มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 150 – ปราสาททมิฬ (1)

อันที่จริง ผมกังวลมำกเกี่ยวกับยูจงฮยอค เขำคือคนที่ไว้ใจ
ได้มำกกว่ำใคร ณ ที่แห่งนี้ แต่ในเวลำเดียวกัน ผมก็ไม่
มั่นใจในต ำแหน่งของเขำ ถ้ำยูจงฮยอคสบัดมือของผม
ออก กำรกระท ำของผมก็คงจะสูญเปล่ำ

โชคดีที่ยูจงฮยอคใจเย็นอยู่ เขำอำจจะมีอำรมณ์รุนแรง แต่
ชำยคนนี้ก็เก่งในกำรควบคุมควำมโกรธของเขำและส่ง
ข้อควำมลับกลับมำ

– นำยจะท ำอะไร?

[ตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ เปิดใช้งำน ‘จุดนัดพบระหว่ำงวัน’]

…ไอเท็มที่ผมเคยซื้อเมื่อก่อนหน้ำนี้โผล่ขึ้นมำในหัวของ
ผมอย่ำงช้ำๆ ผมไม่รู้ว่ำมันจะยังใช้งำนได้อยู่ ผมจงใจพูด
อย่ำงกล้ำหำญออกไป

– ฉันจะท ำแบบนี้อีกหลำยครั้ง นำยน่ำจะชินได้แล้ว

– อะไรนะ?

– เงื่อนไขไม่ได้เลวร้ำยส ำหรับนำย ฉันรู้ว่ำนำยสืบทอด
เรื่องรำวของกลุ่มดำวอื่นไม่ได้

ยูจงฮยอคตกใจกับค ำพูดของผม

– …ฉันไม่รู้ว่ำนำยรู้เรื่องนี้ได้ยังไง

อันที่จริง กำรประกำศ ‘เนบิวลำ’ กับผมก็ไม่ได้เลวร้ำย
ส ำหรับยูจงฮยอค ในนิยำยต้นฉบับ ยูจงฮยอคก็ไม่ได้สืบ
ทอดเรื่องรำวไหนที่นี่ มันเป็นเพรำะข้อจ ำกัดของยูจงฮ
ยอค

[ข้อจ ำกัดของกำรเสื่อมถอย]

เขำสำมำรถหันหลังกลับได้หลังจำกตำย แต่เขำก็ไม่อำจ
สืบทอดเรื่องรำวของกลุ่มดำวอื่นได้

[อวตำรยูจงฮยอค อวตำรคิมทกจำพูดถูกไหม? พวกเจ้ำ
สองคนก ำลังสร้ำงเนบิวลำเหรอ?]

โดเกบิที่ก ำลังดูสถำนกำรณ์อยู่ก้ำวออกมำ ทุกๆ คนมอง
ไปยังยูจงฮยอคในขณะที่ผมรอค ำตอบจำกเขำด้วยควำม
กระวนกระวำย

“ใช่”

ผมถอนหำยใจด้วยควำมโล่งอกอยู่ภำยในใจ อุปสรรค
แรกผ่ำนพ้นไปแล้ว อย่ำงไรก็ตำม อุปสรรคที่แท้จริงก็นับ
จำกนี้ไป

ในควำมเงียบ คนจำกชั้นสองก็หัวเรำะออกมำ มันเป็น
เสียงหัวเรำะที่นุ่มนวลที่มีควำมพึงพอใจอยู่ ผมสำมำรถ
สัมผัสได้ถึงอำรมณ์ของเพอร์เซโฟนีผ่ำนเสียงหัวเรำะนี้

「คิมทกจำ เจ้ำมันสุดยอดไปเลย นี่คือเหตุผลว่ำท ำไมข้ำ
ถึงชอบเจ้ำ」

แน่นอนว่ำเธอชอบผม สไตล์ของเพอร์เซโฟนีสอดคล้อง
กับเรื่องรำวประเภทนี้ ขอบคุณเสียงหัวเรำะของเธอ กลุ่ม
ดำวอื่นๆ ก็เริ่มหัวเรำะ ส่วนใหญ่เป็นกลุ่มดำวบนชั้นสอง
น่ำเสียดำยที่เสียงหัวเรำะของพวกเขำไม่ได้มีควำมหมำย
เดียวกันกับเพอร์เซโฟนี

[เนบิวลำ ‘พระเวท’ ผิดหวังในตัวคุณ]

อูรีเอลขยับผ้ำเช็ดหน้ำไปที่ปำกของเธอและขมวดคิ้ว
ให้กับปฏิกิริยำของกลุ่มดำวรอบตัว

[อะไรนะ? ท ำไมเจ้ำถึงท ำแบบนี้? สุดยอด!]

กลุ่มดำวบนชั้นแรกเฝ้ำมองอย่ำงเงียบๆ ดวงตำของพวก
เขำมีส่วนผสมของควำมปรำรถนำและควำมกังวล เทพ
สงครำมทะเลและแม่ทัพผู้พิพำกษำหัวโล้นเองก็ดูกังวล
คนที่สนใจมำกที่สุดคือดำบเล่มแรกแห่งโครยอที่ก ำลัง
มองมำทำงนี้

เสียงหัวเรำะเงียบลง และกำรดูถูกก็ถูกสำดลงมำจำกชั้น
สอง

[คนที่ยังไม่ได้ปีนขึ้นไปบนบัลลังก์แห่งกลุ่มดำวกลับ
ต้องกำรสร้ำงเนบิวลำงั้นเหรอ?]

[โดเกบิ นี่มันสมเหตุสมผลไหม?]

[หมำแมวตัวไหนจะเปิดเนบิวลำ?]

โดเกบิดูสับสนกับทุกค ำถำมที่หลั่งไหลเข้ำมำหำเขำ

[เรื่องนั้น… อวตำรคิมทกจำได้ถูกยอมรับอย่ำงชัดเจนจำก
กำรถ่ำยทอดสดดวงดำว]

พร้อมกับค ำพูดเหล่ำนี้ เรื่องรำวที่ผมสร้ำงขึ้นถูกฉำยบน
จอเพดำน

[รำชำแห่งโลกที่ไร้รำชำ]

ฉำกแรกที่ปรำกฏขึ้นคือเมื่อผมท ำลำยบัลลังก์หนึ่งเดียว
ด้วยกำรยืมพลังแห่งดำบสะบั้นเศียรสี่ปีศำจหยิน พูดตำม
ตรง เรื่องเล่ำของผมได้เริ่มต้นขึ้นจำกตรงนี้ ชิ้นส่วนของ
บัลลังก์ปรำกฏบนหน้ำจอ

กลุ่มดำวบำงกลุ่มพยักหน้ำรำวกับว่ำพวกเขำมั่นใจ และ
กลุ่มดำวบำงกลุ่มก็มองหน้ำกันด้วยควำมประหลำดใจ

[เขำท ำลำยบัลลังก์เทวะ!]

[…เขำเปิดด้วยเรื่องรำวนั้นจริงๆ เหรอ?]

มันอำจจะมีผู้เข้ำร่วมบำงคนที่ไม่รู้ข้อมูลของผม ผมคิดว่ำ
ผมมีชื่อเสียงมำก แต่มันก็ยังไม่ขนำดนั้น ทันใดนั้นเอง
ผมก็มองไปรอบๆ และเห็นเด็กรัสเซียก ำลังมองมำที่ผม
ด้วยดวงตำอันว่ำงเปล่ำ

[ผู้ต่อต้ำนปำฏิหำริย์]

เรื่องรำวที่สองคือเมื่อผมจัดกำรผู้หวนคืนเมียงอิลซังที่เป็น
ภัยพิบัติ

[กลุ่มดำวบำงกลุ่มชื่นชอบคุณ]

เนื่องจำกผู้หวนคืนถูกกลุ่มดำวเกลียดชัง สิ่งนี้จึงเป็น
เรื่องรำวที่เหมำะสมที่จะได้รับควำมชื่นชอบจำกกลุ่มดำว

ในเวลำนี้ ควำมประหลำดใจได้บังเกิดขึ้นบนใบหน้ำของ
กลุ่มดำว

[…นี่มันอะไรกัน?]

มันเป็นเพรำะเรื่องรำวที่สำมที่ปรำกฏขึ้น มันคือตอนที่ผม
ทุบตีโดเกบิระดับกลำงพอล ผมประหลำดใจเล็กน้อยเมื่อ
เห็นหน้ำจอ ผมแค่ต้องกำรแก้แค้นให้กับชินยูซอง… มัน
ถูกรวมเข้ำเป็น ‘เรื่องรำว’ ของผมด้วยเหรอ?

โดเกบิระดับกลำงพอลกรีดร้องออกมำ และโดเกบิที่ก ำลัง
อับอำยก็รีบเร่งควำมเร็วไปข้ำงหน้ำ จำกนั้นก็มีเสียงบ่น
ของกลุ่มดำวดังออกมำ

[เฮ้ นั่นอะไรน่ะ?]

[ร…เรื่องนั้น ฮ่ำฮ่ำ ดูเหมือนจะเป็นข้อมูลที่ผิดพลำด]

อย่ำงไรก็ตำม มันก็ไม่เหมือนกับค ำพูดของโดเกบิ ชื่อ
เรื่องได้ปรำกฏขึ้นบนหน้ำจอ

[ผู้หยำมเหยียดสตรีมเมอร์]

มันมีเสียงหัวเรำะดังออกมำจำกบันได มันคือเสียงหัวเรำะ
ของดำบเล่มแรก

[บ้ำไปแล้ว! ฮ่ำฮ่ำฮ่ำฮ่ำ!]

จำกนั้นเรื่องรำวที่สี่ก็ปรำกฏขึ้น

[ผู้ล่ำรำชำภัยพิบัติ]

มันเป็นตอนที่ผมจัดกำรกับร่ำงเงำของกลุ่มดำวโอโรจิ
ปำกของกลุ่มดำวเปิดอ้ำออกเมื่อพวกเขำเห็นโอโรจิถูกผม
ฆ่ำ

[เงำของกลุ่มดำวระดับเรื่องเล่ำ…]

[เขำสะสมเรื่องรำวระดับต ำนำนไปแล้วสี่เรื่อง?]

ควำมสับสนแพร่กระจำยในหมู่กลุ่มดำว หน้ำจอปิดลง
และโดเกบิก็พูดต่อ [ไม่ว่ำยังไง อวตำรคิมทกจำในตอนนี้

ก็อยู่ตรงหน้ำบัลลังก์แห่งกลุ่มดำวแล้ว ถ้ำเขำได้รับเรื่องที่
ห้ำผ่ำนโอกำสนี้…]

คนที่รู้ว่ำผมก ำลังตั้งเป้ำที่จะเป็นกลุ่มดำวไม่ได้สับสน แต่
กลุ่มดำวอื่นๆ นั้นต่ำงพำกันตะลึงงัน

[กลำยเป็นกลุ่มดำวก่อนที่สถำนกำรณ์ที่สิบจะจบลง?]

[เขำคือกลุ่มดำวใหม่…]

ทันใดนั้นเอง สำยตำหลำยๆ คู่ก็จดจ้องมำที่ผม แน่นอนว่ำ
นี่คงจะเป็นเหตุกำรณ์ที่น่ำย ำเกรงแม้แต่ในหนทำงเอำชีวิต
รอด มันมีกลุ่มดำวหรือผู้หวนคืนเพียงไม่กี่คนเท่ำนั้นที่

ได้รับกำรยอมรับจำกกำรถ่ำยทอดสดดวงดำวก่อน
สถำนกำรณ์ที่สิบ

ท่ำมกลำงบรรยำกำศที่สับสนขึ้นเรื่อยๆ มันก็เป็นมนูแห่ง
พระเวทที่พูดขึ้นมำ

[ข้ำยอมรับอวตำรคิมทกจำ อย่ำงไรก็ตำม ข้ำก็ไม่อำจ
ยอมรับเนบิวลำได้ มันมีอยู่สองปัญหำ]

กลุ่มดำวตั้งใจฟังมนู

[หนึ่งคือพวกเรำไม่รู้ว่ำอวตำรคิมทกจำสำมำรถช ำระเงิน
ได้ไหม มันจ ำเป็นไหมที่จะต้องมีเงินขั้นต ่ำก่อนที่จะสร้ำง
เนบิวลำ?]

“ฉันมีเหรียญพอ”

ควำมวุ่นวำยเกิดขึ้นอีกครั้งกับค ำพูดของผม

มนูมองมำที่ผมด้วยดวงตำที่น่ำสงสัย [พวกเรำจะรู้เมื่อได้
ตรวจสอบมัน ปัญหำที่สองคือใครจะ ‘สนับสนุน’
เนบิวลำของเจ้ำ]

ผมกลืนน ้ำลำย ในที่สุดมันก็ถึงควำมท้ำทำยที่แท้จริง

[กำรสร้ำงเนบิวลำจ ำเป็นต้องได้รับกำรสนับสนุนจำก
อย่ำงน้อยห้ำกลุ่มดำว เจ้ำได้รับกำรสนับสนุนจำกกลุ่ม
ดำวไหน]

“เรื่องนั้น…”

ผมไม่อำจตอบออกไปง่ำยๆ และมนูก็หัวเรำะออกมำ

[ไม่เหรอ แล้วชื่อของเนบิวลำล่ะ?]

ผมพูดออกมำในขณะที่ผมเหลือบมองยูจงฮยอค “ชื่อ
เนบิวลำของพวกเรำคือ… บริษัทของคิมทกจำ…”

“มันยังไม่มีชื่อ นอกจำกนี้ พวกเรำจะได้รับกำรสนับสนุน
ในตอนนี้แหละ” ยูจงฮยอคขัดจังหวะผม

“มีกลุ่มดำวไหนไหมที่ต้องกำรจะสนับสนุนเนบิวลำของ
พวกเรำ?”

ไม่มีใครตอบค ำถำมของยูจงฮยอค มนูหัวเรำะ

[ข้ำรู้ดี มันเป็นกำรเสียเวลำเปล่ำๆ โดเกบิ เริ่มกำรสืบทอด
เรื่องรำวต่อ…]

ในเวลำนั้นเองก็มีคนยกมือขึ้นมำ

[‘ยมโลก’ แห่งโอลิมปัสจะสนับสนุนเนบิวลำของคุณ]

[รำชินี!] มนูที่ก ำลังโกรธแผดเสียงใส่เพอร์เซโฟนี

ออร่ำของเพอร์เซโฟนีพวยพุ่งออกมำ [มันคือกำรตัดสินใจ
ของข้ำ เจ้ำมีปัญหำอะไร?]

[เอ่อ…]

ไม่ว่ำพระเวทจะแข็งแกร่งแค่ไหน แต่กลุ่มดำวมนูก็ไม่
อำจต่อกรกับเพอร์เซโฟนี รำชินีแห่งยมโลกได้ สุดท้ำย
เขำก็หันไปหำกลุ่มดำวอื่น

[ไม่มีคนอื่นแล้วใช่ไหม?]

[ข้ำจะสนับสนุน]

เสียงดังออกมำจำกชั้นสอง และกลุ่มดำวก็พำกัน
ประหลำดใจอีกครั้ง มันคือเห้งเจีย

[น-นักโทษรัดเกล้ำทองค ำ?]

[เอำจริงดิ? เจ้ำจริงจังเหรอ?]

ผมมองไปทำงเขำด้วยควำมขอบคุณ เห้งเจียก ำลังแคะหู
ของเขำในขณะที่ก ำลังมองลงมำรำวกับว่ำมันน่ำร ำคำญ

[เอ๋ ข้ำไม่รู้ว่ำ… ขอโทษทีละ! ข้ำเองก็สนับสนุนด้วย] อูรี
เอลประกำศกำรสนับสนุนของเธอ [ข้ำจะตั้งชื่อเนบิวลำ
ให้ด้วย! ชื่อเนบิวลำคือ ห้ำม… อุ๊ป อุ๊ป!]

ทูตสวรรค์อันดับที่เก้ำรอบๆ ตัวเธอพำกันงุนงงและเข้ำมำ
ปิดปำกของเธอ ไม่ว่ำเธอจะมีควำมตั้งใจแบบไหน ผมก็
ขอขอบคุณเธอ ในตอนนี้กลุ่มดำวที่เหลือก็เหลือบมอง
หน้ำกัน

กลุ่มดำวทั้งสำมที่ประกำศกำรสนับสนุนของพวกเขำ
ออกมำนั้นแข็งแกร่งพอที่จะไม่ต้องเป็นกังวลกับคนอื่น
ส่วนที่เหลือนั้นต่ำงออกไป มันเป็นเรื่องไม่ปกติส ำหรับ
กลุ่มดำวระดับยิ่งใหญ่และกลุ่มดำวระดับเรื่องเล่ำที่จะท้ำ
ทำยมนูเพียงเพื่อช่วยสร้ำงเนบิวลำใหม่

ผมมองไปด้ำนข้ำงและเห็นว่ำยูจงฮยอคยอมแพ้ไปครึ่งตัว
แล้ว เขำส่งข้อควำมให้ผม

– มันจบแล้ว

…ผมคงจะถูกขวำงไว้ตรงนี้ แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร

– ไม่เป็นไร เป้ำหมำยของฉันส ำเร็จแล้ว

– อะไรนะ?

– ฉันไม่ได้คำดหวังอะไรเลย สิ่งที่ส ำคัญคือกำรซื้อเวลำ

ตั้งแต่แรกเริ่ม ผมไม่ได้คิดที่จะสืบทอดเรื่องรำวของกลุ่ม
ดำวไหน ผมคิดถึงนิยำยต้นฉบับและจุดจบของงำนเลี้ยง
ถูกก ำหนดไว้แล้ว ในเวลำนั้นเอง มันก็มีบำงสิ่งผิดปกติ
เกิดขึ้น

[ข้ำ ดำบเล่มแรกแห่งโครยอจะสนับสนุนเนบิวลำของเจ้ำ]

ดำบเล่มแรกแห่งโครยอประกำศสนับสนุนพวกเรำ
จำกนั้นกลุ่มดำวระดับยิ่งใหญ่ก็ยืนขึ้นพร้อมกัน

[งั้นข้ำ เทพสงครำมทะเล…!]

[แม่ทัพผู้พิพำกษำหัวโล้นก็จะไม่นิ่งเฉย!]

เมื่อกลุ่มดำวบนชั้นแรกเริ่มสนับสนุนพวกเรำ กลุ่มดำว
บนชั้นที่สองและโดเกบิก็พำกันสับสนอย่ำงหนัก

[ด-เดี๋ยวนะ! กำรประกำศสนับสนุนแบบส่งๆ อย่ำงนี้…!]

อึดใจต่อมำ

[กลุ่มดำว ‘นักเขียนลับ’ จะสนับสนุนเนบิวลำของคุณ]

…ฮะ? นักเขียนลับ เขำมุดหัวอยู่ที่ไหน?

[คุณได้รับตั๋วเนรมิตเนบิวลำชั่วครำว!]

…อย่ำบอกนะว่ำ? ในเวลำนั้นเอง โถงจัดเลี้ยงก็เริ่มสั่น
และมิติก็บิดเบี้ยว ผมเงยหน้ำขึ้นมองท้องฟ้ำ ในที่สุดงำน
เลี้ยงก็สิ้นสุดลง ‘พวกเขำ’ มำแล้ว

[…ออร่ำนี้มันอะไรกัน?]

[ทุกคนถอย!]

แม้แต่กลุ่มดำวก็เริ่มเป็นกังวล ท้องฟ้ำบิดเบี้ยวอย่ำง
รุนแรง และประกำยแสงอันทรงพลังก็ปรำกฏขึ้น มัน
เหมือนท้องฟ้ำก ำลังแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

[โถงเอก]

โถงไม่ทรำบชื่อซึ่งปรำกฏขึ้นเมื่อสถำนกำรณ์เริ่มต้นขึ้น
เท่ำนั้นได้ปรำกฏขึ้นอย่ำงกะทันหันเหนือโถงจัดเลี้ยง มนู
ที่ก ำลังตกใจตะโกนออกมำ

[ทวยเทพต่ำงโลก! พวกท่ำนกล้ำมำที่นี่ได้ยังไง?]

กลุ่มดำวค ำรำมออกมำและยกระดับออร่ำของตน จำกนั้น
เสียงอันน่ำสะพรึงกลัวก็ดังออกมำจำกโถงในอำกำศ

(ท ำไม… พวกเรำไม่ถูกเชิญเหรอ?)

เพอร์เซโฟนีและอูรีเอลรีบอุดหูของผมและยูจงฮยอคใน
ทันใด มันเพื่อป้องกันเสียงที่แท้จริง พวกเธอยืนอยู่
ตรงหน้ำของพวกเรำเพื่อช่วยลดแรงกดดันจำกห้องโถง

[ข้ำขออภัยด้วย แต่งำนเลี้ยงจบลงแล้ว ถึงเวลำกลับแล้ว]

[ไว้เจอกันใหม่นะทุกคน]

ในช่วงเวลำที่เพอร์เซโฟนีและอูรีเอลพูด ยูจงฮยอคและ
ผมก็ถูกรำยล้อมด้วยวงกลมโปร่งใส มันเป็นกำรแปลงมิติ
โดยใช้พลังของกลุ่มดำว พวกเธอต้องกำรช่วยพวกเรำจำก
กำรต่อสู้อันน่ำสะพรึงกลัวที่อำจจะเกิดขึ้น

อย่ำงไรก็ตำม เทพเจ้ำต่ำงโลกก็เร็วกว่ำที่คำดไว้เล็กน้อย
เดี๋ยว…

[เหล่ำทวยเทพต่ำงโลกก ำลังจ้องมองคุณ!]

[เหล่ำทวยเทพต่ำงโลกก ำลังจ้องมองคุณ!]

ในอึดใจสุดท้ำย ผมก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของอูรีเอล

[คิมทกจำ]

จำกนั้นควำมมืดก็เข้ำปกคลุมดวงตำของผม

***

[นำยเป็นใครกัน?]

[ไม่มีบันทึกไว้]

[อย่ำบอกนะ…]

.

[ในที่สุด ‘เรื่องรำวสุดท้ำย’ ก็ก ำลังจะเริ่มต้นขึ้น]

***

“เฮ้ มันอยู่ที่นี่เหรอ?”

“ไม่เป็นไรนะ? ถ้ำพวกนั้นมันมำล่ะ? ว่ำกันว่ำจอมทัพ
แห่งน่ำนน ้ำและเหล็กบริสุทธิ์มำที่นี่อยู่บ่อยๆ!”

“ไม่ใช่ว่ำนี่คือหลุมศพของวีรบุรุษหรอกเหรอ?”

ในค ่ำคืนอันมืดมิด โจรหลำยคนได้มำรวมตัวกันรอบๆ
หลุมศพที่สร้ำงขึ้นในคังฮวำมุน

หัวหน้ำโจร ลีทงป้ำขมวดคิ้วให้กับคนที่หวำดกลัว “เจ้ำ
พวกโง่ วีรบุรุษอะไรกัน? วีรบุรุษจะตำยง่ำยๆ แบบนี้
เหรอ?”

ไม่นำนมำนี้ที่ลีทงป้ำได้เรียนรู้เกี่ยวกับกำรมีอยู่ของ
วีรบุรุษ ชำยที่แข็งแกร่งที่สุดที่ช่วยกรุงโซลไว้ด้วยกำร
เสียสละชีวิตของเขำ แน่นอนว่ำลีทงป้ำไม่เชื่อข่ำวลือ

“เอำล่ะ รีบลงมือ! ไม่มีเวลำแล้ว ก่อนที่พวกบ้ำนั่นจะ
ออกมำ!”

หลำยคนได้เข้ำร่วมในสถำนกำรณ์ที่เก้ำ ปรำสำททมิฬ
แล้ว อย่ำงไรก็ตำม มันก็ไม่ใช่ทุกคนที่อยู่ในสถำนกำรณ์

รวมทั้งลีทงป้ำ สถำนกำรณ์หลักเป็นแค่เทศกำลส ำหรับ
พวกคนฉลำดอย่ำงเขำ

“มันเป็นหลุมฝังศพของวีรบุรุษ มันจะไม่มีของดีๆ ฝังอยู่
หน่อยเลยเหรอ?”

“ค้นร่ำงด้วย! เขำอำจจะซ่อนสิ่งของไว้ในร่ำงกำย”

“เชี่ย ฝังลึกจัง เฮ้ ขุดขึ้นมำ!”

พวกโจรรีบขุด และเวลำก็ผ่ำนไปประมำณสองชั่วโมง

“ถ-ถึงแล้ว!”

สุดท้ำยพวกเขำก็กระแทกพลั่วเข้ำกับฝำโลง หัวใจของ
พวกเขำเต้นแรงในขณะเปิดฝำ ชำยสวมชุดสีขำวก ำลัง
นอนอยู่ในโลง

ลีทงป้ำหัวเรำะ “วีรบุรุษ? เหอะ เขำคือเจ้ำหญิงนิทรำ
ต่ำงหำก เขำมันน่ำเกลียด”

“เสื้อคลุมนี่สุดยอด ถอดมันออกมำ…”

แปะ!

“ว๊ำกกกกก!”

“อ-อะไรกัน… ว๊ำกกก!”

ลีทงป้ำที่ก ำลังตกใจล้มลงและเริ่มสั่น วีรบุรุษที่เพิ่งตำยไป
ก ำลังจับไหล่ของโจรไว้อยู่ จำกนั้นทุกๆ คนในกรุงโซลก็
ได้ยินเสียงข้อควำมต่อไปนี้

[ใครบำงคนได้รับเรื่องรำวห้ำเรื่อง]

[กลุ่มดำวใหม่ถือก ำเนิดขึ้นบนท้องฟ้ำยำมรำตรีแห่งกรุง
โซล!]

(จบตอน)