มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 168 – ความรักของคิมทกจา (8)

ทุกคนแสดงออกถึงความเข้าใจในไม่ช้า พวกเขาเข้าใจว่าพวก
เขายังไม่ได้คิดถึงปัญหาพื้นฐาน ในเวลานั้นเอง ลีจีฮเยก็พูด
ออกมาอีก “เรื่องนั้น…”
ลีจีฮเยยกมือขึ้น ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไร
ยังไงก็เถอะ…
“ใช่ ลีจีฮเย? เธอรู้อะไรเหรอ?”
“ไม่ เธอไม่คิดว่ามันเป็นฉันบ้างเหรอ…?”
ผู้หญิงคนนี้พูดพล่ามอะไร? ความคิดของลีจีฮเยดูเหมือนจะ
ช่วยผ่อนคลายสมาชิกปาร์ตี้
จางฮีวอนถาม “อะไรนะ? ทกจาท าอะไรไปเหรอ? ชายคนนั้น
กับเด็กๆ…”
“ไม่ใช่แบบนั้น…”

“แล้ว?”
“ฉันแค่คิดโดยใช้สามัญส านึก ฉันเป็นเด็กมัธยม งั้นเขาก็ควร
ชอบฉัน…”
สมาชิกปาร์ตี้ไม่สนใจลีจีฮเยและคุยกันต่อ มันเป็นจางฮีวอนที่
ให้ความเห็นออกมาก่อน “ฉันเดาว่าคนที่ทกจารักมากที่สุด
น่าจะเป็นยูซานอา”
“ฮะ?” ยูซานอาสะดุ้ง เธอประหลาดใจมากจนผมเจ็บ “ท าไม
ถึงเป็นฉัน…?”
“มันควรจะเป็นแบบนั้น อันที่จริง ยูซานอาก็สวย… อืม ฉันคง
ไม่ต้องพูดถึงนะ”
สมาชิกพยักหน้า และใบหน้าของยูซานอาก็เปลี่ยนเป็นสีแดง
จางฮีวอนพูดต่อ “เธอวิ่งไปทั่วเพื่อช่วยทกจา… ฉันคิดว่ามันคง
จะแปลกจริงๆ ถ้าทกจาไม่ชอบยูซานอา”

แน่นอนว่ามันไม่มีใครที่ไม่ชอบยูซานอา เธอสวย ใจดี และนิสัย
ดี…
มันไม่มีอะไรให้ปฏิเสธ
“ฮะ? แค่… ฉันแค่เป็นเพื่อนร่วมงามและได้รับความช่วยเหลือ
จากทกจา…”
ยูซานอาท าเหมือนมันเป็นสถานการณ์ที่ยากล าบากก่อนที่เธอ
จะตีหลังจางฮีวอน “ฉันคิดว่ามันเป็นฮีวอนมากกว่า”
“เอ่อ… ฮะ? ฉันเหรอ?”
“ใช่ ฉันคิดว่าทกจาชอบฮีวอน”
จางฮีวอนรู้สึกประหลาดใจให้กับการโต้กลับอันไม่คาดคิด และ
ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้น ลีฮุนซึงเองก็สะดุ้งด้วยความ
ตกใจ มันเป็นสมมติฐานที่น่าสนใจส าหรับผมด้วย
“นี่มัน… ทกจาใจดีกับฮีวอนจริงๆ เขาให้อุปกรณ์กับเธอด้วย
และ… ฮีวอนก็ดูเหมือนจะยิ้มทุกๆ ครั้งเมื่อคุยกับทกจา…”

แน่นอนว่ามันดูจะมีเรื่องแบบนั้นอยู่ มันง่ายมากส าหรับผมที่จะ
พูดคุยกับจางฮีวอน ในแง่ที่ว่าเธอเป็น ‘ตัวละคร’ ที่ผมพบและ
ฟูมฟักขึ้นมา
จางฮีวอนที่ก าลงสับสนโบกมือของเธอด้วยสีหน้าแดงก่ า “ฮะ?
ไม่สิ เดี๋ยวก่อน เรื่องนั้น…”
สมาชิกปาร์ตี้เริ่มซุบซิบกันอีก มันรู้สึกไม่ดีเอาซะเลย ลีจีฮเยยืน
อยู่คนเดียวและพึมพ าว่า ‘ทกจานี่ร้ายจริงๆ’
ไม่ ผมไม่ได้ท าอะไรทั้งนั้น…
คราวนี้มันเป็นลีกิลยังที่ขัดจังหวะ “ผมไม่คิดว่า ‘ความรัก’ จะ
หมายถึงความรักระหว่างชายหญิงเท่านั้นนะ!”
“หรือว่า… งั้นกิลยังคิดว่าไง?”
“พี่ทกจาชอบผม”
“ท าไมนายถึงพูดแบบนั้น?”
“เรื่องนั้น…”

ลีกิลยังเจ็บปวดกับค าถามก่อนที่จะเริ่มร้องไห้ออกมา ไม่ว่าผม
จะคิดยังไง ผมก็ไม่อาจหาเหตุผลได้ว่าท าไมผมถึงจะรักเขา
จากนั้นลีฮุนซึงก็พูดออกมา “อืม อืม หรือว่ามันจะหมายถึง
‘มิตรภาพ’…”
ผู้คนจ้องมองไปยังยูจงฮยอคโดยพร้อมเพรียงกัน ยูจงฮยอคที่
ก าลังกอดอกอยู่ขมวดคิ้ว “มองอะไรกัน?”
ลีจีฮเยและจางฮีวอนกระซิบกัน
“…อ่า หรือว่า”
“จริงเหรอ? ใช่ไหม?”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ พยักหน้าอย่าง
รุนแรง!]
ในเวลานั้นเอง ชินยูซองที่ก าลังฟังอย่างเงียบๆ ก็ยกมือขึ้น
“ขอโทษนะ…”

สมาชิกปาร์ตี้ตระหนักถึงบางสิ่งได้โดยไม่ต้องอธิบาย ในหมู่
พวกเขา หนึ่งในคนที่อาจจะรู้ใจของผมดีที่สุดก็คืออวตารของ
ผม ชินยูซอง
“ช-ใช่! ยูซอง! พูดมา!”
“เธอรู้อะไรงั้นเหรอ?”
ชินยูซองส่ายหัวช้าๆ การแสดงออกของสมาชิกปาร์ตี้ดูผิดหวัง
อย่างไรก็ตาม ค าพูดของชินยูซองก็ยังไม่จบ
“ท าไมไม่ถามคุณลุงดูล่ะ?”
“อะไรนะ? ทกจา? ยังไง?”
ทันใดนั้นเอง ผมก็รู้สึกหนาวขึ้นมา ชินยูซองมองตรงไปยังที่ๆ
ผมเฝ้ามองพวกเขาอยู่ เป็นอย่างงี้มาตลอด ลางสังหรณ์ของผม
ถูกต้องเสมอ
อวตารที่น่ารักของผมยิ้มและชี้มาที่ผม “คุณลุงก าลังฟังพวก
เราอยู่”

…บัดซบ
***
[กลุ่มดาวไร้นามรู้สึกผิด]
“อีกครั้ง”
[กลุ่มดาวไร้นามรู้สึกผิด]
“อีกที”
[กลุ่มดาวไร้นามรู้สึกผิดจริงๆ]
หลังจากขอโทษอยู่หลายครั้ง สมาชิกปาร์ตี้―โดยเฉพาะอย่าง
ยิ่งจางฮีวอนและยูซานอาก็ยอมยกโทษให้ผม
จางฮีวอนพูดออกมา “งั้น… ใครคือคนที่ทกจารักมากที่สุด?”
ผมก าลังจะตอบค าถาม แต่ลีฮุนซึงก็พูดขึ้นมาก่อน “เมื่อมาคิด
ดูแล้ว มันอาจจะไม่ใช่คนที่อยู่ที่นี่ก็ได้”

“อ่า ฉันนึกขึ้นได้ว่าทกจาฝากของไว้กับผู้หญิงคนนั้น เธอชื่อ…
ฮันซูยอง?” จางฮีวอนเสริม
การแสดงออกของยูซานอาแข็งขึ้นกับค าพูดของฮันซูยอง
“ตอนนี้นายอยู่กับผู้หญิงคนนั้นงั้นเหรอ?”
สีหน้าของยูซานอารู้สึกผิดหวังมากเพราะเธอไม่ชอบฮันซูยอง
…ผมจ าเป็นต้องพูดออกไปก่อนที่อะไรจะเลวร้ายไปกว่านี้ ผม
หายใจเข้าลึกๆ และส่งข้อความออกไป
[กลุ่มดาวไร้นามบอกว่าเขาไม่ได้รักใครเลย]
บรรยากาศแปลกๆ เข้าปกคลุมสมาชิกปาร์ตี้ บ้างก็ผิดหวัง
ในขณะที่บางคนก็ตื่นเต้น ไม่สิ ท าไมพวกเขาถึงสนใจชีวิตรัก
ของคนอื่นนัก?
จางฮีวอนพูดออกมา “นายต้องพูดออกมาให้ชัดๆ นะ ตอนนี้ไม่
มีใครเลยเหรอตามโชคชะตา ทกจาจะต้องรักใครสักคนแน่ๆ”

อืม… เธอพูดไม่ผิด จางฮีวอนพูดต่อ “งั้นฉันขอเปลี่ยนค าถาม
ทกจาชอบคนแบบไหน? มันใกล้เคียงกับพวกเราคนไหน?”
ไม่ ท าไมผมต้องบอกพวกเขาด้วย?
“ฉันรู้ว่านายสงสัยว่าท าไมนายควรตอบ แต่มันส าคัญกับพวก
เรา ถ้าทกจาชอบใครในพวกเรา พวกเราก็อาจจะหยุด
โชคชะตานั้นได้”
…มันดูน่าเชื่อถือเล็กน้อย โชคชะตาทรงพลังมาก แต่อย่างที่ผม
บอก มันก็ไม่แน่เสมอไป ถ้าผมรู้ว่าผมรักใคร ผมก็อาจจะต่อกร
กับโชคชะตาได้
ผมรู้สึกเสียใจที่สมาชิกปาร์ตี้ต้องมากังวลกับความตายของผม
มากขนาดนี้ อย่างไรก็ตาม…
[กลุ่มดาวไร้นามไม่แน่ใจ]
ในที่สุด จางฮีวอนก็หงุดหงิด “โอ้ ท าไมนายถึงน่าหงุดหงิด
นัก?”

“คุณลุง บอกพวกเรามาเถอะ! มันไม่มีเวลามาสุภาพแล้ว?”
[กลุ่มดาวไร้นามบอกว่ามันไม่มีของแบบนั้น]
บ้าเอ้ย ผมต้องใช้เหรียญเป็นจ านวนมากเพื่อส่งข้อความ
[กลุ่มดาวไร้นามไม่รู้หัวใจของเขา]
“ทกจานี่จริงๆ เลย…”
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ มีความสนใจในเรื่องราว
ใหม่]
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ สงสัยเกี่ยวกับตัวเลือกของคุณ]
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ ก าลังจ้องมองมาทางนี้]
[กลุ่มดาวจ านวนมากส าลักมันฝรั่งหวานให้กับค าตอบที่น่า
ผิดหวังของคุณ]
แม้แต่กลุ่มดาวก็ก าลังฟังการสนทนาของพวกเรา

[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ก าลังบอกคุณว่าอย่า
หลอกลวงหัวใจตัวเอง]
[กลุ่มดาวบางกลุ่มประกาศว่าจะไม่มีใครแยกจากอวตาร ‘ยู
ซานอา’ ได้]
[กลุ่มดาวบางกลุ่มสนับสนุนอวตาร ‘ชินยูซอง’]
[กลุ่มดาวบางกลุ่มที่รักเพื่อนแท้สนับสนุนอวตาร ‘ลีฮุนซึง’]
…มันวุ่นวายที่สุด
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ มีไอเดียดีๆ]
ในเวลาต่อมาก็มีไอเท็มโผล่ออกมาจากอากาศ
+
[ข้อมูลไอเท็ม]
ชื่อ: เครื่องอ่านความเสน่หา
ระดับ: SS

ค าอธิบาย: ไอเท็มที่ท าให้คุณรู้ว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไรกับคุณ
หลังจากกดปุ่มและคิดถึงชื่อและใบหน้าของอีกฝ่าย คะแนน
ความเสน่หาจะปรากฏขึ้นโดยอัตโนมัติ
+
ผมกระวนกระวายขึ้นมาเมื่อผมเห็นไอเท็มนี้ เครื่องอ่านความ
เสน่หาคือไอเท็มสิ้นเปลืองที่สามารถซื้อได้โดยสมาชิกกระเป๋า
โดเกบิระดับแพลตตินัม
ไม่สิ การใช้เงิน 100,000 เหรียญเพื่อความบันเทิงไร้ประโยชน์
แบบนี้? เธอบ้าไปแล้วเหรอ?
“ตามที่คาดไว้จากทูตสวรรค์! สุดยอด!” จางฮีวอนตะโกน
ออกมา
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ บอกให้ลองใช้มันดู]
“งั้นใครก่อน?”
“ผู้สนับสนุนของพี่ฮีวอนหนิ งั้นพี่ลองก่อนเลย”

“เอ่อ อืม ฉันเหรอ?”
จางฮีวอนรู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อมันถึงเวลาที่ต้องใช้
ผมเองก็เครียด ท าไมผมต้องกระวนกระวายมากขนาดนี้ในเมื่อ
สุดท้ายแล้วผมก็จะได้รู้หัวใจของตัวเอง?
…ผมรู้สึกเหมือนกับก าลังแก้ผ้า ผมรู้สึกแปลกจริงๆ เมื่อผมเห็น
ทุกๆ คนให้ความสนใจกับเครื่องอ่านความเสน่หา หลังจากนั้น
ไม่นาน…
มันก็มีเสียง ‘บี๊บ’ และข้อความก็ค่อยๆ ปรากฏออกมา
[คะแนนความเสน่หาของกลุ่มดาว ‘คิมทกจา’ ที่มีต่ออวตาร
‘จางฮีวอน’ คือ 54 คะแนน]
จางฮีวอนที่ก าลังตื่นเต้นรู้สึกผิดหวังเมื่อเธอเห็นคะแนน “54
คะแนน? มันสูงไหมเนี่ย?”
“ฉันลองต่อเอง!” ลีจีฮเยหยิบเครื่องอ่านไปและร้องออกมา
อย่างสนุกสนานในขณะที่เธอกดปุ่ม “ขอฉันรู้หัวใจคิมทกจา
หน่อย!”

[คะแนนความเสน่หาของกลุ่มดาว ‘คิมทกจา’ ที่มีต่ออวตาร
‘ลีจีฮเย’ คือ 6 คะแนน]
“…”
ลีจีฮเยอึ้งไปในขณะที่สมาชิกคนอื่นๆ ใช้เครื่องอ่าน จากนั้นก็
เป็นลีกิลยัง ลีฮุนซึง และชินยูซอง คะแนนของพวกเขาคือ 49
50 และ 56 คะแนนตามล าดับ ณ มุมๆ หนึ่ง ลีจีฮเยก าลัง
พึมพ า “คิมทกจาใจร้ายที่สุด” ในทางกลับกัน ชินยูซองกลับ
รู้สึกตื่นเต้น
ในที่สุดก็เหลือเพียงแค่ยูซานอาและยูจงฮยอค
“ย-ยูจงฮยอคก่อน…”
“ฉันไม่คิดจะเล่นอะไรแบบนี้หรอกนะ”
ยูจงฮยอคเดินไปส ารวจศพมอนสเตอร์ในระยะไกลและทุกๆ
สายตาก็ย่อมหันมาทางยูซานอา
ยูซานอารับเครื่องอ่านมา แล้วก่อนที่เธอจะใช้มัน…

[กลุ่มดาว ‘ราชินีแห่งวสันต์มืดมิด’ มอบไอเท็มพิเศษให้แก่
อวตาร ‘ยูซานอา’]
เสื้อผ้าโผล่ออกมาจากอากาศ และชุดของยูซานอาก็เปลี่ยนไป
มันเป็นชุดกี่เพ้าสีด าที่มีถุงน่องสีด า
ยูซานอาพูดติดอ่างให้กับการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน “น-น-
นี่มัน…”
ผมรู้สึกหมดหวังกับภาพของยูซานอาและก่นด่าอยู่ภายในใจ
ยัยแก่โอลิมปัสบัดซบ
จางฮีวอนที่ไม่รู้อะไรเลยพยักหน้า “อ่า มันเป็นอีเว้นท์ของกลุ่ม
ดาวเหรอ?”
“พี่ยูซานอา มานี่มา”
ยูซานอากดปุ่ม
[คะแนนความเสน่หาของกลุ่มดาว ‘คิมทกจา’ ที่มีต่ออวตาร
‘ยูซานอา’ คือ 481 คะแนน]

“4-481 คะแนน? บ้าไปแล้ว? ไม่ใช่ว่ามันยืนยันแล้วเหรอ?”
“คนโปรดของทกจาคือ…”
ยูซานอาพูดติดๆ ขัดๆ ด้วยใบหน้าแดงก่ า แต่ลีจีฮเยก็รู้สึกถึง
อะไรบางอย่างและพูดออกมา “ไม่สิ เดี๋ยวก่อน… พี่ซานอา ให้
ฉันยืมชุดหน่อยได้ไหม?”
“เอ่อ เอาสิ”
ลีจีฮเยเข้าไปยังอาคารใกล้ๆ เพื่อเปลี่ยนชุดก่อนที่จะกดปุ่ม
เครื่องอ่าน
[คะแนนความเสน่หาของกลุ่มดาว ‘คิมทกจา’ ที่มีต่ออวตาร
‘ลีจีฮเย’ คือ 481 คะแนน]
ทุกคนพูดไม่ออก
ผมไม่สามารถพูดอะไรผ่านความอับอายของผมได้ ลีจีฮเย
ตะโกนล้อเลียนใส่อากาศ จางฮีวอนกุมหน้าท้องของเธอและตัว

สั่นในขณะที่เธอหัวเราะออกมา และยูซานอาก็พึมพ าด้วย
ดวงตาที่ว่างเปล่า
“ไม่ใช่คนที่เขารักมากที่สุด…”
ลีกิลยังและลีฮุนซึงก าลังส่ายหัวของพวกเขา บ้าเอ้ย นี่คือ
เหตุผลว่าท าไมผมถึงไม่ต้องการท าแบบนี้…
ชินยูซองตัวสั่นในขณะที่เธอมองมาที่ผม ผมอยากจะขอโทษ
เมื่อผมเห็นปฏิกิริยาของอวตารของผม แต่ชินยูซองก็ตะโกน
ออกมาก่อน
“ค-คุณลุง!”
ใช่ ขอโทษนะยูซอง ฉัน…
“คุณลุง! เกิดอะไรขึ้น? คุณลุง!”
ชินยูซองที่ก าลังหน้าซีดยื่นมือออกมาหาอากาศ มันมีบางสิ่ง
แปลกๆ

…เอ๋? เสียงของชินยูซองเริ่มห่างออกไป และวิสัยทัศน์ของผมก็
เริ่มหมุนวนในขณะที่ผมรู้สึกเวียนหัว
เดี๋ยวนะ นี่อาจจะเป็น…
วินาทีต่อมา สติของผมก็ถูกตัดไปพร้อมกับข้อความ
[คุณเสียชีวิตแล้ว]
(จบตอน)