำรสืบทอด
เรื่องรำว แต่ในตอนนี้ผมคือฝ่ำยได้เปรียบ

“ต่อไป” เมื่อผมพูดจบก็มีคนเปิดประตูเข้ำมำอีก มันเป็น
คนพเนจรที่มีมงกุฏเก่ำๆ ใครกัน?

[อวตำรคิมทกจำ เข้ำร่วมกับโอลิมปัส]

ไอ้พวกบ้ำนี่ อะไรๆ ก็อวตำรคิมทกจำ

[กลุ่มดำว ‘ผู้ควักลูกตำตัวเอง’ หัวเรำะเยำะคุณ]

….ผู้ควักลูกตำตัวเอง?

[ดูเหมือนเจ้ำจะรู้จักข้ำนะ]

“ฉันเคยได้ยินเรื่องรำวของนำยมำเมื่อตอนชั้นเป็น
นักศึกษำ”

[งั้นเหรอ? ไม่น่ำเชื่อเลย ประเทศตะวันออกเล็กๆ… !]

‘ผู้ควักลูกตำตัวเอง’ เขำคือรำชำอีดิปัสซึ่งถูกสอนอยู่ใน
วิชำศิลปศำสตร์ บุคคลผู้ถูกซอโฟคลีสเกลียดชัง

“ยังไงก็เถอะ ฉันได้ยินข้อเสนอจำกเทพแห่งไวน์และ
ควำมปิติยินดีมำแล้ว นำยมำที่นี่เพื่อบอกให้ฉันเข้ำร่วม
นิกำยบำคคัสเหรอ?”

[บำคคัส? ดูเหมือนว่ำเขำจะเริ่มแล้วสินะ]

มีบำงอย่ำงแปลกๆ เพอร์เซโฟนีได้เข้ำร่วมงำนเลี้ยงใน
นำม ‘โอลิมปัส’ ในขณะที่ไดโอไนซัสได้บอกผมว่ำอย่ำ
เชื่อใจใคร ทั้งคู่ไม่ได้บอกผมให้เข้ำร่วมโอลิมปัส แต่รำชำ
อีดิปัสกลับเปิดประตูเข้ำมำตั้งแต่แรกๆ

[ข้ำไม่ได้มำที่นี่เพรำะเรื่องนั้น ข้ำไม่ได้มำเพรำะสิทธิ์ใน
เรื่องรำวกำรคืนชีพด้วยซ ้ำ]

กล่ำวอีกนัยหนึ่ง เขำมำหำผมด้วยเหตุผลที่แตกต่ำงไปจำก
กลุ่มดำวอื่นๆ

…หรือว่ำนี่อำจจะเป็นตัวแทนของโอลิมปัสจริงๆ

[เรื่องรำวที่โอลิมปัสจะเสนอให้กับเจ้ำคืองำนฉลอง
อสนีบำต]

“ฮะ?”

ผมตกใจ งำนฉลองอสนีบำตคือเรื่องรำวของซุส หนึ่งใน
สำมมหำเทพ อีดิปัสเห็นสีหน้ำของผมและยิ้มแปลกๆ

[ดูเหมือนเจ้ำเองก็รู้จักเรื่องนี้สินะ ใช่ เจ้ำคิดถูก เรื่องรำวที่
พวกเรำเสนอไปนั้นแตกต่ำงไปจำกเรื่องรำวกำรฟื้นคืน
ชีพของเนบิวลำอื่นๆ]

“…ท ำไมนำยถึงเสนอมันให้กับฉัน?”

[มันเป็นเพรำะเทพีแห่งโชคชะตำทั้งสำมได้มองเห็น
โชคชะตำของเจ้ำ]

…โชคชะตำของผม

[ไม่ช้ำก็เร็ว เจ้ำจะมีสิทธิ์ได้สืบทอดงำนฉลองอสนีบำต
แน่นอน เจ้ำสำมำรถสืบทอดเรื่องรำวของข้ำและรับ ‘นัก
พยำกรณ์ตำบอด’ ไปได้ แต่… เจ้ำมีข่ำวลือแล้วว่ำเป็นผู้
เผยพระวจนะและคงจะไม่สืบทอดเรื่องรำวของข้ำ]

“เดี๋ยวก่อน นำยหมำยควำมว่ำยังไง? ท ำไมโชคชะตำของ
ฉัน…”

[กำรตัดสินใจเป็นของเจ้ำ อย่ำงไรก็ตำม เจ้ำก็ต้องกำร
โอลิมปัสแน่ๆ อืม ไว้พบกันใหม่ละกัน]

อีดิปัสหำยตัวไปจำกห้อง หัวใจของผมถูกรบกวน
เล็กน้อย ผมไม่รู้ว่ำ ‘โชคชะตำ’ ที่อีดิปัสกล่ำวถึงนั้นเป็น
อย่ำงไร แต่ถ้ำเทพีแห่งโชคชะตำทั้งสำมเกี่ยวข้องด้วยแล้ว
บำงสิ่งที่คล้ำยกับสิ่งที่พวกเธอเห็นก็คงจะเกิดขึ้นใน
อนำคต

ยังไงก็เถอะ ท ำไมผมถึงเหมำะสมที่จะสืบทอดเรื่องรำว
ของเทพกรีก? เรื่องรำวของพวกเขำหลีกเลี่ยงไม่ได้เลย
ที่…

[สวัสดี]

ทันใดนั้นเองก็มีคนเข้ำมำในห้อง มันมีกลิ่นหอมหวำน
ชวนสดชื่นกระจำยออกมำ ใบหน้ำของทูตสวรรค์ผู้งดงำม
ปรำกฏขึ้นตรงหน้ำของผม ทูตสวรรค์สำวมีลักษณะคล้ำย
ปีศำจตัวเล็กๆ

ดูเหมือนว่ำจะเป็นตำของเอเด็น

“…ฉันคิดว่ำอำจำรย์แห่งอำร์คจะมำ แต่เธอกลับมำเอง
เลย”

[เจ้ำไม่พอใจที่ข้ำมำเหรอ?]

หัวใจของผมเต้นแรงหลังจำกได้ยินเสียง

…อูรีเอลน่ำรักโคตร

“ไม่ มันสุดยอดไปเลย”

[ข้ำอยำกเจอเจ้ำ! คิมทกจำ]

อูรีเอลดึงผมเข้ำสู่อ้อมกอดอย่ำงน่ำประหลำดใจ แขนของ
พวกเรำสัมผัสกัน และผมก็สำมำรถสัมผัสถึงผิวหนังของ
เธอผ่ำนผ้ำบำงๆ ที่เธอสวมอยู่ได้ ปีศำจ… นี่คือสัมผัสของ
ปีศำจ มันเป็นชุดเปิดหลัง ซึ่งหมำยควำมว่ำมันไม่มีที่ให้
ผมวำงมือ อูรีเอลถูหน้ำของผมรำวกับว่ำผมเป็นตุ๊กตำ
น่ำรัก และผมก็ถอนหำยใจออกมำ

“ฉันก็… อยำกเจอเธอ”

[ดี ดี!]

มันค่อนข้ำงน่ำอำย แต่ผมก็ดีใจที่ได้พบเธอ อูรีเอลคือกลุ่ม
ดำวที่อยู่กับผมมำตั้งแต่แรกๆ

“เธอมำที่นี่เพื่อเสนอเส้นทำงแห่งพระเมสสิยำห์เหรอ?”

[…อ่ำ ใช่แล้ว! ข้ำมำเพรำะมัน!]

อูรีเอลเงยหน้ำขึ้นด้วยควำมประหลำดใจ มันเป็นกำร
แสดงออกที่แสดงให้เห็นว่ำเธอจ ำไม่ได้ว่ำมำที่นี่ท ำไม ดู
เหมือนว่ำเธอจะดีใจมำกที่ได้พบกับผม

[มันต้องเป็นเพรำะเจ้ำหล่อเกินไปแน่ๆ]

“ก็เป็นไปได้นะ”

อูรีเอลยิ้มและกล่ำว [คิมทกจำ เจ้ำจะยอมรับเรื่องรำวของ
เอเด็นไหม?]

“เรื่องนั้น… ฉันขอคิดสักหน่อย”

[ท ำไม? เรื่องรำวของเรำดีที่สุด! มันไม่มีเรื่องไหนเทียบ
ได้เลย!]

นี่เป็นเรื่องจริงอย่ำงแน่นอน เส้นทำงของพระเมสสิยำห์
เป็นเรื่องรำวที่ดีที่สุดในระบบกำรฟื้นคืนชีพ แต่มันมี
ปัญหำอยู่หนึ่งข้อ

“ฉันจะสูญเสียสิ่งที่มีค่ำไปหำกฉันยอมรับเรื่องนั้น”

[เอ๋? อ่ำ ช-ใช่ หำกเจ้ำเลือกเรื่องรำวของเรำ เจ้ำจะ
กลำยเป็นขันที… ไม่ได้นะ]

ผมคิดว่ำผมจะถูกโน้มน้ำว แต่ไม่น่ำเชื่อ อูรีเอลกลับตัว
สั่นด้วยควำมร้อนรน มันเป็นเรื่องใหญ่ขนำดนั้นส ำหรับอู
รีเอลเลยเหรอที่ผมจะกลำยเป็นขันที? ท ำไม?

[ท-ท ำไงดี? ถ้ำข้ำไม่พำคิมทกจำไปหำเมทำทรอน เขำก็จะ
ไม่ให้ข้ำใช้อินเทอร์เน็ต 1 เดือน… แต่ถ้ำเขำยอมรับ คิ
มทกจำก็จะกลำยเป็นขันที… เมื่อมันเกิดขึ้น… โอ้ เดี๋ยวสิ
ถ้ำบำงทีต ำแหน่งของเขำเปลี่ยนไป…?”

…ต ำแหน่งอะไร?

[อ-โอเค! คิมทกจำ! ไม่ต้องกังวลกับปัญหำนี้นัก ยังไงก็
ตำม…!]

อูรีเอลดูเหมือนจะเต็มไปด้วยควำมมุ่งมั่นในตัวเองเป็น
อย่ำงมำก ผมส่ำยหัว “ฉันไม่ต้องกำรมัน”

[อื้อ! มันไม่เป็นไรหรอกถ้ำเจ้ำจะเป็นขันที…!]

“ต่อไป”

***

หลังจำกนั้นก็มีกลุ่มดำวอีกหลำยกลุ่มเข้ำมำเยี่ยมผม

โดยเฉพำะอย่ำงยิ่ง กลุ่มดำวระดับยิ่งใหญ่แห่งคำบสมุทร
เกำหลีได้ยื่นข้อเสนอใหญ่ให้กับผมและไม่ต้องกำรให้ผม
สร้ำงควำมสัมพันธ์กับเนบิวลำไหน

[เจ้ำคือควำมหวังของโลกของเรำ]

[โปรดอย่ำท ำตำมใจชอบ]

ผมเข้ำใจหัวใจของพวกเขำ กลุ่มดำวระดับยิ่งใหญ่ที่ได้รับ
ควำมทุกข์ทรมำนจำกกลุ่มดำวระดับเรื่องเล่ำนั้นอิจฉำผม

เวลำกำรเจรจำสิ้นสุดลงในไม่ช้ำ อวตำรต่ำงมำขึ้นไปบน
เวทีทีละคน มันคือเวลำรีวิวเรื่องรำวที่ได้เสนอมำและ
ตัดสินว่ำพวกเขำจะสืบทอดเรื่องรำวไหน

– เอำล่ะ มำประกำศผลกำรสืบทอดเรื่องรำวกันเถอะ! คน
แรก เซลีน่ำ คิม จำกอเมริกำ!

โดเกบิบนเวทีประกำศด้วยสีหน้ำยิ้มแย้ม มันเป็นธรรมดำ
ผ่ำนงำนเลี้ยงนี้ ส ำนักงำนจะท ำเงินได้เป็นจ ำนวน
มหำศำล

– เซลีน่ำ คิมได้ตัดสินใจที่จะสืบทอดเรื่องรำวโล่ทรหด
จำกกลุ่มดำว ‘ควำมรู้สึกผิดชอบชั่วดีสุดท้ำย’

เซลีน่ำเลือกโอลิมปัส ‘โล่ทรหด’ เป็นเรื่องรำวที่เหมำะสม
ส ำหรับเธอในฐำนะรำชำผู้พิทักษ์

สมองของผมซับซ้อนขึ้นเมื่อเวลำผ่ำนไป ไม่ว่ำผมจะ
เลือกใคร มันก็จะมีคนกลำยมำเป็นศัตรู ถ้ำผมไม่เลือกใคร
มันก็คงจะมีศัตรูมำกกว่ำเดิม

‘คิดสิ ค ำถำมคือว่ำฉันควรจะเป็นศัตรูกับใคร’

เพอร์เซโฟนีพูดอย่ำงนั้น ผมเข้ำใจควำมหมำยของเธอนิด
หน่อย บำงทีค ำพูดของเพอร์เซโฟนั้นอำจหมำยถึง
เรื่องรำวของกำรฟื้นคืนชีพทั้งหมด

ผมไม่ได้มีแค่ชีวิตเดียวและมีเหล่ำคนที่ต้องกำรให้ผมสืบ
ทอดเรื่องรำวของผมในกำรคืนชีพครั้งต่อไป

มันยังมีปัญหำอยู่ เอเด็นและพระเวทคงจะไม่ยอมทิ้ง ‘กำร
ฟื้นคืนชีพครั้งแรก’ ไปแน่ๆ และแม้ว่ำผมจะสืบทอด
เรื่องรำวของพวกเขำ มันก็คงจะต้องยอมอยู่ภำยใต้พวก
เขำต่อไป

มันหลีกเลี่ยงไม่ได้ จำกเริ่มแรก ควำมสัมพันธ์ระหว่ำง
อวตำรและกลุ่มดำวก็ไม่แฟร์อยู่แล้ว เดี๋ยวนะ ‘ควำมเท่ำ
เทียม’…?

ในที่สุดก็ถึงตำของยูจงฮยอคขึ้นไปบนเวที่

– คนต่อไปคือรำชำสูงสุดแห่งกรุงโซล…

ผู้ชมกลืนน ้ำลำยในขณะที่ยูจงฮยอคขยับ โดยเฉพำะอย่ำง
ยิ่งดวงตำของกลุ่มดำวระดับเรื่องเล่ำที่แปลกไป พวกเขำ
คือคนที่ต้องกำรยูจงฮยอค ในทำงตรงกันข้ำม มันก็มีคนที่
แสดงควำมหวำดกลัวออกมำ…

ในเวลำนั้นเองผมก็เกิดควำมคิดหนึ่งขึ้นมำ จำกนั้นยูจงฮ
ยอคก็พูดขึ้น “ฉัน…”

ไดโอไนซัสบอกผมว่ำอย่ำเชื่อใจใคร อย่ำงไรก็ตำม นั่นก็
เป็นกรณีที่ฝ่ำยตรงข้ำมเป็นกลุ่มดำว อย่ำงน้อยผมก็มีคน
หนึ่งที่เชื่อใจได้ในนี้

ผมกระโดดขึ้นไปบนเวที่ ผมจับมือของยูจงฮยอคที่ก ำลัง
สับสนและยกมันขึ้นสู่อำกำศ

“ฉันมีอะไรจะพูดกับพวกนำย” ผมพูดในขณะที่ผมมอง
ไปยังผู้ชม กลุ่มดำวดูประหลำดใจ ผมสำมำรถเห็น
ใบหน้ำของอูรีเอลที่ดูเหมือนจะเป็นลมไปได้ ผมรีบ
เหลือบมองไปยังใบหน้ำของเหล่ำกลุ่มดำว

สำเหตุที่กำรสืบทอดเรื่องรำวนั้นไม่แฟร์ก็เพรำะกำรสืบ
ทอดเรื่องรำวด ำเนินกำรอยู่ในรูปแบบ ‘กำรสนับสนุน’
ฝ่ำยเดียว ควำมสัมพันธ์ระหว่ำงกลุ่มดำวและอวตำรจึงไม่
มีทำงเท่ำกัน

[กลุ่มดำว ‘เทพสงครำมทะเล’ ให้ควำมสนใจกับค ำพูด
ของคุณ!]

ควำมแข็งแกร่งของกลุ่มดำวระดับเรื่องเล่ำแตกต่ำงไปจำก
กลุ่มดำวระดับยิ่งใหญ่ เหล่ำคนที่อยู่ในเนบิวลำดูถูกคน
อื่นๆ

[เนบิวลำ ‘พระเวท’ ให้ควำมสนใจกับค ำพูดของคุณ!]

“พวกเรำตัดสินใจที่จะไม่สืบทอดเรื่องรำวของพวกนำย”

ควำมเงียบงันบังเกิดขึ้นกับผู้ชม ดวงตำจ ำนวนมำกจ้อง
เขม็งในขณะที่แรงกดดันไหลบ่ำมำยังยูจงฮยอค ยูจงฮยอค
จ้องมำที่ผมในขณะที่ผมจับมือของเขำเอำไว้

ผมยิ้มให้กับเขำและบอกกลุ่มดำว “พวกเรำจะ ‘ซื้อ’
เรื่องรำวของพวกนำย”

เพื่อที่จะท ำให้เกมที่ไม่ยุติยุติธรรมขึ้นมำ ผมต้องท ำให้ฝ่ำย
ตรงข้ำมเท่ำเทียมกันก่อน

“ถ้ำพวกนำยต้องกำรขำยเรื่องรำวของตัวเองให้กับยูจงฮ
ยอคและฉัน โปรดติดต่อกับเนบิวลำของพวกเรำ”

(จบตอน)