มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 20 – ผู้พิทักษ์ความมืด (2)

กลุ่มของพวกเราต่อสู้กันได้ดี มันช่างน่าประหลาดใจนิด
หน่อย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ลีฮุนซึงและจางฮีวอนที่ก้าว
ออกไปข้างหน้ากับผม ซึ่งดูจะได้รับอิทธิพลมาก
องค์ประกอบการต่อสู้กลายเป็นพวกเราสามคนที่อยู่
ข้างหน้าและอีกสามคนที่อยู่แถวหลัง หลังจากการต่อสู้
เริ่มต้นขึ้นไม่ถึง 1 นาที่ หนูดินหลายตัวก็ร่วงหล่นลงไป
บนพื้นพร้อมด้วยล าคอที่ถูกทะลวง

ลีฮุนซึงจัดการหนูดินอีกตัว เช็ดเหงื่อบนหน้าผากของเขา
และกล่าวออกมา “…ฉันคิดว่าฉันน่าจะรอดนะ”

เมื่อพวกเขาเพิ่มค่าสถานะโดยรวม เผ่าพันธุ์มนุษย์ก็ไม่ได้
อ่อนแอเลย แม้กระนั้น ความคิดของลีฮุนซึงก็ยังพิเศษ
มากๆในโลกใบนี้ มนุษย์ทั่วไปย่อมไม่สามารถเมินเฉยได้
มากขนาดนี้เมื่อเผชิญหน้ากับเหล่ามอนสเตอร์ มันมี
เหตุผลอยู่ว่าท าไมเขาถึงได้รับชื่อดาบเหล็กในอนาคต
อย่างไรก็ตาม คนที่น่าทึ่งมากยิ่งกว่ากลับเป็นจางฮีวอน
เธอพูดออกมา “รูปแบบของมันง่ายกว่าที่ฉันคิดอีก”

มันอาจจะเป็นเพราะสกิลเคนโด้ แต่ทุกๆ ครั้งที่ดาบของ
เธอยื่นออกไป หนูดินที่ตกเป็นเป้าหมายก็จะถูกตัดที่ขา
หรือไม่ก็หางออกไป

“ฮึบ!”

จางฮีวอนได้ลงเหรียญส่วนใหญ่ของเธอไปกับ STR
ความอดทนของเธอจึงลดต ่าลงเนื่องจากมัน แต่พลังที่
ระเบิดออกมาในครั้งเดียวก็ดีกว่าที่ผมคิดไว้ ดาบของเธอ
เคลื่อนไหวด้วยท่าทางน่ากลัวผ่านอากาศไป

“บัดซบ ฉันพลาดไปตัวนึง! ไม่เอาน่า!”

เสียงของเธอสั่นในขณะที่เธอพูดออกมา จุดอ่อนเดียวของ
เธอก็คือร่างกายที่อยู่ในระดับต ่า ดังนั้นความอดทนของ
เธอจึงหมดลงอย่างรวดเร็ว หนูดินที่เคลื่อนไหวไป
ระหว่างสมาชิกกลุ่มนั้นฉลาดพอสมควร หลังจากกระจาย
แถวได้ส าเร็จ พวกมันก็วิ่งไปหาคู่ต่อสู้ที่ดูอ่อนแอที่สุด
โดยใช้สัญชาตญาณของนักล่า

“เดี๋ยวผมจัดการเอง”

อย่างไรก็ตาม พวกหนูดินก็ไม่รู้ว่าพวกมันเลือกคู่ต่อสู้ผิด
แล้ว ลีกิลยังโยนของบางอย่างเข้าใส่ศีรษะของหนูดิน แรง
กระแทกมันไม่แรงนักเพราะเขาเป็นเด็กอยู่ แต่มันก็
พอแล้ว คนอื่นๆ สามารถช่วยเขาจัดการกับมันได้

หอกของยูซานอาแทงเข้าใส่ร่างของหนูดิน หนูดินบิดตัว
อยู่หลายครั้ง ยูซานอาแสดงท่าทางสับสน แต่เธอก็ไม่ได้
ปล่อยมือจากหอก หนูดินสูญเสียพลังงานไปและล้มลง
ผมคิดว่ามันคงเป็นเรื่องยากส าหรับยูซานอาที่จะปรับตัว
แต่ผมก็ต้องประหลาดใจจริงๆ โดยปกติแล้ว มันเป็น
ธรรมดาที่จะตื่นตระหนกแบบฮันมยอนโกที่ก าลังยืนอยู่
กับที่

“อ-อึกกกก…” ในขณะที่ผู้คนก าลังดิ้นรน คนๆ หนึ่งก็
ก าลังซ่อนตัวอยู่ที่ด้านหลัง เขาซ่อนตัวได้ไม่ดีเท่าไรและ
มีเลือดไหลใกล้ๆ กับหน้าแข้ง

ผมแทงหนูดินตัวสุดท้ายด้วยหนามและรอบๆ ก็เริ่มเงียบ
ลง ผมสะบัดเลือดออกจากหนามและมองไปยังทุกคน ทุก
คนมีรอยถลอกเล็กน้อย ยกเว้นฮันมยอนโก แต่มันก็ไม่ได้
มีการบาดเจ็บรุนแรงอะไร มันเป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ครั้ง
แรก

ยูซานอาและลีกิลยังผ่อนคลายและนั่งลง ในขณะที่ลีฮุ
นซึงปักหอกลงกับพื้นและเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากของ
เขา จางฮีวอนคร ่าครวญออกมาเมื่อเธอนับจ านวนหนูดิน

ในบริเวณใกล้เคียง “…ทกจา นายจัดการพวกมันไปกี่
ตัวเนี้ย?”

“สี่ตัว”

“ชิ ฉันฆ่าไปสอง”

“ฉันได้สาม” ความถือดีของผมถูกกระทบอยู่บ้างเมื่อผม
ได้ยินการประกาศอย่างภาคภูมิใจของลีฮุนซึง มันมีความ
แตกต่างเพียงอย่างเดียว แม้จะมีค่าสถานะของผม ผมใช้ส
กิลและมองไปยังหน้าต่างแอตทริบิวต์ของลีฮุนซึง

+

[ข้อมูลตัวละคร]

ชื่อ: ลีฮุนซึง

อายุ: 28 ปี

กลุ่มดาวสนับสนุน: เจ้านายแห่งโลหะ

แอตทริบิวต์ส่วนตัว: ทหารที่ดวงตามืดบอดเพื่อความอ
ยุติธรรม (ทั่วไป)

สกิลเฉพาะตัว: ทักษะดาบปลายปืน LV.2, อ าพราง LV.1,
ความอดทน LV.1 สัมผัสแห่งความยุติธรรม LV.1, การ
ฝึกฝนอาวุธ LV.2 [TLN: เลเวลสกิลบางอันของลีฮุนซึงจะ

ลดลงจากเดิม คาดว่าเป็นเพราะความผิดพลาดของคน
เขียน]

อักขระ: ผลักขุนเขา LV.1

ค่าสถานะโดยรวม: STA LV.12, STR LV.9, AGI LV9,
Magic P0wer LV.6

การประเมินโดยรวม: ช่วงเวลาที่แอตทริบิวต์จะ
วิวัฒนาการก าลังค่อยๆ ใกล้เข้ามา ความไว้วางใจของ
บุคคลนี้ที่มีต่อคุณมีมากมาย ผู้สนับสนุนเบื้องหลังเขา
ก าลังระแวดระวังคุณ

* ‘แพ็คเริ่มต้น’ ก าลังถูกใช้งาน

+

ฮ่าฮ่า แพ็คเริ่มต้น นี่คงเป็นเหตุผลว่าท าไมเขาถึงแข็งแกร่ง
เจ้านายแห่งโลหะดูเหมือนจะชอบลีฮุนซึงมาก แพ็ค
เริ่มต้นคือแพ็คเหรียญที่สามารถใช้ได้เมื่อค่าสถานะ
โดยรวมของอวตารน้อยกว่า 10 มันเป็นไอเท็มที่ดีที่ท าให้
สามารถเรียนรู้การฝึกฝนอาวุธ สกิลที่มีประโยชน์ในช่วง
เริ่มต้น ในขณะเดียวกันก็เพิ่มระดับของค่าสถานะ
โดยรวมอย่างละหนึ่ง เมื่อพิจารณาถึงความจริงที่ว่าอวตาร
ส่วนใหญ่ก าลังถูกเอารัดเอาเปรียบอยู่ฝ่ายเดียว ลีฮุนซึงถือ
ว่าโชคดีมากที่ได้รับแพ็คเริ่มต้น

“ทกจา ท่าทางของนายดูไม่ค่อยดีเลยนะ…”

“อ๊ะ ไม่ ฉันแค่ก าลังคิดอะไรอยู่”

ในตอนนี้ผมอิจฉานิดหน่อย… อืม ผมมีเงินที่จะซื้อมัน
แต่ผมไม่ซื้อ ค่าสถานะโดยเฉลี่ยของผมเกินกว่า LV.10
ไปแล้ว ดังนั้นการซื้อมันก็จะท าให้ผมเสียหายเท่านั้น
บัดซบ ผมเปิดกระเป๋าโดเกบิเร็วไปหน่อย

“เอาหนูดินมารวมกันเถอะ พวกเราต้องเตรียมอาหารของ
วันนี้”

“อืมมม… ยังไงก็เถอะ พวกเราจะปรุงมันยังไง? พวกเรา
กินมันแบบไม่ได้นะ”

“พวกเราไม่สามารถกินมันได้ตอนนี้ แต่มันจะมีวิธี” ผม
เดาว่าผมตอบใจเย็นเกินไป เกิดความเงียบขึ้นในหมู่
สมาชิกกลุ่มของผม ลีฮุนซึงเป็นคนแรกที่เปิดปาก “ขอ
โทษนะ ฉันอยากจะถามอะไรนายสักอย่าง”

“หืม?”

“ทกจา หรือว่า… นายจะรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับ
สถานการณ์นี้?”

อู้ว ผมท าอะไรผิดไปสินะ

“เรื่องนั้น…”

ทันใดนั้นเอง ผมก็นึกถึงเหล่าผู้เสื่อมถอยในนิยายที่ผม
อ่าน ตามด้วยค าพูดของยูจงฮยอค มันเป็นอย่างนี้นี่เอง
ความรู้สึกของผู้เสื่อมถอย โดยปกติแล้ว เรื่องแบบนี้จะ
เกิดขึ้นกับพวกผู้เสื่อมถอย ค าตอบบางอย่างโผล่ขึ้นมาใน
ใจของผม ผมสามารถพูดได้อย่างไร้ยางอายว่ามันเป็นลาง
สังหรณ์หรือผมอาจจะโกหกเหมือนกับยูจงฮยอคก็ได้

[กลุ่มดาวนักเขียนลับตั้งตารอคอยทางเลือกของคุณ]

[กลุ่มดาวหลายกลุ่มตั้งตารอคอยค าตอบของคุณ]

แต่จากมุมมองของคนอ่าน ค าตอบที่ดีที่สุดก็คือ…

“จ-จี๊ด!”

มันคือการสร้างสถานการณ์ที่ผมไม่จ าเป็นต้องพูดอะไร

[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ พยักหน้าให้กับทางเลือกของคุณ]

“มันยังเหลืออีกตัว!” จางฮีวอนตะโกนออกมาและลีฮุนซึง
ก็วิ่งออกไป อย่างไรก็ตาม การกระท าของหนูดินลับก็เร็ว
ยิ่งกว่าใคร มันตัวใหญ่ยิ่งกว่าตัวอื่นมาก

“ช-ช่วยฉันด้วย…!”

มันลากฮันมยอนโกเข้าไปยังอุโมงค์ด้วยขาข้างหนึ่งของ
มัน ยูซานอาที่อยู่ใกล้ที่สุดเหวี่ยงหอกของเธอ แต่
สถานการณ์ก็เลวร้ายลงเพราะฮันมยอนโกได้จับเธอไว้

“คว้านี่ไว้” ลีฮุนซึงยื่นหอกของเขาออกมา แต่มันก็
กระแทกเข้ากับพื้นดินเท่านั้น หนูดินและคนสองคน
หายไปจากพื้นดินแล้ว

[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ไม่พอใจกับคนที่น่า
ผิดหวังเหล่านี้]

จางฮีวอนฉุน “อ่า… ฉันว่าแล้วว่าฉันต้องเกิดเรื่องเพราะ
ตาลุงนั่น”

“…ฉันขอโทษ มันสายเกินไปแล้ว” ลีฮุนซึงพูดด้วยเสียง
เศร้าๆ ผมแตะไหล่ของเขาเพื่อแสดงว่ามันไม่เป็นไร

“ไม่มีใครสามารถท าอะไรได้”

“พวกเราควรไล่ตามพวกเขาไปไหม?”

ผมมองดูหลุมที่พวกเขาหายไป มันไม่ใช่หลุมธรรมดา มัน
มีพลังงานหลงเหลืออยู่รอบๆ ความมืดที่แผ่ออกมาให้
ความรู้สึกอันมืดมน ผมถอยไปด้านหลังและเปิด
สมาร์ทโฟนของผม เหลือแบตเตอรี่เพียง 5% เท่านั้น ใน
ตอนเช้า ผมได้แลกเครื่องชาร์จแบตเตอรี่หนึ่งอันกับ
อาหารให้กับคนจากกลุ่มชายขอบ

[ความเร็วในการอ่านของท่านเพิ่มขึ้นเนื่องจากผลของแอ
ตทริบิวต์เฉพาะตัว]

หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็หาสามารถค้นหาข้อความที่
ต้องการได้

「…ชายขอบแห่งความมืดคือที่อยู่อาศัยของหนูดิน และ
มันเป็นมิติย่อยที่ถูกปลดปล่อยออกมาจาก ‘รากทมิฬ’ หนู
ดินที่หายใจเอาอากาศธาตุสีด าเข้าไปแทนออกซิเจนจะไม่
เติบโตตามธรรมชาติ เว้นเสียแต่ว่าพวกมันจะอยู่ใกล้กับ
‘ชายขอบแห่งความมืด’…」

มันเป็นความจริงที่ผมรู้อะไรคร่าวๆ แต่มันก็มีความหมาย
ที่จะทบทวนมัน ใช่แล้ว นี่เป็นทางเข้าของชายขอบแห่ง
ความมืด ผมอ่านเกี่ยวกับมันและเก็บสมาร์ทโฟนเข้าไป
ในกระเป๋า

“ทกจา?” ลีฮุนซึงมองมาที่ผมพร้อมกับแสดงสีหน้า
ผิดหวัง ผมพยักหน้า

“พวกเราจะเข้าไป”

“อ่า งั้น…”

“แต่ถึงกระนั้น มันก็อันตรายมากที่จะเข้ากันมากขนาดนี้
ลีฮุนซึงกับจางฮีวอน รออยู่นี่นะ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ฉันจะ
ส่งสัญญาณให้”

จางฮีวอนถาม “ไม่ใช่ว่านายจะไปกันสองคนกับกิลยัง
นะ?”

“ความสามารถของกิลยังจะมีประโยชน์ในการติดตาม
พวกเขา”

ช่วงเวลาที่เธอพยายามจะคัดค้าน ผมก็ยกมือขึ้นและเรียก
ลีฮุนซึง “ลีฮุนซึง จางฮีวอนไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีนัก
ดังนั้นช่วยดูแลเธอด้วยนะ”

ลีฮุนซึงดูเหมือนจะตระหนักได้ถึงบางสิ่ง “ฉันเข้าใจแล้ว”

“เดี๋ยวก่อน ฉันไม่ได้เป็นอะไรนะ!”

“จางฮีวอน ความมั่นใจนั้นเป็นสิ่งที่ดี แต่อย่าประมาท”

“….”

ลมหายใจของจางฮีวอนไม่สม ่าเสมอ เธอยังไม่หายสนิท
จากหมอกพิษ ผมจากคนทั้งสองไปและเข้าไปยังหลุม
พร้อมกับลีกิลยัง เห็นได้ชัดว่ามันเป็นหลุมที่ถูกขุดลงไป
ในแนวลาด อย่างไรก็ตาม ในทันทีที่พวกเราเข้าไป พวก
เราก็สามารถยืนได้ราวกับว่าแรงโน้มถ่วงนั้นตั้งฉากกับ
พื้น

มันเป็นเพราะพลังเวทมนตร์ที่ถูกปล่อยออกมาจากชาย
ขอบแห่งความมืด

“ทางนี้”

ความมืดลึกมากจนผมไม่สามารถเห็นอะไรได้ ดังนั้นผม
จึงสามารถท าได้เพียงแค่เดินต่อไปข้างหน้ากับลีกิลยัง
เท่านั้น อากาศธาตุสีด ามีคุณสมบัติในการดูดซับแสง ท า
ให้ไฟฉายนั้นไม่มีความหมาย ถ้าความสามารถการ
สื่อสารที่หลากหลายของลีกิลยังไม่สามารถใช้งานได้ ผม
อาจจะต้องใช้เหรียญอีกครั้ง

“ขอโทษนะพี่” ลีกิลยังเรียกผม “พี่ตั้งใจใช่ไหม?”

“…อะไรเหรอ?”

“ตอนพี่สาวกับลุงคนนั้นถูกจับ พี่ปล่อยมันไป”

ผมลังเลไปสักพัก ในความมืด ปลายนิ้วของลีกิลยังดู
แปลกประหลาดมาก ก่อนที่ผมจะทันได้ถามว่าเขารู้ได้
ยังไง ลีกิลยังก็พูดขึ้นมา “ตอนนั้น ผมก าลังมองหน้าของ
พี่อยู่”

เขาเฝ้าดูผมแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ เหล่านั้น เด็กคนนี้น่า
กลัวมาก การซ่อนตัวจากคนที่หัวไวขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องดี
เท่าไร

“อืม ใช่แล้ว”

ค าตอบนั้นแย่มากและข้อความก็ระเบิดขึ้นในหัวของผม
อันที่จริง นี่เป็นปรากฏการณ์ส าหรับเหล่ากลุ่มดาว

[กลุ่มดาวฝ่ายดีขมวดคิ้วให้กับความโหดร้ายของคุณ]

[กลุ่มดาวนักเขียนลับก าลังกดดันคุณด้วยดวงตาที่เปล่ง
ประกาย]

“ท าไมพี่ถึงท าแบบนั้น?”

‘มันเป็นเพราะนิสัยของหนูดิน” ผมตัดสินใจตอบไปตาม
ตรง “หนูดินมีนิสัยที่ชอบเก็บเหยื่อของพวกมันไว้ในที่
เดียวกับสมบัติของพวกมัน มันไม่ใช่แค่อาหาร มันรวม
รวบหลายๆ อย่างที่ดูเหมือนจะเป็นของหายาก ยกตัวอย่าง
เช่น ไอเท็ม อย่างไรก็ตาม เส้นทางนั้นก็ซับซ้อนมากจน
ไม่สามารถหาทางเข้าได้ เว้นเสียแต่ว่าจะตามพวกมันมา
ตรงๆ”

ลีกิลยังเงียบไปสักพัก ผมพูดต่อ “ฉันคิดว่ามันจะ
จับฮันมยอนโกไป ฉันไม่คิดว่ามันจะจับยูซานอาไปด้วย”

“งั้นจุดประสงค์ของพี่ก็ไม่ใช่การช่วยสองคนนั้น แต่เป็น
ไอเท็มใช่ไหม?”

“ใช่ นายผิดหวังเหรอ?”

“ไม่” มือเล็กๆ ของกิลยังจับนิ้วของผมแน่น “พี่ไม่ควร
โกหก”

“….”

“ถ้าพี่เป็นคนแบบนั้น พี่คงจะไม่ช่วยผมบนรถไฟ ผมเชื่อ
ในตัวพี่”

ลีกิลยังไม่ได้ท าตัวเหมือนกับเด็ก แต่เขาก็ยังเป็นเด็กอยู่ ลี
กิลยังไม่รู้ว่าการเป็นผู้ใหญ่และการเติบโตขึ้นนั้นแตกต่าง
กันอย่างสิ้นเชิง

[กลุ่มดาวบางกลุ่มประทับใจจนหลั่งน ้าตาออกมา]

[กลุ่มดาวมอบการสนับสนุนให้คุณ 200 เหรียญ]

ในโลกใบนี้ มันมีผู้ใหญ่ที่ฉวยโอกาสจากความเป็นผู้ใหญ่
อยู่ หลุมกว้างกว่าที่ผมคิด และพวกเราก็เดินลงมาเป็น
เวลานานมากแล้ว

“พี่”

“หืม”

“พี่เป็นคนดีรึเปล่า?”

“…อะไรนะ?”

“หรือเป็นตัวละครหลัก?”

บางครั้งเด็กๆ ก็ถามค าถามที่เฉียบแหลม มันเป็นเพราะ
พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่เรื่องเล่าและความเป็นจริง

ไม่ได้แตกต่างออกจากกันอย่างชัดเจน ลีกิลยังไม่รู้อย่าง
ชัดเจนว่าค าถามของเขาหมายความถึงอะไร

“ฉันไม่ใช่ตัวละครหลัก แต่ฉันมักจะอิจฉาตัวละครหลัก
อยู่เสมอ”

“แต่พี่ก็ยังรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับโลกใบนี้?”

ผมคิดอยูู่สักพักก่อนที่จะตอบ “ใช่แล้ว”

“งั้นผมขอถามอะไรพี่หน่อย”

“ฉันจะตอบถ้าฉันตอบได้”

“เมื่อพวกเราเคลียร์สถานการณ์ทั้งหมดนี้… พวกเราจะขอ
พรได้ไหม?”

“ขอพร?” ผมสับสนเล็กน้อย

“โดยปกติแล้ว มันจะเป็นรางวัลในตอนจบของเรื่องเล่า
ในตอนจบของเรื่องนี้ มันมีอะไรแบบนี้อยู่ไหม?”

ในความมืด ลมหายใจของลีกิลยังสั่นไหว สีหน้าของลีกิล
ยังเมื่อเขาเห็นความตายของแม่โผล่ขึ้นมาในจิตใจอย่าง
ฉับพลัน เหล่าคนที่ปรับตัวเข้ากับโลกใบนี้ได้จะได้รับ
ความทุกข์ทรมานจากมันในหลายๆ ทาง บ้างก็เป็นบ้า
บ้างก็คลั่ง และบ้างก็มองโลกในแง่ดีอย่างไม่มีเหตุผล

“ใช่แล้ว มันมีอยู่”

ผมขอบคุณที่สถานที่แห่งนี้มืด มันเป็นเพราะลีกิลยังจะไม่
สามารถเห็นใบหน้าของผมในตอนนี้ได้

“พวกเราเกือบจะถึงแล้วพี่”

อากาศสีด าที่อยู่รอบๆ ก าลังหดตัวอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัด
ว่ารากทมิฬอยู่ใกล้ๆ กันนี้ ผมเกร็งและจับหนาม

[กลุ่มดาวหลายกลุ่มก าลังกลั้นลมหายใจ]

ผมได้ยินเสียงของหนูดินจากที่ไหนสักแห่งบนพื้น เมื่อ
เสียงเข้ามาใกล้ ความรู้สึกของพื้นที่ก็ยืดขยายออกไปอย่าง

รวดเร็ว ผมเห็นแสงสว่างในความมืดมิด ราวกับว่ามีใคร
จุดไฟขึ้นมา จากนั้นผมก็เห็นกล่องที่ขาดรุ่งริ่งเหนือแสง
สว่างนั้น ในเวลาที่ผมมั่นใจว่าผมมาถูกที่แล้ว เสียง
ข้อความก็ดังขึ้นในหูของผม

[สถานการณ์ย่อยได้รับการอัพเดต]

[คุณเข้าสู่ขุมสมบัติของหนูดิน]