มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 204 – ก ำแพงไร้นำม (2)

น่ำเสียดำย ค ำพูดของฮันมยอนโกจบลงตรงนี้ ฮันมยอนโกหมด
สติไปเพรำะเขำได้รับบทลงโทษจำกกำรเปิดเผยรำยละเอียด
บำงส่วนของสัญญำกับแอสโมเดียส
ผมรู้สึกเศร้ำเล็กน้อยเพรำะมันตัดไปในส่วนที่ส ำคัญ
「คิมทกจำคิด: ไม่ว่ำยังไง รำชำปีศำจและกลุ่มดำวก็เริ่ม
แสดงควำมสนใจในโลกนี้แล้ว」
ดินแดนแห่งสถำนกำรณ์ที่ถูกทอดทิ้ง โลกปีศำจ โลกใบนี้ซึ่งถูก
กลุ่มดำวรังเกียจมำนำนแล้ว ในตอนนี้เริ่มได้รับควำมสนใจอีก
ครั้ง
– มนุษย์ไม่อำจเอำชนะพวกเขำได้! เมื่อเทียบกับพวกเขำ พวก
เรำเป็นเพียงแค่แมลงตัวเล็กตัวน้อย!

ฮันมยอนโกพูดสิ่งนี้อยู่หลำยครั้ง เขำอยู่ในโลกปีศำจมำหลำย
เดือน ดังนั้นเขำจึงตระหนักดีถึงควำมแข็งแกร่งของเหล่ำขุน
นำงอำวุโสและรำชำปีศำจ
ควำมสิ้นหวังนี้เป็นที่เข้ำใจได้ ในควำมเป็นจริง แม้แต่ยูจงฮ
ยอคในช่วงกลำงตอนแรกๆ ก็ยังต้องดิ้นรนในโลกปีศำจ
แน่นอน นั่นคือเรื่องรำวของยูจงฮยอค ผมแตกต่ำง
ท้องของผมเริ่มค ำรำมเพรำะผมตื่นมำทั้งคืน ผมมุ่งหน้ำไปที่
บำร์และบอกให้มำร์คท ำอำหำรมำให้ จำงฮำยังเองก็ก ำลังนั่งใจ
ลอยอยู่ที่โต๊ะ ผมเดินเข้ำไปหำเขำอย่ำงเงียบๆ และนั่งลง
“หึ!”
“นำยพูดแบบนั้นทุกครั้งเลยนะ”
จำงฮำยังจ้องมำที่ผมด้วยสีหน้ำน่ำเกลียดและตะโกนออกมำ
“อะไรอีก? อะไร? เจ้ำจะมำสร้ำงปัญหำอะไรอีก?”
“ท ำไมนำยถึงไม่พอใจขนำดนี้?”

“…ช่ำงเถอะ”
“ท ำไม? เกิดอะไรขึ้น?”
จำงฮำยังไม่ตอบค ำถำมผมง่ำยๆ และมองไปยังจำนตรงหน้ำผม
ผมรู้ว่ำผมไม่อำจเร่งเขำได้และรอ
มำร์คช ำเลืองมำระหว่ำงเรำ มันไม่รู้ว่ำเขำก ำลังคิดอะไรอยู่ แต่
จู่ๆ เขำก็ขยิบตำ หลังจำกนั้นครู่หนึ่ง จำงฮำยังก็พูดออกมำ
“ท ำไมเจ้ำถึงให้ข้ำเข้ำร่วมกองทัพปฏิวัติ?”
“อะไรนะ?”
“ข้ำไม่ใช่ผู้พิทักษ์หรือนักปฏิวัติ ข้ำไม่ใช่ประธำนสภำ
เหมือนกับไอลีน”
[ตัวละคร ‘จำงฮำยัง’ ใช้ควำมง่วงซึม LV.4]
[ตัวละคร ‘จำงฮำยัง’ ใช้ควำมเกลียดชังตนเอง LV.10]

มันเริ่มต้นแล้ว ผมลืมไปสักพักแล้ว ถ้ำยูจงฮยอคต้องทนทุกข์
จำก ‘ภำวะซึมเศร้ำกำรเสื่อมถอย’ งั้นคนๆ นี้ก็ต้องทนทุกข์
จำก ‘ควำมเกลียดชังตนเอง’
ผมไม่คิดว่ำจะมีตัวละครหลักคนไหนในหนทำงเอำชีวิตรอดที่มี
สติปกติ
ไหล่เล็กๆ สั่นเทำ ผมคงจะรู้สึกดีขึ้นถ้ำผมแตะไหล่ของเขำ แต่
มันก็ยำกที่จะท ำให้เขำรู้สึกสบำยใจขึ้น
[ควำมเข้ำใจของคุณเกี่ยวกับตัวละคร ‘จำงฮำยัง’ เพิ่มขึ้น]
จำงฮำยังจ้องออกไปที่หน้ำต่ำง เขำดูเหมือนกับก ำลังจะมองไป
ที่ไอลีนซึ่งก ำลังเคลียร์เหตุกำรณ์ก่อนหน้ำนี้ จำงฮำยังพูด
ออกมำอีกครั้ง “…รัตติกำลจะกลับมำอีกครั้ง เจ้ำจะยังสำมำรถ
ปกป้องผู้คนได้เหรอ?”
“อำจจะไม่” ผมตอบไปตำมตรง “ฉันไม่รู้จักเพชฌฆำตทั้งหมด
มันเป็นไปไม่ได้ที่จะจับพวกเขำทุกคนก่อนที่รัตติกำลต่อไปจะ
มำถึง”

มันมีเพชฌฆำต 7 คนที่ยังไม่ถูกจับ
หำกเจ็ดคนนี้ตั้งสติได้และเริ่มโจมตีผู้คน รัตติกำลต่อไปคงจะ
กลำยเป็นเทศกำลนองเลือด ผมพูดต่อก่อนที่จำงฮำยังจะตกลง
สู่ควำมสิ้นหวัง
“ไม่มีทำงอื่นที่จะหยุดมันได้ พวกเรำต้องหำนักสู้”
นักสู้ มันเป็นแค่ต ำแหน่งเดียวเท่ำนั้นที่สำมำรถจัดกำรกับ
เพชฌฆำตได้ในยำมรัตติกำล ถ้ำผมสำมำรถหำต ำแหน่งนั้นได้
มันก็คงจะฟื้นฟูบรรยำกำศขึ้นมำได้
อย่ำงไรก็ตำม มำร์คก็ขัดจังหวะจำกจุดที่เขำก ำลังท ำอำหำร
อยู่”…ข้ำขอโทษนะ แต่มันคงจะไม่มีนักสู้แล้ว”
“อะไรนะ? มำร์ค เจ้ำรู้อะไร?”
“มันไม่มีคนจำกรุ่นก่อนที่ส่งต่อสกิลของ ‘นักสู้’”

ต่ำงจำกต ำแหน่งอื่นๆ นักสู้สำมำรถรับต ำแหน่งผ่ำนกำร ‘สืบ
ทอด’ เท่ำนั้น มำร์คพูดต่อ “หลังจำกนักสู้ตำยจำกกำรปกป้อง
กำรปฏิวัติครั้งก่อน มันก็ไม่มีผู้สืบทอด”
ผมรู้ข้อมูลนี้แล้ว มันเป็นควำมจริงที่ไม่มีนักสู้ในเขต
อุตสำหกรรมนี้ ในนิยำยต้นฉบับ ยูจงฮยอครู้สึกสับสนกับเรื่องนี้
มำก ผมกัดแซนด์วิชที่มำร์คท ำให้
“ถ้ำไม่มีผู้สืบทอด พวกเรำก็ต้องสร้ำงมันขึ้นมำ สืบทอด
ต ำแหน่งจำกนักสู้คนอื่น”
“เท่ำที่ข้ำรู้ มันไม่มีนักสู้เหลืออยู่ในอำณำจักรปีศำจที่ 73
แล้ว”
“ฉันไม่ได้จะหำพวกเขำในโลกปีศำจ”
“อะไรนะ?”
ผมเหลือบมองไปยังจำงฮำยัง ในตอนนี้ก็ได้เวลำแล้ว ผมพูดกับ
จำงฮำยังที่ดูว่ำงเปล่ำ “เฮ้ คุยกับก ำแพงหน่อยสิ”

“ห-หมำยควำมว่ำยังไง?”
“นำยมี ‘ก ำแพง’ หนิ ทุกๆ ครั้งที่นำยพยำยำมเรียนรู้อะไร
ก ำแพงนั้นก็จะขวำงนำยไว้”
“จ-เจ้ำรู้เรื่องก ำแพงได้ยังไง?” จำงฮำยังที่ก ำลังตกใจจ้องมำที่
ผม
“มันมีหลำยทำงที่ฉันจะรู้” ผมฉีกยิ้มและตอบ
คนอื่นอำจจะไม่รู้ แต่จำงฮำยังมี ‘ก ำแพง’ พูดให้ชัดๆ มันคือ
ก ำแพงที่มีชื่อว่ำก ำแพงไร้นำม ก ำแพงนี้ขัดขวำงกำรเติบโต
ของจำงฮำยัง
“ไม่ใช่ว่ำมันเป็นเพรำะก ำแพงเหรอที่ท ำให้นำยไม่สำมำรถ
เรียนรู้สกิลอะไรได้? นั่นเป็นเหตุผลว่ำท ำไมนำยถึงเป็นแบบนี้
ควำมง่วงซึม ควำมเกลียดชังตัวเอง…”
“อ-อะไรกัน?”

“ฉันรู้ว่ำนำยคิดว่ำมันคือก ำแพงแห่งพรสวรรค์ อย่ำงไรก็ตำม
มันก็ไม่ใช่ก ำแพงแห่งพรสวรรค์ มันมีจุดประสงค์ที่แตกต่ำง
ออกไป”
“ไม่ เจ้ำรู้ได้ยังไง…!”
“ไม่ว่ำยังไง รีบคุยกับมันซะ นำยสำมำรถสื่อสำรกับก ำแพงนั้น
ได้”
ใบหน้ำของจำงฮำยังเปลี่ยนเป็นสีแดงหลังจำกที่เขำได้ยินว่ำ
เขำสำมำรถคุยกับก ำแพงนั้นได้ ผมอยำกจะบอกเขำว่ำไม่ต้อง
กังวล ถึงอย่ำงไรก็ตำม ผมก็เคยพูดกับก ำแพงมำแล้ว จำงฮำยัง
ลังเลก่อนที่จะค่อยๆ อ้ำปำกออกมำ
“ร-เรื่องนั้น…”
“เร็วเข้ำ”
ครู่หนึ่งผ่ำนไปก่อนที่จำงฮำยังจะใช้สกิล
[ตัวละคร ‘จำงฮำยัง’ ได้ใช้ก ำแพงไร้นำม LV.1]

ม่ำนตำของจำงฮำยังเปลี่ยนเป็นสีขำว มันไม่อำจมองเห็นผมได้
แต่บำงทีในสำยตำของจำงฮำยัง เขำคงก ำลังถูกล้อมรอบด้วย
ก ำแพงสีขำว
ก ำแพงสีขำวบริสุทธิ์ที่ไม่มีอะไรถูกเขียนไว้ มันคงแปลกถ้ำจำง
ฮำยังจะไม่มีอำกำรทำงจิตถ้ำเขำถูกขวำงไว้ด้วยก ำแพงแบบนี้
ทุกๆ ครั้งที่เขำพยำยำมจะเรียนรู้สกิล
จำงฮำยังเปิดปำกขึ้นมำอย่ำงระมัดระวัง “ขอโทษนะ…
ก ำแพง?”
น่ำแปลก ผมเองก็ได้ยินข้อควำมด้วยเมื่อจำงฮำยังพูด
[‘ก ำแพงไร้นำม’ แผ่ควำมรู้สึกแปลกๆ]
ผมไม่รู้ว่ำท ำไม บำงทีมันอำจจะเป็นเพรำะผมก็มี ‘ก ำแพง’ ที่
คล้ำยคลึงกัน ไม่ว่ำยังไง มันก็เป็นสิ่งที่ดี
[‘ก ำแพงไร้นำม’ ก ำลังมองไปยังเจ้ำนำยของมัน]
[‘ก ำแพงไร้นำม’ กล่ำวว่ำ: นำยยังไม่มีคุณสมบัติ]

ตำมที่คำดไว้ มันเจ้ำอำรมณ์เหมือนกับนิยำยต้นฉบับ ผมเตรียม
ตัวไว้แล้ว
“เฮ้ อย่ำท ำแบบนั้นเส้ ถ้ำนำยไม่ช่วย เจ้ำหนูของนำยจะตำย
เอำได้”
จำงฮำยังประหลำดใจกับค ำพูดอย่ำงกะทันหันของผมและจ้อง
มำที่ผม อึดใจต่อมำ ก ำแพงไร้นำมก็พูด
[‘ก ำแพงไร้นำม’ กล่ำวว่ำ: นำยเป็นใคร]
[‘ก ำแพงไร้นำม’ กล่ำวว่ำ: นำยได้ยินเสียงของฉันได้ยังไง?]
“มันไม่ส ำคัญว่ำฉันเป็นใคร แค่มอบค ำอนุญำตมำก็พอ ถ้ำมัน
เป็นระดับหนึ่ง เขำจะไม่มีคุณสมบัติขั้นต่ ำเลยเหรอ? ท ำไมนำย
ต้องขวำงเขำไว้
[‘ก ำแพงไร้นำม’ ขมวดคิ้ว]

มันโกรธกับค ำพูดของผม และประกำยแสงก็ปรำกฏขึ้นรอบๆ
ตัวจำงฮำยัง ควำมเป็นไปได้เข้ำกดดันผมซึ่งเป็นกลุ่มดำว แอ
ตทริบิวต์ระดับเทวะนั้นอยู่ในระดับที่แตกต่ำงออกไปจริงๆ
…สิ่งนี้ไม่ง่ำยอย่ำงที่ผมคำดไว้ ผมก้ำวถอยไปจำกจำงฮำยัง
ประกำยแสงที่ปรำกฏขึ้นในอำกำศอย่ำงฉับพลันท ำให้มำร์ค
และลูกค้ำคนอื่นๆ ในบำร์ประหลำดใจ เมื่อผมอพยพพวกเขำ
ไปแล้ว ผมก็พูดขึ้นมำอีกครั้ง “นำยจะท ำแบบนี้ต่อไปเหรอ?
มันไม่ดีส ำหรับนำยนะ นำยจะต้องไปหำเจ้ำของร่ำงใหม่หนิถ้ำ
เขำตำย?”
ประกำยแสงแห่งควำมเป็นไปได้ปรำกฏขึ้นอีกครั้ง มันเป็น
เครื่องวัดศักยภำพอันแข็งแกร่งที่เขำสำมำรถสร้ำงพลังดังกล่ำว
ขึ้นมำได้ด้วยสกิลเพียงสกิลเดียวแม้จะไม่ได้เป็นกลุ่มดำว ดังนั้น
ผมจึงจ ำเป็นต้องปลุกจำงฮำยังขึ้น
[‘ก ำแพงไร้นำม’ กล่ำวว่ำ: นำยมันหยำบคำย]

ประกำยแสงระเบิดออกมำจำกร่ำงของจำงฮำยังรุนแรงขึ้น
เรื่อยๆ มันท ำให้งุนงงไปเล็กน้อยเพรำะผมไม่รู้ว่ำมันจะมี
ปฏิกิริยำถึงระดับนี้
[สกิลเฉพำะตัว ‘ก ำแพงที่สี่’ เปิดใช้งำนอย่ำงรุนแรง!]
ประกำยแสงรอบๆ ตัวสงบลงในทันที่ พูดให้ชัดๆ มันมีประกำย
แสงขนำดใหญ่กว่ำที่ดูเหมือนจะเข้ำกลืนกินประกำยแสงที่อยู่
รอบๆ
[ก ำแพงที่สี่ทักทำยก ำแพงไร้นำม]
[‘ก ำแพงไร้นำม’ ประหลำดใจ]
ผมก็ตกใจเหมือนกัน ‘ก ำแพง’ สำมำรถสนทนำกันได้เหรอ?
[ก ำแพงที่สี่ทักทำยก ำแพงไร้นำมด้วยควำมยินดี]
ใบหน้ำของจำงฮำยังเปลี่นเป็นสีแดงจำงๆ เขำเห็นภำพนี้
ชัดเจน
ก ำแพงที่สี่พูดออกมำ 「สหำย」

[ก ำแพงไร้นำมเริ่มสั่นไหว]
ผมไม่รู้เกี่ยวกับกำรสื่อสำรระหว่ำงก ำแพง แต่เพียงแค่ค ำ
ทักทำย อำกำศรอบๆ จำงฮำยังก็เริ่มบิดเบี้ยวไปอย่ำงลึกลับ
[‘ก ำแพงไร้นำม’ กล่ำวว่ำ: นำย นำยเป็นใคร…?]
อำกำศรอบตัวของผมสั่นอย่ำงแผ่วเบำ ก ำแพงที่สี่ก ำลัง
เคลื่อนไหวในรูปแบบที่แตกต่ำงจำกปกติ
ผมไม่อำจแสดงมันออกไปได้เท่ำไร แต่ก็มีหนึ่งสิ่งที่ชัดเจน มันดู
เหมือนจะโกรธ
[‘ก ำแพงไร้นำม’ ก ำลังบ่นถึงควำมเจ็บปวด!]
[‘ก ำแพงไร้นำม’ ก ำลังบ่นถึงควำมเจ็บปวด!]
[‘ก ำแพงไร้นำม’ ก ำลังบ่นถึงควำมเจ็บปวด!]
มันมีประกำยแสงเจิดจ้ำในขณะที่จำงฮำยังกุมหัวของเขำและ
กรีดร้องออกมำ เวลำผ่ำนไปเท่ำไรแล้ว? มันมีควำมรู้สึกที่หนัก
หน่วง และก ำแพงไร้นำมก็ส่งข้อควำมออกมำ

[‘ก ำแพงไร้นำม’ กล่ำวว่ำ: น-นำยเป็นใครกัน?]
***
พูดตำมตรง ผมไม่รู้เลยว่ำท ำไมจำงฮำยังถึงมีสกิลนี้
หนทำงเอำชีวิตรอดไม่ได้อธิบำยไว้อย่ำงชัดเจนเกี่ยวกับก ำแพง
ไร้นำม ผมคิดว่ำมันคงจะถูกพูดถึงในตอนจบ แต่… แน่นอน นี่
ไม่ได้หมำยควำมว่ำมันจะเป็นไปไม่ได้ในกำรท ำนำยตัวตนของ
ก ำแพงนี้
ตัวตนของก ำแพงนี้อำจจะเกี่ยวข้องกับงำนของจำงฮำยังก่อนที่
เขำจะย้ำยมิติมำ
“นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ำได้เห็น…”
จำงฮำยังจ้องมองไปในอำกำศด้วยท่ำทำงงงงวย
[‘ก ำแพงไร้นำม’ ยอมรับอวตำร ‘จำงฮำยัง’ เป็นเจ้ำนำยของ
มัน]

มันเป็นขั้นตอนที่ซับซ้อน แต่ด้วยควำมช่วยเหลือของก ำแพงที่
สี่ จำงฮำยังจึงได้รับกำรยอมรับจำกก ำแพงไร้นำมได้ส ำเร็จ
จำกนั้นหน้ำต่ำงใหม่ก็โผล่ขึ้นมำตรงหน้ำของจำงฮำยังเป็นครั้ง
แรก
[ป้อนค ำขยำยหรือชื่อของตัวตนที่คุณต้องกำรส่งข้อควำมหำ]
ขอบคุณก ำแพงที่สี่ ผมได้เห็นข้อควำมนี้ด้วย จำงฮำยังจ้องมำ
ที่ผม”…น-นี่มันอะไรกัน? ข้ำควรท ำยังไง?”
ควำมจริงแล้วมันเป็นเพรำะควำมสำมำรถนี้ที่ท ำให้ผมต้องพำ
จำงฮำยังไปกับผมด้วย ผมต้องกำรยืมควำมแข็งแกร่งของ
ก ำแพงผ่ำนตัวจำงฮำยังเพื่อให้ผมมีพลังที่จะต่อกรกับเนบิวลำ
บัดซบพวกนั้น
“กรอกชื่อที่ฉันจะบอกนำย”
“…อืม”

ผมพูดชื่อออกมำหลำยชื่อ พวกมันคือชื่อของตัวละครทั้งหมดที่
ต่อสู้กับนักสู้ในหนทำงเอำชีวิตรอดตำมนิยำยต้นฉบับ จำกนั้นก็
มีหน้ำต่ำงอีกอันปรำกฏขึ้นมำ
[โปรดป้อนข้อควำมที่จะส่ง]
“ข้ำควรเขียนอะไรดี?”
“ข้ำต้องกำรเป็น ‘นักสู้’ โปรดช่วยด้วย”
“…มันจะได้ผลเหรอ?”
“ฉันไม่รู้ ลองไปก่อน”
จำงฮำยังส่งข้อควำม จำกนั้นพวกเรำก็รอ หนึ่งนำที่ สองนำที่
สำมนำที… สิบนำที่
จำงฮำยังถำม “มันจะได้ผลเหรอ?”
“…ฉันเดำว่ำไม่นะ”

กำรถ่ำยทอดสดดวงดำวบัดซบนี่ไม่พิจำรณำมือใหม่เลย ผมขอ
ควำมช่วยเหลือไปอย่ำงจริงจังมำก แต่ก็ไม่มีใครส่งข้อควำม
ตอบกลับมำ พวกเรำส่งข้อควำมไปอีกหลำยครั้ง
[ข้ำก ำลังมองหำคนที่จะท ำให้ข้ำเป็น ‘นักสู้’]
[ข้ำต้องกำรสกิลของ ‘นักสู้’]
[โปรดช่วยด้วย]
ไม่ว่ำเขำจะส่งข้อควำมอีกกี่ครั้งมันก็ไม่มีกำรตอบกลับ บำงที
พวกเขำอำจจะคิดว่ำมันเป็นข้อควำมสแปม และไม่ตอบ… บ้ำ
เอ้ย
ผมไม่มีพรสวรรค์ในกำรเขียน ดังนั้นผมจึงไม่รู้ว่ำผมควรจะ
เขียนข้อควำมแบบไหนเพื่อให้มีกำรตอบกลับ มันคงจะดีถ้ำ
ฮันซูยองอยู่ที่นี่ด้วย เธอคงจะมีควำมคิดดีๆ
จำงฮำยังขมวดคิ้วและคิดเกี่ยวกับบำงสิ่งอยู่สักพัก จำกนั้นเขำ
ก็พูดออกมำ”…ข้ำต้องได้ค ำตอบใช่ไหม? งั้นข้ำขอเขียนเองได้
ไหม?”

“นำยมีควำมคิดอะไรงั้นเหรอ?”
จำงฮำยังพยักหน้ำเบำๆ และพิมพ์ข้อควำมของเขำ
[ข้ำคือนักเรียนสำวอำยุ 15 ปี]
“เฮ้ เดี๋ยวก่อน―”
ก่อนที่ผมจะทันได้หยุดเขำ จำงฮำยังก็กดปุ่นส่งข้อควำมไปแล้ว
[ข้อควำมถูกส่งไปยังกลุ่มดำวแบบสุ่มเพรำะไม่มีกำรระบุผู้รับ]
ข้อควำมไม่ได้ถูกส่งไปหำคนที่เฉพำะเจำะจง ผมตะโกนออกมำ
ด้วยควำมหงุดหงิด “นำยก ำลังติดต่อกับกลุ่มดำว! นำยคิดว่ำ
มันจะได้ผลเหรอ?”
“…รอดูเถอะน่ำ”
หมอนี่กินอะไรลงไป…
อึดใจต่อมำ
[ค ำตอบมำถึงแล้ว!]

พวกเรำมองหน้ำกันด้วยควำมสับสบและดูกำรตอบกลับ มันน่ำ
ประหลำดใจส ำหรับผมมำก กลุ่มดำวที่ตอบกลับมำคือคนที่ผม
รู้จัก
[ผู้ส่ง ― มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ]
(จบตอน)