มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 171 – อ่านอีกครั้ง (3)

แม่ของผมเงียบไปครู่หนึ่ง ความเงียบส่งเสียงเชียร์ผมเล็กน้อย
ความจริงที่ว่าแม่คิดว่าผมจะรักเธอ และความคิดที่ผมสามารถ
ท าร้ายความรู้สึกเธอได้ท าให้ผมรู้สึกตื่นเต้น
อย่างไรก็ตาม แม่ของผมก็พูดด้วยน้ าเสียงที่ดูเหมือนกับเธอ
คาดไว้ “อืม แม่เข้าใจ”
“…”
“แม่ก็ยังอยากจะลอง มันอาจยุติโชคชะตาของลูกได้ ไม่ว่ายังไง
ลูกก็ยังมีชีวิตเหลืออยู่อีกเยอะ”
“อย่าพูดเหมือนว่าแม่ก าลังท าเพื่อผม”
“แม่รักลูกนะ”
ผมขนลุก ท าไมเธอถึงพูดอย่างนี้? “หมายความว่าไง?”
“ลูกคือลูกของแม่”

ผมมองไปยังแม่ที่ก าลังยิ้มอยู่ และมุมหนึ่งของหัวใจของผมก็
เจ็บปวด เธอเชื่อจริงๆ เหรอว่าค าพูดแบบนั้นมันจะยอมรับได้?
ทศวรรษแห่งความทุกข์ทรมานเพียงล าพังไม่อาจลบล้างได้
เพราะค าพูดเหล่านี้
ผมจ้องไปที่เธอ
แม่ รัก…
ผมไม่ได้ใช้จับเท็จกับเธอ บางครั้งมันคงมีค าพูดเช่นนี้อยู่ในโลก
แม้ว่ามันเป็นความจริง มันก็เจ็บปวดพอที่จะเรียกว่าเป็นค า
โกหกได้
ผมถอนหายใจและพูดออกมา “มันสายเกินไปแล้ว”
“แม่รู้”
“งั้นท าไม…”
“แม่แค่อยากจะพูดออกไปสักครั้ง แม่ไม่คิดว่าแม่เคยบอกลูกมา
ก่อน”

พวกเราเงียบไปและไม่พูดอะไรออกมาสักพัก เฉพาะนาฬิกามือ
สองเท่านั้นที่บอกผมว่าเวลาผ่านไปเท่าไร มันเหมือนกับ
หน้ากระดาษที่ไม่มีอะไรอยู่เลย เหมือนกับนักเขียนได้บีบ
ประโยคแรกของผมออกมา ผมพยายามจะพูดออกไป “…ชีวิต
ในคุกเป็นยังไงบ้าง?”
“ลูกก็มาหาแม่อยู่บ่อยๆ มันจ าเป็นเหรอ…”
“แม่ไม่ได้บอกอะไรผมเลย”
“…”
“ท าไมแม่ไม่พูดอะไรเลย? ผมไปเจอแม่ตั้งหลายครั้ง…”
ผมไม่ได้เกลียดแม่ตั้งแต่แรก
แม้แต่ตอนที่แม่ฆ่าพ่อของผม
แม้แต่ตอนที่เธอเข้าคุก
แม้แต่ตอนที่ญาติพี่น้องของผมฉกชิงทรัพย์สินของพวกเราไป
และผมก็ถูกปฏิบัติเหมือนกับของเหลือใช้

ผมไม่ได้เกลียดหรือต าหนิแม่เลย
“ไร้ยางอายขนาดนี้ได้ยังไง?” เหตุผลว่าท าไมผมถึงเกลียดแม่
ของผมก็ง่ายมาก “ท าไมแม่ถึงเงียบอยู่ได้? และท าไม… แม่ถึง
เขียนเรื่องราวอะไรแบบนั้นออกมา?”
บางคนอาจจะพูดแบบนี้: นายก็รวยขึ้นหนิ มันไม่ดีเหรอที่เธอ
ขายหนังสือ? ผมไม่รู้ว่าค่าลิขสิทธิ์จากแม่ของผมช่วยชีวิตของ
ผมไว้ขนาดไหน ญาติของผมปฏิบัติต่อผมเหมือนผมไม่ใช่คน
“ผมมีช่วงเวลาที่ยากล าบากจริงๆ ไม่ว่าตอนไหนที่ผมไป
โรงเรียน เดินบนถนน หรือเจอคนอื่น มันก็เหมือนกับว่าทุกๆ
คนก าลังพูดถึงผม มันเป็นเหมือนเดิมเมื่อผมย้ายโรงเรียน ทุกๆ
ครั้ง ผมคือลูกชายของฆาตกร”
เหล่าคนที่ไม่เคยสัมผัสกับมันคงไม่มีทางรู้ โลกนั้นตามตื๊อ มี
นักข่าวยืนอยู่หน้าบ้านของผม และมันก็เหมือนกับว่าทุกๆ
สายตาในโลกก าลังไล่ตามผมอยู่
“บางที่ แค่บางทีที่ผมอาจจะทนได้”

มันอาจจะไม่เป็นไรถ้าแม่ของผมพูดอะไรกับผม ถ้าเธอบอกผม
ให้อดทน ผมก็คงจะท าได้ ถ้าแค่แม่ของผมบอกผมว่าเธอจะอยู่
ข้างๆ ผม แม้ว่าเธอจะขายเรื่องราวของพวกเราเพื่อเงินก็ตาม
[‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังสั่นไหวอย่างรุนแรง]
[อักขระ ‘การหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง LV.2’ ถูกเปิดใช้งาน!]
ผมมองไปที่แม่ของผม ผมไม่ได้เข้าใจผิด แม่ของผมขายชีวิต
ของเราเพื่อแลกกับเงิน
จากนั้นแม่ของผมก็พูดออกมา “แม่เองก็อยากรู้”
“รู้อะไร?”
“ความจริง”
“…ความจริงอะไร? แม่ แม่ไม่ได้ฆ่าพ่อเหรอ?”
“ลูกไม่รู้เรื่องอะไรเลย”
“ผมรู้มันดี ตั้งแต่ที่แยกจากแม่ ผมก็มองไปยังความทรงจ าของ
ผมซ้ าแล้วซ้ าอีก”

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ผมอ่านมันอีกครั้ง ผมเริ่มซึมซับกับตัวละคร
ในนิยายเพราะแม่ของผม
– ทกจา จากนี้ไป แม่จะอ่านเรื่องทั้งหมดนี้อีกครั้ง
– พ่อของลูก เขาท าเรื่องไม่ดีและตาย
– นี่เป็นการป้องกันตัวเอง เข้าใจไหม?
ผมอ่านมันอีกเป็นร้อย เป็นพัน เป็นหมื่นครั้ง ไม่สิ ผมอ่านมัน
ซ้ าจนผมไม่อาจบอกได้ด้วยซ้ าว่ามันเป็นเรื่องจริงอีกต่อไป
“มันไม่เป็นไรที่พ่อของผมตาย เขาติดการพนันและใช้ความ
รุนแรงกับครอบครัว ครอบครัวของเราคงจะตกอยู่ในอันตราย
หากเขายังอยู่”
แม่มองมาที่ผมและพยักหน้า “ใช่ แม่จ าได้ดี แล้วท าไมลูกถึง
โกรธ?”
ผมพยายามที่จะถามแม่อยู่หลายครั้ง

ท าไมแม่ไม่หนีไปกับผม? ท าไมแม่ถึงทิ้งลูกไว้ตามล าพัง? ท าไม
แม่ไม่มาเจอผมหลังจากถูกปล่อยตัวแล้ว?
ค าถามได้กองซ้ าอยู่ภายในตัวผม และผมก็ได้รับค าตอบมาด้วย
ตัวเอง
[การสั่นของก าแพงที่สี่สงบลง]
นี่คือความหวาดกลัวที่ถูกสร้างขึ้นโดยค าถาม มันเป็นค าตอบที่
ผมพยายามจะลบออกไป ผมกลัวเมื่อได้รับค าตอบ ผมคงจะไม่
สามารถยอมรับมันได้
ในเวลานั้นเอง แม่ของผมก็อ้าและหุบปากซ้ าไปซ้ ามา ก่อนที่ใน
ที่สุดจะสามารถพูดออกมาได้ “…มันสายเกินไปที่จะพูดอะไร
แล้ว”
ใช่ ผมรู้
[กลุ่มดาวจ านวนมากมอบการสนับสนุน 5,000 เหรียญให้กับ
ประวัติครอบครัวของคุณ]

นี่ก็เพียงพอแล้วส าหรับละครบัดซบนี่
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ กระหายมันทอด]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ แนะน าให้คุณคิดอีก
ครั้ง]
[กลุ่มดาว ‘ผู้ควักตาตัวเอง’ ก าลังยิ้มอย่างมีเลศนัย]
บทบาทนี้ไม่เหมาะกับผมตั้งแต่แรก
“ท าไมลูกถึงต้องเปลี่ยนแปลงนิยายต้นฉบับ?” แม่ของผม
เปลี่ยนเรื่อง “ถ้าลูกปล่อยให้มันเป็นไปตามเดิมและปล่อยให้คน
ตาย สถานการณ์ก็คงจะไม่ยากขนาดนี้”
“ผมต้องเปลี่ยนมัน แม่ แม่รู้ไหมว่ายูจงฮยอคไม่อาจไปถึงตอน
จบได้ในการเสื่อมถอยครั้งที่สาม”
[กลุ่มดาวหลายกลุ่มผิดหวังเพราะตัวกรอง]
เรื่องราวเกี่ยวกับนิยายต้นฉบับถูกกรองโดยกลุ่มดาว
“ตอนจบ?”

“ใช่ ตอนจบ”
“…ลูกก าลังดิ้นรนเพราะสิ่งนั้นเหรอ? ลูกไม่บ้าเลยนะ”
“ตอนจบของเรื่องราวนี้ส าคัญกับผม มันเป็นโลกที่ท าให้ผมมี
ชีวิตอยู่ต่อไปในขณะที่แม่จากไป” มันต้องขอบคุณนิยายที่ท า
ให้ผมสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ในวันที่ผมไม่มีพ่อแม่ “แม่ไม่มี
ทางเข้าใจได้”
『สามวิธีการอยู่รอดในโลกที่ถูกท าลาย』
ผมไม่ทราบว่าผู้เขียนคิดอะไรกับชื่อนี้ อย่างไรก็ตาม ชื่อนี้ก็คือ
ความเป็นจริงส าหรับผม ไม่ใช่ค าอุปมา มันเป็นเพราะว่า
ส าหรับผม สิ่งนี้ได้กลายเป็น ‘โลกที่ถูกท าลาย’ มานานแล้ว
ผมอ่านนิยายเรื่องนี้ทุกวันและเอาชีวิตรอดมาได้ ดังนั้นผมจึงไม่
อาจยอมแพ้ต่อเรื่องนี้ได้
แม่ของผมแขวะ “นี่ไม่ใช่นิยาย ไม่มีตอนจบอย่าง ‘ทุกคนใช้
ชีวิตอย่างมีความสุขตลอดไป’ อยู่ในความเป็นจริง”

“ผมจะได้เห็นมันจนถึงตอนจบ นอกจากนี้ เมื่อไหร่กันที่ผมบอก
ว่าผมต้องการตอนจบนั่น?”
“หยุดนะ โลกนี้มันบ้าไปแล้ว มันไม่ใช่สิ่งที่ลูกจะท าได้เพราะลูก
รู้อนาคต ไม่ใช่ว่าลูกก็รู้อยู่แล้วเหรอ? สถานการณ์ต่อไป―”
“หยุด” มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะโต้เถียงกับแม่ “บอกผมมา
ว่าแม่ต้องการอะไร ท าไมแม่ถึงเรียกผมมาที่นี่?”
“อยู่ที่นี่”
ใช่ ผมคิดว่าเธอคงจะพูดแบบนี้ออกมา แม่ของผมก็เป็นแบบนี้
“ท าไมผมต้องท าแบบนั้นด้วย?”
“แม่ไม่อาจเสียลูกชายไปได้อีก แม่จะจัดการกับสถานการณ์
ต่อไปเอง”
“ขอล่ะ”
ผมยกระดับพลังของผมขึ้น

“พูดตามตรงนะ แม่คิดว่าผมจะเป็นอุปสรรค ผมไม่รู้ว่าแม่มี
จุดประสงค์อะไร แต่ผมก็จะไม่ถามอะไรแม่ทั้งนั้น”
มันเป็นครั้งแรก อารมณ์ที่ไม่คุ้นเคยได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของ
แม่ เธอดูเศร้าๆ เศร้า? มันคืออะไรที่จะท าให้เธอรู้สึกแบบนี้?
“…ลูกดูคล้ายกันจริงๆ นะ?” คลื่นพลังเวทมนตร์พวยพุ่ง
ออกมาจากร่างของแม่ในขณะที่เเธอพูด “แม่ไม่ชอบวิธีการนี้
เลย แต่มันก็ช่วยไม่ได้”
[กลุ่มดาวบางกลุ่มชอบการต่อสู้ในครอบครัว]
[กลุ่มดาวบางกลุ่มที่เห็นคุณค่าของความกตัญญูไม่ชอบ
สถานการณ์นี้]
เฟอร์นิเจอร์ในบ้านถูกพัดพาไปโดยพายุเวทมนตร์ ท าให้ฮันซู
ยองสังเกตเห็นและวิ่งเข้ามาข้างใน
“คิมทกจา!”

อวตารของจอนวูชิ โชยูนกานตามหลังฮันซูยองมาด้วย
ห้องนั่งเล่นกลายเป็นสังเวียนอย่างรวดเร็ว โชยูนกานเตรียม
แผนรับมือไว้แล้วในขณะที่แม่จ้องมาที่ผมด้วยสายตาที่สงบนิ่ง
เคล็ดวิชาของจอนวูชินั้นวุ่นวาย แต่ผมก็พอรับมือได้
ปัญหาคือฝ่ายแม่ของผม ผมยังไม่รู้ว่าผู้สนับสนุนของเธอคือ
ใคร นี่คือก่อนที่ความสามารถของแม่จะถูกเผยออกมา
[สกิลเฉพาะตัว ‘บุ๊คมาร์ค’ ถูกเปิดใช้งาน]
“เลือกบุ๊คมาร์คที่สี่ ‘ไลคาออน อีสปารัง’”
[สกิลเฉพาะตัว ‘วิถีแห่งสายลม LV.10 (+1)’ ถูกเปิดใช้งาน!]
วิถีแห่งสายลมมาถึงขีดจ ากัดของมัน และทั่วทั้งห้องก็ติดอยู่ใน
พายุเวทมนตร์ ผมควบแน่นสายลมและท าลายห้องนั่งเล่น
ทั้งหมด
จากนั้นผมก็หนีออกมาจากบ้านพร้อมกับฮันซูยอง เมื่อควันมืด
ปกคลุมวิสัยทัศน์ของผม ผมก็บอกกับฮันซูยอง “ฉันจะจบเรื่อง
นี้ซะ เตรียมตัว”

“เข้าใจแล้ว” ฮันซูยองเริ่มสร้าง ‘เพลิงทมิฬ’ อันทรงพลังใน
มือของเธอ
ผมเปลี่ยนบุ๊คมาร์คในทันที่ “ฉันเลือกบุ๊คมาร์คที่ห้า เคียร์อีออส
โร้ดเกียม”
คอมโบการย่อขนาดและปล่อยกระแสไฟฟ้าตามมาหลังจากวิถี
แห่งสายลม วิธีที่รวดเร็วที่สุดและมีประสิทธิภาพทั้งหมดในการ
เอาชนะแม่ของผมคือการใช้สกิลที่ดีที่สุดที่ผมมี
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ผมก าลังจะใช้สกิล ผู้คนหลายสิบคนก็
ปรากฏตัวขึ้นผ่านกลุ่มควัน พวกเธอล้อมผมไว้และพูดด้วย
น้ าเสียงดุดัน “นายเข้าใจทุกๆ อย่างผิดไป ขอล่ะ นายต้องอยู่
ที่นี่”
พวกเขาคือลูกน้องของแม่ ผู้หญิงหลายสิบคนที่ก าลังสวมชุด
คนคุกมองมาที่ผมด้วยความเห็นอกเห็นใจ ฮันซูยองตะโกน
ออกมา “นี่มันอะไรกัน?”

ฮันซูยองที่ก าลังประหลาดใจปล่อยเพลิงทมิฬไปยังคนพวกนี้
แต่พวกเธอก็กระจายตัวออกไปในทิศทางต่างๆ ด้วยการ
ป้องกันของจอนวูชิ โชยูนกานตะโกนออกมา “คิมทกจา! หยุด
นะ! ซูคยองก าลังท าเพื่อนาย!”
มันเป็นแม่ของฉันที่ปิดปากของพวกเขาเอาไว้ เธอยกนิ้วขึ้นมา
ที่ปากเพื่อบอกให้คนพวกนี้ไม่ต้องพูดอะไร จากนั้นออร่าอัน
ยิ่งใหญ่ก็เริ่มปะทุออกมาจากร่างกายของเธอ
ประกายแสงก่อตัวขึ้นเนื่องจากการใช้ความเป็นไปได้จ านวน
มาก มันเป็นการสอดประสานที่เข้มข้นกว่าทุกอย่างที่ผมเคย
เห็นมาก่อน เห็นได้ชัดว่าแม่ของผมก าลังฝืน
[ผู้สนับสนุนของอวตาร ‘ลีซูคยอง’ ได้เปิดเผยค าขยายของ
เธอ]
[กลุ่มดาว ‘มารดาผู้สร้าง’ รู้สึกเศร้ามากกับคุณ]
มารดาผู้สร้าง? โอ้พระเจ้า อย่าบอกนะว่า?

[กลุ่มดาว ‘มารดาผู้สร้าง’ กล่าวว่าความแข็งแกร่งของคุณเป็น
ภัยคุกคามต่อสถานการณ์คาบสมุทรเกาหลี]
[กลุ่มดาว ‘มารดาผู้สร้าง’ กล่าวว่าเธอจะไม่ช่วงชิงชีวิตของ
คุณหากคุณไม่กบฏ]
ผมรีบใช้การย่อขนาดและปล่อยกระแสไฟฟ้าในเวลาเดียวกัน
[พลังงานของดินแดนอันเก่าแก่ได้ผนึกสกิลของคุณ]
วิสัยทัศน์ของผมมืดลงราวกับว่าผมได้เข้ามาในถ้ ามืด พลังของ
ผมถูกปิดผนึก และผมก็กลายเป็นคนธรรมดา
[พลังงานของดินแดนอันเก่าแก่ได้ผนึก ‘คุณค่า’ ของคุณ] ่
ผมรู้จักอักขระนี้ มันมีแค่ ‘เรื่องราว’ เดียวเท่านั้นที่เกี่ยวพันกับ
การปิดผนึกในคาบสมุทรเกาหลี
“…ผมไม่เคยคิดเลยว่าแม่จะใช้สิ่งนี้ได้”

ใช่… มันแปลกที่ผมไม่เคยคิดถึงมันมาก่อน มันมีอยู่เนบิวลา
หนึ่งที่ไม่ได้ติดต่อมาหาผม ผมควรจะติดต่อกับพวกเขาก่อน
แต่ผมก็ยังไม่ได้สนิทกับพวกเขาขนาดนั้น
“แม่บอกแล้ว แม่รักลูก” แม่ของผมยิ้มในขณะที่โบกกระดิ่ง
ทองแดงในมือ
มารดาผู้สร้าง หนึ่งในกลุ่มดาวระดับสูงสุดแห่งคาบสมุทร
เกาหลี และหนึ่งในเรื่องราวที่มีชื่อเสียงที่สุดในดินแดนแห่งนี้
ผู้สนับสนุนของแม่คืออุง-นยอ มารดาแห่งทันกุนวังกอม
ผมถอนหายใจออกมาและกล่าวว่า “…โอเค ผมยอมแล้ว”
“อะไรนะ? เฮ้! คิมทกจา!”
“รออยู่ที่นี่ก่อน เธอเอาชนะไม่ได้หรอก”
ความรู้สึกอ่อนเพลียเต็มไปทั่งร่างกายของผม ตอนนี้ผมไม่
แตกต่างจากคนธรรมดาเลย

“…อย่าเพิ่งพูดเรื่องผู้สนับสนุน แม่ได้รับกระดิ่งแปดลูกปัดมาได้
ยังไง?”
ผมจ้องไปยังกระดิ่งทองแดงในมือของแม่ กระดิ่งแปดลูกปัดคือ
หนึ่งในสาม ‘ผนึกสวรรค์’ แห่งต านานทันกุน มันเป็นหนึ่งในรี
ลิคที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งคาบสมุทรเกาหลีและมีความสามารถใน
การปิดผนึก ‘เรื่องราว’ ของคนอื่น
ไม่ว่าผมจะคิดยังไงเกี่ยวกับมัน มันก็ไม่มีทางที่จะได้รับสตาร์รี
ลิคนี้ผ่านวิธีการปกติ ณ จุดๆ นี้ แม่ของผมจะต้องจ่ายอะไรไป
เพื่อให้ได้มันมาแน่ๆ
“แม่จะปล่อยลูกไปเองเมื่อถึงเวลา ตอนนี้ก็อยู่ที่นี่ไปก่อน” ใน
ที่สุด แม่ของผมและเหล่าคนพเนจรก็หายไป
ฮันซูยองและผมถูกขังอยู่ในอาณาเขตประตูกลไก ผมสามารถ
คาดเดาได้ว่าแม่ของผมจะไปไหน
บางทีเธออาจจะไปหายูจงฮยอค ผมไม่อยากจะจินตนาการถึง
หายนะที่จะเกิดขึ้นเมื่อพวกเขาได้พบกัน

“เชี่ย แล้วไงต่อ? พวกเราจะออกไปจากที่นี่ยังไง?”
ฮันซูยองถามในขณะที่เธอพยายามจะท าลายอาณาเขตประตู
กลไก สกิลของผมในฐานะกลุ่มดาวถูกผนึกไว้ ดังนั้นมันจึง
เป็นไปไม่ได้ที่จะท าลายออกไปตรงๆ
อืม นี่คือด้วยพลังของผมเอง ผมคิดจนเสร็จ “มีอยู่ทางหนึ่ง”
“อะไร?”
“มันมีตัวตนที่สามารถท าลายอาณาเขตประตูกลไกได้”
“อะไรนะ? ใคร?”
ถ้าผมเรียกเขามา ผลึกก็จะถูกท าลาย เดิมทีมันเป็นกลุ่มดาวที่
ไม่กล้าเรียกหา แต่ตอนนี้ก็ไม่รู้แล้ว
ผมดึงคันพยอนกุยออกมา ผมเก็บมันไว้ในช่วงเวลาส าคัญ และ
ในตอนนี้มันก็เป็นสิ่งเดียวที่ผมสามารถวางใจได้
[ตัวเลือกพิเศษของคันพยอนกุย ‘เสียงสะท้อนแห่งดวงดาว’
ถูกเปิดใช้งาน]

[‘เสียงสะท้อนแห่งดวงดาว’ อนุญาตให้คุณขอความช่วยเหลือ
จากกลุ่มดาวได้]
“ฉันจะเรียกกลุ่มดาว”
[ในการไหลเวียนของดาว กลุ่มดาวระดับยิ่งใหญ่จะได้ยินเสียง
ของคุณ]
ผมตะโกนค าขยายของกลุ่มดาวออกไป
[สถานะของกลุ่มดาวนี้สูงเกินไป]
[แต้มห้าแต้มบนแผ่นนภาจ าเป็นต้องใช้ส าหรับการเรียกกลุ่ม
ดาวนี้ คุณจะยอมรับไหม?]
มันเหลือแต้มอยู่ห้าแต้มเท่านั้น เพราะผมได้ใช้มันไปเยอะแล้ว
ในตอนนี้กลุ่มดาวที่ผมต้องการกลับเรียกร้องแต้มที่เหลืออยู่
ทั้งหมดบนคันพยอนกุย
มันเป็นสิ่งจ าเป็นเพราะความแข็งแกร่งของสิ่งนี้เหนือล้ ายิ่งกว่า
กลุ่มดาวระดับยิ่งใหญ่

[การด าเนินงานของดวงดาวเริ่มขึ้นแล้ว]
ในความมืดของท้องฟ้ายามค่ าคืน ดวงดาวที่โดดเดี่ยวเปล่ง
ประกายขึ้น ผมประกาศต่อเขา “ดาบเล่มแรกแห่งโครยอ ฉัน
ต้องการพลังของนาย”
(จบตอน)