มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 177 – อ่านอีกครั้ง (9)

ผมจับศรัทธาไม่แตกสลายไว้แน่น กล้ามเนื้อของผมขยายจาก
เรื่องราวที่ทรงพลัง มันเหมือนกับมีโลหิตของมังกรก าลัง
ไหลเวียนอยู่ในหัวใจของผม
[เคลื่อนไหวในขณะที่พลังก าลังถูกสร้างขึ้น พวกเราต้องท าให้
เกิดช่องว่าง]
ยูจงฮยอคก้าวไปข้างหน้าก่อน

“ฉันจะซื้อเวลาให้นานที่สุด”
การเคลื่อนไหวของหนวดมีความกระฉับกระเฉงกว่าเดิม และ
พื้นดินก็แทบจะพังทลายลง พวกเราพยายามขยับมันให้ออก
จากสมาชิกปาร์ตี้คนอื่นให้มากที่สุด
“ย๊ากกก!”
ยูจงฮยอคยกระดับพลังเวทมนตร์ของเขาและขยับไปข้างหน้า
ในขณะเดียวกัน ผมก็ขยับไปข้างหลังของผู้กลืนกินความฝัน
มันคือการหาจุดที่ผมจะท าร้ายร่างหลักให้ได้มากที่สุดโดยไม่
ต้องโจมตีหนวด ร่างกายมีขนาดอย่างน้อย 1 กิโลเมตร ดังนั้น
มันจึงเป็นงานที่ยากในการหาจุดอ่อน
ในขณะเดียวกัน ชองจุงยองก็รวบรวมพลังของเขา หนึ่งดาบ
และสองดาบนั้นทรงพลัง แต่พวกมันก็ไม่สามารถเทียบได้กับ
พลังอันมหาศาลที่ถูกรวมไว้ ณ แขนขวาของผม
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า นี่เป็นพลังของกลุ่มดาวระดับยิ่งใหญ่

[…บ้าเอ้ย นี่คือขีดจ ากัดของร่างกายนี้ นี่มันเป็นไปได้มากที่สุด
แล้วกับการสนับสนุนความเป็นไปได้]
ชองจุงยองบ่นในขณะที่การสะสมพลังเกือบจะเสร็จสิ้น
[อย่าร่าเริงเกินไป ข้าไม่รู้ว่าข้าจะสามารถตัดหนวดทั้งหมดและ
ท าร้ายร่างกายของมันได้ไหมด้วยพลังขนาดนี้]
“ฉันเดานะ ฝ่ายตรงข้ามเป็นเทพเจ้าภายนอก นายมีแผน
อะไร?” ผมถามด้วยความคาดหวังเล็กน้อย เขาพูดอย่างมั่นใจ
มากจนผมคิดว่าชองจุงยองน่าจะมีวิธีการตอบโต้
ชองจุงยองคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบ [ข้าจะโจมตีมันด้วยวิถี
สามดาบและหวังว่ามันจะเหนื่อยล้าจนกลับไป]
“…ไม่ใช่นายบอกว่านายจะปกป้องฉันเหรอ?”
[ข้าจะปกป้องเจ้า ข้าสัญญาในนามของข้า]
“คนที่แข็งแกร่งที่สุดในคาบสมุทรเกาหลีนั้นก าลังพึ่งโชคใน
สถานการณ์นี้เหรอ?”

ผมสะดุ้งกับพลังเวทมนตร์ที่ระเบิดออกมาจากศรัทธาไม่แตก
สลาย เขาโกรธเหรอ? อย่างไรก็ตาม ชองจุงยองก็สงบลง
[ข้ารู้จัก ‘ปีศาจแห่งขอบฟ้า’]
ปีศาจแห่งขอบฟ้า ผมได้ยินชื่อนี้และเหลือบมองไปยังยูจงฮ
ยอคที่ก าลังต่อสู้อยู่
ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สามารถฟังการสนทนาของเราได้ ชองจุง
ยองพูดต่อ
[ข้าจะขอให้เขาส่งเจ้าไปยังต่างโลก มันไม่มีการจ ากัดเวลาใน
สถานการณ์ที่เก้า ถ้าเจ้าหนีไปที่นั่น เจ้าจะสามารถมีชีวิตต่อไป
ได้ แน่นอนว่าเจ้าจะต้องจัดการกับสิ่งต่างๆ หลังจากนั้น]
“ปีศาจแบบไหนกันที่มีพลังแบบนั้น?”
[แทนที่จะเป็นปีศาจ… เขาใกล้เคียงกับเทพเจ้ามากกว่า เจ้าไม่
จ าเป็นต้องรู้รายละเอียด เจ้าควรจะภาวนาไม่ให้พบกับเขาจะ
ดีกว่า]

ผมไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างชองจุงยองกับปีศาจแห่งขอบฟ้า…
ผมแสร้งท าเป็นไม่รู้ แต่ผมก็รู้จักชื่อนั้น มันเป็นเพราะปีศาจ
แห่งขอบฟ้าคือตัวตนที่ส่งชินยูซองแห่งการเสื่อมถอยรอบที่ 41
มาที่นี่และเป็นคนที่จัดหา ‘ภัยพิบัติ’ ให้กับโดเกบิ
ผมไม่แน่ใจว่าชองจุงยองรู้จักปีศาจแห่งขอบฟ้าดีแค่ไหน แต่
บางทีเขาอาจจะเป็นหนึ่งในคนที่ช่วยชองจุงยองไว้เมื่อเขาถูก
เนรเทศออกมาจากสถานการณ์
“คนอื่นสามารถหลบหนีไปได้ด้วยวิธีนี้ได้ไหม?”
[ความเป็นไปได้จ านวนมากขนาดนั้นคงไม่ได้รับอนุญาต โดเกบิ
เองก็คงไม่ยอม]
“แต่เมื่อสิ่งนี้เกิดขึ้น… ทุกคนที่เหลืออยู่ที่นี่ก็จะต้องตาย”
ถ้าผมหนีไป ผู้คนที่อยู่ที่นี่ก็จะถูกกลืนกินโดยผู้กลืนกินความฝัน
และเรื่องราวของพวกเขาก็จะถูกกลืนกิน ชองจุงยองเดาะลิ้น
ของเขา

[นั่นไม่ใช่ธุระกงการอะไรของข้า อย่าห่วงกับคนอื่นๆ ดูแลชีวิต
ของเจ้าเอง ชีวิตมันก็เดียวดายแบบนี้แหละ]
ตามที่คาดไว้จากชองจุงยอง ชีวิตของเขาอยู่ในแง่ลบมาก
เพราะชีวิตของเขาถูกทรยศ
[ช่องว่าง! ลุย!]
ผมใช้การปล่อยกระแสไฟฟ้าและพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็ว
ทั้งหมดของผมพร้อมกับเสียงตะโกนของชองจุงยองที่ดัง
ออกมา
ผมเคลื่อนไหวผ่านหนวดสองสามเส้น แต่มันก็ยังมีอีกห้าหกเส้น
ที่ขวางทางไว้อยู่ มันเป็นอันตรายที่จะเข้าใกล้ มันเป็นที่ๆ ผม
ควรหยุด
“ดาบเล่มแรกแห่งโครยอ ฉันมีไอเดีย”
[ไอเดีย? อะไร? ตั้งสมาธิแทนที่จะพูดอะไรไร้สาระ!]

“พูดตามตรง มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะฆ่ามันแม้จะใช้วิถีสาม
ดาบ นายควรจะรู้อยู่แล้ว”
พื้นดินที่หนวดสัมผัสพังทลายลง มันคงจะเป็นความตายทันที
ถ้าผมโดนเข้า แม้ว่าจะมีการป้องกันของชองจุงยองก็ตาม
อย่างไรก็ตาม แรงกดดันของชองจุงยองก็คงจะฆ่าผมได้ก่อน
หนวดพวกนั้น ผมตะโกนออกมาเมื่อพลังของชองจุงยองกดทับ
ลงมาที่ผม “ฉันไม่ได้จะพูดเพื่อยั่วยุนาย แค่คิดตามความเป็น
จริง!”
แรงกดดันของชองจุงยองลดลงกับค าพูดของผม
[…แล้วไง? เจ้ามีวิธีเอาชนะมันเหรอ?]
“ฉันมี ถ้านายช่วยฉัน บางทีฉันอาจจะสังหารเทพเจ้าภายนอก
ได้”
ชองจุงยองหัวเราะด้วยท่าทางตะลึงงัน

[ฆ่าเทพเจ้าภายนอก? เจ้ารู้ไหมว่าเจ้าพูดอะไรอยู่? นี่คือเทพ
เจ้าภายนอก มันคงเป็นเรื่องยากแม้แต่เจ้าพวกบ้าโอลิมปัสหรือ
พระเวท]
“มันคงไม่มีทางที่ฉันจะพูดแบบนี้ถ้าเป็นเทพเจ้าตนอื่น อย่างไร
ก็ตาม ถ้าเป็นผู้กลืนกินความฝัน… มันก็อาจเป็นไปได้”
[…ข้าก าลังฟังอยู่ วิธีอะไร?]
“ท าร้ายร่างกายของมันและโยนฉันเข้าไป”
ชองจุงยองสับสนและพูดไม่ออก หนวดยักษ์ก าลังพุ่งเข้ามาอีก
ครั้ง
[ถ้าเจ้าท าแบบนั้น เจ้าจะต้องตาย เจ้าจะไม่รอดถ้าถูกมันกลืน
กิน เจ้าไม่ได้ยินค าพูดของชายหน้าตาดีคนนั้นเหรอ? เมื่อเจ้าถูก
มันกลืนกิน―]
“ฉันจะรอด”
ผมมั่นใจเมื่อผมได้ฟังเขา

ผมแน่ใจว่าผมสามารถรอดมาได้แม้จะถูกกลืนกินโดยเทพเจ้า
ภายนอก มันไม่มีกลุ่มดาวไหนเชื่อมันได้แบบนี้ นับประสาอะไร
กับมนุษย์ ชองจุงยองสั่นราวกับว่าเขาโกรธและพูดออกมา
[…เจ้าสามารถท าเรื่องแบบนั้นได้งั้นเหรอ?]
“ฉันก็พูดได้ไม่เต็มปากนัก”
ผมอาจจะได้รับความช่วยเหลือจากปีศาจแห่งขอบฟ้าผ่านชอง
จุงยอง แต่มันก็ไม่มีความหมายอะไรถ้าผมรอดไปได้คนเดียว
การหลบหนีคือการปฏิเสธทุกๆ อย่างที่ผมสร้างขึ้นมาจนถึง
ตอนนี้
ดังนั้นผมจึงเลือกวิธีนี้
[ฮ่าฮ่าฮ่า…]
ชองจุงยองที่ก าลังเงียบไประเบิดเสียงหัวเราะออกมาในทันใด
มันเป็นเสียงหัวเราะที่ดูเหมือนจะเติมเต็มที่ราบ

[ข้ามีชีวิตอยู่มานานพอที่จะได้เห็นวันนี้แล้วสินะ วันที่ผู้ชาย
อย่างเจ้าเชื่อว่าจะสามารถต่อกรกับเทพเจ้าได้]
ในที่สุดร่างกายส่วนบนของผู้กลืนกินความฝันก็เริ่มถูกอัญเชิญ
ออกมา
ดวงตาดวงแรกที่เฝ้ามองมายังโลกถูกเปิดเผยออกมา ในทันทีที่
สายตาของผู้กลืนกินความฝันสัมผัสกับผืนดิน ความรู้สึกกังวล
กว่าทุกครั้งที่ผมเคยรู้สึกก็บังเกิดขึ้น
ถ้าผมต่อสู้กับสิ่งนี้ ผมคงจะตาย ไม่ว่าผมจะท ายังไง ผมก็ไม่
อาจเอาชนะมันได้เลย ชองจุงยองถอนหายใจ
[กลุ่มดาวโง่]
“ฮะ”
[ข้าชอบเจ้า ดังนั้นอย่าตายล่ะ]

ผมพยักหน้าและวิ่ง ภูเขาหนวดทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ผมใช้การ
ปล่อยกระแสไฟฟ้าและมีเส้นทางสีฟ้าปรากฏขึ้นทั่วทุกที่ที่ผม
ผ่านไป
[เข้ามา เทพเจ้าภายนอก!]
ชองจุงยองจับดาบในมือของผม เรื่องราวทั้งหมดของชองจุง
ยองถูกรวบรวม และวิถีสามดาบก็ถูกเผยออกมา
[ข้า ชองจุงยอง จะสะบั้นเจ้าเสีย!]
ดาบธาตุเพิ่มความยาวขึ้น
ดาบที่ยาว 10 เมตรเพิ่มขึ้นเป็น 20 เมตร ดาบที่ยาว 20 เมตร
เพิ่มขึ้นเป็น 30 เมตร
พลังที่เหนือกว่าพลังเวทมนตร์และเรื่องราวของผมก าลังตกลง
มาที่นี่
วิถีสามดาบ สามดาบแยกสมุทร
ผมรู้ในทันทีที่ผมวาดดาบ นี่มัน…

ในหัวของผม ผมเห็นชองจุงยองก าลังยืนอยู่ตรงหน้าทะเล ชอง
จุงยองเฝ้ามองท้องทะเลตั้งแต่เช้าจรดค่ า
เขาเฝ้ามองไปที่ทะเลเรื่อยๆ มองไปที่เส้นขอบฟ้าไกลจนกระทั่ง
เขาเห็น ‘เป้าหมาย’
มันเป็นเส้นหนึ่งเส้นที่บิดเบือนความสมดุลของมิติและเวลา
คลื่นแยกออกจากกันและน้ าทะเลก็แหวกทาง
นี่เป็นดาบที่สร้างขึ้นมาเพื่อตัดท้องทะเล
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ ชื่นชมพลังของดาบเล่มแรก
แห่งโครยอ!]
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ ชื่นชมพลังของกลุ่ม
ดาวมนุษย์ที่บริสุทธิ์!]
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ แสดงความสนใจอย่างมาก
ในดาบเล่มแรกแห่งโครยอ!]

บรรยากาศระเบิดออกและเสียงทั้งหมดก็ถูกกลืนกิน ผมเหวี่ยง
ดาบของผมทั้งๆ ที่ก าลังรู้สึกว่าร่างกายของผมก าลังจะแหลก
สลาย
หนึ่งดาบ สองดาบ สามดาบ หลังจากกวัดแกว่งดาบสามครั้ง
สติของผมก็พังทลายลง
เอาจริงดิ เดี๋ยวก่อน
[…ลุกขึ้นมา!]
จากนั้นชองจุงยองก็เรียกผม
[ตื่น! กลุ่มดาวโง่!]
ผมแทบจะลืมตาไม่ขึ้นและเห็นหนวดสองสามเส้นก าลังลอยอยู่
ในอากาศ หนวดเจ็ดในสิบสองเส้นถูกตัดขาดและตกลงสู่พื้น
ชองจุงยองเป็นกลุ่มดาวระดับยิ่งใหญ่ เขาตัดหนวดออกไปกว่า
ครึ่งด้วยพลังของเขาเอง อย่างไรก็ตาม ชองจุงยองก็พูด
เหมือนกับว่าเขาก าลังโกรธ

[…ข้าไม่อาจสร้างแผลลึกได้เพราะข้าขาดพลัง ข้าไม่อาจสะบั้น
มันได้ด้วยดาบที่สามารถสะบั้นทะเลได้]
“ไม่ นี่เพียงพอแล้ว มันเพียงพอแล้วส าหรับความส าเร็จ”
ชองจุงยองประสบความส าเร็จ นอกเหนือจากหนวด มันยังมี
แผลขนาดใหญ่อยู่บนร่างหลัก วิถีสามดาบได้ตัดหนวดออกและ
ท าให้ร่างหลักได้รับบาดเจ็บ
มันเป็นแผลเล็กๆ เมื่อเทียบกับขนาดของมัน แต่มันก็กว้างพอ
ให้ผมเข้าไป เสียงร้องอันเจ็บปวดระเบิดออกมาจากร่างของผู้
กลืนกินความฝัน
ผมต้องวิ่งไปที่นั่น ผมต้องท ามันตอนนี้ ก่อนที่แผลของมันจะ
ได้รับการรักษา ผมต้องเข้าไปในแผลนั้น นี่คือวิธีจบ
สถานการณ์นี้
[เนบิวลา ‘พระเวท’ ก าลังเยาะเย้ยความทุกข์ยากของคุณ]
บัดซบ ผมต้องการที่จะจัดการกับเนบิวลาบัดซบพวกนี้จริงๆ
ยังไงซะ…

[เนบิวลา ‘พาไพรัส’ ก าลังดื่มอวยพรให้กับสถานการณ์ของ
คุณ]
ขาของผมไม่ขยับ ไม่ว่าผมจะใช้แรงมากแค่ไหน ขาของผมก็ไม่
ขยับ ไม่สิ ผมไม่อาจรู้สึกถึงพลังด้วยซ้ า
อะไรกัน…
[กลุ่มดาว ‘ราชินีแห่งวสันต์มืดมิด’ มองดูคุณด้วยสายตา
เศร้าๆ]
ผมมองลงไปและตระหนักได้ถึงสภาพของผม ผมไม่เห็นอะไร
เลยใต้เข่าลงไป
ขาส่วนล่างของผมหายไปเหมือนมันถูกบางสิ่งตัด เลือดไหล
ออกมาจากส่วนที่ถูกตัดอย่างต่อเนื่อง มันน่าจะเป็นหนวดใน
ขณะที่ผมก าลังใช้วิถีสามดาบ
บัดซบ ผมเกือบจะไปถึงที่นั่นแล้ว แต่สถานการณ์แบบนี้กลับ
เกิดขึ้น

ในเวลานี้ ระยะเวลาของการปล่อยกระแสไฟฟ้าก็สิ้นสุดลง ที
ละนิดๆ อาการบาดเจ็บของเทพเจ้าเริ่มได้รับการรักษา มัน
ไม่ใช่ระยะทางที่ผมสามารถข้ามไปได้ในสภาพที่ผมเสียขาไป
“คิมทกจา”
ผมหันไปและเห็นยูจงฮยอคที่ชุ่มไปด้วยเลือด ยูจงฮยอคเดิน
โซเซมาหาผม คว้าคอเสื้อของผม และยกผมขึ้นมาบนไหล่ของ
เขา
เขามองไปยังแผลบนตัวเทพเจ้าและถาม “ฉันจะต้องโยนนาย
ไปตรงนั้นใช่ไหม?”
“…นายท าได้ไหม?”
ยูจงฮยอคไม่ตอบ เขาแค่แสดงมันออกมาด้วยการกระท าของ
เขา ยูจงฮยอคกระโดดขึ้นบนบางสิ่งที่เหมือนกับบันไดใน
อากาศ

เขาเหยียบลงไปบนหนวดในขณะที่ใช้การเหยียบอากาศ ผมได้
ยินเสียงดังออกมาเบาๆ จากร่างกายของยูจงฮยอค ร่างกาย
ของเขามาถึงขีดจ ากัดแล้ว ถึงกระนั้น ยูจงฮยอคก็ไม่ยอมแพ้
เขาปีนขึ้นไปอีกครั้ง และอีกครั้ง หลังจากนั้นไม่นาน สายลมที่
อยู่ห่างไกลก็ท าให้แก้มของผมชุ่มชื้น
ยูจงฮยอคหยุดพลังเวทมนตร์ของเขาและชะงักไป ผมเงยหน้า
ขึ้นและบาดแผลของเทพเจ้าภายนอกก็อยู่ตรงหน้าของผม
แม้จะไม่มีเวลา แต่ยูจงฮยอคก็ลังเล เขาลังเลในขณะที่คว้าคอ
เสื้อของผมไว้แน่น “…พวกเราจะไม่ต้องจัดงานศพอีกใช่ไหม?”
ผมยิ้มเพราะค าถามของเขา “แม้ว่าฉันจะตาย แต่ฉันก็จะฟื้น
ขึ้นมาอีก”
“นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันหมายถึง”
สีหน้าของยูจงฮยอคจริงจัง มันมีสายลมพัดผ่านระหว่างผมกับ
ยูจงฮยอค

ผมมองไปที่เขาสักพักก่อนที่จะถาม “นายจ าสถานการณ์ที่สอง
ได้ไหม?”
สถานีรถไฟใต้ดินอ๊กซู มันเป็นที่ๆ ยูจงฮยอคได้ปรากฏตัวขึ้น
ครั้งแรกหลังจากทุบท าลายทุกๆ อย่าง เขาเป็นผู้เสื่อมถอย
เลือดเย็นที่ใช้วิธีการที่จ าเป็นเพื่อไปให้ถึงผลลัพธ์
ดวงตาที่สงบนิ่งของยูจงฮยอคสั่นกับค าพูดของผม
ใครจะรู้ว่าในเวลานั้น? ผมและชายคนนี้ พวกเราจะต้องกลาย
มาเป็นสหายกันจริงๆ ผมไม่อยากจะยอมรับมัน แต่ในตอนนี้ผม
ต้องท า สิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้กลายมาเป็นความจริง ผม
ก าลังจะผ่านสถานการณ์ไปกับเขาจริงๆ
นั่นคือเหตุผลว่าท าไมผมถึงสามารถพูดมันออกมาได้ในตอนนี้
เช่นเดียวกับที่ผมท าเมื่อผมพบเขาเป็นครั้งแรกบนสะพาน
แม่น้ าฮัน นี่คือวิธีที่เหมาะกับพวกเราที่สุด
“ปล่อยมือของนายซะแล้วไสหัวไป ไอ้ระย าเอ้ย”
(จบตอน)