มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 189 – ขอบฟ้าเรื่องราว (2)

“…เอ่อ”
「กระดูกดูเหมือนจะถูกบดขยี้ และผิวหนักก็ถูกลอก
เหมือนกับหนังสัตว์ที่ตายแล้ว」
ผมได้ยินค าพูดของก าแพงที่สี่เมื่อผมตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ
ในตอนนี้ เสียงที่น่ารังเกียจของก าแพงที่สี่ก าลังต้อนรับผมอยู่
「ฉันยังมีชีวิตอยู่ คิมทกจาคิดแบบนี้」
ผมได้ยินก าแพงที่สี่ ดังนั้นแผนการก็ดูเหมือนว่าจะประสบ
ความส าเร็จ ในความเป็นจริง ผมไม่อาจพูดได้ว่ามันประสบ
ความส าเร็จ

มันเป็นธรรมดา ‘โชคชะตา’ ที่พวกเขามอบให้กับผมคือความ
ตายของ ‘อวตารคิมทกจา’ มันเป็นธรรมดาที่ ‘กลุ่มดาว’ คิ
มทกจาจะไม่ตาย
ถ้าผมก าลังจะหายไปอย่างง่ายดาย ผมคงจะไม่สร้างเรื่องราว
ของผมขึ้นมาและกลายเป็นกลุ่มดาว ปัญหาก็คือผมได้สูญเสีย
ร่างกายของผมไปและอยู่รอดมาได้ในฐานะ ‘กลุ่มดาว’…
“…ฉันอยู่ที่ไหน?”
บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยอาคารและถนนที่ถูกท าลาย มันเป็น
ฉากที่คุ้นเคย
“นี่มัน…?”
ไม่นานหลังจากที่ผมพูดเสร็จ ผมก็ตระหนักได้ถึงสถานการณ์ที่
ผมอยู่ ผมมองขึ้นไปบนอากาศ ท้องฟ้ายามค่ าคืนที่ตามปกติจะ

เต็มไปด้วยแสงของกลุ่มดาวจ านวนนับไม่ถ้วน ในตอนนี้มันไม่มี
อะไรอยู่เลย
ผมรู้สึกประหลาดใจกับค าพูดที่ลึกซึ้งที่ผมพูดกับตัวเอง ผมมอง
ไปยังท้องฟ้ายามค่ าคืนและหัวเราะออกมาอย่างว่างเปล่า “ฮ่า
ฮ่า…”
โดยปกติแล้ว ข้อความจากกลุ่มดาวจ านวนนับไม่ถ้วนก็ควรจะ
ปรากฏขึ้น
ยกตัวอย่างเช่น เห้งเจียที่ชอบมันเมื่อผมพูดกับตัวเอง หรือ
มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ… นอกจากนี้ยังมีผู้พิพากษาเปลว
เพลิงปีศาจที่ชอบผมด้วยเหตุผลบางอย่าง มันเป็นธรรมดาที่จะ
มีคนตอบ แต่ตอนนี้กลับไม่มีใครตอบผมเลย
แม้แต่กลุ่มดาวจากคาบสมุทรเกาหลีก็ไม่มีเลย

ข้อความจากกลุ่มดาวหายไปและมีเพียงแค่เสียงหัวเราะอัน
เดียวดายที่เหลืออยู่
「คิมทกจาคิด: ฉันอยู่คนเดียวจริงๆ」
[ในตอนนี้คุณถูกขับไล่ออกมาจากสถานการณ์]
ผมมองไปรอบๆ อย่างช้าๆ แม้จะถูกขับไล่ออกมาจาก
สถานการณ์ แต่ก็ยังอยู่ในพื้นที่ ‘ภายนอกสถานการณ์’ ที่ใกล้
ที่สุด
[คุณอยู่ในพื้นที่ภายนอกสถานการณ์]
พื้นที่ภายนอกสถานการณ์ที่ผมก าลังยืนอยู่ในตอนนี้คือพื้นที่ที่
ผมคุ้นเคยมาก
「กรุงโซล」

สถานที่แห่งนี้คือจัตุรัสคังฮวามุนของกรุงโซล มันเป็นสถานที่ที่
สงครามแห่งราชาอุบัติขึ้น และผมก็ได้ท าลายบัลลังก์หนึ่งเดียว
ความจริงที่ว่าโซลกลายเป็นพื้นที่ภายนอกสถานการณ์…
สมาชิกปาร์ตี้… โชคดีที่พวกเขาหนีไปได้โดยไม่มีอันตราย
ผมมองไปยังสถานที่ที่เคยเป็นที่ตั้งของโซลโดมและรู้สึกเต็มไป
ด้วยอารมณ์ สถานที่ที่เคยถูกปกคลุมไปด้วยก าแพงโปร่งแสง
ในตอนนี้กลับถูกปกคลุมด้วยบาเรียหนา
ในตอนนี้ สถานการณ์ ‘กรุงโซล’ ได้จบลงอย่างสมบูรณ์แล้ว
สมาชิกปาร์ตี้ก าลังเคลื่อนย้ายไปยังสถานการณ์ใหม่โดยไม่มีผม
และก าลังสร้างเรื่องราวใหม่ จากนี้ไป พวกเขาจะต้องใช้ชีวิต
ต่อไป
…บางทีนี่อันอาจจะเป็นวิธีที่มันควรจะเป็น
「คิมทกจาดีใจ แต่ก็รู้สึกเหงาเหมือนกัน」

ผมคิดถึงสมาชิกปาร์ตี้อยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะหันไปรอบๆ อย่าง
ช้าๆ
「คิมทกจาผู้เหงาหงอยก าลังจะท าอะไรบางอย่าง ด้วยเหตุ
นั้น เขาจึงเลือกความตายที่น่าสังเวช」
***
「ในขณะที่เดินไปตามถนนในกรุงโซล คิมทกจาก็ดื่มด่ าไปกับ
ความทรงจ าของเขา ไม่ว่าเขาจะเดินไปที่ไหน เขาก็จะเห็นที่ๆ
เขาได้ลุยในสถานการณ์ไปพร้อมกับสมาชิกปาร์ตี้ของเขา คิ
มทกจาตระหนักได้อีกครั้งว่าเขาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของ
หนทางเอาชีวิตรอด เห็นได้ชัดว่าเขาก าลังใช้ชีวิตอยู่ใน
เรื่องราวนี้」
“…มันน่าประทับใจมาก แต่นายช่วยหยุดได้ไหม? นายจะ
พึมพ าไปอีกนานแค่ไหน?”

「คิมทกจาหงุดหงิดกับก าแพงที่สี่อันน่าสงสาร」
ตอนแรกมันก็รู้สึกดีที่มีคนอยู่ข้างผม อย่างไรก็ตาม ผมก็ไม่ได้
รู้สึกดีกับการที่มีการอธิบายทุกๆ อย่างออกมาแบบนี้
「เวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้ว? คิมทกจาอยากจะถาม แต่ก็ไม่มี
ใครสามารถตอบได้」
“บ้าเอ้ย นายสามารถตอบฉันได้”
ผมดุมันก่อนที่จะตัดสินใจดูสภาพของตัวเอง
[เรื่องราวของคุณจ านวนมากได้รับความเสียหาย]
[ร่างกายในปัจจุบันของคุณพังทลายลงโดยสมบูรณ์]
ผมรอดชีวิตมาได้โดยใช้สถานะของผมในฐานะกลุ่มดาว แต่ผม
ก็สูญเสียร่างกายของผมไปโดยสมบูรณ์ กล่าวอีกนัยหนึ่ง การ

ด ารงอยู่ของผมในตอนนี้ไม่ใช่ ‘ร่างเนื้อ’ แต่เป็นมวลของ
เรื่องราวที่ไม่สมบูรณ์
[ร่างกายในปัจจุบันของคุณอยู่ในสภาพที่อันตรายมาก]
[วิธีการรักษาร่างกายของคุณไม่อาจหาพบได้]
มันเป็นสภาพที่ไม่สบายใจที่ผมคงจะพังทลายลงโดยสมบูรณ์ถ้า
มีใครมาแตะต้องผม นี่ไม่ใช่สิ่งมีชีวิต
ผมตัดสินใจจะลองทุกๆ อย่างที่ผมท าได้
[มุมมองนักอ่านพระเจ้าไม่สามารถใช้งานได้ในพื้นที่นี้]
…อย่างที่คาดไว้มันไม่ได้ผล
[คุณไม่สามารถสื่อสารกับอวตารของคุณ]

นี่ก็ไม่ได้เหมือนกัน ผมคิดไว้แล้ว แต่มันก็แปลกจริงๆ ที่มันไม่
ได้ผล มันรู้สึกเหมือนกับผมก าลังใช้ชีวิตอยู่คนเดียวในพื้นที่ที่ไม่
สามารถติดต่อใครได้เลย
แน่นอนว่าสถานการณ์ในปัจจุบันของผมนั้นเลวร้ายยิ่งกว่านั้น
[คุณไม่สามารถใช้ระบบช่องได้]
เนื่องจากผมถูกขับไล่ออกจากสถานการณ์ ผมจึงไม่สามารถ
เข้าถึงช่อง และสัญญาของผมกับบีฮยองก็ถูกยกเลิกไป ผมจ้อง
ไปยังท้องฟ้าที่ไร้ดวงดาวและรู้สึกถึงอิสระอันว่างเปล่า
…ในตอนนี้ผมอยู่คนเดียวจริงๆ เมื่อผมตระหนักถึงความจริงนี้
ความรู้สึกหนาวเหน็บก็เริ่มคืบคลานเข้ามา
「ไม่มีใครเห็นฉัน และฉันก็ไม่เห็นใครเหมือนกัน」
ไม่สิ ผมไม่ได้เดียวดายโดยสมบูรณ์

「ท่ามกลางสิ่งเหล่านี้ คิมทกจาก็ตระหนักขึ้นมาได้ในทันใด
เขารู้สึกถึงสัมผัสของการด ารงอยู่ผ่านสายตาของใครบางคน
」
“ฉันไม่ได้คิดเรื่องปรัชญาแบบนั้น ไอ้โง่ นายจะท าแบบนี้ไปอีก
นานแค่ไหน?”
「ไอ้โง่คิมทกจาไม่รู้ ท าไมก าแพงที่สี่ผู้ยิ่งใหญ่ถึงก าลังท างาน
อย่างหนักแบบนี้」
…อะไร?
“ท าไมนายไม่อธิบายออกมา? นายเป็นตัวอะไรกันแน่? นาย
คือสกิลใช่ไหม?”
「ไอ้โง่คิมทกจาก าลังพูดกับอากาศ」
มันคือไอ้บ้าจริงๆ

「ไอ้โง่คิมทกจา…」
“หยุดได้ไหม? นายอยากให้ฉันปิดสกิลงั้นเหรอ?”
จากนั้นก็มีเสียงดังออกมาจากอากาศ
「ก าแพงที่สี่ถาม ‘งั้นฉันควรเงียบเหรอ?’」
ผมรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ไอ้บ้านี่ มันสามารถแสดงออกได้
ชัดเจนขนาดนี้แล้วเหรอ? เมื่อมาคิดดู เมื่อครั้งล่าสุด…
“ใช่ หยุด ตอนนี้ฉันไม่อยากถูกรบกวน”
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ เงียบ]
ต่อไป ผมก็เสียใจกับทางเลือกของผม ผมรู้สึกว่าอากาศรอบๆ
ตัวจะท าให้ผมหนาว ทันใดนั้นเอง มันก็มีความรู้สึกว่าบางสิ่ง
แทรกซึมเข้ามาในกระดูกของผม ผมรู้สึกว่าอากาศในปอดอุด
ตัน

“แค่ก…?”
ในเวลานั้นเอง บางสิ่งก็เริ่มคืบคลานมาที่จิตใจของผม มันเป็น
เหตุผลว่าท าไมพระเวทและโอลิมปัสถึงส่งผมมายังพื้นที่
ภายนอกสถานการณ์
มันเป็นเพราะสถานการณ์นี้แน่นอน มันเป็นอุบายที่จะฆ่า
‘อวตารคิมทกจา’ และจัดการกับ ‘กลุ่มดาวคิมทกจา’
“อ-อั๊คคคค…”
ผมพยายามกรีดร้อง แต่ไม่มีเสียง ผมสามารถหายใจได้ แต่ก็
หายใจไม่ออก มันรู้สึกเหมือนกับว่ามีใครบางคนบีบปอดของ
ผมไว้และลมหายใจของผมก็ถูกขัดขวาง หัวของผมว่างเปล่า
และความคิดของผมก็ถูกลบหายไปทีละอัน

การถ่ายทอดสดดวงดาวเป็นโลกแห่งเรื่องราว มันไม่มี
ข้อยกเว้น ไม่ว่าจะเป็นอวตารหรือกลุ่มดาว ทุกๆ สิ่งมีชีวิตอยู่
ผ่าน ‘เรื่องราว’
[ความเร็วของความเสียหายต่อเรื่องราวของคุณเพิ่มขึ้น!]
[การด ารงอยู่ของคุณเริ่มจางหายไป]
ในสถานที่ที่ไม่มี ‘เรื่องราว’ มันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้แต่ผม
‘บัดซบ ช่วยฉัน!’
ผมตะโกนในขณะที่กลัวว่าผมจะหายไป ในที่สุดผมก็สามารถ
เห็นได้ว่าท าไมก าแพงที่สี่ถึงพูดมาก มันพูดเพื่อช่วยผม ใน
สถานที่ที่ไม่มีเรื่องราว มันท าให้ผมมีชีวิตอยู่ได้…
มันก าลังเล่าเรื่องราวของผมต่อไป
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ ถูกเปิดใช้งาน]

「ก าแพงที่สี่กล่าวว่า “ไอ้… บ้า”」
ผมเริ่มหายใจได้อีกครั้ง
“แฮ่ก แฮ่ก…”
ผมรู้ว่าการถูกเนรเทศออกมาจากสถานการณ์นั้นเป็นเรื่องแย่
มาก แต่ผมก็ไม่คิดว่ามันจะมากขนาดนี้
อันที่จริง แม้แต่ชองจุงยองก็ไม่อาจรอดชีวิตอยู่ภายนอก
สถานการณ์ได้ถ้าไม่มีความช่วยเหลือจากเนบิวลา… บัดซบ ผม
คิดตื้นเกินไป
ผมคิดว่าผมคงจะสามารถขยับไปยังพื้นที่เป้าหมายแรกได้ถ้า
ผมยอมเสียเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ไป
มันคงยากที่ผมจะมีชีวิตอยู่ได้ถ้ามันไม่ใช่เพราะก าแพงที่สี่
「คิมทกจาคิด: ฉันไม่ควรปิดก าแพงที่สี่อีก」

ผมไม่อาจลบล้างค าพูดได้ด้วยอารมณ์ที่น่าสังเวชของผม
“…ยังไงก็เถอะ นายจะท าแบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน?”
「ก าแพงที่สี่กล่าว “ไม่นาน”」
ประกายแสงอันรุนแรงปรากฏขึ้นในขณะที่ก าแพงที่สี่พูด อันที่
จริง มันคงจะแปลกๆ ถ้าก าแพงที่สี่สามารถรับมือกับสิ่งที่
จ าเป็นต้องใช้ความเป็นไปได้ของเนบิวลาได้เพียงล าพัง
ผมไม่มีเวลามาก ถ้าผมท าภารกิจของผมไม่เสร็จทันเวลา ผมก็
คงจะตายอยู่ที่นี่
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง มันก็มีเสียงดังออกมาจากที่ไหนสักแห่ง
มันชวนให้นึกถึงเครื่องดูดฝุ่น…
「คิมทกจารู้ว่านี่คืออะไร」
“ใช่ ฉันรู้ การท าความสะอาดสถานการณ์”

การปรากฏตัวของการท าความสะอาดสถานการณ์หมายความ
ว่า ‘การจัดการ’ กับพื้นที่สถานการณ์ได้เริ่มขึ้นแล้ว
「คิมทกจาคิด: เนื่องจากการท าความสะอาดเริ่มขึ้นแล้ว จอม
ปีศาจแห่งขอบฟ้าก็จะเผยตัวในไม่ช้า ไฮยีน่าที่เดินผ่านซาก
ปรักหักพังของสถานการณ์ไม่อาจพลาดในซากปรักหักพังแสน
อร่อยเหล่านี้ไปได้」
มันวิเศษมากที่ได้อ่าน อย่างไรก็ตาม ก่อนที่จะพบเขา ผมต้อง
หาบางสิ่งก่อน
「คิมทกจาเร่งฝีเท้า」
ผมเซและค่อยๆ เร่งความเร็วขึ้น สิ่งที่ชวนให้นึกถึงเมฆก้อน
เล็กๆ ก าลังเดินไปตามท้องถนน พวกมันคือผู้ท าความสะอาด
สถานการณ์

พวกมันคือสิ่งที่ต้องระวัง แต่ผมก็วิ่งโดยไม่กังวล ไม่ว่ายังไง
ผู้ท าความสะอาดก็มีระยะการรับรู้ที่แคบ ถ้าผมหลบหลีกพวก
มันอย่างระมัดระวัง มันก็คงจะไม่ยากที่จะไปถึงจุดเป้าหมาย
โดยไม่ถูกพบตัว
ผมมุ่งหน้าไปเรื่อยๆ โดยสวนทางกับสถานการณ์ต่างๆ
ราวกับแซลมอน ผมผ่านสถานที่ที่ผมเคยผ่านไป ในที่สุดผมก็
มาถึงสถานีอ๊กซู
ที่นี่ ผมเจอเข้ากับสะพานดงโฮที่หัก ผมมองดูสะพานหัก และ
ความทรงจ าก็ไหล่ผ่านศีรษะของผม นี่เป็นสถานที่ที่ยูจงฮยอค
จงใจทิ้งผมลงไปในปากของอิกทิโอซอรัส
ผมไม่รู้ว่าตอนนี้เขาก าลังไปได้สวยไหม อืม เขามีฮันซูยองคอย
ช่วยอยู่
…ผมได้แต่หวัง

ผมกระโดดข้ามสะพานหัก ในอดีต มันเป็นสะพานที่สามารถ
ข้ามไปได้โดยใช้สกิลเท่านั้น แต่ในตอนนี้ แค่ก้าวเดียวก็พอแล้ว
มันเป็นเวลาที่แสดงให้เห็นว่ามีการเปลี่ยนแปลงไปจากช่วง
เริ่มต้นของสถานการณ์มากแค่ไหน
อย่างไรก็ตาม ผมก็ยังต้องไปอีกไกล มีสิ่งที่ผมต้องข้ามไปก าลัง
รอผมอยู่ในระยะที่ไกลเกินกว่าช่องว่างของสะพานหักนี้
ในที่สุด ผมก็มาถึงรถไฟใต้ดินที่หักครึ่ง นี่คือจุดเริ่มต้นของทุกๆ
สถานการณ์ ผมมองไปยังลักษณะของรถไฟก่อนที่จะเข้าไปและ
มองไปยังซากปรักหักพัง
ผมดูอยู่นานแค่ไหนกันนะ? ในที่สุดผมก็พบสิ่งที่ผมก าลังมองหา
อยู่ มันเป็นกล่องไอเท็มที่เปล่งประกายด้วยแสงสีขาว มันมี
ข้อความสั้นๆ เขียนทิ้งไว้

– คิมทกจา ข้าไว้ใจเจ้าได้ไหม? มันถูกทิ้งไว้ตามที่เจ้าขอแล้ว
ขอบคุณส าหรับการเป็นอวตารของช่องข้า
มันชัดเจนมากว่าใครเขียนข้อความนี้ไว้
– โปรดมีชีวิตอยู่ต่อไป
แน่นอน ผมจะไม่ตาย ผมเปิดกล่องไอเท็ม มันเป็นกล่องที่บรรจุ
เหรียญไว้ 300,000 เหรียญและไอเท็มที่ผมซื้อไว้
[ได้รับแอตทริบิวต์ใหม่แล้ว]
[ได้รับไอเท็ม ‘ไข่โดเกบิ’]
[ได้รับไอเท็ม ‘ศรัทธาไม่แตกสลาย’]
…
ผมคว้าทุกอย่างและออกมาจากรถไฟใต้ดิน ชายคนนั้นก าลังมา
ในเวลาอันรวดเร็ว ผมนั่งบนสะพานและรอ

ในไม่ช้า ชายคนนั้นคงจะมาถึง
เมื่อผมคิดอย่างนี้ มันก็มีคนปรากฏตัวขึ้นบนเส้นขอบฟ้าที่
เรื่องราวสิ้นสุดลง เขาคือชายชราที่มีก้อนเนื้อโตๆ บนแก้มข้าง
หนึ่ง เขาเดินมาทางนี้ด้วยสีหน้าแปลกๆ มันเหมือนกับว่าเขารู้
ว่าผมอยู่ที่นี่
“เจ้าคือราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้นอย่างนั้นเหรอ?”
ผมมองไปที่เขาสักพักก่อนที่จะหันไปมองแสงรุ่งอรุณนอกโดม
ผมคิดถึงเนบิวลาที่ก าลังรอผมอยู่เหนือแสงนั้น บางทีพวกเขา
อาจจะคิดว่าผมตายไปแล้ว
โอลิมปัส พระเวท พาไพรัส…
ผมจ าได้ทั้งหมด กลุ่มดาวทั้งหมดที่หัวเราะเยาะเรื่องราวของ
อวตาร และสุดท้ายก็สร้างความบันเทิงให้กับตัวเอง

รอก่อนเถอะ
ฉันจะลากพวกแกทุกคนลงมาจากสวรรค์บัดซบนั่น_
(จบตอน)