มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 194 – มุมมองของโลกปีศาจ (2)

“ว๊าก! ผู้ถูกเนรเทศ!”
“อะไรกัน เขาเข้ามาได้ยังไง?”
อวตารที่เห็นผมตะโกนออกมา
ผมวิ่งผ่านฝูงชนและซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของเมือง เนื่องจาก
บทลงโทษการถูกเนรเทศ ชิ้นส่วนเรื่องราวที่หล่นลงมาจากร่าง
ของผมจึงเหมือนกับเลือด บริเวณรอบๆ แขนขวาและหัวใจ
ของผมมั่นคงขึ้นมาจากการดูดซับชิ้นส่วนเรื่องราวใหม่ แต่ส่วน
ที่เหลือนั้นไม่ใช่
อวตารน่าจะเห็นสิ่งนี้และตระหนักได้ว่าผมคือผู้ถูกเนรเทศ
“นายก าลังจะไปไหน? ไม่ใช่ว่าพวกเราควรไปรายงานเรื่องนี้
เหรอ?”
“อืม… เขาคงจะตายไม่ช้า ปล่อยไปเถอะ”

มันไม่แปลก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาเห็นผู้ถูกเนรเทศ พวกเขา
กลัวผู้ถูกเนรเทศเพราะพวกเขาไม่รู้ว่าผู้ถูกเนรเทศจะท าอะไร
ผมเอนตัวพิงก าแพงซอย และผู้คนก็มองมาที่ก าลังมองมาที่ผม
ก็รีบแยกย้ายกันไป หัวรถจักรเวทมนตร์ที่ปรากฏก็ยังช่วยให้
สถานการณ์สงบลงด้วย
อวตารพบหัวรถจักรที่ปกคลุมไปด้วยลางร้ายและพากันถอย
ออกไปด้วยความกลัว
“ถอยไป! ขุนนางก าลังมา!”
หัวรถจักรก าลังวิ่งผ่านใจกลางของเขตอุตสาหกรรม ผมไม่
ทราบแน่ชัด แต่มันก็ดูเหมือนจะเป็นแขกจากอีกเขต
อุตสาหกรรม บางทีขุนนางระดับสูงแห่งโลกปีศาจอาจจะก าลัง
อยู่บนนั้น บุคคลที่แข็งแกร่งพอๆ กับเรนไฮท์แห่งสรวงสวรรค์
เท่านั้นที่จะขี่รถจักรนั้นได้
ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ผมก าลังพุ่งเข้าไปหาโรงงานด้วย
เหตุผลบางประการ หัวรถจักรเร่งความเร็วโดยไม่ห่วงว่าจะมี

อวตารก าลังข้ามถนน สามัญชนที่ก าลังตื่นตกใจพากันบ่น
ออกมา
“ดูเหมือนว่าจะเป็นหัวรถจักรของกิลโลแบท มันไม่ได้เห็นอยู่
บ่อยๆ หนิ?”
“ฉันจะรู้ได้ไง? มันเป็นงานของพวกบ้าชนชั้นสูง”
“คราวนี้พวกเราต้องรู้ มันมีเรื่องราวที่ว่าอาณาจักรปีศาจที่ 73
จะถูกยุบรวม”
มันเป็นเรื่องราวที่ค่อนข้างน่าสนใจ ดังนั้นผมจึงตั้งใจฟังค าที่
ลอยมา
“อาณาจักรปีศาจก าลังถูกรวมเข้าด้วยกัน? ดยุคพวกนั้นเริ่มลง
มือแล้วเหรอ?”
“ใช่ เมลเลดอนและเบอร์แคนเคลื่อนไหวแล้ว สวิตซ์จะไม่
กระวนกระวายจริงๆ เหรอ?”

เมื่อเอ่ยถึงดยุคผู้ปกครองอาณาจักรปีศาจที่ 73 อวตารคนอื่นๆ
ก็เข้ามามีส่วนร่วมในการสนทนา
“ฮะ! ข่าวลือเป็นเรื่องจริงเหรอ? แต่… พวกเราไม่มีราชาปีศาจ
มาปกครองอาณาจักรแห่งนี้มาหลายพันปีแล้วหนิ?”
“งั้นคราวนี้ราชาปีศาจจะโผล่ออกมาจากสนามหญ้าของพวก
เรางั้นเหรอ?”
ค าถามหลั่งไหลออกมา และอวตารที่เป็นต้นเรื่องก็พูดด้วย
ท่าทางอายๆ
“ข้าก็ไม่แน่ใจ ข่าวลือที่ว่าเป็นข้อความจากผู้พยากรณ์ มัน
ก าลังแพร่กระจายไปในหมู่ราชาปีศาจ การถือก าเนิดของราชา
ปีศาจคนใหม่…”
“พวกดยุคดูเหมือนจะคิดว่าพวกเขาคือคนๆ นั้น”
ผมเห็นการสนทนาที่คล้ายกันในหนทางเอาชีวิตรอด มันถึง
เวลาที่จะมีข่าวลือแบบนี้ปรากฏขึ้นแล้ว ผมมาได้เวลาพอดี

ราชาปีศาจ…
ผมมองไปยังหัวรถจักรที่ก าลังเคลื่อนออกไป เขตอุตสาหกรรม
เองก็มีระดับ ‘ขุนนาง’ คือเหล่าผู้ปกครองเขตอุตสาหกรรม
‘พลเมือง’ คืออวตารในระดับต่างๆ พลเมืองที่สูญเสียเรื่องราว
ของตัวเองไปจะตกลงสู่ ‘ทาสพลัดถิ่น’
ในตอนนี้มันมีแค่สามระดับเท่านั้น แต่เรื่องราวจะต่างออกไป
อย่างสิ้นเชิงเมื่อมีราชาปีศาจ
ราชาปีศาจ ผู้ปกครองที่ปกครองอาณาจักรปีศาจ บุคคลที่มี
อ านาจเด็ดขาดในโลกใบนี้ มันไม่มีทางที่เผ่าพันธ์ุเหล่านี้จะไม่
เชื่อฟังราชาปีศาจ
ในอาณาจักรปีศาจ ราชาปีศาจมีสถานะที่ทรงพลังเฉกเช่นกลุ่ม
ดาวระดับเรื่องเล่า บางทีดยุคแห่งอาณาจักรปีศาจที่ 73
อาจจะก าลังพยายามควบคุมเรื่องนี้อยู่
เมื่อราชาปีศาจถือก าเนิดขึ้น มันก็เป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น
ก่อนที่ระบบอ านาจในปัจจุบันจะพังทลายลง

อย่างไรก็ตาม ราชาปีศาจก็ต้องเกิดขึ้น นั่นเป็นเหตุผลที่ผม
มายังโลกปีศาจ
– ข้อมูลชิ้นที่สอง มองหาร้านนาฬิกาอีทิก้า’
มันมีข้อความใหม่เข้ามา และผมก็เงยหน้าขึ้นมองฟ้า ในความ
มืด เสียงอันแผ่วเบาของเวนนี่แมนดังออกมา โชคดีที่เวนนี่แมน
ก็ไม่ได้ไร้ซึ่งสามัญส านึก
มันมีค ากล่าวในหมู่โดเกบิว่า ‘พวกเขาเรียนรู้เรื่องศีลธรรมจาก
เวนนี่แมน’ แต่นี่ก็เป็นเพราะโดเกบิเกลียดเวนนี่แมน…
– เจ้าจะได้รับสิ่งที่เจ้าต้องการ
ผมพยักหน้าเบาๆ และเวนนี่แมนก็หายไปอีกครั้ง
ร้านนาฬิกาอีทิก้า ดูเหมือนว่าเวนนี่แมนจะรู้วิธีที่จะท าให้ได้รับ
สถานการณ์ในโลกปีศาจ
ในความเป็นจริง มันมีข้อมูลเกี่ยวกับร้านนาฬิกาอยู่ในหนทาง
เอาชีวิตรอด แม้กระนั้น ผมก็ยังขอข้อมูลจากเวนนี่แมนเพื่อจะ

ให้ไม่ดึงดูดความสนใจที่ไม่จ าเป็น มันจ าเป็นที่จะต้อง
เคลื่อนไหวไปตามความน่าจะเป็น
ผมมองลงไปยังแขนซ้ายที่ก าลังจะพังลง ผมไม่อาจรับ
สถานการณ์ได้ทันที่ ดังนั้นผมจึงต้องไปที่ร้านนาฬิกา
แต่มันก็มีวิธีการบรรเทาบทลงโทษ ร้านนาฬิกาอีทิก้าเป็น
สถานที่ที่มีอยู่เพื่อจุดประสงค์นั้นตั้งแต่ต้น
ผมเคลื่อนไหวโดยไม่ชักช้า
มันไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่ใช่ซอยนี้
ผมดึงคอเสื้อขึ้นมาเพื่อไม่ให้มองเห็นรอยแตก และวิ่งผ่านตรอก
ซอกซอยของเขตอุตสาหกรรม
อย่างไรก็ตาม ผมก็ไม่พบร้านนาฬิกา มันเป็นธรรมดา มันไม่มี
ของอย่างนาฬิกาอยู่ในโลกปีศาจ สิ่งเหล่านี้มีความหมายต่อ
สิ่งมีชีวิตที่มีอายุขัยแสนสั้นอย่างมนุษย์เท่านั้น

มันคงจะง่ายกว่าที่จะหามันถ้าผมสามารถอ่านหนทางเอาชีวิต
รอดได้ มันไม่มีทางอ่านไฟล์ได้เพราะผมไม่มีสมาร์ทโฟน ถ้าผม
รู้อย่างนี้ ผมคงบอกให้บีฮยองเตรียมสมาร์ทโฟนไว้ให้ผม
ล่วงหน้าแล้ว…
หรือสุดท้ายแล้วผมควรจะเสี่ยงและถามต าแหน่งของร้าน
นาฬิกาอีทิก้าจากใครบางคน?
ทันใดนั้นเองก็มีคนมาตบไหล่ของผม “ตาของนายมีปัญหา
อะไรรึเปล่าฮะ?”
“อ่า ฉันขอโทษ…”
“ขอโทษแล้วไงฮะ? บ้าเอ้ย ข้าท าชิ้นส่วนตกเพราะเจ้า!
บัดซบ!”
คนๆ นี้มีอายุราวๆ 15 ปี ชายหนุ่มหน้าตาสะสวยก าลังจ้องมา
ที่ผมด้วยสายตาอันเย็นชาในขณะที่ถือชิ้นส่วนกลไกไว้
“เอ่อ… ฉันขอโทษจริงๆ”

ผมสงสัยว่ามันจ าเป็นต้องด่าไหม แต่เด็กหนุ่มก็พูดเร็วกว่าผม
“ถ้าจะขอโทษก็รีบหยิบพวกมันขึ้นมาซะ!”
ผมอึ้งไปกับค าพูดอันรุนแรงที่สาดเทออกมาและหยิบชิ้นส่วนที่
ร่วงหล่นลงไปขึ้นมา มันรู้สึกเหมือนกับว่า ‘คิมทกจา’ คนเก่าได้
กลับมาอย่างกะทันหัน
ผมเดาว่าผมคงหยิบมันขึ้นมาเร็วเกินไป ท าให้เด็กหนุ่มหัวเราะ
ออกมา”บ้าเอ้ย ฉันจะปล่อยนายไปละกันครั้งนี้ คราวหน้าระวัง
ด้วย”
เด็กหนุ่มหยิบชิ้นส่วนไป เหลือบมองมาที่ผมด้วยดวงตาอันโดด
เด่น และวิ่งออกไปอีกครั้ง งั้นท าไม? ผมเห็นใบหน้าของเขา
และรู้สึกเหมือนถูกตีที่ท้ายทอยด้วยค้อน นี่ไม่ใช่เพราะผมถูกคน
ที่อายุน้อยกว่าด่า
ชายคนนั้น…
เหมือนกับนิยายแฟนตาซีทุกเล่ม มันมีตัวละครที่สวยและหล่อ
อยู่ในหนทางเอาชีวิตรอด

ในบรรดาตัวละครเหล่านั้น มันมีตัวละครที่ได้รับการอธิบายว่า
‘เทียบเคียง’ กับยูจงฮยอคอยู่ เคียร์อีออสที่ผมเจอในดินแดน
แห่งสันติก็อยู่ในกรณีนั้น
ยังไงก็เถอะ ในโลกนี้มันยังมีคนที่มีใบหน้าสะสวยเหนือกว่า
เคียร์อีออสขึ้นไปอีก มันมีค ากล่าวเช่นนี้ไว้อยู่
「เด็กหนุ่มที่สวยมากจนยูจงฮยอคต้องตบแก้มตัวเองไปสอง
ครั้ง」
นอกจากนี้ ค าอธิบายนี้ยังเกิดขึ้นเฉพาะกับคนสามคนใน
หนทางเอาชชีวิตรอด
“ฉันเจอนายแล้ว”
***
มันมีถนนใหญ่และชั้นวางทั้งหมดของร้านก็พังไปแล้ว บ้าเอ้ย
นี่เป็นรอบที่สามแล้ว

ไอลีน ผู้ท านาฬิกาแห่งอีทีก้าระงับค าด่าไว้และถามด้วยรอยยิ้ม
อันสงบนิ่ง “เจ้าก าลังท าอะไร?”
“ข้าก าลังท าอะไรงั้นเหรอ? ไม่ใช่ว่าเจ้าควรจะรู้ได้แล้วเหรอ
หลังจากเจอมาสามครั้งแล้ว?”
“ไม่ นั่นคือสิ่งที่ข้าต้องการจะพูด เจ้าต้องการอะไรจากเจ้าของ
ร้านนาฬิกา?”
ไอลีนรู้สึกประหม่าขึ้นมาเมื่อเธอเผชิญหน้ากับปีศาจสองตน
ตรงหน้าเธอ
บารอนปีศาจเมเลน เอิร์ลปีศาจซิลล็อค ปีศาจทั้งสองคือขุน
นางที่มีชื่อเสียงในเขตอุตสาหกรรมสวิตซ์ ปีศาจหนึ่งในนั้น
หัวเราะในขณะที่มันยื่นแขนออกมา
“อั๊ค!” ไอลีนร้องครวญครางในขณะที่เธอถูกกระแทกเข้าที่ฟัน
กราม
เอิร์ลปีศาจซิลล็อคหัวเราะในขณะที่มันตรวจดูบาดแผลที่ทิ้งไว้
บนผิวขาวของไอลีนอย่างระมัดระวัง

“เจ้าไม่ใช่ช่างท านาฬิกาธรรมดา อย่างไรก็ตาม เจ้าก็ไม่ได้
ยิ่งใหญ่พอที่จะท าให้ดยุคมาเยี่ยมถึงสามครั้ง นี่ไม่ใช่เล่าปี่มา
เชิญขงเบ้งหรอกนะ ว่าแต่เจ้ารู้ไหมว่าเขาเป็นใคร?”
“…ข้าไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นใคร แต่ไม่ใช่ข้าเหรอที่ท ามันเพื่อเจ้า
เมื่อครั้งล่าสุด? คราวนี้ข้าช่วยเจ้าไม่ได้จริงๆ”
อากาศภายในร้านนาฬิกาเริ่มเย็นลง มันเป็นพลังของขุนนาง
ปีศาจ ไอลีนสั่นเทาในขณะที่ใบหน้าของเธอเริ่มซีดด้วยความ
กลัว
“ไอลีน นี่มันอะไร? นี่คือสินเชื่อส่วนบุคคลงั้นเหรอ?”
มันมีใครบางคนก าลังยืนอยู่ตรงหน้าร้านนาฬิกา ซิลล็อคเห็น
ชายหนุ่มคนหนึ่งก าลังยืนอยู่ที่ประตูและขมวดคิ้ว “เจ้าคือเด็ก
ปากดีของร้านนาฬิกางั้นเหรอ? เจ้าอยากถูกประหารงั้นเหรอ?”
“ข้าจัดการเขาเอง” บารอนปีศาจเมเลนคว้าคอเด็กหนุ่มและ
ยกตัวของเขาขึ้น

เด็กหนุ่มหน้าสวยมองลงมายังเมเลนที่พูดกับเขา “ข้ารู้สึกมัน
ทุกๆ ครั้งที่ข้ามา แต่เจ้านี่สวยจริงๆ”
“ข้าก็รู้สึกมันทุกๆ ครั้งที่ข้าเห็นเจ้า เจ้านี่มันน่ารังเกียจจริงๆ”
มือซ้ายของเมเลนกระแทกเข้าใส่ท้องของเด็กหนุ่ม มันมีเสียง
ของบางสิ่งระเบิดออกมา แต่ดวงตาของเด็กหนุ่มก็ไม่เปลี่ยนไป
เลย เมเลนจ้องไปยังดวงตาคู่นั้นและหัวเราะ “นี่ก็เพียงพอแล้ว
ที่จะกลายเป็นนางสนมของดยุค”
“ได้เงินเท่าไรล่ะ? ถ้าไม่พอ ข้าก็ไม่ไปหรอกนะ…”
เป็นอีกครั้ง มันมีเสียงของบางสิ่งถูกกระแทก การแสดงออก
ของไอลีนแข็งขึ้นเมื่อเธอมองไปยังปากเปื้อนเลือดของเด็กหนุ่ม
“เอาเขาไปเป็นตัวประกัน” จากนั้นปีศาจก็ปล่อยมือออก
เหมือนกับมันก าลังล้อเล่น”ฮุฮุ ใครจะท าแบบนั้นกัน? พวกเรา
คือสุภาพบุรุษ”
เด็กหนุ่มล้มลงกับพื้นและครางออกมา

“ดังนั้นข้อเสนอจะถูกปฏิเสธใช่ไหม? ข้าจะได้ไปบอกดยุค?”
“ใช่ ข้าขอโทษ แต่…”
น่าแปลกใจที่บรรยากาศราบรื่นและไอลีนถอนหายใจออกมา
แรงๆ เธอไม่ต้องการท างานนี้ ถ้าเธอยอมรับงานนี้ เธอจะต้อง
เซ่นสังเวยชาวเมืองนับพัน
จากนั้นซิลล็อคก็พยักหน้าราวกับมันเข้าใจ “งั้นข้าขอเก็บภาษี
ที่เจ้าติดไว้ละกัน ดยุคบอกให้ข้าท าแบบนี้”
“ภาษี? จนถึงตอนนี้ข้าได้รับการงดเว้นภาษี…”
“จนถึงตอนนี้ แต่ไม่ใช่อีกต่อไป”
อย่างที่คาดไว้ มันไม่มีทางที่เธอจะเดินหนีไปได้เฉยๆ ไอลีนเม้ม
ปากจนมันมีรอยแผลในขณะที่เธอถาม “…เท่าไร?””
“50,000 เหรียญ”
50,000 เหรียญ

มันเป็นเงินจ านวนมหาศาลส าหรับไอลีน มันอาจจะแตกต่างกัน
ไปแต่ละเขตสถานการณ์ แต่เหรียญก็เป็นหนึ่งในสกุลเงินที่มีค่า
มากที่สุดในเขตอุตสาหกรรมสวิตซ์
“มันแทบจะไม่มีกลุ่มดาวอยู่ที่นี่เลย! เงินจ านวนมากขนาด
นั้น…”
“งั้นข้าก็จะเอาตัวเด็กนี่ไปถ้าเจ้าไม่จ่าย ถ้าเขากลายเป็นนาง
สนม เจ้าก็จะได้เงินมาอีก 50,000 เหรียญ”
เด็กหนุ่มที่ถูกคุกคามไม่สนใจและผิวปากให้กับค าขู่ “ว้าว!
50,000 เหรียญ! ไอลีน ไม่ต้องจ่ายภาษีแล้วเอาเงินนั่นซะ”
“…ข้าจะท าให้ปากอวดดีนี่ต้องกรีดร้องออกมาในไม่ช้า”
“จริงเหรอ? บ้าเอ้ย ข้าก าลังรออยู่เลย”
แม้จะมีค าพูดของเด็กหนุ่ม แต่ใบหน้าของไอลีนก็ยังเต็มไปด้วย
ความสิ้นหวัง เธอมีความสัมพันธ์ที่ยาวนานกับเด็กคนนี้ และรู้
ว่าไม่ว่าค าพูดของเขาสกปรกแค่ไหน แต่มันก็เป็นแค่ฉากนอก

เท่านั้น ภายในของเขานั้นก าลังคิดอะไรที่แตกต่างออกไป จาก
นั้นเอิร์ลปีศาจก็ยื่นค าขาดออกมา
“ไอลีน มาร์เกอร์ฟิลด์ ยอมรับข้อเสนอของดยุคซะ นี่คือ
ข้อเสนอสุดท้าย”
ไอลีนคือนายกของชาวเมือง เธอสามารถไปถึงต าแหน่งนี้ได้
เพราะหัวใจที่แข็งแกร่งของเธอ ไอลีนลังเลก่อนที่จะพูดออกมา
“ข้า…”
ครืน
จากนั้นก็มีคนอีกคนเข้ามาในร้านนาฬิกา
***
“อะไร?”
สิ่งแรกที่มาทักทายผมไม่ใช่เจ้าของร้านนาฬิกา ผมเห็นขุนนาง
ปีศาจที่ดูไม่น่าไว้วางใจพร้อมกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ผมได้ยิน
สถานการณ์มาจากข้างนอกคร่าวๆ และรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

เด็กหนุ่มหน้าสวยก าลังนอนอยู่บนพื้นพร้อมกับดวงตาที่เต็มไป
ด้วยความเกลียดชัง
ผมตอบในขณะที่จ้องไปยังเด็กหนุ่มหน้าสวยใกล้ๆ แทนที่จะ
เป็นปีศาจ”ลูกค้า…”
ค าตอบของผมสุภาพ แต่สีหน้าของปีศาจก็เปลี่ยนเป็นดุร้าย
“ชาวเมืองงั้นเหรอ? ข้าไม่รู้ว่าเจ้ามาจากไหน แต่ไปซะ พวก
เราก าลังเก็บภาษีอยู่”
“ภาษี… ได้รายได้เยอะก็ต้องจ่ายภาษีเยอะ ท าไมจู่ๆ มันถึงต้อง
จ่ายภาษีสูงๆ ทั้งที่มีรายได้น้อยล่ะ?”
“อะไรนะ?”
ผมเดินผ่านขุนนางปีศาจและเดินเข้าหาเจ้าของร้าน
“เฮ้! เดี๋ยว!”
เหล่าขุนนางปีศาจที่งุนงงยื่นแขนออกมาคว้าตัวผมไว้ แต่พวก
เขาก็เอื้อมไม่ถึงเหล่าขุนนางปีศาจแสดงความประหลาดใจ

ออกมาในขณะที่ผมสลัดพวกมันออกไปเบาๆ แทนที่จะจัดการ
กับพวกมัน ผมเหลือบมองไปยังนาฬิกาบนชั้นวางของที่หักพัง
ผมหยิบอันหนึ่งขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
“มีของดีอยู่เยอะเลยหนิ”
ไอลีนดูเหมือนจะรู้สึกถึงอะไรบางอย่างและเดินเข้ามาหาผม”…
มันมีของดีๆ อยู่เสมอ แต่เจ้าของดีๆ ยากที่จะพบพาน”
ผมอดยิ้มไม่ได้ มันเป็นไปตามหนทางเอาชีวิตรอดจริงๆ
วิศวกรเวทมนตร์ ไอลีน มาร์เกอร์ฟิลด์ แห่งดาวเคราะห์ลิ
นเบิร์ก ผมเหลือบมองไปยังไอลีนที่ก าลังกระวนกระวาย
ภายในตัวเธอ เข็มแหลมก าลังทิ่มแทงอยู่ภายใน ลูกค้าที่น่า
สงสัยที่ปรากฏตัวขึ้นในทันใดนั้นจะเป็นเชือกแห่งความหวัง
หรือคนที่ท าให้เธอตกลงสู่ขุมนรก
ผมตัดสินใจที่จะเบาเทาความกังวลของเธอ “ฉันอยากจะสั่ง
ของพิเศษหน่อย เธอช่วยท าให้ฉันหน่อยได้ไหม?”

ดวงตาของไอลีนเบิกกว้างขึ้นกับค าพูดของผม มีลูกค้าประเภท
เดียวเท่านั้นที่จะมาที่นี่เพื่อสั่งของ ‘พิเศษ’
ไอลีนมองไปยังขุนนางปีศาจและถามอย่างระมัดระวัง “…ให้
ราคาเท่าไหร่?”
ผมยิ้มให้เธอก่อนที่จะจ้องไปยังขุนนางปีศาจที่ก าลังจ้องมาที่ผม
“50,000 เหรียญ”
(จบตอน)