มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 151 – ปราสาททมิฬ (2)

มันเป็นเวลาห้าวันแล้วนับตั้งแต่ที่พวกเขาเข้ามายังชั้นแรกของ
ปราสาททมิฬ ลีจีฮเยวิ่งไปตามทางเดินของปราสาททมิฬพร้อม
กับลีกิลยังที่บาดเจ็บอยู่บนไหล่ของเธอและชินยูซอง
[เผ่าพันปีศาจระดับห้า ผู้ติดตามแห่งความมืดก าลังไล่ตามคุณ]
“กระโดด!”
ลีจีฮเยหลบเคียวที่ปรากฏขึ้นจากผู้ไล่ล่าและใช้สังหารปีศาจ
พลังเวทมนตร์กระจายผ่านอากาศในขณะที่ลีจีฮเยพาเด็กๆ วิ่ง
ไปด้วยพลังทั้งหมดของเธอ
“บ้าเอ้ย ฝึกพวกมันไม่ได้เหรอ?”
“…ฉันฝึกได้แค่พวกมอนสเตอร์ปกติ”

“บ้าเอ้ย!” ลีจีฮเยก่นด่าในขณะที่เธอวิ่ง
มันมีปีศาจ 10 ตัวไล่ตามเธอมา ปีศาจระดับห้านั้นแข็งแกร่ง
กว่ามอนสเตอร์สายพันธุ์อื่นๆ สกิลของเธอไม่พอ และเธอก็ไม่
สามารถใช้อักขระของเธอได้ในสภาพแวดล้อมนี้
‘ฉันไม่ควรเข้ามาเลย’
หลังจากการตายของคิมทกจา ขวัญก าลังใจของปาร์ตี้ก็ลดลง
พวกเขาขาดสมาธิและเริ่มเคลื่อนไหวตามล าพัง และร้ายยิ่งไป
กว่านั้น ยูจงฮยอคก็หายตัวไปอย่างลึกลับในขณะที่สถานการณ์
ที่เก้า ปราสาททมิฬ ปรากฏขึ้น
โดเกบิบอกพวกเขาเมื่อสถานการณ์เริ่มต้นขึ้น
[สถานการณ์นี้… อืม ฮ่าฮ่า บางทีพวกเจ้าอาจจะล้มเหลว!]

ปฏิกิริยาของลีจีฮเยคือความไม่เชื่อถือ พวกเธอจะล้มเหลว?
สถานการณ์ที่เคยดูจะเป็นไปไม่ได้พวกเธอก็ผ่านมาแล้ว ดังนั้น
พวกเธอก็ย่อมท าได้ในคราวนี้
อย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่ลีจีฮเยคิดไว้
‘ไปเลย ฝ่าพวกนี้ไปเลย!’
เธอไม่รู้ว่าท าไมเธอถึงรีบร้อนนัก บางทีมันอาจจะเป็นเพราะ
ความรู้สึกผิด แทนที่จะเป็นความมั่นใจ เธอรู้สึกผิดจากความ
ตายของใครบางคนและผลักดันตัวเองให้ถึงขีดจ ากัดเพื่อ
จัดการกับมอนสเตอร์พวกนี้
มันอาจไม่ใช่แค่ลีจีฮเย จางฮีวอน ลีฮุนซึง และสมาชิกคนอื่นๆ
ก็รู้สึกร้อนใจเช่นกัน ดังนั้นพวกเขาจึงรีบไปยังพื้นที่สถานการณ์
เพื่อก าจัดความไม่มั่นคงเหล่านี้

ถึงอย่างไรก็ตาม พวกเขาก็คือเหล่าคนที่แข็งแกร่งที่สุดในโซล
และอวตารที่แข็งแกร่งที่สุด อย่างไรก็ตาม ลีจีฮเยก็ตระหนักได้
ในไม่ช้าว่ามันเป็นความผิดพลาด
‘เชี่ย บ้าไปแล้ว… บ้าชัดๆ’
พลังของลีจีฮเยไม่ได้ผลในปราสาททมิฬ วิถีแห่งเคนโด้ซึ่ง
มาถึงเลเวลเจ็ด แทบจะไม่ได้ผลกับพวกมัน และการสังหาร
ปีศาจก็ท าได้แค่ยั่วพวกมันเท่านั้น ดาบของเธอหักไปนานแล้ว
“พี่จีฮเย!”
ลีจีฮเยขยับตามเสียงร้องของชินยูซอง และเธอก็หลบดาบของ
ผู้ติดตามแห่งความมืด เธอคว้าอาวุธที่ดรอปไว้โดยอวตารและ
ใช้การฝึกฝนดาบพร้อมกับย่างก้าวภูตผี
“พี่สาว! ข้างหลัง!”

ของเหลวสีด าจากผู้ติดตามแห่งความมืดกระจายอยู่ในอากาศ
แมลงตัวเล็กๆ ของลีกิลยังโผล่ออกมาจากที่ไหนสักแห่งและ
ขวางของเหลวนั้นไว้แทนลีจีฮเย
ร่างกายของแมลงที่โดนของเหลวบิดเบี้ยวไปและระเบิดออก
ต้องขอบคุณเวลาที่มันยื้อไว้ ลีจีฮเยจึงสามารถสร้างความ
เสียหายให้กับผู้ติดตามแห่งความมืดได้อย่างรุนแรง
“อ๊ากกก!”
เกราะรอบคอของมันแตกออก และมันก็หนีไป อย่างไรก็ตาม
มันก็ยังเหลืออีกเก้าตัว นอกจากนี้ ผู้ติดตามแห่งความมืดยัง
เป็นแค่ลูกกระจ๊อก สิ่งที่น่ากลัวจริงๆ คือตัวที่อยู่อีกทางด้าน
หนึ่งของผู้ติดตามแห่งความมืด
[วิสเคานท์ปีศาจโนสล็อค]

มันมีร่างกายเป็นมนุษย์และมีหัวเป็นแรด ร่างกายของลีจีฮเย
สั่นทุกๆ ครั้งที่มันปรากฏตัว เธอไม่เคยเห็นมอนสเตอร์เช่นนี้มา
ก่อน
ในแง่ของความแข็งแกร่งส่วนตัว มันไม่ได้แข็งแกร่งเท่ากับภัย
พิบัติชินยูซอง
ยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งความแข็งแกร่งของลีจีฮเยสูงขึ้นเท่าไร มันก็ยิ่ง
ท าร้ายเธอ เธอรู้ถึงพลังของฝ่ายตรงข้าม และนี่ก็ท าให้เธอกลัว
ขึ้นเท่านั้น ลีจีฮเยยกดาบขึ้นและกัดริมฝีปากของเธอ ดังนั้น
ที่นี่…
[บนชั้นแรกของปราสาททมิฬ ‘บาเรียพลังเวทมนตร์โบราณ’
ได้ก่อตัวขึ้น]
“พี่สาว ตรงนั้น!”

ห้องสีน้ าเงินถูกสร้างขึ้น ณ ปลายโถงทางเดิน มันเป็นจุดพัก
เพียงที่เดียวในปราสาททมิฬแห่งนี้
ลีจีฮเยและเด็กๆ พุ่งไปที่ห้องด้วยแรงทั้งหมดและหลบหนีจาก
การไล่ล่าได้แบบฉิวเฉียด มันเป็นพื้นที่ขนาดไม่ถึง 2 ตาราง
เมตร แต่ทั้งสามก็เปิดกันเข้าไป
[คุณได้เข้าสู่บาเรียพลังเวทมนตร์โบราณ บาเรียพิเศษจะถูก
เปิดใช้งาน 30 นาที]
ถ้าไม่ใช่เพราะเขตปลอดภัยที่ถูกเปิดใช้งาน 3 ครั้งต่อวัน ลีจีฮ
เยและเด็กๆ คงจะตายไปแล้ว
ผู้ติดตามแห่งความมืดส่งเสียงครางออกมาในขณะที่พวกมัน
สัมผัสเข้ากับบาเรียและล่าถอยไป พวกมันพยายามที่จะเข้ามา
อยู่หลายครั้งก่อนจะยอมแพ้ไป อย่างไรก็ตาม โนสล็อคก็ต่าง
ออกไป

“ท าไมมันไม่ไป?”
ปีศาจที่ดูคล้ายกับแรด วิสเคานท์ปีศาจโนสล็อคนั่งอยู่ห่างออก
จากทางเข้าไปไม่กี่เมตร ราวกับว่ามันรู้หลักการของบาเรีย
“…มันก าลังรอ”
ลิ้นยาวของมันกวาดไปรอบๆ ริมฝีปาก เฉกเช่นมันก าลังรอ
อาหารอันโอชะอยู่ มันมองไปยังลีจีฮเยและชินยูซอง ชินยูซอง
ตัวสั่นให้กับสายตาอันชั่วร้ายนั้น
“เอาไงดี? ไม่มีมอนสเตอร์ให้อัญเชิญออกมาแล้ว”
“เหลือเวลาอีก 30 นาที่ ขอคิดก่อนนะ”
ณ ขอบบาเรีย ลีจีฮเยสามารถมองเห็นโลกภายนอกได้ผ่าน
หน้าต่างของปราสาท พวกเธอไม่อาจออกไปข้างนอกผ่าน
หน้าต่างได้แต่พวกเธอก็สามารถเห็นโลกภายนอกได้

เผ่าพันธุ์ปีศาจหลั่งไหลออกมาจากทางเข้าของปราสาททมิฬที่
ลีจีฮเยและสหายของเธอได้เปิด
ส่วนมากมันเป็นปีศาจระดับต่ า แต่พวกมันก็หนักหนาเกินไป
ส าหรับอวตารทั่วไป ปีศาจแห่งปราสาททมิฬได้เข้ากลืนกินกรุง
โซล
แต่ก็ยังดีที่มีหลายๆ คนที่เธอรู้จักคอยรับมืออยู่
มินจีวอนและฮวารัง สมาชิกของโบสถ์ผู้ไถ่บาป คนที่เธอรู้จัก
ซึ่งอยู่ข้างนอกก าลังตกที่นั่งล าบาก ทั้งหมดนี้เป็นผลมาจาก
ความอดทนของเธอ ถ้าเธอระมัดระวังมากกว่านี้…
[ข้าไม่ได้บอกเจ้าเหรอ? ความมยากของสถานการณ์นี้อยู่ในมิติ
ที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง]

ลีจีฮเยได้ยินเสียงของโดเกบิในอากาศและตระหนักได้ มันไม่
เพราะเธอแข็งแกร่งจึงท าให้เธอรอดมาได้ มันเป็นเพราะเธอ
โชคดี
‘บัดซบ! บัดซบ! ยัยเด็กโง่!’ เธอโทษความใจร้อนของตัวเอง
เมื่อสายเกินไป ผู้คนที่เข้ามาโดยไม่มีการเตรียมความพร้อม
กระจัดกระจายออกไปในเขาวงกตแห่งความมืด และเธอก็พบ
กับเด็กพวกนี้ เกิดอะไรขึ้นกับสมาชิกปาร์ตี้คนอื่นๆ เธอไม่รู้
บางทีพวกเขาอาจจะตายหมดแล้ว
‘ถ้ามาสเตอร์อยู่ที่นี่ล่ะก็ ไม่… ไม่ใช่มาสเตอร์…’
“ผมอยากให้พี่ทกจา…” เสียงของลีกิลยังดังออกมาจากทาง
ด้านหลัง และลีจีฮเยก็ขมวดคิ้ว
“อย่าพูดอะไรไร้สาระน่า นายบาดเจ็บ ไปนอนไป”

ลีกิลยังที่ถูกโจมตีเข้าที่หลังหัวเงียบไปอีกครั้ง แต่น่าเสียดาย
มันก็มีอีกคน
“คุณลุงยังไม่ตาย ฉันไม่รู้ว่าท าไม แต่ฉันรู้สึกแบบนั้น”
เธอไม่รู้ว่าท าไมเด็กพวกนี้ถึงยังยึดติดกับคนตายอยู่
“เขาอยู่ในนรกไปแล้ว รีบลืมคนน่าเกลียดพรรค์นั้นไปซะ”
ชินยูซองตอบสนองต่อค าพูดไม่ดีของเธออย่างไม่คาดคิด “หนู
ไม่เข้าใจจริงๆ ทุกคนบอกว่าเขาน่าเกลียด แต่เขาน่าเกลียด
ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ค าถามนี้ค่อนข้างน่าอาย ในระหว่างนั้น เธอได้ยัดเยียดค าว่า
‘น่าเกลียด’ ให้กับคิมทกจาเหมือนกับเป็นสโลแกน ซึ่งบางครั้ง
กลุ่มดาวก็จะมอบเหรียญให้กับเธอ และเธอก็ไม่เคยตั้งค าถาม
เลยว่าท าไมคิมทกจาถึงน่าเกลียด
“ฉันหมายถึงว่า รูปตาและจมูก… ทั้งหมดนั้นมัน…”

ยิ่งเธอพูด ลีจีฮเยก็ยิ่งสับสน เธอไม่เข้าใจว่าคิมทกจาน่าเกลียด
ตรงไหน ไม่สิ ใบหน้าของคิมทกจานั้นไม่ชัดเจน มันราวกับว่า
เขาถูกบดบังไว้โดยบางสิ่ง…
หรือไม่ก็เหมือนกับว่าใบหน้าของเขายังไม่ถูกสร้างขึ้น
ท าไม? ท าไมใบหน้าของเขาถึงไม่ชัดเจน?
ลีจีฮเยบอกกับชินยูซอง “ม-มันแค่ไม่ใช่รสนิยมของฉัน”
“…พี่ร้องไห้มากที่สุดตอนงานศพ”
“ฉันก าลังแสดง ยัยโง่ กลุ่มดาวให้เหรียญฉันเยอะเลยตอนนั้น”
[กลุ่มดาวบางกลุ่มถามลีจีฮเยว่ามันเป็นแสดงจริงหรือ]
ลีจีฮเยเม้มปาก
“พี่สาวนอกเรื่องแล้ว มันไม่เกี่ยวกับเรื่องใบหน้าเลย”

“เธอนี่มันจริงๆ…” ลีจีฮเยมองชินยูซองสักพักและถอนหายใจ
“…ฉัน”
เธอพูดด้วยเสียงเล็กๆ เพียงเพราะเธอรู้ มันไม่ได้หมายความว่า
เธอจะยอมรับได้ อย่างน้อยก็ส าหรับลีจีฮเยที่ยังไม่บรรลุนิติ
ภาวะ
เธอเป็นหนี้บุญคุณคิมทกจาอยู่มาก เธอรอดมาได้เพราะเขา
เธอรู้ เธอรู้ดี แต่เธอก็ยังไม่ต้องการจะยอมรับมัน เธอต้องการ
จะชดใช้ในขณะที่ยังดูดีอยู่
ในความเป็นจริง เขา… เป็นคนที่มีประโยชน์มาก ในตอนนี้ที่
โอกาสนั้นได้หายไปตลอดกาล
[บาเรียพลังเวทมนตร์โบราณเหลือเวลาอีก 1 นาที]

ลีจีฮเยได้สติกลับมาในขณะที่ความมืดเบื้องหน้าบาเรีย
สั่นสะเทือน ปีศาจเผยรอยยิ้มกว้าง ลีจีฮเยตระหนักได้ว่าถึง
เวลาแล้ว
“ยูซอง เธอช่วยอุ้มกิลยังขึ้นมาหน่อยได้ไหม? พาเขาไปเมื่อฉัน
ให้สัญญาณ”
“ฮะ?”
“ฟังฉัน”
ไม่เหมาะเลยที่จะเสียสละชีวิตของเธอเพื่อให้เพื่อนมีชีวิตอยู่ ถึง
กระนั้น เธอก็อยากใช้ชีวิตแบบนี้ มันเป็นเพราะค าสอนของคน
ตาย
“เร็วเข้า! วิ่งไปขอความช่วยเหลือ! ท าก่อนที่ฉันจะไปลงนรก!”
“…เข้าใจแล้ว ทนไว้นะพี่สาว”

บางทีมันอาจจะไม่มีใครอื่นอยู่ ถึงกระนั้นเธอก็ยังต้องพูดแบบนี้
มิฉะนั้นเด็กๆ จะไม่ไป
ลีจีฮเยพุ่งไปข้างหน้าในทันทีที่บาเรียหายไป ปีศาจที่ก าลัง
ประหลาดใจสะดุ้ง แต่มันก็แค่นั้น ปีศาจที่ก าลังล้อมเธอไว้เล็ง
มาที่ร่างกายของเธอ มันมีเลือดไหลออกมาจากต้นขาและแขน
ของเธอ
ถ้ามีทะเลสาบอยู่ใกล้ๆ ล่ะก็ ไม่สิ ถ้าเธอสามารถติดต่อกับ
ผู้สนับสนุนของเธอที่ขาดการติดต่อไปเมื่อหลายวันก่อนได้ล่ะก็
“…ฉันไม่อยากตาย”
วิถีของเคนโด้ค่อยๆ ถูกรบกวน และเธอก็อ่อนแอลง ปีศาจเผย
รอยยิ้มกว้างขึ้น มันมีการโจมตีอย่างรุนแรงมาจากทาง
ด้านหลังศีรษะ และสายตาของเธอก็สั่นไปครู่หนึ่ง
ลีจีฮเยพึมพ ากับตัวเอง “ฉันไม่อยากตาย…”

ดูเหมือนกับสิ่งที่คล้ายกับตอนนั้นได้ปรากฏขึ้น เกิดอะไรขึ้นกัน?
ในเวลานั้นเอง ล าแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเธอ ร่างกาย
ของผู้ติดตามแห่งความมืดถูกแยกเป็นสองส่วน ราวกับพระเมส
สิยาห์ได้ลงมาโปรด และคลื่นก็แยกเป็นสองทาง
ลีจีฮเยเฝ้ามองอย่างต้องมนต์
วิสเคานท์ปีศาจโนสล็อคที่ก าลังสับสนหันหน้าไป และสายฟ้า
อันทรงพลังก็ปรากฏขึ้นรอบๆ ตัวมัน มันมีชายคนหนึ่งใน
เส้นทางของแสงที่ถูกสร้างขึ้นโดยสายฟ้า
อ่า อ่า…
ลีจีฮเยพูดติดอ่างโดยไม่อาจส่งเสียงออกมาได้ เขาคือคนที่มี
ใบหน้าที่เธอไม่อาจจดจ าได้ เขาก าลังพูดอะไรบางอย่างแต่เธอ
ก็ไม่อาจได้ยิน ครู่ต่อมา หมอกที่ก าลังปกคลุมใบหน้าของเขาก็
หายไป

วิสเคานท์ปีศาจค ารามออกมาด้วยความโกรธ เกิดอะไรขึ้น?
เธอไม่รู้ แต่มันก็มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน…
คราวนี้ใบหน้าของคนผู้นี้ชัดเจน
‘…ลุง นี่คือใบหน้าของลุงเหรอ?’
[กลุ่มดาวไร้นามก าลังมองมาที่คุณ]
ลีจีฮเยฟังข้อความและยิ้มออกมาในขณะที่เธอล้มลงไป
ข้างหน้า