มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 157 – สุสานแห่งสถานการณ์ (2)

เขาไม่ได้พบกับยูซานอามาหนึ่งสัปดาห์แล้ว และเธอก็ดูซูบ
ผอมลงไปกว่าเดิม อย่างไรก็ตาม ดวงดาของเธอก็สุกใสกว่า
ปกติ
“ดูเหมือนว่าเธอจะได้สืบทอดเรื่องราวดีๆ มานะ”
ยูจงฮยอคค่อยๆ ชักดาบออกมา ชั้นสองของปราสาททมิฬเป็น
เวลาที่เหมาะส าหรับการชิงเรื่องราวของคนอื่น เรื่องราวของยู
ซานอาน่าจะคุ้มค่า
‘ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้อยู่ที่นั่นในการเสื่อมถอยครั้งก่อนของฉัน’
เขาช่วยเธอไว้เมื่อครั้งล่าสุดเพราะสถานการณ์ แต่เขาไม่
สามารถทิ้งความไม่มั่นคงไว้ได้ตลอดกาล องค์ประกอบหนึ่ง

ในคิมทกจาก็เพียงพอแล้ว ยูซานอายกมือขึ้นและก้าวถอยไป
“ฉันไม่ได้มาเพื่อสู้”
“แล้วเธอมาที่นี่ท าไม?”
“ฉันต้องการความช่วยเหลือของนาย”
“ฉันบอกว่าอย่ามายุ่งกับฉันอีก ฉันช่วยเธอในตอนนั้นก็เพราะ
จะใช้หนี้คิมทกจา”
“มันเกี่ยวข้องกับคิมทกจา”
จิตสังหารของยูจงฮยอคลดลงเล็กน้อย “เธอหมายความว่า
ยังไง?”
พลังงานที่กดทับลงบนร่างกายของเธอหายไป และยูซานอาก็
พูดออกมา”ในสถานการณ์นี้ คิมทกจาก าลังจะตาย”

คิมทกจาจะตายเหรอ? ยูจงฮยอคหัวเราะ “คิมทกจาสามารถ
ฟื้นคืนชีพได้ ฉันคิดว่าฉันบอกเธอไปแล้วนะ เธอไม่ได้ยิน
เหรอ?”
ยูจงฮยอคสามารถคาดเดาความสามารถของคิมทกจาได้ใน
ระดับหนึ่ง มันไม่ใช่การฟื้นคืนชีพที่ไม่สิ้นสุด แต่คิมทกจาคงจะ
สามารถมีชีวิตรอดต่อไปได้อีกสองสามครั้ง ดังนั้นชีวิตของคิ
มทกจาคงจะไม่ถูกคุกคามในตอนนี้
“ตอนนี้เขาน่าจะฟื้นขึ้นมาแล้ว… เธอยังไม่ได้เจอเขาอีกเหรอ?”
คราวนี้ดวงตาของยูซานอาสั่น ถึงกระนั้นเธอก็ไม่ยอมแพ้และ
พูดออกไปอีกครั้ง
“มันไม่ใช่แบบนั้น ถ้านายปล่อยไปแบบนี้ ทกจาจะตายจริงๆ”
“…เธอรู้ได้ยังไง?”
“ฉันเห็นมัน”

“เธอเห็นมัน?”
วินาทีต่อมา ด้ายขนาดยักษ์ก็ปรากฏขึ้นด้านหลังของยูซานอา
มันไม่ใช่ด้ายจากเอรีแอดเน่
เมื่อมองเข้าไปใกล้ๆ มันไม่ใช่ด้ายที่ท ามาจากเส้นด้าย มันมา
จากเส้นสายเล็กๆ เส้นสายเหล่านี้มาจากเรื่องราวจ านวนนับไม่
ถ้วน ยูจงฮยอครู้ว่าตัวตนของด้ายในอากาศที่ก าลังไหลอยู่
เหมือนกับแผ่นผ้าของโชคชะตาขนาดใหญ่
เขารู้ แต่ก็อดประหลาดใจไม่ได้ นี่คือสัญลักษณ์ของเทพีแห่ง
โชคชะตาทั้งสาม มอยเร
ยูจงฮยอคคิดเกี่ยวกับมัน “เธอขโมยค าท านายจากกลุ่มดาวมา
เหรอ?”
ยูซานอาพยักหน้าเบาๆ

ยูจงฮยอคที่ก าลังโมโหตะโกนออกมา “เธอรู้ไหมว่าท าอะไรลง
ไป โชคชะตา…”
“ฉันรู้! นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันมาขอความช่วยเหลือจากนาย”
ความคิดของยูจงฮยอคนั้นซับซ้อน ‘โชคชะตา’ ของมอยเรนั้น
ไม่ใช่พลังที่เรียบง่ายอย่างการเห็นอนาคต แต่มันเป็นค า
พยากรณ์ที่มาจาก ‘ข้อสรุป’ ผ่าน ‘ข้อมูลจ านวนมหาศาล’
อนาคตที่สมเหตุสมผลที่สุดจะถูกคาดการณ์ผ่านการผสมผสาน
เรื่องราวต่างๆ นับไม่ถ้วน ด้วยวิธีนี้ ‘โชคชะตา’ จึงไม่ได้
สมบูรณ์แบบและดูเหมือนมันจะสามารถเปลี่ยนได้ แต่ก็ไม่เคย
เกิดขึ้นมาก่อน
จนถึงตอนนี้ ค าท านายของโอลิมปัสไม่เคยผิดพลาดมาก่อน แม้
แต่ซุส มหาเทพแห่งโอลิมปัสก็ไม่อาจหลบหนีไปจากชะตา
กรรมของเขาได้ มันเป็นเพราะในช่วงเวลาที่ค าท านายถูกสร้าง

ขึ้น ความเป็นไปได้ทั้งหมดของโอลิมปัสก็ถูกน ามาใช้เพื่อ
ตระหนักถึงโชคชะตานี้
“โปรดหยุดคิมทกจาด้วย มิฉะนั้น…” ยูซานอาไม่อาจพูดได้จน
จบ ประกายแสงรอบๆ ตัวของเธอปิดปากของเธอไว้
อย่างไรก็ตาม ยูจงฮยอคก็สามารถอ่านข้อความที่อยู่ด้านหลัง
ของเธอได้อย่างชัดเจน
「อวตารคิมทกจาจะถูกสังหารโดยคนที่เขารักมากที่สุด」
***
“ว้าว ที่ราบกว้างมาก!”
“นี่คือปราสาททมิฬจริงๆ เหรอ?”
ลีฮุนซึงจ้องมองไปยังเส้นขอบฟ้าด้วยความชื่นชม ทุ่งกว้าง
ใหญ่และพื้นที่ป่าแผ่ขยายออกไปต่อหน้าพวกเรา แม่น้ าที่มีออ

ร่าลางร้ายไหลผ่านใจกลางของที่ราบ แม่น้ าสายนี้เป็นแม่น้ า
สาขาของแม่น้ าฟีนิกซ์
ในที่สุดพวกเราก็มาถึงชั้นที่สองของปราสาททมิฬ
“ถูกต้อง นี่คือชั้นสอง มันเป็นสถานที่ที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง
จากชั้นแรก”
ไม่เหมือนกับชั้นแรกที่สถานการณ์ใหม่ก าลังด าเนินการอยู่ ชั้น
ที่สองเป็นสถานการณ์ที่กินเวลามาเนิ่นนาน
ผมสามารถเห็นการปรากฏตัวของอวตารบางคนได้จาก
ระยะไกล พวกเขาคืออวตารแห่งกรุงโซลที่เพิ่งเข้ามายังชั้นนี้
กับพวกเรา
อวตารไม่ตอบสนองเมื่อพวกเขาเห็นพวกเรา เมื่อมองใกล้ๆ
พวกเขาก าลังรับค าแนะน าจากโดเกบิอยู่

[…ขอแสดงความยินดีกับอวตารใหม่ทุกคนที่มาถึงชั้นที่สอง ที่
ราบอเวจีคือโอกาสที่พวกเจ้าจะท าได้ทุกอย่าง]
มันเป็นโดเกบิที่มีน้ าเสียงแปลกๆ ซึ่งผมไม่เคยเห็นมาก่อน มันมี
รูปร่างหน้าตาแก่อย่างเห็นได้ชัด มันคือโดเกบิที่ดูเหมือนจะ
ท างานให้กับส านักงานมานานมากแล้ว
มันเป็นธรรมดาที่มันจะรับผิดชอบในสถานการณ์นี้ โดเกบิที่ถูก
ลดระดับจะได้รับมอบหมายในสถานการณ์นี้
ผมเปิดสมาร์ทโฟนและพบข้อมูลเกี่ยวกับปราสาททมิฬชั้นที่
สองในหนทางเอาชีวิตรอด
「ที่ราบอเวจี โดเกบิเรียกมันว่าเป็นสุสานแห่งสถานการณ์
」
…สุสานแห่งสถานการณ์ ค าพูดที่ท าให้ผมรู้สึกสดชื่นขึ้นมา ผม
มาไกลขนาดนี้แล้ว

ฮันซูยองฟังโดเกบิและพูดออกมา “ไอ้บ้านั่นอีกแล้ว โอกาส
อะไร? มันคงจะปรับระดับความยากในทันทีที่โกรธ”
มันไม่ใช่แค่เธอ อวตารคนอื่นๆ ก็เริ่มคุ้นเคยกับโดเกบิ และพวก
เขาก็มองดูด้วยความไม่ไว้วางใจ นี่เป็นสถานการณ์ที่เก้าและไม่
มีทางที่พวกเขาจะเอะอะกับโอกาส
โดเกบิหัวเราะราวกับว่ามันรู้ว่าพวกเขาก าลังคิดอะไรอยู่
[ไม่ต้องห่วง มันจะไม่มีการแทรกแซงจากโดเกบิในสถานการณ์
นี้ ไม่ว่าเรื่องราวจะน่าสนใจหรือน่าเบื่อ พวกเราก็จะไม่แตะต้อง
มัน]
อวตารพากันบ่น จนถึงตอนนี้โดเกบิก็ไม่เคยพูดอะไรแบบนี้
ออกมาก่อนเลย พวกมันต้องการเรื่องราวที่น่าตื่นเต้นมากขึ้น
กว่าเดิมเสมอ ท าไมจู่ๆ พวกมันจะไม่เข้ามาแทรกแซง?
“แกก าลังวางแผนบ้าอะไรอยู่?”

“หมายความว่าไง?”
[ข้ารู้ว่าพวกเจ้าเหนื่อยจากสถานการณ์นี้ ถึงกระนั้น ข้าก็ยัง
ต้องบอกความจริงแก่พวกเจ้า]
[สถานการณ์หลักที่ได้รับการอัพเดทมาถึงแล้ว!]
+
[สถานการณ์หลัก #9 – ????]
ประเภท: หลัก
ความยาก: ???
เงื่อนไขการเคลียร์: ?
จ ากัดเวลา: –
สิ่งตอบแทน: ไม่มี

ความล้มเหลว: –
+
เงื่อนไขทั้งหมดเป็นแบบส่วนตัวและไม่มีการจ ากัดเวลาหรือ
เงื่อนไขความล้มเหลว อวตารที่ไม่เคยได้รับสถานการณ์เช่นนี้
มาก่อนสับสนมาก
“อะไรกัน? ไม่มีอะไรถูกเปิดเผยเลย?”
“แกก าลังพยายามท าบ้าๆ กับพวกเราด้วยสถานการณ์บัดซบนี่
อีกเหรอ?”
โดเกบิหัวเราะให้กับปฏิกิริยาอันรุนแรงของเหล่าอวตาร
[จนถึงตอนนี้พวกเจ้าท าเพื่ออะไรกัน? เพื่อครอบครัวหรือ
สหาย? เพื่อที่จะแข็งแกร่งขึ้น? หรือเพื่อที่จะปกครองผู้อื่น? แต่
ละคนก็มีค าตอบของตัวเอง ในความคิดของข้า มันโกหกทั้งเพ
พวกเจ้ามาที่นี่เพราะพวกเจ้า ‘ไล่ตาม’ สถานการณ์]

ดวงตาของเหล่าอวตารสั่นไหว
โดเกบิพูดต่อ [อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ในอนาคตจะยากขึ้น
จนก้าวข้ามไปได้ด้วยความคิดเช่นนั้นเหรอ? ความคิดแบบนี้คง
ไม่อาจอยู่รอดต่อไปได้ในการถ่ายทอดสดดวงดาว ดังนั้น
สถานการณ์นี้จะไม่ขออะไรเลย]
สถานการณ์ที่ไม่ต้องการอะไร ร่างกายของอวตารสั่น
[ไม่มีการจ ากัดเวลาหรือเงื่อนไขการล้มเหลว ไม่มีอะไรให้เสีย
พวกเจ้าต้องค้นหาเงื่อนไขการเคลียร์ด้วยตัวเอง เฉพาะ
สิ่งมีชีวิตที่ต้องการเล่าเรื่องราวของตัวเองเท่านั้นที่จะสามารถ
ก้าวไปข้างหน้าได้ หุหุ ข้าสงสัยเหลือเกินว่าจะมีสักกี่คนที่เลือก
แบบนี้? ข้าภาวนาให้พวกเจ้าไม่หลับไหลอยู่ใน ‘สุสาน’ นี้ละ
กัน]

โดเกบิหายตัวไปพร้อมกับค าพูดเหล่านี้ อวตารต่างพากันเหม่อ
และเริ่มเอะอะโวยวายออกมา มันเป็นภาพที่แปลกประหลาด
นี่เป็นสันติมากกว่าสถานการณ์ใดๆ แต่อวตารก็ดูเหมือนะไม่
สบายใจ มันเหมือนคนมีความสุขมากกว่าเมื่อมีเป้าหมายที่
เป็นไปไม่ได้
ลีฮุนซึงถาม “ทกจา? นี่มันอะไรกัน?”
ลีฮุนซึงสับสนมาก เขาเต็มไปด้วยแรงจูงใจที่จะเพิ่มอันดับของ
ตัวเอง แต่สถานการณ์ที่ไม่มีเงื่อนไขอะไรกลับปรากฏขึ้น เขา
ต้องหมดก าลังใจแน่ๆ ในทางกลับกัน ผมกลับกังวลเล็กน้อย
สถานการณ์นี้อาจจะกลายเป็นสถานการณ์ที่อันตรายที่สุด
ส าหรับปาร์ตี้ของผม ในขณะที่ผมก าลังจะพูด มันก็มีเสียงดัง
ออกมาจากทางด้านหลัง
“เอ่อ… นี่มันที่ไหนกัน?”

ลีจีฮเยกับลีกิลยังตื่นแล้ว
***
ลีจีฮเยตกใจมากหลังจากรู้ว่าอันดับของเธออยู่ที่ 98,761
“ฉันไม่เคยได้อันดับขนาดนี้มาก่อนเลยแม้แต่ในการสอบ…”
แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องโกหก ตามหนทางเอาชีวิตรอด ลีจีฮเย
เป็นคนเรียนไม่เก่ง
“…พี่ทกจา?” ลีกิลยังกระโดดเหมือนกับตั๊กแตนในทันทีที่เขา
เห็นผม จากนั้นเขาก็ขดตัวและแสร้งท าเป็นสงบ “ผมรู้อยู่แล้ว
ว่าพี่ยังไม่ตาย ผมเชื่อในตัวพี่มาตลอด!”
ลีจีฮเยแหย่เขา “ไอ้หนู นายพูดอะไรน่ะ? นายร้องไห้หนักจนน้ า
หูน้ าตาไหล”

“ร้องไห้?” ลีกิลยังเถียงว่าเขาไม่เคยร้องไห้และบอกว่าเขาย่อม
รู้ว่าผมยังมีชีวิตอยู่
10 นาทีต่อมา ลีกิลยังก็ไม่อาจควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้อีก
เขาสะอื้นเล็กน้อยและพุ่งเข้ามากอดต้นขาของผม
“…สถานการณ์ที่ไม่มีสถานการณ์?” ลีจีฮเยได้ยินค าอธิบาย
และถามด้วยสีหน้าสับสน
“พวกเราจะเคลียร์มันยังไง?” ลีฮุนซึงเป็นกังวล
“มันมีอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่า? พวกเราจะสามารถเคลียร์
สถานการณ์ได้ถ้าพวกเราเจอเงื่อนไขลับ”
“ฉันเดานะ? ถ้าพวกเราร่วมมือกัน…”
ผมยิ้มอย่างขมขื่นเมื่อผมเฝ้ามองลีจีฮเยและลีฮุนซึง แน่นอนว่า
ความเรียบง่ายนั้นมีประโยชน์ อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ใช่ทุกคนที่
เรียบง่าย

“ขอโทษนะ… พวกเราต้องเคลียร์มันจริงเหรอ?” มันเป็นคิม
ยงพัลที่พูดออกมา
ลีจีฮเยสงสัย “ผู้หญิงคนนี้ใครกัน?”
“เธอก็แค่… ผู้หญิงที่บังเอิญมากับพวกเรา”
ผมขี้เกียจเกินกว่าจะอธิบาย เธอคงจะไม่เชื่อถ้าผมบอกว่าคนๆ
นี้คือตาลุงวัย 40
ในขณะเดียวกัน คิมยงพัลก็พูดติดๆ ขัดๆ “ค-แค่ มันก็ไม่
เป็นไรหนิที่พวกเราจะอยู่แบบนี้? ถ้าพวกเราเคลียร์มัน…”
“จู่ๆ พูดบ้าอะไรออกมาเนี่ย?”
“…ธ-เธอรู้ไหมว่าจุดจบของสถานการณ์คืออะไร?”
คิมยงพัลเจาะเข้ามาถึงจุดส าคัญอย่างไม่คาดคิด ผมไม่ได้
คาดหวังว่าเขาจะพูดประโยคนี้ออกมา

ลีจีฮเยสับสน “อะไร?”
“ฉ-ฉันไม่รู้ว่ามันจะดีหรือไม่ถ้าพวกเราจะท าแบบนี้กับ
สถานการณ์ต่อไป… ในตอนที่สถานการณ์เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง
พวกเราก็เป็นได้แค่ของเล่นของกลุ่มดาว แม้ว่าพวกเราจะ
เคลียร์สถานการณ์นี้ พวกเราก็ไม่รู้ว่าต่อไปจะเป็นยังไง พ-พวก
เราสามารถตายได้ทุกเมื่อ”
การแสดงออกของสมาชิกปาร์ตี้ถูกรบกวนโดยค าพูดของคิม
ยงพัล มันเป็นเพราะเขาพูดถูก
ไม่มีใครรู้ว่าสถานการณ์เหล่านี้จะจบลงยังไง ไม่มีใครรู้ว่าพวก
เราจะตายเมื่อไหร่และยังไง ทุกคนได้วิ่งมาถึงจุดนี้เพราะพวก
เขาจะตายถ้าไม่เคลียร์สถานการณ์
อย่างไรก็ตาม สถานการณ์นี้ไม่ได้มีข้อจ ากัดเหล่านั้น

ลีจีฮเยเม้มปากของเธอ “แล้วไง? เธอจะอยู่ที่นี่เหรอ? เธอคิดว่า
นี่มันที่ไหนกัน? มันเป็นสถานที่อันตรายที่ปีศาจเดินอยู่
รอบๆ…!”
ก่อนที่ลีจีฮเยจะพูดจบ มันก็มีปีศาจตัวใหญ่เริ่มมารวมตัวกันบน
ที่ราบ พวกมันเป็นปีศาจระดับสูงกว่าระดับห้า ลีจีฮเยหัวเราะ
ราวกับว่าเธอคาดไว้แล้ว
“ดูสิ พวกมันมาแล้ว”
“ทุกคนมารวมกัน!”
อวตารที่อยู่ใกล้ๆ มารวมตัวกันรอบๆ พวกเรา ปีศาจที่ก าลัง
เข้ามาคือปีศาจระดับสี่ หมีปีศาจ มันมีประมาณ 20 ตัว พวก
เราสามารถเอาชนะพวกมันได้ถ้าผมใช้ปล่อยกระแสไฟฟ้าและ
สมาชิกปาร์ตี้ของผมร่วมมือกัน
แน่นอนว่าอวตารคนอื่นๆ ไม่รู้พลังของผมและรู้สึกสิ้นหวัง

“มอนสเตอร์พวกนี้…”
ในเวลานั้นเองก็มีแสงเจิดจ้าส่องมาจากอีกด้านของหมีปีศาจ
มันเป็นเปลวเพลิงสีขาว หมีปีศาจแผดเสียงในขณะที่พวกมัน
ถูกเผาด้วยเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ ความสามารถอันทรงพลังใน
การสังหารปีศาจระดับสี่? อักขระนี้…
“พี่สาว!” ลีจีฮเยตะโกนออกมา
มันย่อมเป็นระเบิดเพลิงอเวจีของจางฮีวอน จางฮีวอนเจอพวก
เราและท าสีหน้าตกใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เธอตกใจเมื่อได้เห็น
ผม
ผมโบกมือให้เธอที่ก าลังพยักหน้าอย่างลังเล มันมีความไม่
สบายใจอยู่ในสายตาของเธอ
…อะไร? จางฮีวอนก าลังขี่ยูนิคอร์นสีด า เธอฝึกมอนสเตอร์ตัว
นั้นได้ยังไง? คนอื่นๆ ที่ก าลังขี่ยูนิคอร์นสีด าซึ่งมาพร้อมกับ

จางฮีวอนก็เข้าจัดการกับหมีปีศาจด้วย เหล่าอวตารต่างพากัน
ตะโกนชื่อของจางฮีวอน
“ว้าว! ผู้พิพากษาแห่งการท าลายล้าง!”
จางฮีวอนขยับเข้ามาใกล้ และลีจีฮเยก็วิ่งไปหาเธอ
“พี่สาว พี่ยังมีชีวิตอยู่จริงๆ ด้วย! พี่มาถึงก่อนแล้วเหรอ?”
“จีฮเย ขอโทษนะ ไว้ค่อยคุยกัน”
จางฮีวอนหันหลังของเธอให้กับลีจีฮเย ลีจีฮเยโมโหและเดิน
กลับมาข้างๆ ผม จางฮีวอนน าทัพผู้คนอย่างเป็นธรรมชาติ
ราวกับว่าเธอคุ้นเคยกับเรื่องพวกนี้แล้ว
“ทุกคนตามฉันมา! ฉันจะพาไปที่ปลอดภัย!”
…ที่ปลอดภัย? ความรู้สึกไม่สบายในตัวผมเพิ่มขึ้น

อวตารตกตะลึงกับพลังอันมหาศาลของจางฮีวอนและติดตาม
เธอไป พวกเราเองก็ตามเธอไปด้วย พวกเราใช้เวลาประมาณ 1
ชั่วโมงในการข้ามที่ราบ จากนั้นก าแพงลับอันสูงใหญ่ในป่าก็
เผยให้เห็น
มันเป็นก าแพงหนาที่ไม่มีปีศาจตัวไหนสามารถผ่านไปได้
อวตารตกตะลึงกับภาพ และมีเสียงดังออกมา
[ยินดีต้อนรับ การมาที่นี่ยากไหม? ขอบคุณส าหรับปัญหา
ในตอนนี้ทุกคนปลอดภัยแล้ว]
อวตารพากันพึมพ า จางฮีวอนจ้องมาที่ผมด้วยสายตาที่
ซับซ้อน
ในเวลานั้น ผมก็ตระหนักได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น บัดซบ เข้าใจ
แล้ว สถานที่แห่งนี้คือ ‘ป้อมปราการของชายคนนั้น’

ชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นบนรั้ว เขาแผ่บรรยากาศอันทรงพลัง
ซึ่งท าให้มันเห็นได้ชัดว่าเขาคือเจ้าของสถานที่แห่งนี้
ปีศาจผู้โอบกอดความสิ้นหวังอันสงบสุขที่สุดในโลก เขา
หัวเราะออกมาในขณะที่เขามองลงมายังพวกเรา
[ทุกคนไม่จ าเป็นต้องเคลียร์สถานการณ์อีกต่อไป]
(จบตอน)