มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 170 – อ่านอีกครั้ง (2)

“ไอ้บ้าคิมทกจานั่น… เขาลืมฉันอีกแล้ว”
มันมีป้อมปราการเล็กๆ อยู่บนที่ราบอันว่างเปล่า ในความเป็น
จริง ขนาดของมันพอๆ กับบ้านหลังเล็กมากกว่าจะเป็นป้อม
ปราการ อย่างไรก็ตาม อาวุธที่ติดตั้งอยู่ก็ไม่ได้น้อยเลยเมื่อ
เทียบกับป้อมปราการ
ไม่จ าเป็นต้องกล่าวอะไร มันคือปราการติดอาวุธของกงพิลดู
ปัง ปัง ปัง ปัง!
กงพิลดูสาดกระสุนใส่พวกมอนสเตอร์ที่ก าลังพุ่งเข้ามา ในเวลา
หลายวันหลังจากเข้ามายังปราสาททมิฬ กงพิลดูได้ใช้ชีวิตอยู่
ในเขตมอนสเตอร์ขุมนรก มันมีมอนสเตอร์มากมายไม่มีที่สิ้นสุด
ถ้าไม่ใช่เพราะเหรียญที่คิมทกจาเคยให้เขาไว้ เขาอาจจะหมด
พลังเวทมนตร์และตายไปแล้ว

[กลุ่มดาว ‘จ้าวแห่งการป้องกัน’ ตื่นเต้นกับเกมการป้องกัน]
สถานการณ์คงจะไม่จบลงแบบนี้ถ้ามันไม่ใช่เพราะผู้สนับสนุน
วิปริตของเขา
“เชี่ยยยยย!”
การจัดอันดับปราสาททมิฬของเขาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
เนื่องจากมอนสเตอร์ทั้งหมดที่เขาสังหารไป ปัญหาก็คือพลังใจ
และพลังเวทมนตร์ของเขามาถึงขีดจ ากัดแล้ว
“จบแล้ว…”
กงพิลดูท าหน้าสิ้นหวังเมื่อเขาเฝ้ามองปราการติดอาวุธที่ถูก
ท าลายลงจากกรงเล็บของมอนสเตอร์
ในเวลานั้นเอง มันก็มีบางสิ่งบางอย่างบินมาจากระยะไกล มัน
เป็นพายุธาตุอันทรงพลังที่สามารถแยกผืนดินทั้งหมดได้ เขา
สงสัยว่ามันเป็นคิมทกจา แต่มันก็เป็นคนที่ไม่คาดคิดแทน
“…ยูจงฮยอค?”

มังกรตัวใหญ่ยักษ์ก าลังบินผ่านพายุ ด้านบนของมันมีคนสอง
คนที่กงพิลดูรู้จัก พละก าลังหลุดลอยออกไปจากร่างของกงพิล
ดู และป้อมปราการก็พังลง ยูจงฮยอคพุ่งมาราวกับสายฟ้าฟาด
และจับกงพิลดูที่ก าลังล้มลงไว้
‘ฉันใช้พลังของผู้บรรลุมากเกินไป ในเวลานี้ ฉันต้องสงวน
ความแข็งแกร่งไว้’ ยูจงฮยอคคิดในขณะที่เขาเหลือบมองไปยัง
แขนขวา
มือที่ก าลังถือดาบอยู่บวมและเป็นสีแดง มันไม่ใช่พลังของ
ผู้สนับสนุนของเขา แต่ผู้บรรลุก็มีผลต่อความเป็นไปได้เช่นกัน
สถานการณ์คงจะดีขึ้นถ้าข้อจ ากัดค่อยๆ ถูกยกเลิกไป อย่างไรก็
ตาม ความเป็นไปได้ที่ได้รับการอนุญาตในสถานการณ์ที่เก้าก็
ไม่เพียงพอที่จะท าให้เขาใช้ประโยชน์จากผู้บรรลุได้เต็มที่
‘ฉันจะช่วยกงพิลดูเอง ลีซอลฮวาก าลังเพิ่มอันดับของเธออย่าง
ต่อเนื่องในเขตตะวันตก…’

แผนการของเขาก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง สถานการณ์ราบรื่นกว่า
สถานการณ์ก่อนหน้านี้
‘ในตอนนี้สิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือคิมทกจา’ ยูจงฮยอคคิดใน
ขณะที่เขามองไปยังที่ราบตะวันตก ‘โชคชะตาของการ
ถ่ายทอดสดดวงดาวไม่เคยหละหลวม นายก าลังท าอะไรอยู่ คิ
มทกจา?’
***
“ไม่ต้องห่วง มันมีทางออก”
“…ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ปัญหาเดียว มีคนที่แข็งแกร่งอีกมากมาย
ยิ่งกว่านั้น เธอจะจัดการกับอาณาเขตประตูกลไกได้ยังไง?”
“มันไม่มีวิธีท าลายเลย”
ฮันซูยองและผมก าลังเดินผ่านอาณาเขตประตูกลไกในขณะที่
เดินตามอวตารของจอนวูชิ โชยูนกาน ผมเห็นเธอก าลังลอยอยู่
ไม่ใช่การเดิน และคิดว่าเธอเหมาะกับการเป็นอวตารของจอนวู
ชิจริงๆ

จอนวูชิ เคียงคู่กับฮงกิลดง เขาคือหนึ่งในผู้ทรงอ านาจที่อยู่บน
จุดสูงสุดของกลุ่มดาวเกาหลี…
ฮันซูยองสังเกตเธอและพูดขึ้นมาอีกครั้ง “ยังไงก็เถอะ ไม่ใช่ว่า
ราชาพเนจรถูกผู้กลับชาติมาเกิดฆ่าไปแล้วเหรอ?”
“เธอไม่ใช่คนที่จะตายได้ง่ายๆ”
“เมื่อมาคิดดูแล้ว นายบอกว่านายรู้จักราชาพเนจรหนิ บอกฉัน
มาตามตรง พวกนายมีความสัมพันธ์อะไรกัน?”
ผมถอนหายใจเบาๆ ให้กับค าถาม “มันเป็นความสัมพันธ์ที่
ซับซ้อนที่สุดในโลก”
“ฉันล่ะเบื่อจริงๆ แฟนเก่าเหรอ?”
“แม่”
“อะไรนะ? จริงดิ? อืม… ฉันขอโทษ” ฮันซูยองพูดติดอ่างด้วย
ท่าทางอายๆ ผิดปกติ

ราวกับว่าก าลังฟังการสนทนาของพวกเราอยู่ โชยูนกานมอง
กลับมาด้วยสีหน้านิ่งๆ “เดินตามที่ฉันก้าวมาให้เป๊ะๆ ถ้าก้าว
ผิดจะหลงทางเอาได้”
ผมคิดว่ามันคงจะเป็นแบบนี้ อาณาเขตประตูกลไกต่างก็
เหมือนกัน ถ้าไม่ก้าวผ่านเส้นทางที่ถูกต้อง มันก็จะท าให้หลง
ทาง ผมถามด้วยเสียงไม่พอใจเล็กน้อย “ท าไมเธอไม่ปิดมัน?”
“มันยาก ฉันไม่รู้ว่านายจะท าอะไร”
“ตลกดีจัง เธอฆ่าฉัน และในตอนนี้ก็มากลัวฉันอีก”
“ฉันรู้ว่านายมีความสามารถในการฟื้นคืนชีพ”
“งั้นก็เลยฆ่าฉันสินะ?”
“ฉันขอโทษ นอกจากนี้ ฉันไม่ได้จะไปฆ่านาย ฉันโจมตีผู้หญิง
คนนั้น และเธอใช้นายเป็นโล่”
…อะไรนะ? ผมหันไปมองและเห็นฮันซูยองก าลังผิวปากอยู่ ผม
มองฮันซูยองที่ก าลังยิ้มและคิดอยากจะตบหัวเธอ ผมคงจะถาม

เธอในภายหลัง ผมอาจจะมีแปดชีวิต แต่… เดี๋ยวสิ มันเหลือหก
ชีวิตแล้ว
ผมเหลือบมองกลับไปยังโชยูนกานและถาม “ท าไมเธอถึงช่วย
แม่ของฉัน”
โชยูนกานชะงักไปกับค าถามของผมอย่างฉับพลัน “ฉันไม่รู้
จริงๆ ว่าท าไมคนอย่างเธอถึงติดตามอวตารคนอื่น พ่อมดคน
แรกแห่งโชซอนสามารถเป็นราชาเองก็ได้”
“…นายรู้จักผู้สนับสนุนของฉันได้ยังไง?”
“กลุ่มดาวแห่งเกาหลีกลุ่มไหนอีกที่จะสามารถใช้อาณาเขต
ประตูกลไกได้”
จอนวูชิไม่ใช่กลุ่มดาวระดับเรื่องเล่า แต่เขาก็มีข้อได้เปรียบ
มากมายในช่วงสถานการณ์แรกๆ เพราะการใช้ความเป็นไปได้
เมื่อใช้พลังของเขาน้อยมาก

ยิ่งไปกว่านั้น ตามความคืบหน้าของสถานการณ์ ชื่อเสียงของ
เรื่องราวที่สามารถสร้างขึ้นได้ก็มีมากมายเมื่อเทียบกับกลุ่มดาว
อื่นๆ ในระดับเดียวกัน
นี่เป็นเหตุผลว่าท าไมยูจงฮยอคถึงพยายามดึงตัวจอนวูชิมาเป็น
เพื่อนในสถานการณ์แรกๆ
โชยูนกานตอบ “ฉันไม่เหมาะจะเป็นราชา”
“แม่ของฉันกุมจุดอ่อนหรืออะไรของเธอไว้เหรอ?”
โชยูนกานก าลังจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่ก็เลือกที่จะ
หลับตาลงอีกครั้ง
ผมพูดกับเธอ “บอกฉันมาตามตรง ฉันสามารถช่วยเธอได้”
“…”
“เธอก าลังถูกคนๆ นั้นหลอก”
จอนวูชิคงจะเป็นขุมพลังอันยิ่งใหญ่ถ้าผมได้อวตารของเขามา
อยู่ฝ่ายผม แน่นอน ผมก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมาก

“เธอช่วยชีวิตลูกสาวฉันไว้”
อย่างที่คาดไว้
“เข้าใจแล้ว ช่วยชีวิตลูกของเธอไว้… แน่นอนว่าเธอก็คงจะ
ภักดีหลังจากมีเรื่องแบบนั้นสินะ”
คิ้วของโชยูนกานกระตุกกับค าพูดของผม “นายประชดงั้น
เหรอ?”
“ถูกต้อง ฉันคิดว่าการช่วยชีวิตนั้นเป็นความจงใจ”
“…จงใจ”
“แม่ของฉัน ไม่ใช่ว่ามันมีอะไรแปลกๆ เกี่ยวกับเธองั้นเหรอ?”
“อะไรนะ?”
“เธอปรับตัวเข้ากับโลกได้มากเกินไปหรือไม่ก็รู้จักข้อมูลที่ไม่
ควรรู้มากเกินไป”

ฮันซูยองมองผมด้วยสีหน้าสับสนเพราะเธอไม่รู้ว่าผมก าลัง
พยายามท าอะไร โชยูนกานสงสัย “…นายต้องการจะพูด
อะไร?”
“ฉันต้องการจะพูดอะไรงั้นเหรอ? แม่ของฉันรู้ว่าเธอได้กลุ่ม
ดาวไหนไป”
“…”
“บางทีเธออาจจะช่วยลูกสาวของเธอเพราะจุดประสงค์ในการ
พยายามใช้เธอ เธอเป็นคนแบบนั้น”
โชยูนกาน…ผมจ าไม่ได้แม่น แต่ดูเหมือนว่านี่จะเป็นชื่อของ
ผู้หญิงที่เคยเป็นอวตารของจอนวูชิ
ตัวละครที่สูญเสียลูกสาวของเธอไปและกลายเป็นอวตารของ
จอนวูชิเพื่อตัดสินใจแก้แค้นโลกใบนี้
ผมไม่รู้อะไรเมื่อผมเล่าเรื่องราวให้แม่ฟัง แต่ถ้าเธอได้ยินมาจาก
ผมและจ าข้อมูลได้ มันก็ไม่เป็นการพูดเกินจริงเลยที่คิดว่าแม่
ของผมจะใช้มัน

อย่างไรก็ตาม ค าพูดที่ไม่คาดคิดก็ดังออกมาจากปากของโชยูน
กาน “นายเจ้าใจเธอผิด”
“เข้าใจผิด?
โชยูนกานมองมาที่ผมอย่างแปลกประหลาด มันเต็มไปด้วย
ความเห็นอกเห็นใจ และมันก็เป็นสายตาที่ผมเกลียด
“ซูคยองไม่ได้เลวร้ายอย่างที่นายคิด”
เป็นเพราะความดื้อรั้นที่ก าลังพุ่งพล่านอยู่ภายในกายของผมงั้น
เหรอ? ผมตอบกลับไปด้วยความโผงผาง “ไม่มีใครรู้จักเธอดีไป
กว่าฉันแล้ว”
“เดิมที่ มันก็เป็นลูกที่จะไม่เข้าใจอะไรเลยเกี่ยวกับพ่อแม่ของ
ตน ยังไงก็เถอะ พวกเรามาถึงแล้ว”
ทันใดนั้นเอง ผมก็เห็นบางสิ่งที่เหมือนกับประตูหน้า โชยูนกาน
พูดกับฮันซูยอง
“สาวน้อย เธอเข้าไปไม่ได้ รออยู่กับฉัน”

“ชิ แม่ของนายขี้อายจังนะ ระวังตัวด้วย”
ผมพยักหน้าและเอื้อมมือไปที่ประตู ด้านหลังของประตูบานนี้
อาจจะเป็นศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดในสถานการณ์ปัจจุบัน
โชยูนกานบอกกับผม “กระดิ่ง”
ดิ้ง ด่อง
น่าแปลก มันเป็นเสียงแปลกหูที่กระตุ้นความทรงจ าที่คุ้นเคย
มันเป็นเสียงที่ผมดูเหมือนจะเคยได้ยินมานานแล้ว จากนั้นเสียง
ของแม่ก็ดังมาจากด้านในประตู “เข้ามา”
ประตูเปิดออก และทางเข้าบ้านที่คุ้นตาก็ปรากฏขึ้น รองเท้า
สองสามคู่ถูกจัดวางไว้ด้วยกันอย่างเป็นระเบียบ บางคู่ก็เล็ก
พอที่จะเป็นของเด็กๆ ความรู้สึกเดจาวูของผมท าให้มันแย่ลง
ไปอีก การตกแต่งภายในของบ้านนั้นคุ้นตา มันไม่ฉูดฉาดหรือ
ล้าสมัยเกินไป แต่การตกแต่งเล็กๆ แสดงให้เห็นว่ามันเป็นคนที่
มีสไตล์

ผมเข้าไปในห้องนั่งเล่นและเห็นห้องที่คุ้นเคย มันมีนาฬิกา
แขวนผนังที่ถูกลืมและโทรทัศน์ตั้งอยู่ ผมรู้จักผิวสัมผัสของ
โซฟาได้โดยไม่จ าเป็นต้องนั่งลงไป ต าแหน่งของโต๊ะเองก็คุ้นตา
[‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังสั่น]
จริงๆ เชียว… มันเป็นงานอดิเรกที่แย่มาก
แม่ของผมก าลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น และสวมเสื้อผ้าที่
ดูดี เธอถามผม “นานแล้วนะ รู้สึกอย่างไรบ้างที่ไม่ได้กลับบ้าน
มานาน?”
“ผมคงอยากตายมากกว่า”
“แม่ดีใจนะที่ลูกแข็งแรงดี”
“ขอบคุณนะ ผมเพิ่งตายและฟื้นกลับมา”
บางทีแม่ของผมอาจจะเลือกสถานที่แห่งนี้ไว้เพราะจุดประสงค์
อะไรบางอย่าง บทสนทนาต่อจากนี้ไปจะเป็นสมรภูมิเพื่อ
พิจารณาผลลัพธ์ของสองสถานการณ์ถัดไป

“ผมได้ยินมาว่าเนอร์วาน่าฆ่าแม่ แม่รอดมาได้ไง?”
“แม่คงไม่ถูกหลอกโดยคนแบบนั้นหรอก ลูกลืมไปแล้วเหรอ?
แม่เองก็มีข้อมูลมากมายเกี่ยวกับอนาคต”
ผมคิดไว้แล้ว ถึงกระนั้น แม่ของผมก็ยังสามารถหลอกลวงเนอร์
วาน่าได้ ผมไม่รู้ว่าคนๆ นี้มีความสามารถอะไร บางทีภัย
คุกคามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดส าหรับผมในตอนนี้อาจจะไม่ใช่ยูจงฮยอค
หรือกลุ่มดาว แต่เป็นผู้หญิงคนนี้
“แม่ยังมีชีวิตอยู่ แต่แม่ก็ไม่มางานศพผม”
“ท าไมแม่ต้องไปด้วยในเมื่อแม่คือคนโชคร้ายที่ถูกทิ้งไว้ข้าง
หลัง”
“แม่เลยคิดว่ามันไม่พอและให้คนของแม่ไปฆ่าผมอีก”
“แม่ฆ่าลูกอีกครั้งเพราะลูกขาดความรับผิดชอบ คราวนี้ลูก
ต้องการงานศพด้วยไหม? แม่เห็นว่าลูกมีสหายดีๆ มากมาย
พวกเขาไม่รู้ว่าลูกจะลุกขึ้นมาอีกและร้องไห้ออกมา…”

คนที่ก าลังพูดอะไรแบบนี้ออกมาคือแม่ของผม ผมหายใจเข้า
ลึกๆ ผมไม่เคยประมาทเมื่อก าลังพูดคุยกับแม่ของตัวเอง จากนี้
ไป มันจะเป็นของจริง “ท าไมแม่ถึงฆ่าผม?”
แม่ของผมหัวเราะและตอบ “อวตารคิมทกจาจะถูกสังหารโดย
คนที่เขารักมากที่สุด”
“…แม่รู้ได้ไง?”
“ยูซานอาบอกแม่ เธอมาขอให้แม่ช่วยลูก” ยูซานอาจะต้องมา
หาแม่ของผมแน่ๆ “ยังไงก็เถอะ คราวนี้ลูกกลับมาพร้อมกับ
ผู้หญิงอีกคน เปลี่ยนรสนิยมแล้วเหรอ? พูดตามตรงนะ แม่ชอบ
ยูซานอามากกว่า”
“อย่าพูดอะไรไร้สาระน่า ยิ่งแม่พูดผมก็ยิ่งไม่เข้าใจ ท าไมแม่ถึง
ฆ่าผมในเมื่อแม่ถูกขอให้ช่วยผม”
“ค าท านายได้กลายเป็นจริงก็เพราะแม่ จริงไหม?”
“ฮะ?”

จิตใจของผมเริ่มซับซ้อนขึ้น ไม่ เธอก าลังจะบอกว่า…
แม่ของผมพูดต่อ “มันถูกกล่าวไว้ในค าท านาย ‘คนที่ลูกรัก
ที่สุด’ ดังนั้นแม่เลยฆ่าลูก”
มันไร้สาระสิ้นดีที่คนที่ผมเกลียดมากกว่าใครจะพูดอะไรแบบนี้
ออกมา
ถึงกระนั้น ในช่วงเวลาที่ผมได้ยินมัน ผมก็ถูกรบกวนด้วย
ความรู้สึกที่ผมไม่อาจอธิบายได้ ผมเกลียดแม่ของผมแน่ๆ ชีวิต
ของผมต้องวุ่นวายเพราะแม่ของผมได้ท าลายมัน แต่… อารมณ์
ของผมกลับซับซ้อน
“ผมรู้ แม่ฆ่าผมเพราะแม่คิดว่าแม่คือคนที่ผมรักที่สุดใช่ไหม?
โชคชะตานี้ใช่ไหม?”
“ไม่ใช่ว่ามันปรากฏอยู่บ่อยๆ ในนิยายที่ลูกชอบเหรอ?”
“ถ้าอย่างนั้นแม่ก็คิดผิดแล้ว”

เห็นได้ชัดว่าโชคชะตาได้บอกผมว่าผมจะถูกสังหารโดยคนที่ผม
รักมากที่สุด ถ้าอย่างนั้น ความตายครั้งล่าสุดของผมก็ควรจะ
ท าให้โชคชะตาของผมกลายเป็นจริง
“ผมยังคงได้รับข้อความแห่งโชคชะตาอยู่”
มันเป็นเรื่องจริง เมื่อไม่นานมานี้ มันมีข้อความบ้าๆ ดังขึ้นในหู
ของผม
[โชคชะตาอันยิ่งใหญ่ก าลังรอความตายอันเด็ดขาดของคุณอยู่]
การแก้ไขถูกเพิ่มเข้ามาอีก มันเป็น ‘ความตายอันเด็ดขาด’
ค าพูดของราชาอีดิปัสในความฝันถูกต้อง ผมไม่อาจหลบหนี
จากโชคชะตานี้ไปด้วยเรื่องราว ‘แปดชีวิต’
“อย่างน้อยที่สุด แม่ก็ไม่ใช่คนที่ผมรักที่สุด”
(จบตอน)