มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 175 – อ่านอีกครั้ง (7)

ผมพยักหน้าและพูดออกมา “ถึงกระนั้นก็เถอะ อย่าฆ่าเธอ”
“…พวกเราต้องจัดการเธอ ผู้หญิงคนนั้นไม่มีเจตนาจะร่วมมือ
กัน”
ผมเหลือบมองไปยังแม่ของผมที่ชุ่มไปด้วยเลือด ผมไม่รู้ว่ามัน
เป็นเลือดของเธอหรือเลือดของคนอื่น
อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าเธอมาถึงขีดจ ากัดแล้ว เธอได้ต่อสู้
กับความเป็นไปได้ที่สมเหตุสมผล แต่ความแข็งแกร่งทาง
กายภาพของเธอต้องถึงจุดต่ าสุดไปแล้ว มันเป็นผลลัพธ์ที่
หลีกเลี่ยงไม่ได้
เธออยู่เพียงล าพัง และที่นี่ก็มียูจงฮยอค

ยูจงฮยอคได้กลายเป็นผู้บรรลุและอยู่ในมิติที่แตกต่างไปอย่าง
สิ้นเชิงเมื่อเทียบกับดินแดนแห่งสันติ ไม่ว่าเรื่องราวจะยิ่งใหญ่
เพียงใด มันก็เป็นไปไม่ได้ถ้ามีเพียงแค่เงา
มันไม่ง่ายเลยที่จะเอาชนะผู้บรรลุ เว้นเสียแต่ว่าส่วนหนึ่งของ
ร่างกายจะจุติลงมา แต่แม่ของผมก็มีความเป็นไปได้เหลืออยู่ไม่
พอ
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ กลืนน้ าลาย]
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ก าลังให้ความสนใจกับ
ตัวเลือกของคุณ]
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ ก าลังสังเกตการกระท า
ที่โหดร้ายของคุณ]
ผมผละจากสมาชิกปาร์ตี้และมุ่งหน้าไปหาแม่ “หยุดพยายาม
ได้แล้ว”
[‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังสั่นไหวอย่างแผ่วเบา]

“ท าไมลูกถึงมาหยุดแม่?”
ใบหน้าของแม่ดูไม่ดี แม้ว่ามันจะแทบมองเห็นไม่ได้ผ่านเงาของ
กลุ่มดาว เฉพาะดวงตาและปากของเธอเท่านั้นที่เผยออกมา
มันเป็นระยะที่สามารถข้ามไปได้ แต่ผมไม่อาจไปถึงเธอได้ มัน
เหมือนกันกับในคุก และแม้กระทั่งตอนนี้ นี่คือระยะห่างของ
พวกเรา
เธอบอกกับผม “ถ้าแม่พูด… ลูกจะไม่ฟัง…”
คนๆ นี้ ท าไมเธอถึงมาไกลขนาดนี้? ท าไมเธอถึงต้องท าแบบนี้
ต่อไปแม้ร่างกายจะชุ่มไปด้วยเลือด?
เพื่อนๆ ก าลังมองมาที่ผม ดวงตาของพวกเขาก าลังขอให้ผม
เลือกตัดสินใจให้ถูก ผมถอนหายใจและพูดออกมา “แค่ครั้ง
เดียว ผมจะฟังแค่ครั้งเดียว ดังนั้นบอกผมมา”
ผมประหลาดใจกับค าพูดที่ออกมาจากปากของผม
“บอกเรื่องจริงมา”

ผมไม่รู้ว่าท าไมผมถึงพูดมันออกไปได้ ผมบีบค าเหล่านี้ออกมา
แม้ว่าผมจะไม่รู้ว่าผมจริงใจไหม
ดวงตาของแม่สั่น
“แม่จะอยู่แบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน? อย่าเก็บมันไว้กับตัวเอง
บอกผมมา ท าไมแม่ถึงปิดบังผมไว้? แม่ แม่ท าทั้งหมดนี้ไปเพื่อ
อะไร? อะไรก็ได้ พูดอะไรออกมาก็ได้!”
“ถ้าแม่พูดมัน…”
ผมเห็นดวงตาที่ดูเหมือนว่าพวกมันจะร้องไห้ออกมาและ
ตระหนักถึงเรื่องราวทั้งหมดที่มีการเชื่อมต่อมานาน
ผมเป็นลูกของเธอ ดังนั้นผมจึงรู้ เหตุผลที่แม่ปิดบังผมไว้
เกี่ยวกับการที่แม่เขียนเรื่องราว
ผมคงจะเจ็บ ผมคงจะแหลกสลาย ชีวิตก่อนหน้านี้ของผม
อาจจะถูกท าลาย

“บอกผมมา” ผมคิดถึงมันมานานแล้ว บางทีมันอาจเป็น
เรื่องราวที่ผมท านายไว้แล้ว
มันมีร่องรอยมากมายจากกลุ่มดาว ดังนั้นมันคงจะแปลกถ้าผม
ไม่รู้ อย่างไรก็ตาม ผมก็อยากจะได้ยินเรื่องนี้ตรงๆ จากปาก
ของแม่
มันอาจเปลี่ยนแปลงชีวิตของผมไปอย่างสมบูรณ์ แต่ผมก็ต้อง
ฟัง แม้ว่าก าแพงจะสั่นอีกครั้ง มันเป็นเพราะมันเป็นเรื่องราว
ของผม บางเรื่องราวอาจจะไม่สามารถเข้าใจได้ถ้าผมพลาด
หน้านี้ไป
ในไม่ช้าริมฝีปากของแม่ก็เปิดออก อย่างไรก็ตาม ใน
สถานการณ์บัดซบนี้ มันไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องราวที่เกี่ยวข้อง
กับแม่และลูก
[เนบิวลา ‘พระเวท’ ก าลังมองไปยังโชคชะตาของคุณ]
[เนบิวลา ‘โอลิมปัส’ ก าลังมองไปยังโชคชะตาของคุณ]
[เนบิวลา ‘พาไพรัส’ ก าลังมองไปยังโชคชะตาของคุณ]

ละครเรื่องใหม่ไม่ได้รับอนุญาตส าหรับพวกเรา
ข้อความของเนบิวล่าโผล่ขึ้นมา และประกายแสงอันรุนแรงก็
เต็มไปทั่วอากาศ แม่ของผมจับหัวของเธอด้วยมือทั้งสองข้าง
และเริ่มกรีดร้องออกมา
ผมตะโกนและวิ่งไปหาเธอ ในขณะที่มือของผมที่ยื่นออกไป
ก าลังจะไปถึงตัวเธอ เงาของมารดาผู้สร้างก็จับผมไว้
[กลุ่มดาวคิมทกจา เจ้า… ไม่อาจผ่านไปได้]
มันมีรอยร้าวบนกระดิ่งแปดลูกปัด และคลื่นสีด าอันขุ่นมัวก็สาด
ซัดออกมา มันมีเสียงอันรุนแรงดุจท้องฟ้าก าลังถูกฉีกขาด และ
กระแสน้ าวนก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ประตูมิติก าลังเปิดออก ณ
ใจกลางน้ าวน
[โถงเอก]
ความเป็นไปได้ที่มากเกินไปได้เรียกสิ่งมีชีวิตที่จะท าลายทุกๆ
สิ่งออกมา

“ทุกคน อย่ามองมัน! หลับตา!”
ผมตะโกนออกไปทันทีที่ผมเจอหนวดที่ก าลังมาจากห้องโถง ผม
ไม่รู้เกี่ยวกับยูจงฮยอคที่เป็นผู้บรรลุ แต่อวตารธรรมดาคงจะ
พังทลายลงจากแค่การได้เห็นตัวตนเช่นนี้
“…เทพเจ้าภายนอก”
การแสดงออกของยูจงฮยอคแข็งขึ้น พวกเรามั่นใจเมื่อพวกเรา
ได้เห็นหนวดที่ก าลังออกมาจากโถงเอก
นี่คือเทพเจ้าภายนอก เทพเจ้าที่ถูกเรียกมาเนื่องจากการ
เสียสละของมารดาผู้สร้าง
สายฟ้าผ่าลงมาจากรอยแยกบนท้องฟ้าสีขาวในขณะที่มิติและ
เวลาที่บิดเบี้ยวกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
มันคล้ายกัน แต่ก็แตกต่างจากตอนที่มันถูกอัญเชิญออกมาบน
ดินแดนแห่งสันติ สิ่งที่ก าลังถูกอัญเชิญออกมาในตอนนี้คือร่าง
จริงของเทพเจ้าต่างโลก

จากขนาดของมัน อย่างน้อยหนึ่งในสามของร่างจริงคงจะถูก
เรียกออกมา ร่างกายที่แท้จริงของเทพเจ้า เงานั้นไม่อาจเทียบ
ได้เลย
“ยูจงฮยอค! ถ้าเราไม่หยุดมันตอนนี้―”
“มันสายเกินไปแล้ว มันไม่ใช่ระดับที่ฉันจะหยุดได้”
ร่างกายของผมสั่นเทาเพียงแค่มองท้องฟ้า ผมสามารถดูมันได้
ด้วยสถานะของกลุ่มดาว
[ก าแพงที่สี่เปิดใช้งานอย่างรุนแรง!]
อาการสั่นของผมลดลงเล็กน้อยด้วยก าแพงที่นี่ แต่ความกลัวก็
ไม่เปลี่ยนไป ตัวตนที่เหนือล้ ากว่าโถงเอกคือสิ่งที่ไม่อาจเอาชนะ
ได้แม้ว่าผมและยูจงฮยอคในตอนนี้จะร่วมมือกัน
ท่ามกลางความช่วยเหลือที่ไร้ประโยชน์ ผมตระหนักได้ถึงบาง
สิ่ง ในตอนนี้มันไม่ใช่การต่อสู้เพื่ออวตาร
“อ๊ากกกก!”

อวตารบางคนที่มีกลุ่มดาวระดับยิ่งใหญ่หลั่งเลือดออกมาและ
ตายในทันทีที่พวกเขาเห็นตัวตนนี้ ยูจงฮยอคและผมปกป้อง
ปาร์ตี้และถอยกลับ ดวงตาของยูจงฮยอคเริ่มมืดมนขึ้น ผมพูด
อย่างดื้อรั้น
“ไม่ต้องห่วง กลุ่มดาวจะไม่นิ่งเฉยแน่เมื่อไอ้ตัวแบบนี้จุติลงมา”
มันแสดงให้เห็นในงานเลี้ยงกลุ่มดาวที่กลุ่มดาวและเทพเจ้า
ภายนอกไม่มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ในสถานการณ์ที่เทพเจ้า
ภายนอกจุติลงมา มันคงมีกลุ่มดาวที่เข้ามาแทรกแซง…
เห้งเจีย อูรีเอล และมังกรเพลิงอเวจีที่ไว้ใจได้นิดหน่อย…
อย่างไรก็ตาม กลุ่มดาวเหล่านี้ก็ไม่ได้ตอบสนองต่อร่างที่แท้จริง
ของเทพเจ้า
ยูจงฮยอคพูดพร้อมกับกัดฟัน “…นายไม่รู้เหรอว่าพวกเขา
สามารถเมินเฉยได้”
มันเป็นสถานการณ์ที่สับสนส าหรับผมเช่นกัน นี่คือการจุติของ
เทพเจ้าภายนอก ท าไมไม่มีใครออกมาช่วยพวกเรา?

[กลุ่มดาวบางกลุ่มประหลาดใจกับการมาของเทพเจ้า
ภายนอก!]
[กลุ่มดาวจ านวนมากบ่นเกี่ยวกับความเผด็จการของเนบิวล่า
บางส่วน]
…อะไร?
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ แสดงความเป็นปรปักษ์ต่อ
เนบิวลาพาไพรัส]
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ ก าลังแยกเขี้ยวใส่
เนบิวลา ‘พระเวท’]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ไม่พอใจการกระท า
อันชั่วร้ายของเนบิวลาโอลิมปัส!
ในตอนนี้ผมรู้แล้ว เข้าใจละ สถานการณ์บัดซบนี่
[กลุ่มดาวทั้งหมดบนคาบสมุทรเกาหลีก าลังสงสัยว่าคุณจะ
เลือกเนบิวลาใด]

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะผม ข้อความโผล่ขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง
[เนบิวลาจ านวนหนึ่งต้องการให้คุณสืบทอดเรื่องราวของพวก
เขา]
[หากคุณสืบทอดเรื่องราว การด ารงอยู่ของคุณจะถูกบังคับให้
ต้องผูกพันกับเนบิวลา]
.
.
[เนบิวลาโอลิมปัสต้องการให้คุณสืบทอด ‘งานฉลองอสนีบาต’]
[เนบิวลาโอลิมปัสต้องการให้คุณสืบทอด ‘ผู้ชี้น าสายฟ้า’]
[เนบิวลาพาไพรัสต้องการให้คุณสืบทอด ‘จ้าวแห่งหมาป่า
วายุ’]
.
.

[เนบิวลาเสนอทางเลือกสุดท้ายแก่คุณ]
[กลุ่มดาวทั้งหมดบนคาบสมุทรเกาหลีก าลังดูตัวเลือกของคุณ]
ผมหัวเราะ นี่คือสาเหตุที่ผมไม่ชอบกลุ่มดาว
งานฉลองอสนีบาต
ผู้ชี้น าสายฟ้า
จ้าวแห่งหมาป่าวายุ
พวกมันต่างก็เป็นเรื่องราวของกลุ่มดาวที่มีประวัติฆ่าญาติของ
ตัวเอง
ในเวลาเดียวกัน เนบิวลาแต่ละอันก็มีเรื่องราวที่ทรงพลัง บางที
ถ้าผมสืบทอดเรื่องราวของพวกเขา ผมก็คงจะสามารถขับไล่
เทพเจ้าภายนอกไปได้ จากนั้นแม่ของผมก็จะตายที่นี่
ยูจงฮยอคก าลังเฝ้าดูผม ดวงตาของเขาถามว่าผมจะท าอะไร
ผมพูดกับเขาว่า “…ยูจงฮยอค นายจ าเนบิวลาที่เราสร้างขึ้นได้
ไหม? บริษัทของคิมทกจา”

มันไม่ใช่แค่ช่วยแม่ของผม ทุกอย่างจะจบลงถ้าผมอยู่ใน
เนบิวลา
ไม่มีทางที่ผมจะเอาชนะสัญญาที่ไม่ยุติธรรมกับพวกเขาได้ และ
ผมก็คงจะไม่สามารถไปถึงจุดสิ้นสุดของเรื่องราว
“…นายยังอยากใช้ชื่อนั้นอยู่เหรอ?” ยูจงฮยอคขมวดคิ้วใน
ขณะที่เขาขยับเข้ามาใกล้ผมและชักดาบออกมา “ฉันจะเลือก
ชื่อของเนบิวลาเอง”
ผมยิ้มด้วยความคิดที่ว่ายูจงฮยอคก าลังล้อเล่น ข้างๆ กายผม
ผมรู้สึกถึงพลังของผู้บรรลุ มันเป็นความผ่อนคลายอันแปลก
ประหลาดแม้จะมีแรงกดดันของคนที่ก้าวข้าวขอบเขตของผม
ไปนานแล้ว
อาจเป็นเพราะผมรู้สึกเหมือนพวกเราก าลังยืนอยู่บนขอบฟ้า
เดียวกันเป็นครั้งแรก นับตั้งแต่สถานการณ์เริ่มขึ้น
ผมประกาศต่อดวงดาวในท้องฟ้ายามค่ าคืน “ฉันจะไม่ยอมแพ้
ต่อโชคชะตาของพวกนาย”

ผมชี้ดาบไปยังสายตาอันเงียบงันเหล่านั้น
“ฉันจะตัดสินใจเรื่องของฉันเอง”
จากนั้นผมก็ได้ยินเสียงหัวเราะมาจากที่ไหนสักแห่ง พร้อมกับ
เสียงหัวเราะ ผมได้ยินเสียงกระซิบจากจักรวาลที่ดูเหมือนจะ
ก าลังล้อเลียนพวกหนอนแมลง
– กลุ่มดาวอับโชค
– เจ้าคนที่ฆ่าพ่อของเจ้าด้วยมือของตัวเอง
– เจ้าคนที่จะท าลายแม่ของเจ้า
– เจ้าคนที่จะเห็นการล่มสลายของสิ่งมีค่าของเจ้า
ผมจ้องมองไปยังเทพเจ้าภายนอก ถ้ามันจุติลงมาได้ส าเร็จ ชั้น
ที่สองของปราสาททมิฬคงจะถูกลบออกไปโดยสมบูรณ์
มันเป็นสถานการณ์ที่แตกต่างจากดินแดนแห่งสันติ มันไม่มีที่ให้
หนีไปถ้าวิกฤตเกิดขึ้นกับที่นี่ อย่างไรก็ตาม…
ภายในตัวผมคือกลุ่มดาวที่เหนื่อยหน่ายกับค าว่า ‘โชคชะตา’

[ผ่านไปหลายปีแล้ว แต่สิ่งต่างๆ ก็ไม่ได้เปลี่ยนไป บัดซบเอ้ย]
การปรากฏตัวของชองจุงยองภายในตัวผมเริ่มถูกปลดปล่อย
ออกมา ผมไม่รู้ว่ามันเป็นไปได้ไหมส าหรับชองจุงยองที่จะ
รับมือกับเทพเจ้าภายนอก ถึงกระนั้น ผมก็ไม่มีทางเลือกอื่น
นอกจากเชื่อในตัวเขา
ชองจุงยองตะโกนใส่มารดาผู้สร้างซึ่งครึ่งหนึ่งถูกเทพเจ้า
ภายนอกกลืนกินไป
[มารดาผู้สร้าง! ท าไมเจ้าถึงท าข้อตกลงกับเทพเจ้าภายนอก?]
มันเป็นเสียงที่ลึกและก้องกังวานซึ่งเต็มไปด้วยความโกรธ
[ฮงอิกต่ าต้อยลงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?]
น่าแปลกที่มารดาผู้สร้างตอบ
[ข้าไม่ได้ท าข้อตกลง… กับเทพเจ้าภายนอก]
[แล้วสถานการณ์นี้มันอะไร?]

[ข้าขอโทษ มันไม่มี… ทางอื่น เพื่อปกป้อง… สถานการณ์แห่ง
คาบสมุทรเกาหลี อวตารผู้นี้… ควรอยู่ที่นี่ ชายคนนั้นไม่ควร
กลับไปที่คาบสมุทรเกาหลี มิฉะนั้น เนบิวล่าอื่นๆ…]
[เจ้าท าข้อตกลงกับเนบิวล่าเหรอ?] ชองจุงยองอุทานออกมา
[เจ้ายังหมกมุ่นอยู่กับดินแดนเล็กๆ จนเจ้าต้องทรยศลูกหลาน
ของเจ้างั้นเหรอ?]
[เจ้าไม่รู้อะไร เจ้า…]
[นี่มันบ้าอะไรกัน? เทพผู้สร้างไปอยู่ที่ไหน? ท าไมเขาถึงไม่
ปรากฏออกมาเมื่อมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น?]
[เทพผู้สร้าง…]
อย่างไรก็ตาม ค าพูดของมารดาผู้สร้างก็ไม่จบ ในเวลาต่อมา
ผมก็รู้สึกได้ว่าชองจุงยองก าลังมองไปยังท้องฟ้า
[อย่าบอกนะว่า…?]
ท้องฟ้ายามค่ าคืนส่งข้อความออกมาก่อนค าตอบ

[เนบิวลาประกาศว่าใครก็ตามที่ช่วยดาบเล่มแรกของโครยอจะ
ถูกมองว่าเป็นศัตรูในอนาคต]
เหมือนดั่งเวทมนตร์ ข้อความต่างๆ ในท้องฟ้ายามค่ าคืนสงบ
ลง
ผมได้ยินเสียงของเห้งเจียและอูรีเอล แต่พวกเขาก็ดูเหมือนจะ
ไม่สามารถเข้ามาแทรกแซงได้เนื่องจากความสนใจของพวก
เขาเองหรือไม่ก็เหตุผลพิเศษ
ชองจุงยองจ้องมองท้องฟ้ายามค่ าคืนด้วยสายตาของผม ผม
รู้สึกถึงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นซึ่งปะปนอยู่ในความเงียบ ความโกรธ
แค้นและความโศกเศร้าของชองจุงยอง ความเศร้าโศกของ
เขา… และ… การตัดสินใจของเขา
[เจ้าสามารถรู้สึกภาคภูมิใจได้]
ชองจุงยองพูดกับผม
[ผู้ที่อยู่ในจุดสูงสุดในโลกบัดซบนี้หวาดกลัวเจ้า]

“…ความภูมิใจจะมีค่าอะไรในเมื่อฉันก าลังจะตาย?”
[เจ้าจะไม่ตาย]
พวกมันเป็นแค่ค าพูด แต่พวกมันก็เป็นค าพูดของกลุ่มดาว
ราวกับการวางทุ่นต่อโชคชะตา เรื่องราวทั้งหมดที่ถูกสร้างขึ้น
โดยชองจุงยองหยั่งรากอยู่ในตัวตนของผม
[ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าตาย]
(จบตอน)