มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 203 – ก ำแพงไร้นำม (1)

ผมทิ้งไอลีน มำร์ค และจำงฮำยังไว้ให้จัดกำรเรื่องข้ำงนอกและ
ลำกฮันมยอนโกที่ไม่ได้สติกลับเข้ำไปในส ำนักงำน
พูดตำมตรง มันน่ำประหลำดใจจริงๆ ผมไม่เคยคิดเลยว่ำ
ฮันมยอนโกจะมีชีวิตอยู่
หัวหน้ำแผนกฮันมยอนโก ก่อนที่พวกเรำจะไปถึงสถำนกำรณ์ที่
สำม เขำถูกค ำสำปจำกรำชำปีศำจแอสโมเดียส ผมคิดว่ำเขำคง
จะตำยไปก่อนที่ผมจะไปถึงชุงมูโรและไม่คิดว่ำจะได้พบกับเขำ
ในโลกปีศำจ
ผมวำงฮันมยอนโกไว้บนเก้ำอี้ในห้องประชุม ผมใช้ตัวระงับ
เรื่องรำวที่ผมยืมมำจำกไอลีน
「คิมทกจำคิด: หัวหน้ำแผนกก็อำยุมำกแล้ว」

มันมีรอยย่นเล็กๆ บนใบหน้ำของฮันมยอนโก นอกจำกนี้ ผิว
ของเขำก็ด ำคล้ ำ นอกจำกรอยย่น กำรเปลี่ยนสีผิวก็เป็น
สัญญำณของกำรเปลี่ยนแปลงเผ่ำพันธุ์ ยิ่งผมมองเท่ำไร ผมก็
ยิ่งเห็นได้ว่ำใบหน้ำนี้แก่ขึ้นเท่ำนั้น ถึงกระนั้น ร่องรอยของ
มนุษย์หลำยๆ อย่ำงก็หำยไป และมันก็ยำกที่จะรู้ได้ถ้ำไม่ได้มอง
ใกล้ๆ
ยูซำนอำ ลีกิลยัง แม่ของผม และซองมินวู… พวกเขำคือคนที่
ผมไม่อำจยืนยันได้ด้วยกำรใช้ลิสต์ตัวละคร
พวกเขำต่ำงก็เป็นคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับผมก่อนที่สถำนกำรณ์
จะเริ่มต้นขึ้น ฮันมยอนโกก็เป็นหนึ่งในนั้น พวกเขำรอดชีวิตใน
โลกใบนี้มำได้ก็เพรำะผม นั่นเป็นเหตุผลที่ผมไม่อำจอ่ำนข้อมูล
ของพวกเขำได้ด้วยลิสต์ตัวละคร
“ฉันรู้แล้วว่ำนำยตื่นแล้ว ลุกขึ้นมำซะ”
“เอ่อ… นำย…”

ฮันมยอนโก… ผมถำมสำยลับ ไม่สิ อูเรอุสตัวปลอม “อูเรอุส
นำยเลือกชื่อนั้นเองเหรอ?”
“…!”
ฮันมยอนโกลืมตำขึ้น และผมก็เต็มไปด้วยควำมมั่นใจ อูเรอุส นี่
คือเบำะแสชี้ขำดที่ท ำให้ผมเชื่อว่ำคนๆ นี้คือฮันมยอนโก
「นิยำยบนเว็บงั้นเหรอ? เฮ้ คิมทกจำ นำยใช้เวลำอ่ำนเรื่อง
บ้ำๆ นี่นำนแค่ไหนแล้ว?」
ในช่วงกลำงวันที่บริษัท ผมได้ยินค ำพูดพวกนี้หลังจำกที่ผมถูก
จับได้ว่ำก ำลังอ่ำนนิยำยบนเว็บ
「ถ้ำนำยจะอ่ำนอะไรแบบนี้ งั้นนำยก็ควรอ่ำนพวกนี้สัก
หน่อย อ่ำนหนังสือดีๆ ถ้ำนำยอยำกจะสร้ำงฐำนะ」
ฮันมยอนโกก ำลังถือหนังสือที่มีชื่อว่ำ ‘กำรท ำสมำธิ’ ซึ่งถูก
เขียนโดยมำร์คัส อูเรอุส หน้ำกระดำษแผ่นแรกๆ กะด ำกะด่ำง
ไปโดยสมบูรณ์…

“นำยชอบถือหนังสือแบบนั้นทั้งที่นำยไม่อ่ำน เอำแต่อวดอยู่
ได้”
“ก-แกว่ำอะไรนะ?”
ฮันมยอนโกจ ำผมไม่ได้เลย มันเป็นเพรำะผมเปลี่ยนหน้ำมำแล้ว
ถ้ำผมไม่ท ำแบบนั้น ผมอำจจะเป็นคนที่ตกลงสู่กับดักได้
ผมยิ้มและถำม “นำยคิดว่ำฉันเป็นใครล่ะ?”
ในเวลำนั้นเอง มันก็มีบำงสิ่งเปล่งประกำยขึ้นมำในดวงตำของ
ฮันมยอนโก
“อย่ำบอกนะว่ำ…?”
ตำมที่คำดไว้ ฮันมยอนโกก็ยังเป็นฮันมยอนโก แม้แต่หัวหน้ำ
แผนกที่ไม่ได้ควำมก็ยังต้องท ำอะไรบำงอย่ำงเพื่อควำมอยู่รอด
ผมเอำนิ้วมำแตะริมฝีปำกของเขำที่ก ำลังจะเปิดอย่ำงเงียบๆ
“ชู่ว”
“อุ๊ป อุ๊ป อุ๊ป!”

“ถ้ำนำยพูดอะไรออกไป นำยตำยแน่ คิดให้ดี นำยเข้ำใจไหม?”
ผมกังวลเกี่ยวกับผู้บรรลุคนอื่นที่มีประสำทสัมผัสกำรได้ยินอัน
ยอดเยี่ยม มันไม่มีช่องของโดเกบิอยู่ที่นี่ อย่ำงไรก็ตำม กำรที่
ไม่ได้มีช่องก็ไม่ได้หมำยควำมว่ำมันจะไม่มีทำงถูกแอบฟัง
[ก ำแพงที่สี่บอกว่ำรำชำปีศำจ ‘ปีศำจแห่งควำมโกรธเกรี้ยว
และตัณหำ’ ก ำลังมองไอ้โง่คิมทกจำอยู่]
…ดีเกินคำด มันสำมำรถบอกอะไรแบบนี้กับผมได้ด้วย
ปีศำจแห่งควำมโกรธเกรี้ยวและตัณหำ
เช่นเดียวกับกลุ่มดำว รำชำปีศำจก็มีค ำขยำยเป็นของตัวเอง
ถึงอย่ำงไรก็ตำม พวกเขำก็เป็นกลุ่มดำวที่ร่วงหล่น แน่นอนว่ำ
มันก็มีคนที่ไม่ได้ใช้ค ำขยำยเนื่องจำกเป็นกำรต่อต้ำนกับกลุ่ม
ดำว…
ถ้ำผมจ ำไม่ผิด ‘ปีศำจแห่งควำมโกรธเกรี้ยวและตัณหำ’ เป็น
ชื่อเล่นของรำชำปีศำจแอสโมเดียส ฮันมยอนโกดูเหมือนจะเป็น

ลูกน้องของเขำ มันเป็นต ำแหน่งที่สูงมำกที่สำยตำของเขำถูก
แบ่งปัน
“ไม่ใช่ว่ำควรจ่ำยเงินหน่อยเหรอถ้ำจะแอบดู?”
ดวงตำของฮันมยอนโกเบิกกว้ำงขึ้นอีกครั้งเมื่อเขำเห็นผมพูด
กับอำกำศ เขำสังเกตเห็นว่ำผมก ำลังพูดคุยกับใคร
ประกำยแสงเล็กๆ ปรำกฏขึ้นในอำกำศ ถ้ำสิ่งนี้ยังด ำเนินต่อไป
แอสโมเดียสก็มีแนวโน้มที่จะได้ข้อมูลของผมไป วันหนึ่งผมคง
จะเปิดเผยเรื่องรำวของผม แต่มันไม่ใช่ตอนนี้
ผมคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะดึงดำบเล่มหนึ่งออกมำจำกมิติของ
เสื้อคลุม มันคือดำบสบั้นเศียรสี่ปีศำจหยิน
มันนำนมำกแล้วจริงๆ นับตั้งแต่ที่ผมใช้มันท ำลำยบัลลังก์หนึ่ง
เดียว มันเป็นดำบที่สำมำรถวิวัฒนำกำรเป็นสตำร์รีลิคได้
ชั่วครำวถ้ำยืมพลังของกลุ่มดำวกระบวยใหญ่
มันเป็นดำบที่สำมำรถท ำลำยพันธะของกลุ่มดำวกับสตำร์รีลิค
ได้ เดิมทีผมจ ำเป็นต้องมีควำมช่วยเหลือของกลุ่มดำวกระบวย

ใหญ่เพื่อแสดงพลังนั้น แต่ตอนนี้ที่ผมเป็นกลุ่มดำว ผมจึง
สำมำรถใช้พลังของดำบเล่มนี้ได้โดยไม่ต้องมีควำมช่วยเหลือ
[ดำบสบั้นเศียรสี่ปีศำจหยินได้ตอบสนองต่อเรื่องรำวของคุณ!]
“ถ้ำไม่จ่ำยก็ไสหัวไปซะ”
ผมเหวี่ยงดำบเหนือหัวของฮันมยอนโก ข้อควำมปรำกฏขึ้นใน
ขณะที่ผมเหวี่ยงดำบ และประกำยแสงอันรุนแรงก็ปรำกฏขึ้นใน
อำกำศ
[กำรเชื่อมต่อระหว่ำงรำชำปีศำจ ‘แอสโมเดียส’ กับ
ผู้ใต้บังคับบัญชำถูกตัดขำดชั่วครำว]
ฮันมยอนโกในตอนนี้ตกใจมำกกว่ำที่จะประหลำดใจ เขำไม่เคย
คิดเลยว่ำผมจะมีพลังที่จะท ำลำยกำรเชื่อมโยงกับรำชำปีศำจได้
ผมเตือนฮันมยอนโก
“ที่นี่ ชื่อของฉันคือยูจงฮยอค ถ้ำนำยเข้ำใจให้พยักหน้ำ”

ฮันมยอนโกจ้องมำที่ผมด้วยสำยตำที่ซับซ้อนและพยักหน้ำ
ออกมำอย่ำงเชื่องช้ำหลังจำกคิดเกี่ยวกับมัน เขำตัดสินใจได้
ถูกต้องเพรำะเขำรู้ว่ำชีวิตของเขำมีค่ำ ผมปลดปำกให้เขำ
และฮันมยอนโกก็อ้ำปำกค้ำงในขณะที่เขำเงยหน้ำขึ้นมองผม
“อ-อะไรกันเนี่ย… ฉันได้ยินว่ำนำยตำยไปแล้ว…”
“ฉันยังไม่ตำย ดังนั้นฉันจึงยังมีชีวิตอยู่”
ฮันมยอนโกที่ก ำลังหวำดผวำถำม “น-นำยจะท ำอะไรกับฉัน?”
“เดี๋ยวก็รู้ ฉันก ำลังคิดอยู่”
“ช-ช่วยฉันที! พวกเรำอยู่กันมำก็ไม่สั้นเลยนะ!”
“ช่วงนั้นฉันไม่ได้มีควำมทรงจ ำดีๆ เลย”
“ฉ-ฉันเป็นสำยลับ ฉันสำมำรถช่วยในกำรปฏิวัติของนำยได้!
ฉันสำมำรถดูต ำแหน่งของคนอื่นได้!”

ดูเหมือนว่ำมันจะเป็นควำมจริงที่ฮันมยอนโกเป็นสำยลับ อันที่
จริง สำยลับก็ไม่ได้ปรำกฏขึ้นในกำรเสื่อมถอยรอบที่ 111 มัน
คงจะไม่แปลกถ้ำจะมีคนแบบนี้ปรำกฏตัวขึ้นเป็นสำยลับ
“ฉันไม่ต้องกำรสำยลับ ฉันหำเพชฌฆำตได้โดยไม่ต้องมีนำย”
ดวงตำของฮันมยอนโกสั่นไหวอีกครั้งกับค ำพูดของผม จำกนั้น
ฮันมยอนโกก็พูดถึงค ำถำมที่เขำสงสัย “จริงสิ… นำยเจอ
เพชฌฆำตได้ยังไง?”
ผมรู้คร่ำวๆ ว่ำมันจะเกิดอะไรขึ้น แต่ผมก็ตัดสินใจที่จะวำงท่ำ
ไปสักหน่อย “ฉันไม่รู้หรอกว่ำพวกเขำเป็นเพชฌฆำต”
“อะไรนะ? ถ้ำงั้น…”
ค ำพูดของผมเป็นควำมจริง ค ำอธิบำยของเพชฌฆำตบำงคนได้
ปรำกฏขึ้นในหนทำงเอำชีวิตรอด แต่มันก็ถูกเขียนไว้แบบ
ผ่ำนๆ และผมก็จ ำไม่ได้แล้ว นอกจำกนี้ มันยังยำกที่จะจ ำแนก
ตำมค ำอธิบำย

ผมไม่ได้ฆ่ำพวกเขำเพรำะผมรู้ว่ำพวกเขำคือเพชฌฆำต ผมแค่
ใช้สกิลเพื่อหำว่ำพวกเขำมีต ำแหน่งพิเศษ
「ข้อมูลนั้นเพียงพอแล้วส ำหรับคิมทกจำ」
ฮันมยอนโกไม่รู้อะไรและอุทำนออกมำ “คนที่นำยฆ่ำไปอำจจะ
เป็นคนบริสุทธิ์หรือมีต ำแหน่งส ำคัญก็ได้! ช-ใช่แล้ว ยกตัวอย่ำง
เช่น นักสู้ หรือ…!”
“หยุดพูดเรื่องไร้ประโยชน์ได้แล้ว ถ้ำนำยจะพยำยำมถ่วงเวลำ
เพรำะนำยคิดว่ำขุนนำงคนอื่นจะมำช่วยนำยล่ะก็… พวกเขำไม่
มำหรอก”
“ฮ่ำ ฮ่ำฮ่ำ นำยหมำยควำมว่ำยังไง?”
“มันเป็นเพรำะเพชฌฆำตที่ท ำให้ผู้คนหวำดกลัว ถ้ำไม่มีพวก
เขำ ขุนนำงก็ไม่อำจบุกเข้ำมำในพื้นที่นี้ได้ง่ำยๆ”
ในตอนนี้เขำรู้แล้วว่ำสิ่งต่ำงๆ ผิดแปลกไป กำรดิ้นรนของ
ฮันมยอนโกแย่ลงไปอีก เขำจ้องมำที่ผมด้วยดวงตำแดงก่ ำและ
ตะโกนออกมำ

“ถ้ำนำยฆ่ำฉัน นำยจะได้รับควำมพิโรธของรำชำปีศำจ!”
ตัวผมก่อนหน้ำนี้คงจะกลัว
“ฉันดูเหมือนกับกลัวรำชำปีศำจงั้นเหรอ?”
ผมยกระดับสถำนกำรณ์ของกลุ่มดำวของผมขึ้นมำ มันเป็นแค่
ระดับเล็กน้อยที่ดยุคแห่งเขตอุตสำหกรรมและรำชำปีศำจจำก
อำณำจักรอื่นๆ จะไม่สังเกตเห็น ไม่ว่ำมันจะเล็กน้อยแค่ไหน
ผมก็เป็นกลุ่มดำว และมันก็เพียงพอที่จะฆ่ำฮันมยอนโกได้
ฮันมยอนโกตัวสั่นก่อนที่ในที่สุดจะยอมแพ้ “…นำยต้องกำร
อะไร?”
มันเป็นค ำถำมที่ผมรออยู่ ไม่ว่ำยังไงฮันมยอนโกก็เป็นคนที่
ติดต่อกับปีศำจที่นี่ได้ มันฉลำดกว่ำที่จะใช้เขำให้ได้มำกที่สุด
“สำบำนด้วยชีวิต นำยรู้ใช่ไหมว่ำมันคืออะไร?”
“ร-เรื่องนั้น…”

“ท ำถ้ำนำยต้องกำรมีชีวิตอยู่ หรือนำยจะออกไปและถูกคน
ทั่วไปกระทืบจนตำยก็ได้”
ฮันมยอนโกถอนหำยใจออกมำ “นำยต้องกำรให้ฉันสำบำน
อะไร?”
“นำยจะไม่เข้ำมำยุ่งกับกำรปฏิวัติ นำยจะไม่โกหก นำยจะตอบ
ค ำถำมของฉันมำตำมตรง และร่วมมือกับฉันอย่ำงเต็มที่”
“…นำนแค่ไหน?”
“หนึ่งปี”
“เชี่ย…”
มันดีกว่ำที่จะมีก ำหนดเวลำในค ำสำบำนที่รุนแรงขนำดนี้ หำก
ผมบังคับให้มันเป็นค ำสัญญำตลอดกำล อีกฝ่ำยอำจจะเป็นบ้ำ
ไปได้ ถ้ำเขำมีควำมหวังว่ำค ำสำบำนจะสิ้นสุดลงในสักวัน อีก
ฝ่ำยก็จะยอมรับค ำสำบำนได้ง่ำยขึ้น

“…เข้ำใจแล้ว ฉันจะสำบำน” ประกำยแสงพุ่งออกมำจำกหัวใจ
ของฮันมยอนโก และค ำสำบำนก็เสร็จสมบูรณ์
ในตอนนี้ผมมีค ำถำมที่อยำกจะถำมเขำอยู่ “หัวหน้ำแผนก
ฮันมยอนโก นำยรอดชีวิตมำได้ยังไง?”
ฮันมยอนโกเริ่มเล่ำเรื่องรำวของเขำ ควำมยำกล ำบำกที่เขำต้อง
ทนทุกข์หลังจำกแยกจำกเรำที่ชุงมูโร และควำมยำกล ำบำก
ส ำหรับเขำ…
เขำพยำยำมท ำให้ตัวเองดูแย่ที่สุด และผมก็ขัดจังหวะกลำง
ทำง
“เล่ำเรื่องที่ส ำคัญที่สุดมำ”
“น-นำยหมำยควำมว่ำไง?”
“ในเวลำนั้น เห็นได้ชัดว่ำนำยได้รับค ำสำปของรำชำปีศำจ
นำยกลำยเป็นลูกน้องของรำชำปีศำจได้ยังไง? แอสโมเดียส
ไม่ใช่ตัวตนธรรมดำๆ เลย”

หนึ่งในเจ็ดสิบสองรำชำปีศำจ แอสโมเดียส ไม่ว่ำลิ้นของ
ฮันมยอนโกจะยำวแค่ไหน เขำก็ไม่มีควำมสำมำรถที่จะหลอก
ล่อรำชำปีศำจ
นอกจำกนี้ ฮันมยอนโกก็ไม่ได้มีเรื่องรำวที่แปลกประหลำดอะไร
รำชำปีศำจนั้นขี้เบื่อเหมือนกับกลุ่มดำว เรื่องรำวของหัวหน้ำ
แผนกบริษัทใหญ่คงไม่เพียงพอที่จะไปพูดกับรำชำปีศำจด้วย
ซ้ ำ
ฮันมยอนโกเลียริมฝีปำกของเขำอยู่นำน และสีหน้ำของเขำก็
บิดเบี้ยวไปด้วยท่ำทำงที่น่ำสังเวช ผมก ำลังจะเร่งเขำ แต่
ฮันมยอนโกก็พูดขึ้นมำก่อน “…ฉันให้ก ำเนิด”
“ฮะ?”
“อั๊ค… ฉัน ฉัน…”
ผมคิดว่ำผมได้ยินผิดไป ผมก ำลังจะถำมเขำอีกครั้ง แต่
ฮันมยอนโกก็ระเบิดเสียงร้องออกมำ “ฉันให้ก ำเนิดลูก!”
(จบตอน)