มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 178 – กลืนกินไม่ได้ (1)

การแสดงออกของยูจงฮยอคค่อยๆ เปลี่ยนไปในขณะที่เขาจับ
คอของผมเอาไว้ ก่อนหน้านี้ ผมคงจะตกลงไปในอากาศแล้ว
ในตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างกลับตรงกันข้าม ผมลอยผ่านอากาศ
แทนที่จะตกลงไป ยูจงฮยอคขว้างผมออกมาสุดแรง
ยูจงฮยอคมองมาที่ผม สีหน้าของเขาแสดงให้เห็นว่าเขามั่นใจ
ว่าผมจะไม่ตาย ผมไม่ได้ยินเสียงของเขา แต่ผมสามารถบอกได้
ว่าเขาก าลังพูดอะไร
‘จัดการมันซะ คิมทกจา’
ในเวลาที่ผมก าลังจะตอบ หนวดก็บดบังสายตาของผมไว้

การโจมตีของหนวดเฉียดผมไป และผมก็ตกลงบนร่างกายของ
ผู้กลืนกินความฝัน ผมใช้แรงที่เหลืออยู่ในแขนเพื่อคว้าร่างของ
มันไว้และขยับไปทางบาดแผล
สิ่งๆ นี้เป็นตัวตนที่คุกคามชีวิตได้แม้เพียงการสัมผัส ถ้าผมยัง
เป็นอวตารอยู่ ผมก็อาจจะตายไปแล้ว ถ้ามันจุติลงมาได้
ส าเร็จ… มันก็น่ากลัวเกินกว่าที่จะคิดว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น
ผมโยนร่างของตัวเองไปที่บาดแผล
[…ข้าขอโทษ ข้าไม่อาจไปกับเจ้าได้]
พลังถูกสูบออกไปจากร่างกายของผม และผมก็รู้สึกถึงพลังของ
ชองจุงยองที่ก าลังกระจัดกระจายออกไป ผมไม่ตื่นตระหนัก
เพราะผมคาดไว้อยู่แล้ว
หลังจากนั้นไม่นาน บาดแผลที่เชื่อมต่อกับภายนอกก็ปิดสนิท
ผมลอยอยู่ในอากาศเหมือนคนที่ลอยอยู่ในจักรวาล ด้านในของ
ผู้กลืนกินความฝันมืดราวกับท้องฟ้า มันเป็นพื้นที่ที่ไม่มีเลือด
เนื้อ มันเป็นธรรมดาเพราะเทพเจ้าภายนอกไม่ใช่สิ่งมีชีวิต

ปัง… ปัง… ปัง
ผมได้ยินเสียงกลองดังมาจากที่ไหนสักแห่ง จากนั้นก็เป็นเสียง
กระซิบ มีคนก าลังจ้องมองมาที่ผม มันไม่ยากที่จะหายใจแม้จะ
ไม่มีอากาศ บางทีในเวลาที่ผมได้เข้ามายังมิติแห่งนี้ การด ารง
อยู่ของมันก็อาจจะเปลี่ยนไปแล้ว
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เสียงทั้งหมดก็หายไป เสียงกรีดร้องของ
อวตารและข้อความของกลุ่มดาวหายไป
กลับกัน มันมีภาพและตัวละครที่ไม่รู้จักโผล่ขึ้นมาแทน นี่คือ
ท้องของผู้กลืนกินความฝัน มันเป็นมิติที่รวบรวมเรื่องราว
ทั้งหมดที่มันได้กลืนกินมา
「■■■■■■■…」
「 #%&^#$^ 」
มีบางเรื่องที่ผมจ าได้ บางทีพวกมันอาจจะมาจากมารดาผู้สร้าง

「มันเป็นความผิดของข้า ประวัติศาสตร์ที่โง่เขลายาวนาน
เกินไป…」
「ข้าต้องปกป้องดินแดนนี้จากเนบิวลา อย่างไรก็ตาม
ในตอนนี้ก็ไม่มีคนในฮงอิก เทพผู้สร้างหายไปหมด?」
「ฮวานัง… ข้าอยากเจอฮวานัง」
จากนั้นเรื่องราวที่มีแสงสว่างเล็กๆ ก็โผล่ขึ้นมาและตะโกน
ออกมา
「เจ้าก าลังท าอะไรน่ะ? ท าไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่? หนีไป…!」
แสงกะพริบ ขอบคุณ แต่มันไม่มีที่ให้ผมหนีอีกแล้ว
‘เทพเจ้าภายนอก’ นั้นเป็นตัวตนที่หยั่งรากอยู่ในจักรวาล
ชั้นนอกสุด ร่างกายครึ่งหนึ่งของมันเชื่อมต่อกับชั้นที่สองของ
ปราสาททมิฬในขณะที่ด้านในร่างกายของมันเชื่อมต่อกับ
จักรวาลชั้นนอกโดยตรง

ดังนั้นท้องของมันจึงเป็นเหมือนอวกาศภายนอกส าหรับผม มัน
เป็นโลกแห่งความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะ
กลืนกินเท่านั้น
ผู้กลืนกินความฝันต้องการผม
ตัวอักษรที่กระจัดกระจายมารวมตัวกันและเริ่มก่อรูปร่าง ในมิติ
ว่างเปล่าแห่งนี้ ดวงตาและปากได้ถูกสร้างขึ้น ในความเป็นจริง
ผมก็ไม่แน่ใจว่าพวกมันเป็นตาหรือปาก แต่ผมก็คิดว่ามันคง
เป็นสิ่งเหล่านี้เพราะผมเป็นมนุษย์
มันดูเหมือนก าลังจะพูดอะไรบางสิ่ง แต่เสียงของมันก็ไม่ดัง
ออกมา หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ตัวอักษรก็สั่นและเริ่มเปลี่ยนเป็น
ค าที่ผมเข้าใจ
[กลิ่นของเรื่องราวที่น่าสนใจ…]
ในเวลาที่ดวงตาคู่นั้นมองมาที่ผม ผมก็กลืนน้ าลายโดยไม่รู้ตัว
นี่คือตัวตนแห่งเทพเจ้าที่ก่อให้เกิดความหวาดกลัวได้แม้แต่กับ
กลุ่มดาวระดับเรื่องเล่า

[ตัวตนของสถานการณ์ที่ด้อยค่า… เจ้า… ได้ยินข้าไหม?]
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ เปิดใช้งานอย่างรุนแรง!]
ก าแพงที่สี่นั้นมีความกระฉับกระเฉงมากกว่าที่เคยเป็นมา ผม
รู้สึกเหมือนกับว่าก าแพงก าลังเติบโตขึ้นบนผิวหนังของผม
มันหมายความว่าศัตรูตัวนี้อันตราย
มันอาจจะไม่ใช่ ‘มหาผู้ยิ่งใหญ่’ แต่ผมก็ไม่อาจจินตนาการได้
ว่าเทพเจ้าอย่างเช่น ‘สารนาถแห่งความหวาดกลัว’ ‘เนินเขา
แห่งความพรั่นพรึง’ หรือ ‘จ้าวแห่งรุลูเยห์’ จะเป็นอย่างไร
ผมหายใจเข้าลึกๆ และค่อยๆ พูดออกมา “ผู้กลืนกินความฝัน
แกคือมหาเทพภายนอก”
[โอ้…]
ตัวอักษรของผู้กลืนกินความฝันกระตุกราวกับว่ามันประหลาด
ใจกับค าพูดของผม ในสายตาของมัน ผมไม่อาจเป็นได้แต่

แมลงด้วยซ้ า มันเป็นของเล่นแปลกๆ ที่มันสามารถลบออกไป
ได้ทุกเมื่อ
ประกายแสงอันรุนแรงบังเกิดขึ้นรอบๆ ตัวผม และตัวอักษรก็
เริ่มหมุน มันมีบางสิ่งต้องการแทรกซึมเข้ามาภายในตัวผม
อย่างไรก็ตาม ในทันทีที่มันมาถึงข้างๆ มันก็เด้งออกไป
ตัวอักษรของผู้กลืนกินความฝันพูดด้วยท่าทีอ่อนลง
[เจ้า… เป็นใครกัน? เจ้าอยู่ภายใต้การคุ้มครองพิเศษงั้นเหรอ?]
มันก าลังพยายามบุกรุกจิตใจของผม จากนั้นมันก็ถูกตีกลับโดย
ก าแพงที่สี่
ผมคงจะถูกท าลายไปแล้วถ้าผมไม่มีสกิลนี้ ผมควบคุมจิตใจ
ของผมและมองไปยังผู้กลืนกินความฝัน
อย่างที่ผมเคยพูดไว้ ยูจงฮยอคในการเสื่อมถอยรอบที่ 136 ได้
ถูกมันกลืนกิน อย่างไรก็ตาม ยูจงฮยอคก็ไม่ตาย กล่าวอีกนัย
หนึ่ง รากฐานในปัจจุบันของผมก็คือความพยายามในครั้งที่
136 ของเขา

ผมพูดออกมาอย่างช้าๆ เพื่อที่ผมจะไม่ติดอยู่ในเขตแดนของ
เขา
“ฉันจะเล่าเรื่องให้แก่ฟัง”
[เรื่องราว! ข้าชอบเรื่องราว]
เทพเจ้าภายนอกตอบสนองในทันที่ ความโลภอันมหาศาลท าให้
มันเริ่มคลั่ง
“ในบรรดาเรื่องราวทั้งหมดที่แกกลืนกินไป มันมีเรื่องราวที่เป็น
ของลีซูคยองอยู่ โปรดส่งเธอกลับคืนมา”
ใบหน้าดูงุนงง
[นี่… ไม่ใช่เรื่องราวหนิ?]
“ฉันจะเล่าเรื่องราวเป็นการแลกเปลี่ยนให้แกฟัง”
[เรื่องราวอะไรที่เจ้าจะเล่าให้ข้าฟัง?]

ผมชี้มาที่ตัวเองโดยไม่พูดอะไร เห็นได้ชัดว่าผมหมายถึงอะไร
ผมใช้ตัวตนของผมเป็นเดิมพัน เปลือกตาขนาดใหญ่กะพริบ
ช้าๆ
[กลุ่มดาวเล็กๆ…]
“ใช่”
[เจ้าคิดที่จะท าข้อตกลงกับข้างั้นเหรอ?]
ในเวลาที่ผมก าลังจะพูดออกมา รูปร่างก็ปรากฏขึ้นในอากาศ
มันเป็นภาพที่สร้างขึ้นมาจากเรื่องราวที่ผู้กลืนกินความฝันได้
กินเข้าไป
[หมีจะไม่พูดกับปลา]
ภาพที่แสดงเป็นหมียักษ์ ซึ่งท าให้นึกถึงมารดาผู้สร้าง หมีมอง
ไปรอบๆ ด้วยสายตาที่โง่เขลาและจับปลาที่ก าลังไหลผ่าน
จักรวาลอันว่างเปล่า

ผู้กลืนกินความฝันมองไปยังหมีตัวนั้นและกล่าว [มนุษย์ ข้าไม่
เจรจากับแมลง…]
ผมยังไม่อาจได้รับการยอมรับ กลุ่มดาวครึ่งหนึ่งไม่สามารถ
รับมือกับเทพเจ้าระดับจักรวาลได้ มันเป็นเรื่องธรรมดา
อย่างไรก็ตาม ผมก็ส่ายหัว
“ถ้าแมลงพูดกับมนุษย์ คิดเหมือนมนุษย์ และท าตัวเหมือน
มนุษย์ พวกมันก็ไม่อาจถูกเรียกว่าแมลงได้อีก”
ผมจ้องเข้าไปในดวงตาสีด าขนาดใหญ่ยักษ์ทั้งสอง
[เจ้า… ไม่มีคุณสมบัติท าข้อตกลงกับข้า ข้าสามารถพรากทุกสิ่ง
ที่เจ้ามีไปได้ทุกเมื่อ]
“งั้นท าไมแกถึงพูดอยู่กับแมลงแทนที่จะพรากมันไปเลย?”
[…..]

หมีที่ก าลังกินปลามองมาที่ผม หมียกอุ้งเท้าของมันขึ้นใน
ลักษณะที่คุกคาม ราวกับว่ามันก าลังจะโจมตีผมในทันที่ ผม
จ้องไปที่มันและพูดออกมา
“หมีรู้วิธีกินปลา แต่ไม่รู้วิธีกินพวกมันให้อร่อย”
อุ้งเท้าของหมีลังเล
“เท้าได้รับความเสียหายโดยเกล็ด กรงเล็บก็สกปรกหลังจาก
ควักไส้ของปลาออกมา และมันก็เต็มไปด้วยความโกรธ”
[…..]
“เหมือนกับฉันที่ไม่ใช่แมลง แกก็ไม่ใช่หมีหนิ?”
ตัวอักษรในมิติปนเปกัน และใบหน้าของผู้กลืนกินความฝันก็
เริ่มประหลาดใจ โดยปกติ ผมคงจะกลัว แต่ผมได้อ่านนิยาย
ต้นฉบับมาแล้ว
ผมเริ่มยิ้ม สถานการณ์นี้น่าพอใจส าหรับผมมาก

“เรื่องราวทั้งหมดจะได้รับความเสียหายถ้าแกฝืนชิงมันมา ถ้า
แกเหยียบย่ าลงมาที่ฉันในตอนนี้ แกก็จะไม่ได้รับเรื่องราวที่
‘สมบูรณ์แบบ’ ฉันจะเล่าเรื่องราวที่แกสามารถกินได้ในสภาพที่
ดีที่สุด แกสามารถกินมันได้เสมอ”
ปัง… ปัง… ปัง!
ผมได้ยินเสียงกลองอีกครั้ง มันเหมือนกับชีพจรของอสูรขนาด
ยักษ์ จังหวะของเสียงเริ่มเร็วขึ้น
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
ผมได้อ่านงานต้นฉบับและรู้ถึงตัวตนของเสียงกลองนี้
[ข้าต้องการกินเจ้า]
เสียงนี้คือความหิวกระหายของผู้กลืนกินความฝัน ผมกลืน
น้ าลายและยกมือทั้งสองข้างขึ้น “ถ้าแกรักษาสัญญา ฉันก็จะ
จัดให้”

ตัวอักษรกลายเป็นควันและเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่าง หลังจากนั้นไม่
นาน มันก็กลายเป็นรูปร่างของแม่ของผม
[นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการ?]
ผมพยักหน้า
[เรื่องนี้มีมุมที่น่าสนใจ ข้าบันทึกมันเอาไว้เพราะมันมีกลิ่นที่
อร่อยยิ่งกว่าเปลือกของกลุ่มดาวที่ข้ากินไปพร้อมกับมัน ข้า
ต้องการกินเจ้ามาก แต่ข้าก็ไม่อาจมอบเรื่องราวนี้ให้แก่เจ้าได้]
“แกมันเป็นอสูรที่ไม่อาจควบคุมความหิวของตัวเองได้งั้น
เหรอ?”
[มันจะมีใครที่โมโหกับการดูหมิ่นของแมลง?]
…ไอ้ระย าเอ้ย
ผมไม่รู้ว่ามันอยู่ต าแหน่งไหนในหมู่นักชิม แต่มันก็ต้องเป็น
ระดับต่ าๆ ในหมู่เทพเจ้าภายนอกแน่ๆ ตัวอักษรก่อตัวขึ้นเป็น
รอยยิ้มที่โหดร้าย

[การสนทนากับเจ้าจะสิ้นสุดลงตรงนี้ ข้าจะกินเจ้าให้หมด]
ภาพของหมีที่จับปลาพุ่งเข้ามาหาผมพร้อมกับฟันอันแหลมคม
ดุจปลาปิรันย่า มันไม่มีที่ให้หนี ขาของผมไม่อาจขยับได้ และ
ไม่ว่ายังไง ผมก็อยู่ในท้องของมันอยู่
“บัดซบ ได้ ถ้าแกอยากกิน งั้นก็เอาเลย” กลับกัน ผมอ้าแขน
ออกและต้อนรับมัน “กินให้หมดล่ะ”
ปลาหลายร้อยตัวเริ่มกลืนกินร่างกายของผม
พวกมันกัดแขน ขา แผ่นหลัง และใบหน้า ผมรู้สึกเจ็บปวดมาก
แต่ก็ไม่มีเลือดไหลออกมา มันเป็นตัวอักษรแทน เรื่องราวและ
ประวัติศาสตร์ที่ผมได้ก่อร่างขึ้นมาเริ่มรั่วไหลออกมาหลังจาก
ผมถูกกัด
[โอ้ววววว…! น-นี่มัน?]
เทพเจ้าส่งเสียงอย่างยินดีกับอาหารรสเลิศจากสรวงสวรรค์ สติ
ของผมเบลอและมีการห้ าหั่นอยู่ในหัวของผม อย่างไรก็ตาม
ผมก็ยังทนไว้ ผมต้องรอจนกว่ามันจะกินส่วนที่ผมก าลังคิดถึง

[โอ้… โอ้?]
ช่วงเวลาต่อไปก็มีบางอย่างไหลออกมาจากตัวผมเหมือนน้ าตก
มันสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ ได้ตอบสนองต่อการสั่นสะเทือนที่
กระทบก าแพง]
ช่วงเวลาที่ผมรอคอยมาถึงในที่สุด ตัวอักษรหลั่งไหลออกมาใน
ท้องของมัน และก่อให้เกิดฝนกระหน่ า มันเป็นเรื่องราวจ านวน
มหาศาล
[เจ้า เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่…?]
ผู้กลืนกินความฝันที่ก าลังงงงวยตะโกนใส่ผม แต่ผมก็ไม่มีแรง
จะตอบ
ผมต้องพยายามรักษาสติไว้อย่างเต็มที่กับเรื่องราวทั้งหมดที่
ก าลังไหลออกมา ผมมองดูประโยคที่ก าลังไหลออกมาตรงหน้า

「ยูจงฮยอคมองไปยังปากของผู้กลืนกินความฝันและพูด
ออกมา」
มันเป็นเนื้อหาของหนทางเอาชีวิตรอด
「”ใช่ ถ้าแกต้องการกินฉัน งั้นก็กินเลย”」
มันคือการเสื่อมถอยครั้งที่ 136 ของยูจงฮยอค เขาถูกผู้กลืนกิน
ความฝันกินและอยู่ในสถานการณ์เดียวกับผม
「นี่มัน นี่มันเรื่องบ้าอะไร…!」
ยูจงฮยอคแห่งหนทางเอาชีวิตรอดตอบในนามของผม
「”เดี๋ยวแกก็รู้ แกจะได้สัมผัสสิ่งที่เหมือนกับการใช้ชีวิต 136
ครั้ง แกจะได้รู้ถึงความเดียวดาย ความโศกเศร้า ความโกรธ
และความเกลียดชังที่มีต่อโลกบ้าๆ นี่ที่ฉันรู้สึกในช่วงเวลาที่
เลวร้ายนี้”」
[อ-อ๊ากกก…!]

「”แกคิดว่ามนุษย์เลวร้ายพอๆ กับแมลง ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็
รู้สึกมันนับจากนี้ไป”」
[เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน…!]
「”ความเจ็บปวดที่แมลงต้องประสบ ความรู้สึกของประวัติ
ของแมลงที่แกไม่อาจรับมือได้ หากแกมั่นใจว่ากินฉันได้ งั้นก็
กินได้ตามใจเลย”」
เรื่องราวที่หลั่งไหลออกมาเต็มไปทั่วท้องของผู้กลืนกินความฝัน
พร้อมกับการระเบิดอย่างต่อเนื่อง ผู้กลืนกินความฝันกินหนทาง
เอาชีวิตรอดและดิ้นรนกับความเจ็บปวด
ณ ที่ใดสักแห่งในท้องของมัน รอยแตกเริ่มปรากฏขึ้น หนทาง
เอาชีวิตรอดพูดราวกับก าลังหัวเราะให้กับผู้กลืนกินความฝันที่
ก าลังสับสน
「มันคือช่วงเวลาเมื่อผู้กลืนกินความฝันที่ถือก าเนิดขึ้นในมิติ
และมีชีวิตอยู่มากว่า 8,000 ปี ตระหนักได้」

[อ๊ากกกกกก…!]
มันเป็นฉากที่ยูจงฮยอคได้สังหาร ‘เทพเจ้า’ เป็นครั้งแรก ผม
อ่านมันซ้ าไปซ้ ามา และแทบจะจ าได้ทั้งหมด ผมถอดประโยค
ต่อไปในนามของหนทางเอาชีวิตรอด
“ในโลกนี้ มันมีเรื่องราวที่ไม่ควรกินอยู่”
(จบตอน)