มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 186 – ราชาปีศาจที่ 73 (6)

สมาชิกปาร์ตี้ยังคงเฝ้าดูผมด้วยการแสดงออกที่สับสน การ
แสดงออกแสดงให้เห็นว่าพวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ยูจงฮยอค
ยังคงกระอักเลือดอยู่ที่ก าแพง
ผมมองไปยังพวกเขาครู่หนึ่งก่อนที่จะเหลือบมองไปยังก าแพง
ห้องโถง รูปร่างหน้าตาของผมสะท้อนบนก าแพงหินขัดมัน
ปีกสีด างอกขึ้นมาจากไหล่ของผม และเขาเล็กๆ ก็งอกขึ้นจาก
หัวของผม ร่องรอยของพลังงานปีศาจถูกตราตรึงบนผิวของผม
เหมือนกับอักขระ ร่างกายของผมมีขนาดใหญ่กว่าปกติ 3 – 4
เท่า และกล้ามเนื้อทั่วร่างของผมก็ขยายใหญ่ขึ้นมา
“บ-บ้าบอสิ้นดี! ท าไมทกจาถึงกลายเป็นราชาปีศาจได้…?”
“นี่มันเรื่องบ้าอะไร? พวกเราควรท ายังไงดี?”

ยูซานอาและลีจีฮเยตะโกนออกมา
จางฮีวอน ลีฮุนซึง ลีกิลยัง ชินยูซอง… และแม้กระทั่งโชยูนกาน
และกงพิลดู ทุกคนก าลังมองมาที่ผมด้วยสีหน้าตกใจ
ผมมองไปยังพวกเขาและพูดออกมา “จากนี้ไป ทุกคนต้อง
จัดการกับฉัน”
[ช่วงแรกของ ‘ราชาปีศาจที่ 73’ จะเริ่มขึ้น]
[จ ากัดเวลาโจมตี 30 นาที]
“ไม่มีเวลาแล้ว รีบเริ่มเร็ว”
พลังงานที่น่ากลัวไหลผ่านร่างกายของผม แม้ว่าผมจะโดน
โจมตีไม่หยุด แต่ผมก็อดสงสัยไม่ได้ว่าสมาชิกปาร์ตี้จะจัดการ
กับผมได้ทันเวลาไหม

จางฮีวอนและลีฮุนซึงมองมาที่ผมด้วยความสิ้นหวังและตะโกน
ออกมา”ฉันไม่อยากสู้กับทกจา!”
“ฉันท าตามค าสั่งของนายไม่ได้!”
ผมสามารถเข้าใจความรู้สึกของพวกเขา ผมเองก็ยังลังเลถ้าผม
อยู่ในสถานการณ์เดียวกับพวกเขา ผมจงใจหัวเราะใส่พวกเขา
“ฉันไม่รู้ว่าท าไมพวกนายต้องจริงจังขนาดนี้? พวกนายลืมไป
แล้วเหรอว่าฉันเป็นใคร? ฉันคือคิมทกจา ฉันจะไม่ตายแม้ว่าจะ
ถูกสังหาร”
ลีฮุนซึงที่ไร้เดียงสาสั่นสะเทือนด้วยค าพูดของผม “…นายจะ
ฟื้นกลับมาอีกใช่ไหมคราวนี้?”
“ใช่”
“แต่ฉันได้ยิน…!”

“ยูจงฮยอคจงใจยั่วยุฉัน”
ผมไม่ได้ใช้สกิลปลุกระดม แต่อารมณ์อันขัดแย้งก็ปรากฏขึ้นบน
ใบหน้าของผู้คน บางทีความไว้ใจของพวกเขาที่มีต่อผมและ
ภาระการโจมตีผมอาจจะก าลังปะทะกันอยู่ภายในตัวพวกเขา
“เชื่อฉัน นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุด”
สุดท้ายสมาชิกปาร์ตี้ก็ต้องโจมตีผม มันเป็นเพราะมันไม่มี
ทางเลือกอื่น ถ้าพวกเขาไม่ฆ่าผม ทุกๆ คนที่นี่ก็จะต้องตาย
ฮันซูยองมองมาที่ผมด้วยสายตาที่น่ากลัว ผมส่งสัญญาณให้
เธอก่อนที่เธอจะทันได้พูดออกมา
‘ฮันซูยอง’
ฮันซูยองหน้าซีดในขณะที่เธออ่านริมฝีปากของผม
‘เธอเป็นเพียงคนเดียวเท่านั้น เธอต้องรับผิดชอบ”

ผมรู้มันและฮันซูยองก็ต้องรู้ด้วย สมาชิกปาร์ตี้แข็งแกร่งกว่า
อวตารคนอื่น แต่พวกเขาก็ไม่ได้เด็ดขาดในสถานการณ์นี้
ในทางกลับกัน ฮันซูยองนั้นเด็ดขาดกว่าเมื่อต้องตัดสินใจอะไร
“…นายก็เป็นแบบนี้ตลอด คิมทกจา” ฮันซูยองบอกผมผ่านฟัน
ที่ขบกันแน่น”นายคิดว่าฉันมันสัตว์ประหลาดไร้อารมณ์อย่าง
นั้นเหรอ?”
ฮันซูยองมองไประหว่างผมกับสมาชิกปาร์ตี้ ดวงตาของทุกๆ
คนจดจ้องมาที่เธอ ราวกับว่าทุกสิ่งจะถูกตัดสินด้วยค าพูดของ
เธอ
ฮันซูยองหายใจอย่างหนักหน่วงก่อนที่จะพูดออกมา “ทุกๆ คน
ตื่น พวกนายอยากให้ทุกคนตายไปพร้อมกันหมดเหรอ?”
ผมยิ้ม ใช่ เธอท าได้ดี
“พวกเราต้องฆ่าคิมทกจา”

นี่คือฮันซูยอง
“ผมไม่ต้องการ! ผมไม่ต้องการ! พี่!”
ฮันซูยองคว้าตัวลีกิลยังไว้ในขณะที่เขาวิ่งเข้ามาหาผม
“เด็กโง่ ฟังให้ดี”
ลีกิลยังอ้าปากค้างและดิ้นรน ฮันซูยองตวาดออกมาในขณะที่
เธอคว้าคอเสื้อของลีกิลยังไว้
“อย่าสะอื้น นายอยากตายแทนคิมทกจางั้นเหรอ?”
“อ-อ่าา…”
“คนที่เหลือก็เหมือนกัน พวกนายก็ไม่ได้เต็มใจที่จะเสียสละ
ตัวเอง ดังนั้นอย่ามาเสแสร้งน่า แทนที่จะตาย ไปพูดขอบคุณ
และเหวี่ยงอาวุธออกไปซะ!”

ร่างแยกของฮันซูยอง ซึ่งได้ปรากฏขึ้นกว่าสิบร่าง ได้พูดออกมา
พร้อมกัน
“ฉันไม่รู้ว่าคิมทกจาจะกลับมาอีกไหม แต่พวกเราจะตายได้ถ้า
ไม่ฆ่าเขาใน 30 นาที่ นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ฉันรู้”
ร่างแยกของฮันซูยองพุ่งเข้ามาหาผมด้วยดวงตาแดงก่ า ผมพูด
กับเธอ”ขอบคุณนะ”
ฮันซูยองกัดริมฝีปากของเธอจนมีเลือดไหลออกมาและเหวี่ยง
มีดสั้นของเธอเข้าใส่ผม ฝนแห่งการโจมตีไม่ได้สร้างความ
เสียหายให้กับร่างกายของผมมากนัก แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น
เท่านั้น
ยูซานอาสบตากับผมและค่อยๆ ลุกขึ้นมา “ทกจา”

มันยากที่จะรู้ว่าเธอได้ตัดสินใจอะไรไปในขณะที่อารมณ์แปลกๆ
ปรากฏขึ้นในสายตาของเธอ ผมพยักหน้าเพื่อตอบสนองใน
ขณะที่รับการโจมตีของฮันซูยอง
“ฉันคิดว่าทกจาไม่ใช่คนที่จะท าร้ายคนอื่นโดยไม่คิดอะไร นาย
มีแผนการงั้นเหรอ? นายตั้งใจท าแบบนี้ใช่ไหม?”
“อืม ใช่แล้ว”
“จริงเหรอ?” ยูซานอาอุทานออกมา “…ฉันควรจะเชื่อนายอีก
ครั้งใช่ไหม? เหมือนอย่างเคย…”
ผมรู้ว่ามันคงจะเป็นแบบนี้ ผมดีใจที่ได้ยิน ยูซานอาเช็ดน้ าตา
ของเธอ เธอยกมีดสั้นขึ้นและเข้าร่วมการต่อสู้
ริมฝีปากของฮันซูยองกระตุก “…ฉันคิดว่าเธอจะนั่งลงไปและ
ร้องไห้ซะอีก”
“เงียบไป”

มีดสั้นของฮันซูยองและยูซานอาสร้างบาดแผลเล็กๆ ขึ้นบน
ไหล่และแผ่นหลังของผม อย่างไรก็ตาม พวกเธอก็ยังขาดพลัง
เวลาที่เหลือคือ 25 นาที่ มันเป็นเวลาที่จ ากัดถ้าพวกเขา
ต้องการใช้รูปขบวน
ผมมองไปยังลีฮุนซึง “ลีฮุนซึง นายจะปล่อยให้คนอื่นตายงั้น
เหรอ?”
“…”
“ไม่ใช่นายบอกว่านายจะไม่ท ากระสุนเปล่าหายไปอีกแล้ว
เหรอ?”
“ท-ทกจา…”
“นี่ไม่ใช่แค่กระสุนนัดเดียว”
ดวงตาของลีฮุนซึงสั่นราวกับทะเลเจอพายุ

[กลุ่มดาว ‘จ้าวแห่งการป้องกัน’ นิ่งอึ้ง]
เวลาผ่านไปก่อนที่ลีฮุนซึงจะตะโกนขึ้นฟ้า เขาใช้การแปลงร่าง
โลหะและพุ่งเข้าใส่ผม ร่างกายแข็งชนเข้ากับผมและเกิดแรง
ปะทะอันรุนแรงขึ้น
สายตาของผมสั่นไปเล็กน้อย ลีฮุนซึงใช้ทุบขุนเขา แต่เขาก็ดู
เหมือนกับก าลังป้องกันมากกว่าที่จะโจมจีผม เมื่อไหร่กันที่ผม
จะได้เห็นชายคนนี้ร้องไห้อีก?
ถัดไปคือเสียงของป้อมปราการเวทมนตร์ที่ถูกยิงออกมา ผม
หัวเราะเมื่อผมได้ยินเสียงและหันไปอีกทาง
นี่คือเหตุผลที่ผมไม่สามารถเกลียดเขาได้ กงพิลดูก าลังท าหน้า
บึ้งเท่าที่เขาจะท าได้ในขณะที่เขาเปิดใช้งานปราการติดอาวุธ
แน่นอนว่าผมก็ไม่ได้แค่รับการโจมตีไปเฉยๆ
[ความเป็นไปได้ของสถานการณ์ก าลังครอบง าร่างกายของคุณ]

ร่างกายของผมจะท าหน้าที่เป็นราชาปีศาจ แน่นอนว่าการ
โจมตีต้องอยู่ในรูปแบบที่สมบูรณ์แบบ ดังนั้นสมาชิกปาร์ตี้จึง
สามารถรับมือได้ง่ายๆ
“ทุกคน ตื่นตัวไว้ มันถึงระยะที่สองแล้ว”
ระยะที่สองของราชาปีศาจที่ 73 ก าลังจะเริ่มต้นขึ้น เพื่อการ
ขัดขวางมัน มันจึงจ าเป็นต้องมีการสนับสนุนพิเศษ
“โชยูนกาน”
โชยูนกานเห็นสายตาของผมและเรียกใช้พลังของอาณาเขต
ประตูกลไก
ราวกับว่าอากาศถูกสูบออกไปผ่านเครื่องช่วยหายใจ พลังงาน
ปีศาจที่ผมปล่อยออกมาหายไปในหลุมที่เธอสร้างขึ้น ผิวของ
เธอกลายเป็นสีขาวอย่างรวดเร็วเมื่อเธอจัดการกับพลังของ
ราชาปีศาจ

เลือดไหลออกจากริมฝีปากของเธอในขณะที่โชยูนกานบอกกับ
ผม “ซูคยองจะต้องเสียใจ
“เธอรู้แล้ว”
พลังงานปีศาจของผมลดน้อยลง และสมาชิกปาร์ตี้ก็โจมตีผม
อีกครั้ง อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ยังขาดความเสียหายไป ผมให้
ความสนใจกับคนที่ยังไม่ได้เข้ามาร่วมวง ลีจีฮเยเม้มริมฝีปาก
ของเธอ และในที่สุดก็ชักดาบออกมา “ลุง อย่ามาแก้แค้นที
หลังนะ”
“ไม่หรอกน่า”
ลีจีฮเยยิ้มเบาๆ ให้กับค าพูดของผม
“…ไม่ว่ายังไง การโจมตีของฉันก็คงจะเบาและไม่เจ็บไม่คัน
กลุ่มดาวของฉันเป็นแค่ระดับยิ่งใหญ่เท่านั้น”

“ดยุคแห่งความภักดีและสงครามไม่ใช่คนอ่อนแอ จีฮเยจะพบ
ในไม่ช้า”
ลีจีฮเยใช้ล าน าดาบและเล็งมาที่จุดอ่อนของผม การโจมตีที่ทับ
ซ้อนกันและความรู้สึกเสียวซ่าเริ่มปรากฏบนผิวหนังของผม
ภัยคุกคามเพียงพอแล้ว ในตอนนี้ผมต้องการคนที่จะมาปิดฉาก
“จางฮีวอน”
ราวกับว่าเธอก าลังรออยู่ จางฮีวอนชักดาบออกมาอย่างช้าๆ
“ในอดีต… นายจ าสิ่งที่นายถามฉันได้ไหม?”
“อะไร?”
“นายขอให้ฉันมาเป็นสหายของนาย”
ผมจ าได้ ในดันเจี้ยนโรงภาพยนตร์ ผมขอให้จองฮีวอนมาเป็น
สหายที่ไว้วางใจได้ของผม

“ในตอนนี้ทกจากลับมาขอให้สหายของนายท าอะไรแบบนี้ให้”
ผมพูดไม่ออก
“…สหายอะไรกัน?” จางฮีวอนยกดาบของเธอขึ้นและพุ่งเข้ามา
หาผม”สหายแบบไหนกันที่จะฆ่าสหายอีกคนเพื่อเอาชีวิตรอด
ต่อไป?”
จางฮีวอนเรียกใช้ผู้สังหารปีศาจและเริ่มโจมตีร่างกายของผม
อย่างไรก็ตาม ดาบก็ท าความเสียหายได้อย่างหยาบๆ
ผมบอกกับเธอ “มันเป็นเพราะเธอคือสหายที่ฉันไว้ใจจนฉัน
สามารถฝากชีวิตไว้ในมือของเธอได้”
“…”
“ฮีวอน จัดการซะ คิดว่าฉันจะกลับมาอีกและแทงฉันให้สุด
แรง”

“ทกจานี่จริงๆ เลย…”
จางฮีวอนยกดาบเข้าใส่ผม พลังของระเบิดเพลิงอเวจีปรากฏ
ขึ้นรอบๆ ร่างของเธอ
ดวงตาของจางฮีวอนเป็นสีแดงในขณะที่เธอเริ่มตั้งสมาธิ ความ
แข็งแกร่งที่แท้จริงของเธอคือเมื่อพลังของผู้พิพากษาแห่งการ
ท าลายล้างถูกเสริมด้วยระเบิดเพลิงอเวจี
คิมทกจากลายเป็นราชาปีศาจและเป็นเป้าหมายที่เหมาะสมกับ
พลัง
[ตัวละคร ‘จางฮีวอน’ เปิดใช้งานเวลาพิพากษา!]
[กลุ่มดาวฝ่ายดีจ านวนมากเห็นด้วยกับการใช้สกิล]
[มีกลุ่มดาวเพียงกลุ่มเดียวเท่านั้นที่ไม่เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งกับ
การเรียกใช้สกิล]

[การเปิดใช้งานสกิลถูกยกเลิก]
จางฮีวอนที่ก าลังสับสนมองมาที่ผม และผมก็มองไปยังอากาศ
เห็นได้ชัดว่าใครคือคนที่คัดค้านการเปิดใช้งานเวลาพิพากษา
“ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ปิดตาลงด้วยสีหน้า
อันเจ็บปวด]
“…อูรีเอล”
ประกายแดงเต็มไปทั่วอากาศเพื่อตอบสนองการเรียกหาของ
ผม
“โปรดยอมรับการเปิดใช้งานเวลาพิพากษา”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ก าลังส่ายหัวอย่าง
รุนแรง!]

“ถ้าเธอไม่ท าแบบนี้ อวตารของเธอจะตาย”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ กล่าวว่าถ้าเธอท า
แบบนี้ คุณจะตาย]
มันจะดีแค่ไหนกันถ้ากลุ่มดาวทั้งหมดเป็นแบบเธอ? มันเป็น
เรื่องน่าเศร้าที่ผมต้องท าร้ายอูรีเอล
“อูรีเอล เธอรู้ไหม นี่เป็นแค่เรื่องราวเรื่องหนึ่ง” ผมพูดราวกับ
โดเกบิ”เธอต้องได้เห็นผู้คนมากมายที่ตายไปในเวลาเดียวกัน”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ รู้สึกสิ้นหวัง]
ข้อความเพียงอย่างเดียวก็แสดงให้เห็นได้อย่างชัดเจน ผมจ าอูรี
เอลตัวเล็กๆ ผู้งดงามที่ได้เห็น ณ งานเลี้ยงได้
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ก าลังร้องไห้และส่าย
หัวซ้ าแล้วซ้ าเล่า]

ใบหน้าเล็กๆ ที่ยังคงร้องไห้และสั่นอยู่ เธอเป็นนางฟ้าที่ไม่ตรง
กับค าขยายว่า ‘ปีศาจ’ เลย
“ท าสิ่งที่เธอต้องท า หลังจากนั้นเรื่องราวจึงจะเสร็จสมบูรณ์
ได้”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ มองลงมาที่คุณ]
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ผมก็ได้ยินข้อความที่ผมรออยู่
[กลุ่มดาวฝ่ายดีทั้งหมดเห็นด้วยกับเวลาพิพากษา]
ในที่สุด ออร่าสีเลือดก็พวยพุ่งขึ้นมาจากร่างกายของจางฮี
วอน”…บ้าเอ้ย ฉันเกลียดชื่อสกิลนี้จริงๆ”
ออร่าของเวลาพิพากษาผสานเข้ากับพลังของระเบิดเพลิงอเวจี
และก่อให้เกิดคลื่นพลังเวทมนตร์อันมหาศาล มันคือพลังที่จะ
ท าลายความชั่วร้ายทั้งหมดในโลกนี้

เวลาพิพากษาฟาดลงมาที่หน้าอกของราชาปีศาจด้วยดาบแห่ง
เปลวเพลิงของเธอ
(จบตอน)