มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 166 – ความรักของคิมทกจา (6)

อากาศปะทุออกมาเหมือนกับไอพ่นเครื่องบินขับไล่ สถานที่ที่
ถูกพลังงานสีทองปะทะแตกสลายไป มอนสเตอร์ที่ติดอยู่ในนั้น
ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ โดยไม่อาจส่งเสียงร้องออกมาได้เลย แสงสีทอง
ระเบิดมอนสเตอร์ระดับสี่และห้า
ดาบทลายนภา นี่คือเส้นทางแห่งดาบที่สามารถท าลายท้องฟ้า
ได้
แม้แต่มอนสเตอร์ระดับสาม ซึ่งสามารถท าลายพื้นที่ได้อย่าง
ง่ายดายใน 10 นาที่ ก็ยังต้องกรีดร้องออกมาเพราะพวกมันไม่
อาจต้านทานดาบนี้ได้
ยูจงฮยอคฝึกดาบนี้มานานแค่ไหน? 10 ปี? 20 ปี? ถ้ารวมกับ
การฝึกในมิติมืด มันคงจะเกินกว่า 100 ปี ต้องขอบคุณวันคืน
เหล่านั้น ยูจงฮยอคสามารถไปถึงจุดสูงสุดของมนุษยชาติได้

‘ขีดจ ากัดทางกายภาพของฉันยังต่ าอยู่ แต่ฉันก็อาจจะท ามัน
ได้’
ยูจงฮยอคควบคุมร่างกายที่เอ่อล้นไปด้วยพลังของเขาและ
เหวี่ยงดาบออกไปอย่างต่อเนื่อง พลังของผู้บรรลุนี้ไม่สามารถ
คงอยู่ได้นาน ไม่ว่าเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหน เลเวลของเขายัง
น้อยกว่าอาจารย์ของเขา เซียนดาบทลายนภา
อย่างไรก็ตาม การโจมตีของเขาก็เหนือกว่าสกิลทั่วไปมาก
เหล่ามอนสเตอร์ระเบิดออกเหมือนกับประทัด และเรนไฮท์ก็
ประหลาดใจ
[ข่าวลือเรื่องผู้บรรลุไม่ใช่ค าโกหก แต่มนุษย์ที่ไม่ใช่ผู้หวน
คืน…?]
เรนไฮท์ยังพูดไม่ทันจบ สถานที่ที่เขาเพิ่งยืนอยู่ถูกฉีกกระชาก
โดยดาบธาตุของยูจงฮยอค
มันเป็นพลังท าลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง นี่คือพลัง
ของพลังงานแยกนภา

“ระวัง! ผู้คนจะติดอยู่ในนั้น!” ยูซานอาตะโกนใส่ยูจงฮยอค แต่
เขาก็ไม่สนใจเธอ
ตั้งแต่แรก เขาเก่งด้านการท าลายล้าง ไม่ใช่การช่วยสิ่งต่างๆ
“นี่คือเจ้าของเรื่องราวระดับต านาน มันไม่ง่ายเลยที่จะเอาชนะ
ในสรวงสวรรค์ ความแข็งแกร่งของเขาเทียบได้กับมอนสเตอร์
ระดับสอง”
ในความเป็นจริง การเคลื่อนไหวนิรันดร์ของเรนไฮท์ไม่แสดง
สัญญาณของการถดถอยเลยแม้จะได้รับความเสียหาย กลับกัน
กิ่งก้านของมันโกรธและดูดกลืนมนุษย์ที่อยู่รอบๆ ไปมากยิ่งขึ้น
“อ๊ากกก!”
อัตราการเติบโตของการเคลื่อนไหวนิรันดร์เร็วยิ่งกว่าอัตราที่
มนุษย์ได้รับความช่วยเหลือ นอกจากนี้ มันยังมีมอนสเตอร์อีก
เป็นจ านวนมาก

ยูซานอาพูดออกมาในขณะที่เธอใช้ย่างก้าวเฮอร์เมสและ
ปณิธานแห่งเธเซอุสเพื่อสังหารมอนสเตอร์ที่อยู่รอบๆ “มันยัง
ไม่จบ พวกเขาซ่อนมอนสเตอร์พวกนี้ไว้ที่ไหนกัน?”
“มอนสเตอร์พวกนี้คือสินค้าส่งออกของสรวงสวรรค์”
“สินค้าส่งออก?”
ยูจงฮยอคเงยหน้าขึ้นมองอากาศชั่วขณะ โดเกบิที่กล่าวว่าพวก
มันจะไม่เข้ามาแทรกแซงสถานการณ์ได้มารวมตัวกัน ราวกับ
ว่ามันก าลังสนุกกับภาพตรงหน้า
[หือ… มันยากนะ]
[ดูเหมือนว่าต้องใช้ฟาร์มใหม่แล้วสินะ]
ยูซานอาไม่เข้าใจความหมายของพวกมันในทันที่ ท่ามกลาง
มอนสเตอร์ เธอสามารถเห็นมอนสเตอร์ที่คุ้นเคยจาก
สถานการณ์ก่อนๆ ได้
หนูดินระดับเก้า โกลล์ระดับแปด…

“มอนสเตอร์ที่ถูกใช้ในสถานการณ์ เธอเคยสงสัยไหมว่าพวก
มันมาจากไหน?” ยูจงฮยอคถามเธอ
“พวกมันมาจากโลกอื่น…”
“มันก็มีข้อจ ากัดในการใช้วิธีนั้น โดเกบิยุ่งและไม่มีเวลาไปท า
อะไรแบบนั้น”
ยูซานอาจ้องมองไปยังยูจงฮยอค โดเกบิ และมอนสเตอร์แห่ง
สรวงสวรรค์อย่างว่างเปล่า เธออึ้งไป และมันก็เป็นจางฮีวอนที่
ก าลังใช้ระเบิดเพลิงอเวจีอยู่ข้างๆ เธอที่ตอบสนองก่อน
“มาพูดเอาตอนนี้…”
ยูจงฮยอคพยักหน้า “สรวงสวรรค์คือแหล่งก าเนิดมอนสเตอร์
ของการถ่ายทอดสดดวงดาว พูดให้ชัดกว่านั้น มันคือหนึ่งใน
นั้น”
ในใจของจางฮีวอน มันมีบางสิ่งที่ไม่เข้าใจซึ่งในที่สุดก็ลงล็อค
พอดี ชั้นสองของปราสาททมิฬ เหตุผลที่โดเกบิที่มีส่วน

เกี่ยวข้องกับทุกอย่างไม่เข้ามายุ่งตั้งแต่แรก ถ้าเธอคิดเกี่ยวกับ
มัน มันก็มีเหตุผลส าหรับทุกๆ สิ่ง
[โดเกบิ! สรวงสวรรค์สามารถสร้างขึ้นมาใหม่ได้!]
ในระยะไกล ร่างครึ่งบนของเรนไฮท์ที่ฟื้นฟูขึ้นมาได้งอกออกมา
บนการเคลื่อนไหวนิรันดร์อีกครั้ง
[มันอาจจะมีปริมาณค่อนข้างต่ าไปสักระยะ แต่การฟื้นฟูจะ
เสร็จสิ้นในไม่ช้า! โปรดอย่ายกเลิกสัญญาเลย!]
ความสิ้นหวังที่อยู่ภายในตัวเขาเป็นสิ่งที่ไม่อาจแบ่งปันได้ นี่คือ
โลกที่จะเสียสละอวตารเพื่อปกป้องอวตาร
เรนไฮท์ทุ่มเทให้กับความเชื่อของเขา แม้ว่าความเชื่อเหล่านั้น
จะท าให้เขากลายเป็นสัตว์ประหลาดก็ตาม อวตารที่เห็นโดเกบิ
ก าลังลอยอยู่ในอากาศตะโกนออกมา
“โดเกบิ! โดเกบิ!”
“เอ่อ สถานการณ์เริ่มต้นรึยัง?”

“ท าไม? ท าไมถึงเป็นแบบนี้? พวกเราไม่ได้ท าอะไรผิดเลย!”
โดเกบิหัวเราะออกมา
[ท าไม? ข้าไม่ได้ท าอะไรผิดสักหน่อย]
[นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราตั้งใจ ฮ่าฮ่าฮ่า!]
จางฮีวอนกัดริมฝีปากของเธอกับภาพตรงหน้า เธอไม่ต้องการ
เห็นมันอีก
“ไม่มีทางเหรอ?”
แน่นอนว่ามันมีวิธี ถ้าเขาใช้การกลายร่างยักษา และจากนั้นก็
การบรรลุ เขาก็คงจะสามารถสยบเรนไฮท์ไว้ด้วยความ
แข็งแกร่งของเขา
‘อย่างไรก็ตาม ค่าใช้จ่ายก็มากเกินไป สรวงสวรรค์ทั้งหมดจะ
หลุดลอยไป’
ผู้เสื่อมถอยยูจงฮยอคไม่ได้ชอบการต่อสู้ที่ไม่มีประสิทธิภาพ
เช่นนี้

“ถ้าพวกเราต้องการฆ่าเขา พวกเราต้องก าจัดรากของการ
เคลื่อนไหวนิรันดร์”
แหล่งพลังงานหลักของการเคลื่อนไหวนิรันดร์อยู่ในราก
ถ้ารากถูกก าจัด เขาก็จะสามารถจัดการกับการเคลื่อนไหวนิ
รันดร์ได้ ปัญหาก็คือมอนสเตอร์ที่อยู่ใน ‘ราก’ มันเป็นมอน
สเตอร์อันทรงพลังที่แม้แต่เรนไฮท์ก็ไม่อาจควบคุมได้
‘แม้ว่าฉันจะมีปีศาจอันดับหก เซฟิรอธ…’
ถ้าเขามีเซฟิรอธร่วมมือด้วยตามที่เขาวางแผนไว้ มันคงจะง่าย
ขึ้นมากในการโจมตีสรวงสวรรค์ อย่างไรก็ตาม เซฟิรอธก็ตาย
ไปแล้วเมื่อเขาไปหา
‘มันมีคนที่ก าลังไต่อันดับได้เร็วพอๆ กับฉัน’
คนแรกที่เขาคิดถึงคิมทกจา แต่มันก็ไม่มีหลักประกันว่ามันจะ
เป็นคิมทกจา มันมีตัวแปรมากเกินไปในการเสื่อมถอยรอบนี้
“พวกเราเข้าไปที่ใต้ดินไม่ได้ พวกเราควรท ายังไงดี?”

“ไม่จ าเป็นต้องเข้าไป ฉันได้มอบหมายให้ใครบางคนแล้ว”
ดวงตาของจางฮีวอนเบิกกว้างขึ้นในทันใด “นาย อย่าบอกนะ
ว่า…!”
เธอสังเกตเห็นว่าใครไม่ได้อยู่ด้วยในตอนนี้ อย่างไรก็ตาม ยูจงฮ
ยอคก็พูดออกมาก่อน “คิมทกจาไม่ได้ทิ้งพวกเธอไว้เปล่าๆ”
บางทีเขาอาจจะคิดว่ามันเป็นเพราะเขาคือผู้เสื่อมถอย เขาถูกคิ
มทกจาอ่านเพียงฝ่ายเดียวตลอด แต่ในคราวนี้เขาก าลังจะอ่าน
ความคิดของคิมทกจาบ้างแล้ว
[กลุ่มดาวไร้นามก าลังยิ้ม]
ยูจงฮยอคสัมผัสได้ถึงการจ้องมองและสีหน้าของเขาก็บิดเบี้ยว
ไป
***

ท่ามกลางมอนสเตอร์ที่จับกลุ่มกันอยู่ ชินยูซองและลีกิลยังได้
นอนขดตัวเข้าหากัน ความหนาแน่นของมอนสเตอร์สูงมากจน
มองไม่เห็นร่างของเด็กๆ
ในช่วงวิกฤต พวกเขาได้ฝึกมอนสเตอร์ระดับแปด ตัวต่อยักษ์
ตัวต่อเต้นไปรอบๆ ชินยูซองและลีกิลยังเพื่อรบกวนสายตาของ
พวกมอนสเตอร์ อย่างไรก็ตาม มันก็มีข้อจ ากัดในการเต้นร า
ของตัวต่อ
เด็กทั้งสองสบตากัน
‘พวกเราควรท ายังไงดี?’
‘ฉันไม่รู้’
จ้าวสัตว์อสูรชินยูซองและจ้าวแห่งแมลงลีกิลยัง ทั้งสองคือนัก
ฝึกสัตว์ที่ทรงพลังที่สุดในกรุงโซลตอนนี้
อย่างไรก็ตาม แม้แต่พวกเขาก็ไม่สามารถฝึกมอนสเตอร์ทั้งหมด
นี้ได้ สมองของพวกเขาคงจะระเบิดออก และพวกเขาคงจะตาย
ในความเป็นจริง ขีดจ ากัดของพวกเขาคือการฝึกมอนสเตอร์

ระดับสี่ มอนสเตอร์ระดับสามเองก็เป็นไปได้ถ้าพวกเขาฝืน แต่
มันก็แค่ชั่วขณะเท่านั้น
‘…ฉันจะตายทั้งแบบนี้เหรอ?’
มอนสเตอร์ที่ทรงพลังมากกว่าเหยียบย่ ามอนสเตอร์ที่อยู่รอบๆ
และระบบนิเวศของพื้นที่นี้ก็ค่อยๆ สงบลง
หมาป่าปีศาจและสะเก็ดความมืดแยกเขี้ยวไปมารอบๆ ตัวต่อที่
ก าลังหวาดกลัวเต้นหนักขึ้น แต่การจะถูกพบตัวหรือไม่นั้นก็
ขึ้นอยู่กับเวลา
นอกจากนี้ มันยังมีสิ่งอื่นอีกนอกจากพวกมอนสเตอร์ กิ่งก้าน
ของการเคลื่อนไหวนิรันดร์เคลื่อนผ่านพวกมอนสเตอร์และพุ่ง
เข้าใส่เด็กๆ
ลีกิลยังสวมกอดชินยูซองไว้ และมันก็ดูเหมือนว่ากิ่งก้านจะ
เจาะทะลุคนทั้งสอง
ในเวลานั้นเอง กิ่งก้านก็หยุดลงเนื่องจากพลังงานอันทรงพลังที่
ปะทุออกมาจากที่ไหนสักแห่ง กิ่งก้านดูเหมือนจะตื่นตระหนก

และในที่สุดก็หนีไปจากเด็กๆ ชินยูซองหันไปยังทิศทางของ
พลังงานที่หยุดยั้งกิ่งก้านไว้
‘นี่มันอะไรกัน?’
มันมีมอนสเตอร์ตัวหนึ่งที่มองผ่านการเต้นร าของตัวต่อและจ้อง
มาทางนี้
ในตอนแรก ชินยูซองไม่คิดว่า ‘มัน’ คือมอนสเตอร์ มันใหญ่
เกินไปที่จะเรียกว่าสิ่งมีชีวิต ร่างกายของมันกินพื้นที่หนึ่งใน
สามของถ้ า นัยน์ตาสีเหลืองกะพริบอยู่ในความมืด และเส้นขน
บนร่างของชินยูซองก็ลุกชันขึ้น
นี่ไม่ใช่ ‘มอนสเตอร์’ เธอไม่คิดว่ามันจะใช้ค านี้ได้ มันคือตัวตน
ที่ปกครองมอนสเตอร์ทั้งหมด
เสียงทั้งหมดในพื้นที่เงียบดับลง ทุกๆ สิ่งโค้งค านับต่อหน้ามอน
สเตอร์ การคงอยู่ที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ก าลังมองมาทางนี้ด้วยสายตา
อันน่าสนใจ
‘เจ้าเป็นใคร?’

มันดูเหมือนกับก าลังถาม ชินยูซองไม่เต็มใจที่จะตอบค าถาม
เมื่อมองกลับไป ลีกิลยังก็อยู่ในสภาพที่คล้ายๆ กับเธอ
ชินยูซองรวบรวมความกล้าของเธอ “…เฮ้”
ลีกิลยังส่ายหัวด้วยความตกใจ “มันเป็นไปไม่ได้ พวกเราไม่อาจ
ท าได้”
เหล่าผู้ที่ยกระดับการสื่อสารอันหลากหลายที่มาถึงขีดจ ากัดจะ
สามารถเข้าใจเจตนาของกันและกันได้โดยไม่ต้องพูดอะไร
“ไม่ว่ายังไง พวกเราก็จะตายถ้าพวกเราท าแบบนี้ต่อไป”
ชินยูซองลุกขึ้นอย่างระมัดระวังและเดินโซเซไปยังมอนสเตอร์
มอนสเตอร์ที่อยู่รอบๆ ตัวเธอแยกเขี้ยวออกมา แต่เด็กน้อยก็หา
ได้สนใจไม่ ในเวลานี้ ชินยูซองได้ตระหนักถึงประโยชน์ของเธอ
แล้ว
‘นี่คือเหตุผลที่คุณลุงทิ้งหนูไว้ที่นี่’
มีแค่เธอเท่านั้นที่สามารถท าได้

“บ้าเอ้ย” ลีกิลยังก่นด่าและตามหลังเธอไป
ในทันทีที่พวกเขาเดินเข้ามาใกล้ ตัวตนของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่
ยักษ์ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ชินยูซองรู้สึกเหมือนกับว่าผิวหนัง
ของเธอถูกลอกออกเมื่ออยู่ต่อหน้าสายตาของมอนสเตอร์ตัวนี้
[สกิลเฉพาะตัว ‘การสื่อสารอันหลากหลายขั้นสูง LV.5’ ถูก
เปิดใช้งาน!]
ออร่าโปร่งใสพุ่งเข้าใส่มอนสเตอร์ในทันที่ การสื่อสารอัน
หลากหลาย มันเป็นสกิลที่ท าให้เข้าใจเผ่าพันธุ์ที่แตกต่างกันได้
ในช่วงเวลาที่ออร่าสัมผัสเข้ากับมอนสเตอร์ ชินยูซองก็รู้สึกถึง
ความทรงจ าอันเอ่อล้น
‘อ่า อ๊า…”
ความทรงจ าอันน่าสะพรึงกลัวของมอนสเตอร์หลั่งไหลเข้ามา
ในหัวของเธอ การด ารงอยู่ของคนที่ตกลงสู่ก้นบึ้งแห่งสรวง
สวรรค์ที่น่าสังเวชนี้และเติบโตขึ้นมาด้วยการกลืนกินมอน

สเตอร์อื่นๆ กิน กิน สิ้นหวัง และกรีดร้อง มอนสเตอร์ที่เดินผ่าน
ขุมนรกที่ไม่อาจอธิบายได้ด้วยภาษาของมนุษย์
เส้นเลือดไม่อาจรับมือกับการไหลเวียนของเลือดอันรุนแรงและ
ระเบิดออกมา เลือดไหลออกมาจากจมูกและปากของชินยูซอง
เธอหลั่งน้ าตาเป็นสายโลหิตออกมา
ลีกิลยังพยายามควบคุมชินยูซอง แต่สถานการณ์ก็หลุดจากการ
ควบคุมไปแล้ว
ในท้ายที่สุด ลีกิลยังเองก็ใช้การสื่อสารอันหลากหลาย
เด็กทั้งสองที่เถียงกันมาตลอดได้จับมือกันในคราวนี้ พลังของลี
กิลยังช่วยเสริมและท าให้ช่องทางของความเข้าใจกว้างขึ้น
อย่างไรก็ตาม มันก็ยังเป็นคู่ต่อสู้ที่ยากล าบาก ในไม่ช้า มันก็มี
เลือดไหลออกมาจากจมูกของลีกิลยัง
“อ… อ๊ากกกก!”

ชินยูซองเข้าใจถึงความทรมาณของมอนสเตอร์ตัวนี้และ
ต้องการที่จะสละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเป็นครั้งแรก มันมีเสียงของ
เส้นเลือดก าลังแตกสลายในขณะที่จิตวิญญาณของชินยูซอง
และลีกิลยังพังทลายลงทีละนิด
มันเป็นราคาของการพยายามฝึกอัตตาที่พวกเขาไม่อาจรับมือ
ได้ ฝ่ายตรงข้ามที่พวกเขาไม่อาจแตะต้อง
ในเวลานั้นเอง ชินยูซองก็สัมผัสได้ถึงดวงตาที่อยู่ทางด้านหลัง
ของเธอ ราวกับมีคนก าลังมองมาที่เธอ สิ่งที่ไม่ถูกผลักดันไป
โดยการปรากฏตัวของมอนสเตอร์ทั้งหมดก าลังเฝ้าดูเธออยู่
[กลุ่มดาวไร้นามก าลังมองมาที่คุณ]
(จบตอน)