มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 153 – ปราสาททมิฬ (4)

ฮันซูยองได้ยินเรื่องราวของผมและพึมพ าในลักษณะตะลึง “…
นายกลายเป็นกลุ่มดาวไปจริงๆ เหรอ?”
อวตารเมื่อไม่กี่วันก่อนได้ปรากฏตัวขึ้นในฐานะกลุ่มดาวอย่าง
กะทันหัน แน่นอนว่ามันแปลก ฮันซูยองไม่ได้อ่านอะไรเกี่ยวกับ
การที่อวตารได้ถูกก าเนิดใหม่เป็นกลุ่มดาว
“ใช่ ฉันเป็นกลุ่มดาว”
“จริงเหรอ?”
“ใช่”
ตาของฮันซูยองนั้นเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “…มันง่ายขนาดนั้น
เลย?”

ผมอยากจะบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ฮันซูยองก็ไม่ฟัง
“เชี่ย ในตอนนี้นายก าลังมองพวกเราจากด้านนอกสถานการณ์
และสนับสนุนพวกเรางั้นเหรอ?”
“ไม่ใช่แบบนั้น ฉันกลายเป็นกลุ่มดาวในระหว่างสถานการณ์
ดังนั้นฉันก็ต้องเข้าร่วมในสถานการณ์ต่อไป”
“แล้วมันต่างกันยังไง? ฉันบอกอะไรไม่ได้เลย”
อันที่จริงแล้ว ผมก็ไม่รู้สึกว่ามันเป็นของจริงเหมือนกัน การยืม
เรื่องราว การแลกเปลี่ยนกับกลุ่มดาวและเนบิวลา การเปลี่ยน
ท่าทีของกลุ่มดาวที่มีต่อผม…
[กลุ่มดาวบางกลุ่มอิจฉาการเติบโตของคุณ]
[กลุ่มดาวบางกลุ่มคัดค้านว่าคุณมีค าขยาย]
[กลุ่มดาวบางกลุ่มแสดงความเกลียดชังต่อคุณ]

ไม่ว่ายังไง กลุ่มดาวก็มีความอิจฉาอยู่ ท าไมพวกเขาถึงได้รีบ
ร้อนขนาดนี้? ถึงกระนั้นก็เถอะ มันก็มีบางสิ่งที่ผมสามารถท าได้
ในตอนนี้
[คุณจ้องมองกลุ่มดาวอื่น]
[กลุ่มดาวบางกลุ่มจ้องมองคุณด้วยความประหลาดใจ!]
[กลุ่มดาวบางกลุ่มพ่นโค้กที่พวกเขาก าลังดื่มด้วยความ
ประหลาดใจ!]
[200 เหรียญถูกใช้ไปเพื่อส่งข้อความทางอ้อม]
…ตามที่คาดไว้ ข้อความก็ต้องเสียเงิน มันสนุก แต่ผมต้องใช้มัน
ในปริมาณที่พอเหมาะ
ฮันซูยองจ้องมาที่ผมด้วยปากที่เปิดอ้าออก “น-นายคือคนใน
ข้อความ? กลุ่มดาวไร้นาม?”

“ใช่”
“มันเป็นเพราะนายยังไม่ได้เซ็นสัญญากับผู้สนับสนุนมาจนถึง
ตอนนี้?”
“ใช่”
“…ถ้าอย่างนั้นมันก็สายเกินไปแล้วส าหรับฉันสิ?”
“จะว่าแบบนั้นก็ได้”
ฮันซูยองขมวดคิ้วและเงยหน้าขึ้นมองอากาศ
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ อ่านใบหน้าของเธอ
ด้วยความลังเล]
ฮันซูยองถอนหายใจและมองมาที่ผม “เชื่อ… อิจฉา ยังไงก็
เถอะ ท าไมนายถึงยังไม่มีค าขยาย?”
“เรื่องนั้น…”

ท าไมผมถึงไม่มีค าขยายเหรอ? ค าตอบที่ถูกต้องคือผมไม่รู้
[การถ่ายทอดสดดวงดาวก าลังมองหาค าขยายที่เหมาะส าหรับ
กลุ่มดาวของคุณ]
อาจเป็นเพราะผมไม่ได้สะสมเรื่องราวมากพอ กลุ่มดาวที่ไม่มี
ค าขยายคล้ายคลึงกับการได้รับสัญชาติโดยไม่มีบ้าน
ฮันซูยองพึมพ า “นายมันจรจัด”
“…เรื่องที่ห้ายังไม่จบ บางทีฉันอาจจะมีค าขยายตามเวลาที่
เรื่องนี้จบลง”
[เรื่องที่ห้า ‘พระเมสสิยาห์เดียวดาย’ ก าลังด าเนินการอยู่]
เรื่องราวที่ห้าคือเรื่องที่ส่งผลเป็นอย่างมากต่อ ‘สถานะของกลุ่ม
ดาว’ ต าแหน่งของกลุ่มดาวจะขึ้นอยู่กับบทสรุปของเรื่องราวนี้
…อาจจะ

จากนั้นฮันซูยองก็โห่ “บู๊… คิมทกจา ท าไมจู่ๆ นายถึงดูเท่
ขนาดนั้น? งั้นนายสามารถเอาชนะยูจงฮยอคได้ไหม?”
ยูจงฮยอค ผมก าหมัดและคลายออก จากนั้นก็มีข้อความที่ผม
ไม่เคยเห็นมาก่อน
[ระวังผลกระทบ ‘พายุความเป็นไปได้’]
[การถ่ายทอดสดดวงดาวก าลังประเมินระดับของคุณ]
มันมีความรู้สึกคันๆ อยู่ที่ปลายนิ้วของผม นี่เป็นปัญหาส าหรับ
กลุ่มดาว ถึงกระนั้น ผมก็ยังสบายดีตราบใดที่ ‘การประเมิน’
ด าเนินการอยู่ การถ่ายทอดสดดวงดาวยังไม่ทราบข้อจ ากัดใน
ระดับที่เหมาะสมส าหรับผม
“ตอนนี้ฉันน่าจะเอาชนะเขาได้”
“…จริงเหรอ?”

ประเด็นคือค าว่า ‘ตอนนี้’ ตัวเอกก็เป็นตัวเอกอยู่วันยังค่ า ผม
สามารถเทียบเคียงกับการเติบโตของเขาได้ด้วยการกลายเป็น
กลุ่มดาว ผลประโยชน์ที่ยูจงฮยอคได้รับนั้นมหาศาลมาก
ผมสั่งเธอ “รีบคืนของมาเร็ว”
“ชิ เข้าใจแล้ว”
[อวตาร ‘ฮันซูยอง’ ได้ท าตามสัญญาแล้ว]
ผมได้เหรียญทั้งหมดและไอเท็มที่ผมทิ้งไว้กับเธอคืนมา ฮันซู
ยองถอนหายใจ “…แย่จริง ฉันรู้สึกรวยอยู่พักหนึ่งเลย”
“ฉันให้เธอ 20,000 เหรียญละกัน”
“ฉันให้ไปกว่า 600,000 เหรียญ แต่ได้กลับมาแค่ 20,000
เหรียญเนี่ยนะ”
“งั้นเธอเอา 20,000 เหรียญคืนมาก็ได้”

ฮันซูยองเย้ยหยันและหันหลังให้กับผม ผมได้ไอเท็มและเหรียญ
ของผมกลับมาจากฮันซูยอง
[เหรียญที่ครอบครอง: 684,353 เหรียญ]
ในระหว่างนี้ ผมเก็บเงินไว้เป็นจ านวนมาก มันไม่แปลกเลย
เนื่องจากผมท าเงินได้อย่างมั่นคงและเก็บเงินไว้ ในตอนนี้ที่ผม
เป็นกลุ่มดาว ผมจึงไม่ลังเลที่จะใช้เหรียญอีก เหรียญก าลังจะ
ส าแดงพลังที่แท้จริงของพวกมันนับจากนี้ไป
ถ้าอย่างนั้น… เอ๊ เดี๋ยวก่อน ผมลืมเรื่องส าคัญไปเลย “ฮันซูยอง
ปล่อยมันได้ยัง? มันเป็นการล่วงละเมิดทางเพศนะ”
“เอ่อ? ฉันลืมไปเลย”
ฮันซูยองยิ้ม และผมก็ขยับเข้าหาลีฮุนซึงที่ก าลังนั่งอยู่บนพื้น
พร้อมกับเอามือกุมศีรษะเอาไว้ ร่างแยกของฮันซูยองก าลัง
ระบ าเปลือยกายอยู่รอบๆ ลีฮุนซึง

[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ สั่นด้วยความกลัว]
…
「ดาบเหล็กแพ้ทางผู้หญิง」
มันมีประโยคแบบนี้อยู่ในหนทางเอาชีวิตรอด แต่ผมก็ไม่คิดว่า
มันจะรุนแรงขนาดนี้ นอกเหนือจากนั้น…
“…มันไม่ใช่ของจริง”
ร่างแยกของฮันซูยองเปลือยเปล่า แต่พวกมันก็ไม่มีส่วนส าคัญ
กล่าวอีกนัยหนึ่ง ลีฮุนซึงกลายเป็นแบบนี้เพราะเขาเห็นหุ่น
ฮันซูยองสังเกตเห็นความหมายของผมและหัวเราะออกมา
อย่างซุกซน “หืม… หมายความว่าไงกัน? นายเสียใจที่ไม่ได้เห็น
พวกมันเหรอ?”
“ฉันบอกแล้วไง ฉันไม่ชอบร่างกายที่น่าสงสารอย่างเธอ”

“…นายยังไม่เคยเห็นเลยนะ?”
“ฉันจ าเป็นต้องเห็นด้วยเหรอ?”
ผมเดินเข้าหาลีฮุนซึงและลูบหลังของเขา “ฮุนซึง นายโอเค
ไหม?”
“ทกจา”
เขาดูโง่เง่า แต่เขาก็ไม่บ้า ลีฮุนซึงมองมาที่ผมราวกับเขาเห็นผี
“ท าไมทกจา… นาย… ตายแล้วหนิ?”
ผมคิดว่าเขาอาจจะมีบาดแผลเกิดขึ้นจริงๆ ผมมองไปยังฮันซู
ยองด้วยความร าคาญ มันเป็นสถานการณ์ที่คล้ายกับการ์ตูน
แต่มันจะเป็นระเบิดที่รุนแรงส าหรับดาบเหล็ก ถ้าผมไม่ท าอะไร
ผิดในรอบนี้ ลีฮุนซึงอาจจะก้าวไปยังเส้นทางไหนก็ไม่รู้…
ในเวลานั้น ผมต้องให้เวลาเขาได้ฟื้นตัว จากนั้นเสียงอีกเสียงก็
ดังมาจากข้างๆ “ขอโทษนะ…”

“…?”
“ฉันไปได้ยัง?”
ผมเห็นสมาชิกคนสุดท้ายของพิงค์คิดส์ เธอมีใบหน้าที่งดงาม
และร่างกายเพรียวบาง เธอมีคิ้วและแก้มที่พอเหมาะ ใครจะ
เชื่อว่าคนๆ นี้จะเป็นตาลุงวัย 40 ปี
“นายชื่ออะไร?” ผมถาม
“ซ-ซอลอินะ”
“นั่นไม่ใช่ชื่อจริงของเขา”
เธอลังเลก่อนที่จะบอกชื่อที่แท้จริง “…ฉันคือคิมยงพัล”
พิงค์คิดส์ คิมยงพัล ผมเจอคนที่ใช่แล้ว
ฮันซูยองเดาะลิ้นของเธอ “…ท าไมนายถึงเก็บเขาไว้ พิงค์คิดส์
มันพวกคนเลวหนิ?”

“ยัง พวกเขา ‘จะกลาย’ เป็นคนเลว ถ้าเธออ่านดีๆ เธอก็น่าจะ
รู้ว่าเดิมทีพิงค์คิดส์มีสามคน”
“แต่นี่มีสี่… เอ๊ะ?”
ผมอธิบาย “ลุงคนนี้ตายก่อนที่พวกเขาจะท าแบบนั้น”
“…งั้นฉันเลยจ าเขาไม่ได้สินะ?”
“คิมยงพัลเดิมทีนั้นเป็นคนบริสุทธิ์ ดังนั้นเขาจึงเป็นคนแรกที่
ตายในพิงค์คิดส์”
คิมยงพัลขัดจังหวะ “ขอโทษนะ พวกนายก าลังคุยอะไรกัน…”
“เงียบไป”
ฮันซูยองขมวดคิ้วใส่เขา “คนๆ นี้คือคนบริสุทธิ์?”
“ใช่”
ผมเองก็ไม่อยากจะเชื่อ มันเป็นการตั้งค่าในหนทางเอาชีวิตรอด

[กลุ่มดาวที่ชอบเปลี่ยนเพศพยักหน้า]
[กลุ่มดาวที่ชอบเปลี่ยนเพศอ้างว่าไม่มีคนเลวในหมู่คนที่ชอบ
เปลี่ยนเพศ]
อันที่จริง คิมยงพัลรอดชีวิตมาได้จนถึงทุกวันนี้โดยที่ไม่ฆ่าใคร
เลย แม้แต่ในสถานการณ์แรก
ผมคิดถึงวิธีฆ่าแมลงได้ในสถานการณ์แรกก็เพราะมีแบบอย่าง
มาจากคิมยงพัลที่บังเอิญเหยียบมดไปและรอดชีวิตมาได้
แน่นอนว่าคิมยงพัลไม่ได้รู้เลยว่าท าไมเขาถึงรอดมาได้
เขาคือคนที่โชคดีรอดชีวิตมาได้ นี่คือคิมยงพัลแห่งพิงค์คิดส์
ฮันซูยองพึมพ าเหมือนกับว่าเธอไม่อยากจะยอมรับมัน “บ้า
เอ้ย… แล้วไง? นายช่วยเขาไว้เพราะเขามีประโยชน์งั้นเหรอ?”
“ใช่”

“งั้นตอนนี้เอาไง?”
“พวกเราต้องท าลายสถานการณ์อีกครั้ง”
“นายรู้ไหมว่านี่มันสถานการณ์อะไร?”
แน่นอนว่าผมรู้ ผมรู้มันดี
“มันเป็นสถานการณ์สุดท้ายก่อนการปลดแอกโซลโดม”
สถานการณ์ที่เก้า ปราสาททมิฬ ในสถานการณ์นี้ สิ่งมีชีวิตที่ไม่
เคยปรากฏมาก่อนจะอุบัติขึ้น
ผมมองดูลีฮุนซึงที่ยังตัวสั่นด้วยความกลัว ลีจีฮเยที่ไม่ได้สติ
และชินยูซองที่ก าลังดูแลลีกิลยังที่ได้รับบาดเจ็บ
บางทีเพื่อนๆ คนอื่นของผมอาจจะยังมีชีวิตอยู่สักที่ มันมีจางฮี
วอนอยู่ ดังนั้นพวกเขาคงจะไม่พ่ายแพ้ที่ชั้นหนึ่งง่ายๆ
“ชั้นแรกเป็นแค่ขนม นรกที่แท้จริงคือชั้นที่สอง”

หน้าต่างพิเศษในปราสาทแสดงให้เห็นถึงภูมิทัศน์ภายนอก ฝูง
ชนก าลังเคลื่อนไปรอบๆ กรุงโซล น่าเสียดาย มันไม่มี ‘การ
เสียสละที่ยิ่งใหญ่ที่สุด’ อยู่ และการต่อสู้ก็ปะทุออกมา ท าให้
ครึ่งหนึ่งของโซลกลายเป็นข้ารับใช้ปีศาจ
อวตารแห่งโซลตะโกนออกมาด้วยความเศร้าใจ ความสิ้นหวัง
ได้ปกคลุมกรุงโซลแล้ว แต่ ‘เรื่องราว’ ก็ยังขาดไปอยู่ เรื่องราว
ขาดแคลนอยู่เสมอ
โดเกบิต้องการแสวงหาความคับข้องใจมากกว่านี้ กลุ่มดาวต่าง
โหยหาเรื่องราวที่เร้าใจมากขึ้น
ฮันซูยองจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วพูดออกมา “มันเป็น
จินตนาการที่น่าเบื่อหน่าย ผู้เสื่อมถอย ผู้หวนคืน ผู้กลับชาติมา
เกิด ตอนนี้ก็ปีศาจอีกเหรอ?”
“คนก็อปอย่างเธอพูดอะไรแบบนี้ออกมาเหรอ…”

“เฮ้ ฉันบอกนายไปสองครั้งแล้วนะ…”
ผมล้อเล่นตามปกติและจริงจังขึ้นมา “ฮันซูยอง”
“อะไร?”
“ถ้าเธอเป็นนักเขียนหนทางเอาชีวิตรอด…”
“ฉันไม่ได้เขียนขยะนั่น”
“แค่สมมติ”
ฮันซูยองที่ก าลังไม่พอใจเม้มปาก “…ถ้าฉันเป็นนักเขียน?”
“ถ้าเธอเป็นนักเขียนหนทางเอาชีวิตรอด ท าไมเธอถึงได้สร้าง
โลกนี้ขึ้นมา”
“ฉันจะรู้ได้ไง?”
“เธอเองก็เป็นนักเขียน”

“นักเขียนชั้นเยี่ยมอย่างฉันจะรู้ความคิดของนักเขียนชั้นสามได้
ยังไง?”
…ผมมันโง่ที่ไปถามเธอ ฮันซูยองพูดต่อ “ฉันควรจะถามนาย
มากกว่า”
“…อะไร?”
ผมสบเข้ากับสายตาของฮันซูยอง ผมไม่อาจอ่านฮันซูยองได้
แม้ว่าผมจะมีมุมมองนักอ่านพระเจ้า ถึงกระนั้นผมก็ดูเหมือนจะ
เข้าใจเล็กน้อย คนที่อ่านเรื่องราวมาอาจมีความคิดที่คล้ายกัน
“นายรู้จุดจบของโลกใบนี้ใช่ไหม?”
ฮันซูยองถามออกมา และเช่นเคย ผมก็ไม่ตอบ
ฮันซูยองจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างราวกับว่าเธอรู้ว่าจะไม่ได้
ค าตอบ จากนั้นเธอก็ถามอีกค าถาม “…ท าไมสถานการณ์ถึงมี
อยู่?”

ผมจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง
ท้องฟ้าอันมืดมิดเหนือกรุงโซลที่ถูกท าลายสามารถมองเห็นได้
มันเป็นเพราะผมกลายเป็นกลุ่มดาวงั้นเหรอ? ท้องฟ้าไม่
เหมือนกับเมื่อก่อนเลย
กลุ่มดาวจ านวนนับไม่ถ้วนก าลังถักทอท้องฟ้าอยู่ การ
ถ่ายทอดสดดวงดาวก าลังโอบกอดกลุ่มดาว พวกเขาเป็นกลุ่ม
ดาวที่ไม่สามารถติดต่อได้แม้ว่าจะอยู่ใกล้มาก
แม้จะมีดวงดาวมากมายส่องแสงอยู่…
มันมีหุบเหวที่อยู่ไกลออกไปซึ่งไม่สามารถลบออกไปได้ ผมรู้สึก
เหมือนได้ค้นพบบางสิ่ง
กลุ่มดาวยืนยงอยู่เสมอไหม? ท าไมพวกเขาถึงหมกมุ่นกับเรื่องนี้
มาก?

ผมสลัดความรู้สึกห่างเหินนี้ออกไปและพูดออกมา”บางที่ สถานการณ์…