มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 205 – ก ำแพงไร้นำม (3)

จำงฮำยังเริ่มพูดคุยอย่ำงจริงจังกับมังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ
และหัวเรำะด้วยควำมยินดี ผมมองไปยังจำงฮำยังและดุเขำ
เล็กน้อย
“มันตลกอะไรขนำดนั้นเหรอ?”
“มันแค่ตลกที่ได้คุยกับไอ้เด็กนี่”
จำงฮำยังคือคนแปลกๆ ที่ปฏิบัติต่อกลุ่มดำวระดับสูงเหมือน
อย่ำงสหำย แต่แม้ว่ำมันจะน่ำหัวเรำะแค่ไหน มังกรอเจวีเปลว
เพลิงทมิฬก็ส่งข้อควำมกลับมำจริงๆ
ไอ้บ้ำนี่สนใจแค่ฮันซูยองเท่ำนั้น ท ำไมมันถึงได้ตอบเขำกลับมำ
แบบนี้?
จำกนั้นก็รำวกับว่ำก ำลังปกป้องมังกรด ำ จำงฮำยังส่ำยหัวของ
เขำ”ข้ำไม่คิดว่ำเขำจะเป็นคนไม่ดีอย่ำงที่เจ้ำคิดหรอกนะ”

“พูดบ้ำอะไร? นำยตกหลุมรักเขำเหรอ?”
“เขำพูดจำอ่อนโยนกว่ำที่เจ้ำคิด”
“อ่อนโยน? ไอ้บ้ำที่ตอบกลับเด็กนักเรียนอำยุ 15 ปีอ่อนโยน
เหรอ?”
ผมสงสัยว่ำผมควรจะอธิบำยออกไปดีไหน แต่จำงฮำยังก็ตอบ
ออกมำก่อน”เขำตอบเพรำะข้ำอำยุ 15 ปี”
“อะไรนะ? เขำตอบเพรำะนำยอำยุ 15 ปี? เรื่องบ้ำอะไรเนี่ย”
ผมรู้ว่ำมังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬโหดเหี้ยมและไร้รสนิยม แต่
ผมก็ไม่รู้ว่ำเขำจะจิตใจแบบนี้ ทันใดนั้นเอง ผมก็รู้สึกกังวล
เกี่ยวกับฮันซูยองขึ้นมำเล็กน้อย
“ท ำไมเจ้ำต้องท ำหน้ำแบบนั้นด้วย? เขำแค่มีควำมสุขที่มีเพื่อน
เขำบอกว่ำเขำอำยุ 15 ปี”
“ไร้สำระ! ฉันไม่รู้หรอกนะว่ำเขำอำยุเท่ำไหร่ แต่มันจะไปมีกลุ่ม
ดำวอำยุ 15 ปีซะที่ไหน?”

ในเวลำนั้นเอง ในหัวของผมก็เกิดควำมคิดหนึ่งขึ้นมำ
「กลุ่มดำวใช้ชีวิตอยู่ในกำรถ่ำยทอดสดดวงดำวอันเป็นนิ
รันดร์และคุ้นเคยกับกำรจ ำกัดตัวเองอยู่ในเงื่อนไขบำงประกำร
เพื่อปกป้องควำมรู้สึกของตัวเอง ตัวอย่ำงก็เช่นอำยุ พวกเขำ
มักจะตั้งอำยุให้ตัวเองและคิดว่ำพวกเขำอำยุเท่ำนั้น」
…อย่ำบอกนะว่ำ? ถึงกระนั้นอำยุ 15 ปีก็ไม่มำกไปเหรอ? เอำ
จริงดิ?
จำกนั้นมันก็มีเสียงกรีดร้องดังออกมำจำกภำยในห้องประชุม
มันคือฮันมยอนโก ผมหันไปและพูดกับจำงฮำยังที่ก ำลังตก
ตะลึง
“ฉันจะไปคุยกับเขำ เดี๋ยวฉันกลับมำ”
“ข้ำรู้ ข้ำควรคุยกับเขำยังไงดี?”

“ปล่อยเขำไปก่อน ไม่ว่ำยังไงเขำก็ไม่ใช่นักรบ ฉันอยำกให้นำย
คุยกับคนอื่นแทน นำยมีรำยชื่อที่ฉันได้ให้ไปก่อนหน้ำนี้อยู่ใช่
ไหม? ลองดูอีกครั้ง”
จำงฮำยังพยักหน้ำ ผมไม่ค่อยสบำยใจหลังจำกได้เห็นควำม
ตื่นเต้นของเขำ แต่ผมก็คิดว่ำมันคงจะโอเค นี่คือควำมสำมำรถ
เดิมของเขำ
กำรตื่นขึ้นของก ำแพงไร้นำมเร็วกว่ำนิยำยต้นฉบับนิดหน่อย
แต่นี่ก็ดีที่สุดแล้วส ำหรับตอนนี้ กำรปฏิวัติของเขตอุตสำหกรรม
เป็นไปไม่ได้เลยหำกปรำศจำกควำมช่วยเหลือของก ำแพง
ผมเปิดประตูห้องประชุม ฮันมยอนโกเพิ่งตื่นขึ้นมำและถูกปก
คลุมด้วยเหงื่อ
“ท ำไมฉันถึงเป็นลมไป?”
ผมปิดประตูห้องประชุมอย่ำงเงียบๆ และตอบว่ำ “นำยหมดสติ
ไปหลังจำกนึกถึงควำมเจ็บปวดของกำรให้ก ำเนิดบุตร”

เหงื่อไหลลงมำตำมใบหน้ำของฮันมยอนโกเหมือนกับว่ำเขำฝัน
ร้ำย
“งั้นเหรอ?”
“แอสโมเดียสน่ำจะสำปนำยไว้ด้วย”
“ไอ้ระย ำนั่น…”
ฮันมยอนโกแสดงควำมเกลียดชังต่อรำชำปีศำจมำกขึ้นกว่ำเดิม
เดิมทีมันเป็นสิ่งที่อันตรำย แต่ในตอนนี้เขำหลบรอดออกมำจำก
สำยตำของแอสโมเดียสแล้วเพรำะดำบสะบั้นเศียรสี่ปีศำจหยิน
ผมดึงเก้ำอี้ออกมำอีกครั้งและนั่งลง
“พูดมำอีก ลูกที่นำยให้ก ำเนิดคืออะไร และท ำไมนำยถึงได้รับ
ควำมโปรดปรำนจำกแอสโมเดียส?”
“…ฉันต้องอธิบำยก่อนว่ำท ำไมฉันถึงมีลูก”
“ฉันเดำคร่ำวๆ ได้อยู่ มันเป็นเพรำะผู้พิทักษ์แห่งควำมมืดที่
พวกเรำต่อสู้ไปตอนนั้นใช่ไหม?”

ก่อนที่พวกเรำจะแยกจำกกัน ฮันมยอนโกได้รับผลกระทบจำก
หนวดปรสิตของผู้พิทักษ์แห่งควำมมืด
“ไม่ใช่แบบนั้นหรอก มันไม่ใช่เพรำะผู้พิทักษ์แห่งควำมืดที่ท ำ
ให้ฉันมีลูก”
“ถ้ำอย่ำงนั้น…”
“มันเป็นเพรำะค ำสำป”
ค ำสำปของแอสโมเดียสเกิดขึ้นกับฮันมยอนโก ค ำสำปของ
แอสโมเดียสจะท ำให้เป้ำหมำยตระหนักถึง ‘สิ่งที่น่ำกลัวที่สุด’
ที่เป้ำหมำยคิดถึง กล่ำวอีกนัยหนึ่ง…
“ฉันเข้ำใจ ยังไงก็เถอะ มันเป็นไปได้เหรอ? กำรที่ผู้ชำยจะให้
ก ำเนิดลูก…”
“อย่ำถำมเกี่ยวกับส่วนนั้น”

ผมพยักหน้ำเบำๆ มันเป็นควำมอนุเครำะห์ขั้นต่ ำส ำหรับผู้
อำวุโสที่มีประสบกำรณ์อันไม่น่ำเชื่อ พวกเรำเงียบไปครู่หนึ่ง
ทันใดนั้นเอง มันก็รู้สึกแปลกๆ ที่ผมได้คุยกับฮันมยอนโกแบบนี้
「คิมทกจำคิด: มันเป็นควำมรู้สึกที่แปลกจริงๆ」
ก่อนกำรท ำลำยล้ำงจะอุบัติขึ้น ฮันมยอนโกเป็นคนที่ท ำให้ชีวิต
พนักงำนของคิมทกจำยำกล ำบำกขึ้น เขำคือหนึ่งในหัวหน้ำ
ระดับสูงที่จ ำเป็นต้องหลีกเลี่ยง แน่นอนว่ำมันก็มีหลำยๆ วันที่
หนีไม่พ้น มันเป็นช่วงเวลำที่ผมรู้สึกขมขื่นอยู่เสมอ
ในตอนนี้ วันคืนเหล่ำนั้นได้หำยไปแล้ว คิมทกจำและฮันมยอน
โกไม่ได้เป็นพนักงำนบริษัทและหัวหน้ำแผนกอีกต่อไป กลับกัน
ตอนนี้พวกเขำก ำลังพูดถึง ‘รำชำปีศำจ’
“คิมทก… ไม่สิ ยูจงฮยอค นำยรู้ไหมว่ำกำรเป็นพ่อมันเป็น
ยังไง?”
ผมสับสนไปเล็กน้อยกับค ำพูดอย่ำงฉับพลันของฮันมยอนโก
“ฉันไม่รู้”

“ส่วนฉันได้เรียนรู้”
ในควำมเป็นจริง มันยำกที่จะบอกว่ำฮันมยอนโกควรเรียก
ตัวเองว่ำพ่อหรือแม่ แต่ผมก็ตัดสินใจที่จะข้ำมมันไปเพรำะนี่
ไม่ใช่สิ่งที่ส ำคัญอะไร ฮันมยอนโกท ำสีหน้ำจริงจัง
“มันเจ็บปวด”
ค ำพูดฟังดูเจ็บปวดมำกกว่ำค ำก่อนๆ ของฮันมยอนโก
“แต่ฉันก็มีควำมสุขด้วย”
ผมมองไปยังฮันมยอนโกด้วยควำมประหลำดใจ ในเวลำนี้ ผมก็
ตระหนักได้ถึงตัวตนของควำมรู้สึกแปลกๆ ของผม บำงทีผม
อำจจะไม่ต้องกำรยอมรับมัน ทุกๆ คนเปลี่ยนไป ไม่ว่ำพวกเขำ
จะดีหรือเลว จะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่
“เธอเป็นลูกสำวที่น่ำรักมำก”
“ฉันคงจะชอบเธอถ้ำได้เจอ เธออยู่ในโลกปีศำจไหม?”

“ในตอนนี้ เธอไม่ได้อยู่กับฉัน” สีหน้ำของเขำมืดลง และผมก็
บังเกิดลำงสังหรณ์ขึ้นมำ
“งั้น…?”
“เรื่องมันยำว นำยจะช่วยได้ไหม?”
“บอกฉันก่อน ฉันอยำกได้ยินเรื่องรำวของนำย”
ฮันมยอนโกไม่ได้เข้ำมำอยู่ใต้ร่มธงของรำชำปีศำจโดยตรง ใน
สถำนที่ที่ผมไม่รู้ เรื่องรำวของฮันมยอนโกได้ด ำเนินต่อไป เขำ
พำลูกสำวทะลวงฝ่ำสถำนกำรณ์เพียงล ำพัง
ชิงธง
สงครำมแห่งรำชำ
ห้ำภัยพิบัติ
ผมไม่อำจเชื่อได้ว่ำเรื่องรำวแบบนี้เกิดขึ้นในที่ๆ ผมไม่เห็น ผม
ไม่อยำกจะเชื่อเลยว่ำฮันมยอนโกสำมำรถแสดงควำมภักดีเช่นนี้
ต่อใครบำงคนได้ ในทำงกลับกัน ผมก็ต้องยอมรับมัน

ผมไม่ใช่คิมทกจำคนเก่ำอีกแล้ว ชำยที่อยู่ตรงหน้ำของผมก็
ไม่ใช่ฮันมยอนโกคนเก่ำอีกต่อไป ผมไม่รู้ว่ำกำรถือก ำเนิดของ
ลูกสำวของเขำจะเป็นสิ่งกระตุ้นหรือไม่ สิ่งเดียวที่ชัดเจนคือ
ฮันมยอนโกเปลี่ยนไปแล้ว
“มันเป็นเรื่องยำก”
“ใช่ มันเป็นเรื่องยำก ฉันก็เกือบตำยอยู่หลำยครั้ง ในท้ำยที่สุด
ฉันก็ตกอยู่ในวิกฤตและไม่อำจหนีพ้น”
ในที่สุดเขำก็ถูกต้อนให้จนมุมเมื่อตอนที่สถำนกำรณ์ปรำสำท
ทมิฬยังไม่เริ่มต้นขึ้นอย่ำงเป็นทำงกำร ฮันมยอนโกถูกล้อมด้วย
ปีศำจและขุนนำงปีศำจ เขำตระหนักได้ว่ำไม่อำจปกป้องลูก
ของเขำได้อีกต่อไป
จำกนั้นเขำก็อธิษฐำนเป็นครั้งแรกในชีวิตของเขำ เขำสวดอ้อน
วอนให้ใครสักคนปกป้องลูกของเขำ ถ้ำเด็กคนนี้มีชีวิตอยู่เขำ
จะท ำทุกอย่ำง สิ่งที่ท ำให้เขำประหลำดใจก็คือมีคนตอบรับค ำ
อธิษฐำนของเขำ

– สำวสวย
“มันคือแอสโมเดียส”
“…รำชำปีศำจขโมยลูกของนำยไปเหรอ?”
ผมรู้สึกไม่ดีเพรำะผมก ำลังจินตนำกำรถึงสิ่งที่เลวร้ำยอยู่
แอสโมเดียสคือรำชำปีศำจแห่งควำมโกรธเกรี้ยวและตัณหำ
เห็นได้ชัดว่ำมันจะเกิดอะไรขึ้นถ้ำเด็กตกอยู่ในมือของเขำ
อย่ำงไรก็ตำม กำรแสดงออกของฮันมยอนโกก็สงบนิ่ง
“เธอปลอดภัย ถึงอย่ำงไรก็ตำม เธอก็เป็นเด็กที่เกิดขึ้นมำจำก
ค ำสำปของแอสโมเดียส และ… รำชำปีศำจก็ไม่ได้อยู่ใน
สถำนกำรณ์ที่เขำจะสำมำรถแตะต้องลูกสำวของฉันได้”
“นำยหมำยควำมว่ำยังไง?”
“รำชำปีศำจได้ท ำให้ลูกสำวของฉันเป็น ‘ร่ำงอวตำร’ ของ
เขำ”
ผมดูเหมือนจะรู้ว่ำเกิดอะไรขึ้น

มันอำจจะเป็นควำมคิดแปลกๆ แต่รำชำปีศำจแอสโมเดียสก็ท ำ
ให้ลูกของฮันมยอนโกเป็นหนึ่งในร่ำงอวตำรของเขำ ในฐำนะที่
เป็นพ่อแม่ของเด็ก ฮันมยอนโกได้รับต ำแหน่งขุนนำงปีศำจ
“…นั่นคือวิธีที่ฉันกลำยเป็นปีศำจ”
หลังจำกได้ยินสิ่งนี้ ผมก็รู้สึกว่ำชีวิตของฮันมยอนโกบำกล ำบำก
จริงๆ ชีวิตของเขำอำจจะถูกตัดสินให้ประสบควำมส ำเร็จ
เพรำะเขำได้รับต ำแหน่งนี้ แต่มันอำจจะถูกตัดสินว่ำล้มเหลว
เพรำะเขำเสียลูกสำวของตนไป…
ดวงตำของฮันมยอนโกเจือปนไปด้วยควำมเศร้ำหมองในขณะที่
เขำพูดออกมำอีกครั้ง
“ฉันต้องกำรช่วยชีวิตลูกสำว”
ครู่หนึ่ง ผมคิดว่ำผมได้ยินผิดไป เขำต้องกำรอะไร?
“ฉันจะไม่พูดมำกนะ ช่วยฉันด้วย ฉันจะไม่ลืมพระคุณของนำย
เลยถ้ำนำยช่วยฉันในครั้งนี้”

จู่ๆ สถำนกำรณ์เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง?
เขำท ำอะไรเองมำตลอด แต่ในตอนนี้เขำกลับมำขอให้ผมช่วย?
“นำยเฝ้ำดูฉันมำนำนแล้วและน่ำจะรู้ดี ฉันคือมนุษย์ที่ขี้ขลำด
อย่ำงไรก็ตำม นี่คือสิ่งที่ฉันไม่อำจยอมรับได้”
“…”
“เมื่อรัตติกำลที่แล้วไม่ใช่สิ่งที่ฉันคำดหวังไว้ ฉันกลัว แต่ฉันก็
ไม่ได้ท ำร้ำยใครจริงๆ เพชฌฆำตตื่นเต้นกับกำรปรำกฏตัวของ
ผู้พิทักษ์และท ำในสิ่งที่พวกเขำต้องกำร”
ฮันมยอนโกสำบำนด้วยชีวิตไปแล้วและไม่อำจโกหกผมได้
ดังนั้นนี่จึงเป็นเรื่องจริง ผมตัดสินใจที่จะตอบกลับอย่ำงมี
เหตุผล “ฉันขอโทษ แต่ฉันไม่คิดที่จะต่อสู้กับแอสโมเดียส”
เรื่องรำวจะซับซ้อนขึ้นถ้ำหนึ่งในเจ็ดสิบสองรำชำปีศำจหำยไป
มันจะดึงดูดกองก ำลังอื่นๆ เข้ำมำตั้งแต่ที่กำรปฏิวัติยังไม่เริ่มขึ้น

ปฏิกิริยำต่อมำของฮันมยอนโกนั้นน่ำประหลำดใจ “นำยไม่ต้อง
สู้กับแอสโมเดียส นำยแค่ท ำสิ่งที่นำยก ำลังจะท ำต่อไป เริ่มกำร
ปฏิวัติและฆ่ำดยุค ฉันจะช่วยนำยเอง”
“…นำยไม่ได้อยู่ฝ่ำยดยุคเหรอ?”
“เดิมมันก็ควรจะเป็นแบบนั้น แต่ในตอนนี้สิ่งต่ำงๆ กลำยเป็น
แบบนี้ไปแล้ว ฉันคิดว่ำมันคงจะโอเคที่จะช่วยนำย”
“นำยหมำยควำมว่ำยังไง?”
“แอสโมเดียสไม่ได้ต้องกำรให้ฉันช่วยดยุค เขำยื่นข้อเสนอให้
ฉัน ถ้ำฉันสร้ำงเรื่องรำวที่เขำต้องกำรได้ เขำจะคืนลูกสำว
ให้กับฉัน นั่นเป็นเหตุผลว่ำท ำไมฉันถึงแฝงตัวอยู่กับดยุค
สวิตซ์”
ส่วนนี้ไม่ได้อยู่ในนิยำยต้นฉบับ ไม่น่ำแปลกใจเลย ตั้งแต่แรก
แล้ว ฮันมยอนโกไม่ใช่คนที่อยู่ในนิยำย
ผมคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะถำม “รำชำปีศำจต้องกำรเรื่องรำว
อะไร?”

“รำชำแห่งอำณำจักรปีศำจที่ 73”
ฮันมยอนโกเงยหน้ำขึ้นอย่ำงช้ำๆ และจ้องมำที่ผม ดวงตำของ
ฮันมยอนโกเป็นเหมือนกับวันสัมภำษณ์ผมเข้ำท ำงำน
“รำชำปีศำจ… เขำบอกให้ฉันสร้ำง ‘รำชำปีศำจที่ 73’ ขึ้นมำ
ด้วยมือของฉันเอง”
***
ยูจงฮยอคก ำลังจ้องมองท้องฟ้ำยำมรำตรีด้วยสำยตำเฉยเมย
ท้องฟ้ำมีกลุ่มดำวต่ำงๆ อยู่ ร่ำงกำยของยูจงฮยอคก ำลังพิง
ดำบเขย่ำสวรรค์ที่ดูบำงกว่ำปกติในขณะที่เขำนับดวงดำว
ร่ำงกำยของเขำปกคลุมไปด้วยเลือด และใบหน้ำของเขำก็มี
บำดแผล มันมีมอนสเตอร์ระดับสองที่เพิ่งพ่ำยแพ้ไปนอนอยู่
ตรงหน้ำของเขำ
“…สถำนกำรณ์ที่ 15 เสร็จแล้ว”
ดำวเครำะห์ลูกำเทียร์

ยูจงฮยอคมำที่นี่ผ่ำน ‘สถำนกำรณ์ส่วนตัว’ จำกหนึ่งในกลุ่ม
ดำวของโลกนี้
เดิมทีเขำคงจะด ำเนินกำรตำมสถำนกำรณ์ของโลก อย่ำงไรก็
ตำม เขำก็มีเพื่อนร่วมงำนที่แข็งแกร่งในกำรเสื่อมถอยครั้งนี้
และได้ตัดสินใจทิ้งสถำนกำรณ์ไว้ให้กับคนพวกนั้น สถำนกำรณ์
เติบโตไปเร็วกว่ำกำรเสื่อมถอยรอบก่อนของเขำ มันถูกต้อง
ส ำหรับเขำที่จะสะสมพลังของเขำเมื่อเขำสำมำรถท ำได้ พลังใน
ปัจจุบันนี้คงจะไม่เพียงพอถ้ำเขำเข้ำสู่สถำนกำรณ์ที่ยี่สิบขึ้นไป
‘ฉันต้องแข็งแกร่งขึ้น’
นั่นเป็นเหตุผลที่ยูจงฮยอคเลือก ‘สถำนกำรณ์ส่วนตัว’ แทน
สถำนกำรณ์หลักนับตั้งแต่สถำนกำรณ์ที่สิบเอ็ดขึ้นไป เขำยังได้
เลือกสถำนกำรณ์ส่วนตัวที่ยำกที่สุดเพื่อให้ได้รำงวัลที่มำกที่สุด
บำงครั้งเขำยังได้ท้ำท้ำยสถำนกำรณ์ส่วนตัวที่มีควำมเสี่ยงมำก
ส ำหรับเขำ
ต่อสู้ ต่อสู้ และต่อสู้อีกครั้ง

เช่นเคย เขำฝึกฝนและฝืนร่ำงกำยและจิตใจของเขำ เขำคิดว่ำ
มันจะเติมเต็มควำมรู้สึกที่เขำไม่เข้ำใจได้บ้ำง น่ำแปลก ยิ่งเขำ
ต่อสู้มำกเท่ำไหร่ เขำก็ยิ่งรู้สึกว่ำงเปล่ำมำกขึ้นเท่ำนั้น
[กลุ่มดำว ‘ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ’ ก ำลังมองมำที่คุณ
อย่ำงเศร้ำๆ]
ยูจงฮยอคขมวดคิ้วและมองขึ้นไปบนท้องฟ้ำ
ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ ยูจงฮยอคไม่รู้ว่ำท ำไมช่วงนี้กลุ่ม
ดำวนี้ถึงมำบ่อยๆ มันเป็นกลุ่มดำวที่เขำได้ติดต่อด้วยน้อยมำก
ในอดีต
[กลุ่มดำว ‘ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ’ ก ำลังถำมว่ำท ำไมคุณ
ถึงไม่ตำมหำคิมทกจำ]
“คิมทกจำตำยแล้ว”
[กลุ่มดำว ‘ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ’ ก ำลังส่ำยหัวของเธอ
พร้อมกับกลั้นน้ ำตำไว้]

ยูจงฮยอคไม่เข้ำใจว่ำท ำไมกลุ่มดำวอินกับควำมตำยของ
อวตำรคนเดียวมำกขนำดนี้
สิ่งที่เขำไม่เข้ำใจก็คือข้อควำมต่อไปนี้
[ควำมอื้อฉำวของคุณก ำลังแพร่กระจำยในอำณำจักรปีศำจที่
73]
‘อีกแล้ว?”
มันเป็นข้อควำมที่ลืมไม่ได้
ยูจงฮยอคไม่รู้ว่ำท ำไมพฤติกรรมของเขำถึงไปโผล่ขึ้นใน
ดินแดนอันห่ำงไกลอย่ำงอำณำจักรปีศำจที่ 73 ในตอนแรก เขำ
คิดว่ำคิมทกจำยังมีชีวิตอยู่และปลอมตัวเป็นเขำ อย่ำงไรก็ตำม
แม้ว่ำคิมทกจำจะยังมีชีวิตอยู่ มันก็ไม่มีเหตุผลให้เขำต้องท ำ
แบบนั้น…
‘…เดี๋ยวนะ หรือว่ำคิมทกจำยังมีชีวิตอยู่และตกอยู่ในอันตรำย’

บำงทีคิมทกจำอำจจะยังมีชีวิตอยู่ บำงทีเขำอำจจะตัวคนเดียว
ในขอบฟ้ำแห่งเรื่องรำวโดยไม่มีสถำนกำรณ์ใดๆ เพื่อหนีจำก
โชคชะตำบัดซบนั่น
ดังนั้นเขำจึงรอดชีวิตมำได้ บำงทีเขำอำจจะก ำลังขอควำม
ช่วยเหลือ ชำยคนนั้นที่มักจะเดินไปข้ำงหน้ำด้วยตัวเองเสมอ
ก ำลังตกอยู่ในอันตรำยและขอควำมช่วยเหลือเป็นครั้งแรก
มันไม่มีวิธีกำรขอควำมช่วยเหลือในสถำนกำรณ์ที่ไม่มีช่อง
ดังนั้น…
กำรแสดงออกของยูจงฮยอคเริ่มซับซ้อนขึ้นเมื่อเขำจ้องไปที่
ท้องฟ้ำ
‘อำณำจักรปีศำจที่ 73…’
(จบตอน)