มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 152 – ปราสาททมิฬ (3)

“…ค าพูดก่อนหน้านี้หมายถึงลุงงั้นเหรอ?”
“อะไร?”
“กลุ่มดาวใหม่ในโซล บลาๆๆ…”
“อ่า… อืม ใช่แล้ว”
ผมยิ้มอย่างขมขื่นในขณะจ้องมองปีศาจรอบตัว ผมรู้สึก
ประหลาดใจที่ได้เห็นวิกฤติของลีจีฮเย แต่เธอก็ดูเหมือนว่าจะ
รีบร้อนเกินไป
วิสเคานท์ปีศาจโนสล็อค ปีศาจอันร้ายกาจที่มีลักษณะคล้ายกับ
แรดคือปีศาจที่ฉีกกระชากอวตารมาเป็นจ านวนนับไม่ถ้วน ผม
จัดการกับปีศาจชั้นสูงในทีเดียวและตระหนักได้ว่าตัวเอง
แข็งแกร่งแค่ไหน

ลีจีฮเยเห็นร่างกายของมันที่ทรุดตัวลงและพึมพ า “มัน
แข็งแกร่งมาก… ลุงแข็งแกร่งขนาดไหนกันหลังจากกลายเป็น
กลุ่มดาว?”
“ฉันไม่ได้จัดการกับมันโดยใช้ความแข็งแกร่งของตัวเอง ฉันยืม
พลังของเรื่องราวอื่น”
“เรื่องราวอื่น?”
[เจ้า… เป็น… ใคร…] ผมมองไปยังโนสล็อคที่ยังหายใจอยู่
“เดี๋ยวนะ”
ผมเหยียบท าลายหัวของโนสล็อค
[คุณเอาชนะชนชั้นสูงแห่งโลกปีศาจ!]
[คุณได้รับเงิน 10,000 เหรียญ!]
[ได้รับ ‘บทพิสูจน์ปีศาจขั้นสูง’]

[เผ่าพันธุ์ย่อยของโลกปีศาจจะหวาดกลัวคุณ]
เดิมทีการฆ่าปีศาจรับใช้จะท าให้ได้รับความสนใจจาก ‘ราชา
ปีศาจ’ ของพวกมัน แต่สถานการณ์นี้ต่างออกไป ปีศาจทั้งหมด
ในสถานการณ์ปราสาททมิฬก าลังรอ ‘เจ้านาย’ ใหม่ของตัวเอง
อยู่
[กลุ่มดาวหลายกลุ่มประหลาดใจกับการปรากฏตัวอันสุดยอด
ของคุณ]
[กลุ่มดาวจ านวนมากตั้งค าถามถึงความเป็นไปได้ของคุณ]
แน่นอนว่าความน่าจะเป็นนั้นเป็นที่น่าสงสัย ความแข็งแกร่งใน
ปัจจุบันของผมอยู่ในระดับที่ละเมิดความสมดุลของ
สถานการณ์ อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ใช่เพราะผมเป็นกลุ่มดาวที่
ท าให้ผมสามารถก าจัดโนสล็อคได้อย่างง่ายดาย
[เรื่องราว ‘เส้นทางแห่งพระเมสสิยาห์’ ส่งผลเพียงบางส่วน]

มันเป็นผล ‘ความศักดิ์สิทธิ์เด็ดขาด’ ของเส้นทางแห่งพระเมส
สิยาห์
ผมหยิบยืมเรื่องราวซึ่งมีผลพิเศษกับปีศาจจากเอเด็น
[เนบิวลาเอเด็นก าลังบอกให้คุณจ่าย ‘การอ้างอิงเรื่องราว’]
ผมลากไม้กางเขนในอากาศและได้ยินเสียงข้อความ
[เนบิวลาเอเด็นดีใจกับการอ้างถึงเรื่องเล่าของคุณ]
มันน่าร าคาญที่ต้องท าแบบนี้ทุกๆ ครั้ง แต่มันก็ดีกว่าการอ้าง
สิทธิ์ นอกจากนี้ ผมยังไม่ต้องจ่ายอะไรอีกเพื่อใช้มันในแต่ละ
ครั้ง มันเป็นบริการพิเศษที่เนบิวลาเอเด็นจัดให้
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ดีใจ!]
ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณอูรีเอลผู้น่ารัก โชคดี ‘งานเลี้ยง’ จบลงได้
ดี

“ลุง… ลุงกลายเป็นคนเคร่งศาสนาตั้งแต่เมื่อไหร่?” ลีจีฮเย
หัวเราะในขณะที่หายใจอย่างหยาบๆ ไหล่ขวาและหน้าท้อง
ของเธอมีแผลถูกแทง “ฉันขอโทษนะ สิบอันดับของกรุงโซลดู
แย่มากเลยใช่ไหม?”
“ในตอนนี้มันเป็นเวลาที่ยากล าบากที่สุดของเธอ ไม่ต้องห่วง
เธอจะดีขึ้นในอนาคต นิ่งไว้ เดี๋ยวฉันจัดกระดูกที่หักให้”
“ฮะ? อ๊ากกกก!”
ผมคิดว่าผมควรใช้แก่นแท้แห่งป่าเอลเลี่ยน อย่างไรก็ตาม ผมก็
ไม่มีไอเท็มเหลืออยู่ในกระเป๋าเสื้อเลย ผมทิ้งมันไว้กับฮันซูยอง
ก่อนตาย
ก่อนที่จะตายในสถานการณ์ที่แปด ผมได้ท าสัญญากับเธอไว้
เล็กน้อยและทิ้งไอเท็มไว้กับเธอ งั้น… ก็เหลือทางเดียว
“กระเป๋าโดเกบิ”

ทันทีที่ผมพูดออกมา ผมก็เห็นหน้าจอกระเป๋าโดเกบิอยู่ตรงหน้า
[กลุ่มดาวบางกลุ่มก าลังตั้งค าถามถึงการใช้สิทธิพิเศษตาม
ธรรมชาติของคุณ]
จนถึงตอนนี้ กลุ่มดาวส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าผมได้ใช้กระเป๋าโดเกบิไป
แล้วเพราะบีฮยองจะเปิดโฆษณาไว้เสมอ ในตอนนี้มันไม่
จ าเป็นต้องปิดบังแล้วเพราะผมเป็นกลุ่มดาว
ผมซื้อแก่นแท้แห่งป่าเอลเลี่ยนในทันทีและป้อนมันให้กับลีจีฮเย
“อ-อุ๊ป!”
“กินแล้วนอนซะ”
“…ขอบคุณนะลุง”
“อืม… ขอบคุณที่ร้องไห้ให้ฉันในงานศพนะ”
“…ฉันจะเป็นลมแล้ว อย่าเพิ่งพูด”

ลีจีฮเยหลับไป ผมอุ้มเธอขึ้นและได้ยินเสียงที่คุ้นเคยจากข้าง
หลัง
“คุณลุง…?”
ผมเต็มไปด้วยความรู้สึกอันอบอุ่น ผมสามารถบอกได้ว่า
เจ้าของเสียงนี้คือใครโดยไม่ต้องหันกลับไปมอง
[อวตารของคุณก าลังมองมาที่คุณ]
ผมไม่สามารถวิ่งมาตรงนี้ได้ถ้ามันไม่ใช่เพราะความรู้สึกนี้ ผม
เห็นชินยูซองที่ก าลังร้องไห้และคิดว่าพ่อแม่ก็คงจะรู้สึกแบบนี้
“คุณลุง!”
ผมคว้าร่างชินยูซองและกอดเธอเบาๆ “ฉันมาสายไปไหม?”
“คุณลุงมาสายไปหนึ่งสัปดาห์…”
หนึ่งสัปดาห์ บ้าเอ้ย ผมคืนชีพช้ากว่าที่วางแผนไว้

“ไปกันเถอะ ฉันต้องไปหาไอเท็มที่ฝากไว้กับคนอื่น”
***
“…หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปแล้ว ท าไมนายยังไม่มาอีก?”
ฮันซูยองนอนอยู่บนพื้นของปราสาททมิฬและพึมพ ากับตัวเอง
มันบ้าไปแล้วที่ท าแบบนี้ในปราสาททมิฬที่มีข้ารับใช้ปีศาจ โชค
ดีที่ไม่มีข้ารับใช้ปีศาจตัวไหนออกมาหลังจากได้ยินเสียงของเธอ
มันเป็นเพราะมีคนจัดการกับปีศาจที่อยู่ใกล้ๆ เธอแล้วพร้อมกับ
เดินขึ้นทางชั้นบน
แน่นอนว่ามันคือยูจงฮยอค
“ไอ้บ้าตัวเอก”
ฮันซูยองกัดฟันของเธอ

30 นาทีก่อน ฮันซูยองได้เผชิญหน้ากับยูจงฮยอคที่นี่ จากนั้น
เธอก็พ่ายแพ้ย่อยยับ
ร่างกายของเธอเจ็บปวดและศีรษะก็วิงเวียน เผ่าปีศาจ? พวก
มันไม่ใช่ปัญหา ปีศาจตัวจริงคือยูจงฮยอค
“ไอ้บ้า นายใช้คนแบบนี้ได้ยังไง… คิมทกจา”
เธอไม่อาจเข้าใจได้เลยแม้ว่าเธอจะคิดมากขนาดไหน
ในการจัดอันดับกรุงโซล ยูจงฮยอคอยู่ในอันดับที่สามและฮันซู
ยองอยู่ในอันดับที่สี่ แล้วท าไมความแตกต่างถึงมากมายขนาด
นี้? เหตุผลที่เธอไม่ตายก็เป็นเพราะค าพูดสุดท้ายของเธอ
‘เฮ้! ของพวกนี้คือไอเท็มของคิมทกจา! นายจะขโมยพวกมันไป
เหรอ?’
‘…ท าไมคิมทกจาถึงทิ้งของๆ เขาไว้กับเธอ?’

‘เรื่องนั้น… ไม่ใช่ว่าฉันคือคนที่น่าเชื่อถือที่สุดเหรอ?’
‘งั้นฉันจะฆ่าเธอและเอาพวกมันไปเอง’
‘น-นายอยากจะฆ่าฉันงั้นเหรอ? แล้วคิมทกจาจะคิดยังไง?’
ยูจงฮยอคคิดมันอยู่พักหนึ่งก่อนที่สุดท้ายจะปล่อยเธอไป
‘ถ้าเธอพูดถึงเขาต่อหน้าฉันอีก ฉันจะฆ่าเธอจริงๆ’
จากนั้นเขาก็มุ่งหน้าไปยังชั้นสอง ฮันซูยองโกรธเมื่อนึกถึงมัน
และกรีดร้องออกมา
“ไอ้บ้าเอ้ย… อ๊าาาาา! มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ! นายบอกว่า
นายคือกลุ่มดาวที่แข็งแกร่งที่สุดไม่ใช่เหรอ? ท าไมฉันถึง
เอาชนะเขาไม่ได้?”
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ คิดหนัก]

[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ บอกว่ามันไม่ใช่
ความผิดของเขา]
ฮันซูยองถอนหายใจ มันเป็นฉากที่เธอคงถูกเข้าใจผิดว่ามีหลาย
บุคลิก
“เรื่องใหญ่แล้ว ไอ้บ้านั่นพาน้องสาวขึ้นไปด้วย… มันเป็นการ
พัฒนาที่คิมทกจาต้องเกลียดแน่ๆ สถานการณ์เป็นแบบนี้ แต่คิ
มทกจาไปอยู่ที่ไหนกัน?”
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ ก าลังถามเกี่ยวกับสิ่งที่
คุณหมายถึง]
“นายมันบ้า ยังไงก็เถอะ ไอ้บ้านั่นเอา ‘บทพิสูจน์’ ทั้งหมดของ
ฉันไป และฉันก็ต้องเริ่มต้นใหม่…”
ฮันซูยองเปิดหน้าต่างสถานการณ์ขึ้น
+

[สถานการณ์หลัก #9 – บทพิสูจน์แห่งปีศาจ]
ประเภท: หลัก
ระดับความยาก: A++
เงื่อนไขการเคลียร์: ตามล่าเผ่าพันธุ์ปีศาจ รวมกับบทพิสูจน์
แห่งปีศาจ 9 อัน และวางพวกมันลงไปบนแท่นบูชาที่ชั้นสอง
จ ากัดเวลา: 23 วัน
สิ่งตอบแทน: 50,000 เหรียญ
ความล้มเหลว: –
+
ข้ารับใช้ปีศาจทรงพลังมากจนสถานการณ์นั้นค่อนข้างยุ่งยาก
แต่ก็เป็นไปได้ที่จะเคลียร์ถ้ามีการร่วมมือกันของอวตาร กอง
ก าลังหลักได้ขยับไปยังชั้นสองแล้ว

เธออาจจะเป็นแรงค์เกอร์ แต่เธออาจถูกแรงค์เกอร์คนอื่นไล่ทัน
ได้ รางวัลของปราสาททมิฬนั้นยอดเยี่ยมมาก ซึ่งหมายความ
ว่าอันดับจะเปลี่ยนไปได้ถ้าเธอช้าไปแม้แต่น้อย
‘ฉันควรท ายังไงดี?’
ในเวลานั้นเอง คนกลุ่มหนึ่งจากด้านหนึ่งของทางเดินก็ดึงดูด
ความสนใจของเธอ ฮันซูยองคิดว่ามันคงดีกว่า เธอสามารถเอา
บทพิสูจน์ไปจากคนพวกนี้ได้…
“ฮันซูยอง!”
ฮันซูยองเห็นใบหน้าของพวกเขาและถอนหายใจ
“นี่มันเรื่องบ้าอะไร?” มีคนร้องออกมา
ฮันซูยองตอบ “…ฉันแค่ก าลังต่อสู้กับพวกข้ารับใช้ปีศาจและ
ได้รับบาดเจ็บ ลีฮุนซึงเองก็เข้าเขาวงกตมาด้วยเหรอ?”

“ใช่แล้ว เธอไหวนะ?”
เขาคือลีฮุนซึงตัวจริง
‘ท าไมชายคนนี้ถึงปรากฏที่นี่?’
สหายของคิมทกจา ลีฮุนซึงก็อยู่ที่นี่ด้วย ไม่ว่าสถานการณ์จะ
เร่งด่วนแค่ไหน เธอก็ไม่อาจชิงบทพิสูจน์ไปจากตัวละครหลัก
ได้… เอ๊?
“ลีฮุนซึง! อย่าเพิ่งไป!”
เสียงร้องโหยหวนดังมาจากใบหน้าที่สวยงาม คนสี่คนที่มา
พร้อมกับลีฮุนซึงไม่ใช่คนที่ฮันซูยองรู้จัก ผู้หญิงคนนั้นตะโกน
ออกมาอีกครั้ง “ลีฮุนซึง! นายไม่ได้ยินฉันเหรอ? มันอาจเป็นกับ
ดัก!”
“ใช่แล้ว! ถอย! กลับมานี่”

“แต่…”
ลีฮุนซึงสับสนในขณะที่เขามองไประหว่างฮันซูยองและหญิง
สาว
ฮันซูยองพูดกับลีฮุนซึง “ปาร์ตี้ของนายเปลี่ยนไปนะ? ท าไมจู่ๆ
นายถึงสร้างฮาเร็มขึ้นมาได้?”
“ฉันแยกตัวจากปาร์ตี้ในเขาวงกต…”
ลีฮุนซึงดูมีปัญหา และหญิงสาวอีกคนก็พุ่งมาที่เขาและดึงแขน
ของเขาเอาไว้
“ท าไมนายถึงไปฟังคนๆ นั้น?”
“บาดแผลเหล่านั้นไม่ได้มาจากการต่อสู้กับข้ารับใช้ปีศาจ
ผู้หญิงคนนั้นน่าสงสัย!”
“ใช่แล้ว!”

“ฮุนซึงไร้เดียงสาเกินไป! นายไม่ควรเชื่อใจใครในโลกใบนี้!”
ลีฮุนซึงถูกลากกับไปโดยผู้หญิงคนนั้นด้วยความยากล าบาก
ฮันซูยองใช้ความสามารถในการตรวจจับ อึดใจต่อมา รอยยิ้ม
ร้ายๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฮันซูยองในขณะที่เธอเห็นชื่อ
ตรงหน้า
‘…ฉันเห็นอะไรเนี่ย? พวกนี้มัน?’
วิธีที่ผู้คนปรับตัวเข้ากับโลกที่ถูกท าลายนั้นแตกต่างกัน มันมี
ผู้หญิงที่เชื่อในตัวเองเฉกเช่นจางฮีวอนและลีจีฮเย ในขณะที่
ผู้หญิงบางคนใช้ประโยชน์จากคนอื่น วิธีที่น่าสนใจยิ่งกว่า…
“ลีฮุนซึง ฉันไม่คิดเลยว่านายจะมีรสนิยมแปลกๆ แบบนี้?”
“ฮะ?”
“พวกเธอไม่ได้บอกนายเหรอว่าพวกเธอเป็นผู้ชายทุกคน?”

[กลุ่มดาวที่ชอบในการเปลี่ยนเพศประหลาดใจ!]
[กลุ่มดาวที่รักผู้หญิงตกตะลึง!]
สาวๆ ตะโกนอย่างประหลาดใจกับค าพูดของฮันซูยอง
“เธอก าลังพูดอะไรน่ะ?”
“อย่ามาตัดสินพวกเราแบบนี้นะ!”
มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะคิดว่าคนเหล่านี้เป็นผู้ชาย อย่างไรก็
ตามฮันซูยองรู้จักพวกเธอ พวกเธอคือกลุ่มคนสี่คนที่ใช้สกิล
จ าแลงกายและเสน่ห์ต้องห้ามเพื่อฆ่าแรงค์เกอร์ที่แข็งแกร่งหรือ
คนอ่อนแอ
ฮันซูยองจ าชื่อกลุ่มนี้ได้
[พิงค์คิดส์]

พวกมันคือชื่อของเกิร์ลกรุ๊ป แต่พวกมันก็เป็นผู้ชายในยุค 40
เธอพูดกับคนพวกนี้
“เฮ้ลุง พวกนายชอบปลอมตัวเป็นเด็กสาวเหรอ? ลีฮุนซึง ถ้า
นายอยู่กับพวกเขา นายจะถูกหลอกและฆ่าเอาได้”
“ยัยบ้านี่ก าลังพูดอะไรน่ะ?”
“ฮุนซึง ไปกันเถอะ! เธอบ้าไปแล้ว!”
บางครั้งมันก็เป็นเรื่องธรรมดาในหนทางเอาชีวิตรอดที่จะแต่ง
กายเหมือนเพศอื่น มันมีตัวร้ายที่มากยิ่งกว่านี้อยู่อีก ดังนั้นคน
พวกนี้จึงถือก าเนิดขึ้นมา “คิมทกจาอาจจะพูดแบบนี้…”
ฮันซูยองแตกต่างไปจากคิมทกจา
“ฉันต้องก าจัดพวกน่ารังเกียจพวกนี้”

ในสภาพนี้ ลีฮุนซึงจะต้องถูกโจมตีที่หลังศีรษะโดยคนพวกนี้
แน่ๆ ความตายของเขาจะส่งผลอย่างรุนแรงต่อสถานการณ์
ร่างแยกจ านวนมากเริ่มล้อมร่างของฮันซูยองไว้
ลีฮุนซึงรีบก้าวออกมา “ธ-เธอจะท าอะไร?”
เธอประกาศ “หลบไป ฉันจะฆ่าพวกมัน”
“พวกเธอไม่ใช่คนเลว”
ลีฮุนซึงไม่หลบ เขาดูไม่ได้ถูกหลงเสน่ห์ แต่เขาก็ยืนนิ่งอยู่กับที่
ถ้าเธอคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ นี่แหละคือลีฮุนซึง พิงค์คิดส์มองลีฮุ
นซึงด้วยสายตาที่ประทับใจ
ฮันซูยองพูดออกมาด้วยความหงุดหงิด “ฉันจะฆ่านายนะถ้าไม่
หลบ”
“ฮันซูยอง ฉันรู้ว่าเธอแข็งแกร่ง แต่ใจเย็นลงก่อน ฉันเองก็
มั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเองเหมือนกัน”

“งั้นก็ลองดูสิ”
ร่างแยกพุ่งเข้าใส่ลีฮุนซึงในขณะที่ฮันซูยองพุ่งเข้าหาพิงค์คิดส์
“ตายซะไอ้พวกบ้า!”
“เธอจะท าแบบนี้ไม่ได้นะ!”
“ว๊ากกก! ช่วยพวกเราด้วยฮุนซึง!”
ลีฮุนซึงเรียกใช้การแปลงร่างโลหะและเริ่มสังหารร่างแยกของ
ฮันซูยองด้วยความแข็งแกร่งอันมหาศาล ฮันซูยองอดไม่ได้ที่จะ
หลั่งเหงื่อกับความเสียหายจ านวนมหาศาล
‘เขาคือดาบเหล็กจริงๆ’
เธอสังเกตเห็นว่าพิงค์คิดส์ก าลังคิดจะหนี ในสภาพนี้ เธอคงจะ
พลาดไป มันไม่มีอะไรดีเกี่ยวกับการปล่อยคนพวกนี้ให้มีชีวิตอยู่
ในเมื่อเธอสร้างความเป็นศัตรูไปแล้ว

‘ฉันจะท ามัน’
เธอถูกบังคับให้ต้องใช้อาวุธลับ ฮันซูยองยิ้มอย่างขมขื่นให้กับ
ลีฮุนซึง “นายอยากเห็นโชว์ดีๆ ไหม?”
ในวินาทีต่อมา ร่างแยกของฮันซูยองที่ล้อมลีฮุนซึงไว้ก็ถอด
เสื้อผ้าออก ผิวขาวของเธอถูกเปิดเผยออกมา ลีฮุนซึงหน้าขึ้นสี
ในขณะที่เขาหลับตาไว้และขดตัว
“ว๊ากกกกก! นี่มันอะไรกัน?”
ฮันซูยองเหยียบร่างของลีฮุนซึงและทะยานไปข้างหน้า
“สาวเปลือยไง!”
ฮันซูยองบินผ่านอากาศและเล็งมีดสั้นของเธอไปยังด้านหลัง
ของพิงค์คิดส์ที่ก าลังวิ่งหนี
“ธ-เธอ…!”

“อ๊ากก!”
‘ยุนวูชุน อายุ 41 ปี ผู้ด าเนินการฟาร์มเหรียญ’
สมาชิกคนอื่นๆ ของพิงค์คิดส์กรีดร้องออกมาเมื่อเห็นเพื่อนที่
ก าลังจะตาย
“เชี่ย! พวกเราไม่ได้ท าอะไรผิด!”
ฮวังมินยู อายุ 43 ปี ค้ามนุษย์และ… อะไรเนี่ย?’
มีดสั้นของเธอกรีดล าคอของเขา การเปลี่ยนร่างของพิงค์คิดส์
ถูกปลดปล่อย เผยให้เห็นตัวจริงของพวกเขา
“ป-ปล่อยฉันไป! ปล่อยฉัน!”
‘บังทักโฮ อายุ 39 ปี เด็กๆ ในตอนที่สาม… แล้วก็!’
ทันใดนั้นเอง มันก็เหลือเพียงพิงค์คิดส์คนเดียว ฮันซูยองขมวด
คิ้วเมื่อเธอเห็นคนวัยกลางคนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

‘คนๆ นี้ท าอะไร?’
ฮันซูยองสงสัยอยู่ครู่หนึ่งและก าลังจะสังหารพิงค์คิดส์คน
สุดท้าย แต่พลังเวทมนตร์ก็พุ่งมาจากอีกทางและขวางมีดสั้น
ของเธอไว้
จากนั้นก็มีเสียงที่ชัดเจนดังออกมา “เธอท าผิดพลาดไป”
“…อะไรนะ?”
“เธอไม่ควรฆ่าคนๆ นี้ เขาจ าเป็นส าหรับแผนของฉัน”
เธอหันหน้าไปและถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ฮันซู
ยองหัวเราะ “นายมาสายนะ คิมทกจา”