มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 163 – ความรักของคิมทกจา (3)

จางฮีวอนรู้สึกประหลาดใจ
…ดิ้นรน? ทุกคนเห็นได้ว่าเรนไฮท์เป็นคนชั่วร้าย เขาหลอกผู้คน
นับไม่ถ้วนและสร้างมอนสเตอร์ขึ้นมาในที่แห่งนี้ เขาจะไม่ชั่ว
ร้ายได้อย่างไร?
[กลุ่มดาวฝ่ายดีมอบความไว้วางใจในการตัดสินให้กับอวตาร
‘จางฮีวอน’]
เรนไฮท์พูดออกมา “ถ้าเจ้าฆ่าข้า สรวงสวรรค์จะจบสิ้นลง”
เพลิงอเวจีของจางฮีวอนลดลงตามค าพูดของเขา มันมีรอยยิ้ม
จางๆ อยู่บนใบหน้าของเรนไฮท์
“จางฮีวอน ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะอยู่ที่นี่”
“อะไรนะ…”

“เจ้าควรจะรู้ สรวงสวรรค์ไม่สมบูรณ์แบบ มันเป็นธรรมดาที่
สถานที่อันงดงามจะมีเงา”
จางฮีวอนไม่ตอบสนอง การเมินเฉย การหลอกลวง แน่นอนว่า
เธอได้คิดถึงมันแล้ว สถานที่แห่งนี้ต้องซ่อนความจริงบางอย่าง
ที่น่ากลัวไว้แน่ แต่เธอก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้…
“ท าไมนายถึงต้องสร้างพวกมันขึ้นมา? นายก าลังจะพิชิต
ปราสาททมิฬงั้นเหรอ?”
“ข้าไม่ได้ท าอะไรเลย พวกมันเป็นแค่สารอาหารแห่งสรวง
สวรรค์”
ล าต้นของต้นไม้ขนาดใหญ่สามารถมองเห็นได้ในใจกลางของ
ถ้ า กิ่งก้านที่ยื่นออกไปเหมือนกับหนวดพุ่งเข้าหามอนสเตอร์ที่
อยู่ใกล้ๆ
จางฮีวอนตระหนักขึ้นมาได้ว่าต้นไม้ก าลังมุ่งหน้าไปยังทิศทาง
ไหน ดอกไม้เล็กๆ ที่เบ่งบานอยู่บนเนินเขา การเคลื่อนไหวนิ
รันดร์

ขาของจางฮีวอนสั่นโดยไม่รู้ตัว ต้นไม้พวกนี้…
“มันไม่แปลกเหรอ? เจ้าไม่สงสัยเหรอว่าท าไมปีศาจในปราสาท
ทมิฬถึงไม่บุกเข้ามา?”
เธอคิดว่ามันแปลก มันไม่เพียงพอที่จะอธิบายว่าสรวงสวรรค์
เป็นป้อมปราการที่ได้รับพร
“ท าไมจึงมีปีศาจมากมายขนาดนั้นอยู่ในปราสาททมิฬ?”
กิ่งไม้ที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจับมนุษย์ทีละคน นักโทษ
ตะโกนออกมา แต่ก็ไม่มีที่ว่างส าหรับการต่อต้าน กิ่งไม้ที่
เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วพันรอบๆ ร่างกายของนักโทษและลาก
สามคนเข้าไปในรูบนล าต้น
เสียงร้องอันน่ากลัวดังออกมา และจากนั้นก็เป็นเสียงกรีดร้องที่
เหมือนกับดวงวิญญาณก าลังถูกตอน
หลังจากนั้นครู่หนึ่งก็มีตาของต้นไม้เบ่งบานขึ้นมาที่ล าต้น จางฮี
วอนดูเหมือนจะรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นและตัวสั่น ภายในเวลาไม่กี่

นาที่ มอนสเตอร์ขนาดยักษ์ก็ถือก าเนิดขึ้นมาจากตา มันเป็น
มนุษย์ที่เพิ่งถูกกลืนกินเข้าไป
การเคลื่อนไหวนิรันดร์คือต้นไม้ที่ให้ก าเนิดปีศาจ
จางฮีวอนตัวสั่น “น-นายท าแบบนี้ได้ยังไง?”
ท าไมเธอถึงไม่เจอปีศาจใกล้ๆ กับสรวงสวรรค์เลย? น่า
ประหลาด มันเป็นเพราะสรวงสวรรค์เป็นต้นตอของปีศาจ
“ปีศาจที่เกิดขึ้นจากที่นี่จะถูกปล่อยออกไปทุกๆ เดือน
ขีดจ ากัดก็ตามความจุของคุก” เรนไฮท์ยิ้มในขณะที่เขาพูด
“อย่ามองข้าด้วยสายตาแบบนั้นสิ การเป็นปีศาจไม่จ าเป็นต้อง
เป็นสิ่งที่เลวร้าย”
“…”
“พวกมันสามารถมีชีวิตเป็นนิรันดร์และแข็งแกร่งยิ่งกว่ามนุษย์
นอกจากนี้…”

ต้นไม้เปล่งแสงเจิดจ้าออกมาและเริ่มให้สารอาหารแก่โลกของ
สรวงสวรรค์
“บาปของพวกเขาได้ถูกใช้เพื่อค้ าจุนชีวิตของสิ่งอื่นๆ กล่าวอีก
นัยหนึ่ง พวกเขาคือผู้เสียสละ”
มันคือแหล่งพลังงานให้กับการเติบโตบนดินแดนอันแห้งแล้ง
ของปราสาททมิฬ นี่คือบทบาทของการเคลื่อนไหวนิรันดร์
จางฮีวอนเข้าใจทุกอย่างและรู้สึกสิ้นหวัง
[กลุ่มดาวฝ่ายดีก าลังเรียกร้องให้คุณเลือก]
ถ้าเธอฆ่าเรนไฮท์ คุกใต้ดินก็จะพังทลายลง การเคลื่อนไหวนิ
รันดร์จะตายและระบบของสรวงสวรรค์จะถูกท าลาย ผู้คนจะ
สูญเสียดินแดนและอาหารของพวกเขาไป จากนั้นพวกเขาก็จะ
ถูกฉีกกระชากโดยเหล่ามอนสเตอร์
“ท าไม… ท าไม…” เมื่อรู้ทุกอย่างนี้ จางฮีวอนก็ไม่อาจฆ่าเรน
ไฮท์ได้ เธอไม่มีความมั่นใจในค ากล่าวโทษที่มาจาก
โศกนาฏกรรมที่เธอก่อขึ้น

“ต้องมีคนท ามัน” ใบหน้าของเรนไฮท์เศร้า “ชีวิตจะด าเนิน
ต่อไปส าหรับผู้แพ้ในสถานการณ์ บางคนก็ต้องสร้างที่อยู่ของ
ตัวเอง”
“ถ้านายแคร์พวกเขาจริงๆ นายก็ควรที่จะช่วยให้สถานการณ์
ด าเนินต่อไป! อย่าสร้างสถานที่แบบนี้ขึ้นมา น าพาผู้คนและ
พยายามเคลียร์สถานการณ์!”
“เจ้าไม่รู้เหรอ? ศัตรูในสถานการณ์ต่อไปนี้ไม่ใช่คนที่พวกเรา
สามารถเอาชนะได้”
จางฮีวอนรู้สึกประหลาดใจกับการแสดงออกที่มืดมนของเขา
มาร์ควิสปีศาจอันดับสองของปีศาจทมิฬ ใครที่ท าให้เขารู้สึก
กลัวแบบนี้?
“…นายจะไปรู้อะไร?”
“นั่นไม่ส าคัญ แม้ว่าเจ้าจะเคลียร์สถานการณ์ต่อไป… ‘สิ่ง
ถัดไป’ ก็จะรออยู่ มันจะยิ่งมีผู้แพ้มากยิ่งขึ้น”

“พวกเราสามารถเคลียร์ทั้งหมดได้! มันคือสถานการณ์ มันคง
จะไม่จบในวันเดียวหรอก? ฝึกฝนสกิลของนายและสร้าง
เรื่องราวของนายขึ้นมา…!”
“เจ้าคิดว่าเราสามารถเคลียร์สถานการณ์ทั้งหมดได้ในวันเดียว
งั้นเหรอ?”
จางฮีวอนปิดปากของเธอ จุดสิ้นสุดของสถานการณ์ทั้งหมด
เพื่อนของเธอ คิมทกจาต้องการไปยังที่แห่งนั้น
เรนไฮท์พูดต่อ “เจ้าเชื่อเหรอว่าความสงบสุขจะมาถึงในเวลา
นั้น?”
จางฮีวอนตะโกนออกมาด้วยหัวใจทั้งหมดของเธอ “ใช่ ฉัน
เชื่อ”
“ท าไมเจ้าถึงคิดอย่างงั้น? มันมีใครที่ไปถึงจุดจบของ
สถานการณ์แล้วเหรอ?”
“มีกลุ่มดาว!”

“กลุ่มดาว?”
“พวกเขาอยู่ภายนอกสถานการณ์ กล่าวอีกนัยหนึ่ง มันมีวิธีที่
จะหลบหนีจากสถานการณ์นี้”
กลุ่มดาวที่ปฏิบัติกับอวตารเช่นของเล่น การด ารงอยู่ของ
สิ่งมีชีวิต ‘สมบูรณ์’ ดังกล่าวท าให้เกิดความหวัง สักวันพวก
เขาก็จะไปถึงที่นั่นได้ พวกเขาสามารถหนีจากสถานการณ์
เลวร้ายนี้ได้
“ฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า…” เรนไฮท์หัวเราะออกมา “ข้าเข้าใจแล้ว
กลุ่มดาว ข้าเข้าใจความคิดของเจ้า ข้าก็คิดเช่นกัน”
“นายหมายความว่ายังไง?”
“ท าไมเจ้าถึงคิดว่ากลุ่มดาวเคลียร์ทุกสถานการณ์แล้ว? คิมทก
จาพูดแบบนั้นเหรอ?”
ทกจาไม่เคยพูดแบบนี้ ความรู้สึกลางร้ายบังเกิดขึ้นในหัวใจ
ของเธอ

“พวกเขาอยู่นอกสถานการณ์แน่ๆ อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็แค่
‘อยู่นอก’ สถานการณ์
“…”
“พวกเขาต่างก็ก าลังท าสถานการณ์เหมือนกับพวกเรา 76 ครั้ง
84 ครั้ง ขนาดและจ านวนของสถานการณ์แตกต่างกันไป แต่
พวกเขาก็เหมือนเรา”
เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน จางฮีวอนถามด้วยเสียงสั่นๆ “ง-
งั้น…?”
“กลุ่มดาวเป็นแค่โรงไฟฟ้าที่เกินมาตรฐานซึ่งถือก าเนิดขึ้น
ในช่วงกลางของสถานการณ์ พวกเขาไม่ใช่เทพเจ้าหรือ
สิ่งมีชีวิตสมบูรณ์”
เรนไฮท์พูดราวกับว่าจะประกาศอะไรบางอย่าง
“ข้าจะบอกเจ้าอีกครั้ง ไม่มีใครไปถึง ‘จุดสิ้นสุด’ ของ
สถานการณ์ได้”

“…”
“โลกนี้คือขุมนรกนิรันดร์”
จางฮีวอนทรุดตัวลงกับพื้น แม้แต่กลุ่มดาวก็ไม่สามารถท าได้
แม้แต่สิ่งมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่ก็ไม่อาจไปถึงที่แห่งนั้นได้
คิมทกจาต้องการจะไปยังสถานที่แห่งนั้น
“บางอย่างเช่นนี้… เจ้าต้องการมันงั้นเหรอ? คิมทกจา เจ้า…”
เรนไฮท์ยังคงพูดต่อ “นั่นคือเหตุผลที่ข้าสร้างสรวงสวรรค์
ขึ้นมา”
จางฮีวอนจ้องไปยังเรนไฮท์ด้วยความว่างเปล่า
“ถ้าสิ่งนี้ยังคงอยู่ต่อไป สักวันสรวงสวรรค์จะล่มสลาย จ านวน
ของมนุษย์ก าลังลดลงและจ านวนของปีศาจจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
สารอาหารเพื่อรักษาแผ่นดินนี้ก าลังหมดลง”
ในตอนท้ายของความสิ้นหวัง เขาได้สร้างสรวงสวรรค์แห่ง
ความสิ้นหวังขึ้นมา

“ข้าจึงต้องการมนุษย์ที่ยิ่งใหญ่มาดูแลต้นไม้นี้ มันมีดวง
วิญญาณมากมายที่เข้ามาในช่วงนี้ คิมทกจาเป็นหนึ่งในนั้น”
จางฮีวอนตระหนักได้ในทันทีว่าเขาก าลังพูดถึงอะไร “นั่นเป็น
เหตุผลที่ฉันเป็นที่ต้องการ?”
“ใช่ เจ้าถูกเลือกโดยทูตสวรรค์และจะคงอยู่ได้อย่างน้อย 10 ปี
กลุ่มดาวอย่างทกจาจะสามารถรักษาพลังชีวิตของสรวงสวรรค์
ได้มากกว่า 200 ปี”
“นายคิดว่าฉันจะฟังนายเหรอ?”
“เจ้าจะฟัง มันเป็นเพราะเจ้าคืออวตารแห่งทูตสวรรค์”
หากเธอเสียสละตัวเอง เธอจะสามารถปกป้องสรวงสวรรค์ได้
“ถ้าเจ้าช่วย มันก็จะไม่จ าเป็นต้องลงทัณฑ์ผู้ที่ท าความผิดเล็กๆ
น้อยๆ เจ้าสามารถช่วยคนได้นับพัน นับหมื่น”

ไหล่ของจางฮีวอนสั่นไหว เธอสามารถช่วยชีวิตของคนได้นับ
หมื่นด้วยชีวิตของเธอ ถ้าเธอไม่ตาย คนหลายหมื่นก็จะต้อง
ตาย
เธอเห็นมอนสเตอร์ที่ชวนให้นึกถึงปลาก าลังดิ้นอยู่บนพื้น
ใบหน้าของมันชวนให้นึกถึงหญิงสาวจากสถานีกึมโฮ มอน
สเตอร์ตัวนั้นก าลังจ้องมาที่จางฮีวอนด้วยสีหน้าหิวโหยและ
ค ารามออกมา
“ฉัน…”
มันเป็นชีวิตที่ถูกทอดทิ้ง พ่อแม่ของเธอ เพื่อน และคนที่จ าเธอ
ได้ตายไปหมดแล้ว จุดสิ้นสุดของสถานการณ์เป็นไปไม่ได้ การมี
ชีวิตอยู่ต่อไปก็ไร้ประโยชน์
“ฉัน…”
[กลุ่มดาวฝ่ายดีก าลังมองคุณอยู่]
จางฮีวอนตัดสินใจ “ฉันเข้าใจแล้ว งั้นฉัน…”

ถ้าเธอตายเพื่อช่วยชีวิตคนนับหมื่น มันก็จะเป็นสิ่งที่ถูก สิ่งที่
ชอบธรรม
ท่าทีของเรนไฮท์ดูอ่อนลง ในวินาทีสุดท้ายก็มีบางสิ่งกระตุกเธอ
ไว้
‘แล้วชีวิตของฉันคืออะไร?’
มันอาจจะว่างเปล่า
‘ฉัน… นี่มันอะไรกันเนี่ย?’
มันเป็นความโง่เง่าสุดท้ายที่แนบมากับชีวิต เธอรู้ค าตอบแล้ว
– ฮีวอนเป็นดาบที่ดี
– เธอใจเย็นยิ่งกว่าใครต่อหน้าเปลวเพลิง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
เธอจะสัมผัสไวต่อทรราชผู้แข็งแกร่ง
– เธอต่อสู้กับหัวหน้าปาร์ตี้เสมอและไม่เคยบ่นเลยว่ามันยากแค่
ไหน
มันเป็นเพราะมีคนบอกค าตอบแก่เธอแล้ว

– นี่คือจางฮีวอนที่ฉันเห็นเพราะเธอจะยังเดินตามสถานการณ์
ต่อไป
บางทีคิมทกจาอาจจะรู้ถึงความเป็นจริงของสถานการณ์นี้
ตั้งแต่แรก ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ยอมแพ้
– นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันเชื่อว่าเธอควรด าเนินสถานการณ์ต่อไป
จางฮีวอนยืนขึ้น
“ฉันตายที่นี่ไม่ได้”
ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจที่จะเห็นแก่ตัว เธอตัดสินใจที่จะมีชีวิตอยู่
แม้ว่าจะมีคนมากมายต้องตายจากทางเลือกของเธอ เธอต้อง
อยู่กับมันให้ได้
“ไม่ เธอจะต้องตาย”
อย่างไรก็ตาม บางครั้งชีวิตและเจตจ านงของพวกเขาก็สวน
ทางกัน
“จากนั้นก็จะกลายเป็นสารอาหารของสรวงสวรรค์”

มีปีศาจจ านวนหนึ่งที่ไม่สามารถรับมือได้แม้จะใช้ระเบิดเพลิง
อเวจี การแสดงออกของจางฮีวอนตึงเครียด และเธอก็ระเบิด
พลังเวทมนตร์ทั้งหมดออกมา เธอไม่อาจตายได้ เธอจะไม่มีวัน
ตาย
ในเวลานั้นเอง มันก็มีเสียงระเบิดดังออกมาและมีผู้คนปรากฏ
ตัวขึ้น
“ฮีวอน!”
“อ๊า พี่สาวไปคนเดียวอีกแล้ว!”
มันเป็นคนที่ค้ าจุนชีวิตของเธอไว้ ถึงกระนั้นเรนไฮท์ก็ไม่ได้ตื่น
ตระหนก มันยิ้มออกมาเหมือนกับว่านี่เป็นเรื่องดี
“ข้าจะได้สารอาหารมากมายเลย”
บุคคลนี้แข็งแกร่งเป็นอันดับสองในปราสาททมิฬ เขาไม่ได้กลัว
กลุ่มคนที่ไม่มีทกจาเลย
“ทุกคน ถอยไป!”

ลีฮุนซึงก้าวออกมาข้างหน้าและปกป้องสหายของเขาเอาไว้
เขาแข็งแกร่งกว่าเดิมมาก แต่สถานการณ์ก็เลวร้าย บางที
อาจจะมีคนตายในการต่อสู้นี้ มันคงจะเป็นโชคดีถ้าพวกเขาไม่
ตายกันหมด
มันจะดีแค่ไหนกันถ้าคิมทกจาอยู่ที่นี่? เธอพยายามหลีกเลี่ยง
การพึ่งพาคิมทกจา แต่จางฮีวอนก็อดที่จะคิดแบบนี้ออกไป
ไม่ได้
“นี่คือจุดจบของเจ้า” เรนไฮท์ประกาศและยกมือขึ้น
จากนั้นทั้งเพดานก็พังลงมา มันเหมือนกับระเบิดได้ถูกสาดเท
ลงมาอย่างต่อเนื่อง พายุธาตุฉีกกิ่งก้านของต้นไม้ และเพดานก็
พังลงมาใส่เรนไฮท์และเหล่ามอนสเตอร์
มอนสเตอร์ที่ถูกบดขยี้ส่งเสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองออกมา
มันมีเสียงๆ หนึ่งดังออกมาท่ามกลางความสับสน
“แกนี่มันซ่อนตัวอยู่ลึกและสกปรกจริงๆ”

มันมีชายคนหนึ่งและเงาของผู้หญิงคนหนึ่งที่ก าลังไล่ตามเขา
มา ยูจงฮยอคเผชิญหน้ากับผู้คนที่ก าลังมองมาที่เขาด้วยความ
สงสัยและสับสน จากนั้นก็ถาม “…ยังไงก็เถอะ คิมทกจาล่ะ?”
(จบตอน)