มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 206 – ก ำแพงไร้นำม (4)

「คิมทกจำคิด: ฉันไม่รู้ว่ำคนอื่นๆ จะไปได้สวยไหม」
ผมสงสัยว่ำผมจะได้เห็นเรื่องรำวของโลกอีกครั้งบนหน้ำจอไหม
แต่มันก็ไม่มีอะไรให้ดูเลย มันไม่ใช่เรื่องง่ำยส ำหรับเวนนี่แมนที่
จะขโมยวิดีโอมำจำกโดเกบิ
รัตติกำลก ำลังมำถึงอย่ำงรวดเร็ว ผมนอนไม่เต็มอิ่มมำหลำยวัน
แล้ว แต่สภำพร่ำงกำยของผมก็ไม่ได้เลวร้ำยลงเพรำะไอลีนได้
ซ่อมเรื่องรำวของผม
“ข้ำซ่อมมันไว้ชั่วครำว เจ้ำจ ำเป็นต้องระวังเมื่ออยู่ข้ำงนอก
เจ้ำเข้ำใจไหม? เจ้ำยังอยู่นอกสถำนกำรณ์หลักอยู่”
“เธอฟังดูเหมือนเป็นหมอเลยนะ”
“ข้ำก็พูดได้ไม่เต็มปำกเหมือนกันว่ำเป็นช่ำงท ำนำฬิกำเพรำะข้ำ
ไม่ได้ยุ่งกับนำฬิกำเลย”

ไอลีนมองผมก่อนที่จะยืนขึ้นพร้อมกับอุปกรณ์ซ่อมแซม หลำย
สิ่งหลำยอย่ำงเกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่ำนมำ แต่เธอก็ดูไม่ได้ไม่
พอใจกับสถำนกำรณ์ในปัจจุบันเลย
「คิมทกจำคิด: ถ้ำมันไม่เกิดขึ้น ไอลีนก็จะยังคงเป็นนักท ำ
นำฬิกำอยู่」
ในกำรเสื่อมถอยหลำยๆ ครั้งที่ยูจงฮยอคไม่ได้มำที่โลกปีศำจ
ไอลีนก็คงจะใช้ชีวิตไปแบบนั้นจริงๆ เธอท ำนำฬิกำอย่ำงเงียบๆ
เพื่อบอกเวลำให้กับดำวเครำะห์บ้ำนเกิดของเธอและตรึกตรอง
ไปเพียงล ำพังกับกำรหำยไปของดำวเครำะห์ของเธอ บำงครั้ง
เธอก็ต้องดิ้นรนกับจำงฮำยังหรือออกไปกินอำหำรที่มำร์คท ำ…
บำงทีมันอำจจะเป็นชีวิตที่มีควำมสุขกว่ำส ำหรับไอลีน
“นำยรู้ไหม? จ ำนวนคนที่มองนำฬิกำเพิ่มขึ้นในช่วงไม่กี่วันที่
ผ่ำนมำ”
ไอลีนมองมำที่ผมด้วยสำยตำแปลกๆ ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่
จะถำม”หมำยควำมว่ำไง?”

“เดิมทีผู้คนในเขตอุตสำหกรรมจะไม่ใช้นำฬิกำ”
“ท ำไม?”
“เป็นเพรำะมันไม่มีประโยชน์ที่จะรู้เรื่องเวลำ”
ผมจ ำถึงสิ่งที่ผมได้อ่ำนในหนทำงเอำชีวิตรอด มีคนกล่ำวถึง
โลกปีศำจว่ำเป็น ‘นครที่สูญเสียกำลเวลำ’
“งั้นถ้ำเป็นชั่วโมงของรัตติกำลล่ะ?”
“พวกเขำเปลี่ยนโชคชะตำได้เหรอถ้ำพวกเขำรู้ว่ำรัตติกำลจะ
มำถึงเมื่อไหร่?”
ควำมกลัวที่เก่ำเกินไปได้กลำยเป็นกฎเกณฑ์ มันเกิดขึ้นมำ
หลำยปีแล้วที่รัตติกำลของเขตอุตสำหกรรมได้กลำยเป็นเรื่อง
ธรรมดำ
ทุกๆ สำมวันจะมีคนต้องตำย และเรื่องรำวของพวกเขำจะถูก
ใช้เป็นปุ๋ยของโรงงำน

ไม่ว่ำพวกเขำจะมีชีวิตอยู่มำยังไง เรื่องรำวของพวกเขำจะเป็น
ยังไง หรือพรุ่งนี้พวกเขำจะใช้ชีวิตยังไง คนที่เหลือก็จะใช้ชีวิต
ต่อไปได้อีกสำมวัน
“อย่ำงไรก็ตำม มันก็มีรัตติกำลที่ไม่มีคนตำย มันเป็นเพรำะเจ้ำ
ไง”
“…”
ผู้คนเริ่มหวำดกลัวรัตติกำลอีกครั้ง มันไม่ใช่เรื่องธรรมดำและ
สำมำรถแก้ไขได้ พวกเขำคิดว่ำบำงทีพรุ่งนี้พวกเขำอำจจะมี
ชีวิตอยู่ได้ นี่คือสิ่งที่พวกเขำก ำลังคิด”
สำยตำของผมก้มลงมองที่นำฬิกำบนข้อมือของไอลีนในทันใด
มันเหลืออีกสำมชั่วโมงก่อนที่รัตติกำลจะมำถึง
ผมฟังเข็มวินำทีก ำลังกระดิกในขณะที่ไอลีนนิ่งเงียบ บำงทีบำง
คนในเขตอุตสำหกรรมคงก ำลังเฝ้ำมองนำฬิกำเหมือนกับพวก
เรำในตอนนี้

บำงทีคืนนี้อำจจะยำกยิ่งขึ้นและเข้มข้นยิ่งกว่ำคืนที่ผ่ำนมำ งั้น
ท ำไม? ผมฟังเสียงกำรเคลื่อนไหวและรู้สึกสบำยใจขึ้นเล็กน้อย
ผมไม่ใช่คนที่ควรจะสบำยใจเลย
“ขอบคุณนะ”
“…ข้ำไม่ควรพูดชมอะไรแบบนี้กับเจ้ำเลย มันแค่จะดูไม่ดีเท่ำไร
ถ้ำกำรปฏิวัติจะหดหู่”
ไอลีนหันหลังไป ผมหัวเรำะให้ไอลีนและรีบพูดเสริม “อ่ำ เดี๋ยว
ก่อน”
“…อะไร?”
“พูดถึงนำฬิกำ เธอท ำอย่ำงอื่นได้อีกไหม?”
“อย่ำงอื่น?”
“มันคือ… สมำร์ทโฟน”
“อะไรเหรอ? อุปกรณ์เวทมนตร์เหรอ?”

ผมสงสัยว่ำจะอธิบำยยังไงดีและบอกภำพรวมของสมำร์ทโฟน
ไป จำกนั้นไอลีนก็พูดในสิ่งที่เธอคิดออกมำ”เจ้ำหมำยถึงสิ่งที่
เหมือนกับอุปกรณ์สื่อสำร? มันจะเป็นแผ่นเล็กๆ ใช่ไหม?”
“ใช่”
“อย่ำงไรก็ตำม มันก็ไม่มีช่องของโดเกบิที่นี่ ดังนั้นกำรสื่อสำร
จึงเป็นไปไม่ได้…”
เมื่อพิจำรณำถึงประสบกำรณ์ที่ผ่ำนมำ มันก็ไม่ส ำคัญว่ำกำร
สื่อสำรจะเป็นไปได้หรือไม่ โทรศัพท์ของผมจะซิงค์โดยอัตโนมัติ
ดังนั้นไฟล์ก็จะถูกสร้ำงขึ้น
“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น วันนี้เธอท ำทันไหม?”
“ข้ำกลัวว่ำมันจะต้องใช้เวลำอย่ำงน้อยสำมวัน… ข้ำจะลองดู”
“ฉันเข้ำใจ งั้นก็พยำยำมเข้ำนะ”
ผมเดินออกมำและมุ่งหน้ำไปยังบำร์ ผู้คนที่เจอผมบนถนนจ้อง
มำที่ผมด้วยสำยตำที่แปลกประหลำด บำงคนก็ทักทำยผม

หลังจำกได้สบตำ และบำงคนก็รวบมือทั้งสองข้ำงเข้ำด้วยกัน
อย่ำงที่ไอลีนว่ำไว้ ผมสำมำรถเห็นบำงสิ่งที่ดูเหมือนกับนำฬิกำ
บนข้อมือของพวกเขำได้
「ยูจงฮยอครู้สึกเดียวดำยในขณะที่เขำเห็นนำฬิกำพวกนี้
พวกเขำได้เวลำกลับมำ แต่เขำยังไม่ได้
กำรใช้ชีวิตอยู่กับช่วงนี้เวลำ ยูจงฮยอคคิดขึ้นมำในทันใด ถ้ำ
เป็นอย่ำงนั้น ฉันใช้ชีวิตอยู่ในช่วงเวลำไหนกัน」
มันเป็นกำรพูดคนเดียวของยูจงฮยอคที่ครั้งหนึ่งเคยช่วยโลก
ปีศำจไว้ มันเป็นหนึ่งในฉำกโปรดของผมจำกหนทำงเอำชีวิต
รอด
ทันใดนั้นเอง ผมก็เข้ำใจควำมคิดของเขำขึ้นมำเล็กน้อย
ส ำหรับผู้เสื่อมถอยยูจงฮยอค เวลำในโลกพวกนี้ไม่ได้เป็นของ
เขำ ในชีวิตที่สำมำรถย้อนกลับไปได้ซ้ ำแล้วซ้ ำเล่ำ เวลำ
ปัจจุบันไม่ได้สลักส ำคัญอะไรเลย

เมื่อเรื่องนี้จบลง ผมคงจะขอให้ไอลีนท ำนำฬิกำให้ผม ถ้ำเขำมี
ของแบบนี้อยู่ เขำอำจจะยึดติดกับโลกนี้มำกยิ่งขึ้น บำงทีภำวะ
ซึมเศร้ำกำรเสื่อมถอยอำจจะดีขึ้นได้…
ผมรู้ว่ำโลกนี้คงจะไม่หำยไปเมื่อเขำย้อนเวลำกลับไป แต่ถ้ำไม่มี
เขำ มันคงจะยำกที่จะเคลียร์สถำนกำรณ์ที่เหลืออยู่
“ฮ่ำฮ่ำฮ่ำ ตลกจริงๆ”
ผมเปิดประตูบำร์และเห็นจำงฮำยังก ำลังหัวเรำะอยู่ จำกระยะนี้
เขำดูเหมือนกับนักเรียนมัธยม
“นำยก ำลังท ำอะไรน่ะ?”
ครำวนี้เขำไม่ได้ท ำเสียง ‘หึ’ อีก กลับกัน จำงฮำยังหลบสำยตำ
ของผมเหมือนกับเด็กน้อยที่พ่อแม่จับได้ว่ำท ำสิ่งไม่ดีลงไป
“จ-เจ้ำก ำลังจะถำมสิ่งที่เจ้ำบอกให้ข้ำท ำงั้นเหรอ?”
“นักสู้ตอบไหม?”

“เรื่องนั้น…” จำงฮำยังเลียริมฝีปำกของเขำสักพักก่อนที่จะ
สำรภำพควำมจริงออกมำในที่สุด
“…ไม่มีนักสู้ตอบเลยเหรอ?”
“จ-จริงนะ ไม่มีใครตอบฉันเลย!”
“นำยพูดไปว่ำอะไร?”
“ข้ำคือเด็กนักเรียนอำยุ 15 ปี”
เส้นเลือดบนหน้ำผำกของผมปูดออกมำ “เฮ้! พวกเขำไม่ตอบ
เพรำะนำยส่งข้อควำมแบบนั้นไปไง!”
“แต่เมื่อกี้มันได้ผล…”
“นำยคิดว่ำทุกคนจะเป็นเหมือนกับมังกรเพลิงทมิฬงั้นเหรอ?
นำยส่งไปกี่ข้อควำมแล้ว?”
“ทั้งหมด 300…”
พวกเขำอำจจะคิดว่ำมันเป็นข้อควำมสแปมและบล็อคมัน
บัดซบ

“มันเป็นเรื่องใหญ่ ฉันรู้จักแค่นักสู้ในลิสต์นั้นเท่ำนั้น”
จำงฮำยังตระหนักได้ว่ำเขำก ำลังสร้ำงปัญหำและหน้ำซีด “งั้น
เอำไงดี?”
นี่เป็นเหตุผลว่ำท ำไมผมถึงต้องกำรหนทำงเอำชีวิตรอด ถ้ำผมมี
ไฟล์ที่ท ำให้ผมได้อ่ำนสิ่งนั้นอีกครั้งและค้นหำข้อมูลเกี่ยวกับนัก
สู้ได้มำกยิ่งขึ้น
“มำดูกันว่ำจะมีนักสู้คนอื่นอีกไหม ส ำหรับตอนนี้…”
ผมถึงนึกค ำขยำยของกลุ่มดำวหลำยคน มันมีกลุ่มดำวไหนบ้ำง
ที่สำมำรถช่วยพวกเรำได้?
“เขียนข้อควำมถึงนักโทษรัดเกล้ำทองค ำ”
“…ไม่ใช่ว่ำเขำเป็นกลุ่มดำวที่ทรงพลังงั้นเหรอ?”
ผมไม่รู้ว่ำเขำมีสกิลไหนที่เกี่ยวข้องกับนักสู้ไหม อย่ำงไรก็ตำม
ในตอนนี้มันก็เป็นเวลำที่ต้องคว้ำฟำงทุกๆ เส้นไว้แล้ว

จำงฮำยังพิมพ์ข้อควำม และพวกเรำก็รอ หนึ่งนำที่ สองนำที…
ห้ำนำที่
จำงฮำยังส่ำยหัว “ไม่ตอบ”
“งั้นเขียนอันนี้ลงไป” ผมบอกเนื้อหำของข้อควำมอีกครั้ง
จำกนั้นจำงฮำยังก็ประหลำดใจ “ข้ำท ำแบบนี้ได้เหรอ?”
“นำยต้องดึงควำมสนใจของเขำหน่อย”
เห้งเจียคือคนขี้เกียจ มันต้องเป็นระดับนี้ถึงจะมีกำรตอบกลับ
ไม่ถึงสิบนำทีหลังจำกจำงฮำยังส่งข้อควำมนี้ไป มันก็มีกำรแจ้ง
เตือนโผล่ขึ้นมำ
[ค ำตอบมำถึงแล้ว!]
“ต-ตอบแล้ว!”
“ใช่ไหม?”
ส ำหรับกำรอ้ำงอิง ข้อควำมที่ผมส่งไปคือ:

[ปลูกผมของนำยหน่อยนะ]
ทุกครั้งที่ผมท ำอะไรลงไป เขำจะดึงผมออกมำในข้อควำมที่ส่ง
มำ ดังนั้นผมจึงคิดว่ำเขำคงจะต้องผมร่วงแน่ๆ ผมถำม “เขำ
ว่ำไง?”
“ถ้ำพวกเรำพบกัน ข้ำจะฆ่ำเจ้ำซะ”
“อะไรอีก?”
“เขำถำมว่ำข้ำเป็นใคร ข้ำควรบอกว่ำยูจงฮยอคใช่ไหม?”
“…ไม่ต้องตอบ”
มันคงจะสนุกถ้ำผมบอกว่ำยูจงฮยอค แต่มันคงจะท ำให้เรื่อง
ใหญ่ขึ้นเท่ำนั้นผมนวดขมับของผม เห้งเจียกินเหยื่อผิด ดังนั้น
พวกเรำจึงต้องหำทำงอื่น
“ผู้พิพำกษำเปลวเพลิงปีศำจ… ฉันไม่คิดว่ำมันจะดีที่จะติดต่อ
เธอ นักเขียนลับ… ฉันก็ยังไม่รู้ตัวตนของเขำ…”
มันล ำบำกมำก

“รำชินีแห่งวสันต์มืดมิดและเทพเจ้ำแห่งไวน์และควำมปีติยินดี
จำกโอลิมปัส…”
ถ้ำผมเปิดเผยออกไปว่ำผมยังมีชีวิตอยู่ พวกเขำคงจะช่วยผม
ปัญหำก็คือว่ำถ้ำผมประกำศตัวออกไป เนบิวลำก็คงจะ
สังเกตเห็นว่ำผมรอดมำได้
“ล ำบำกละ”
มันเป็นควำมท้ำทำยแรกที่ผมพบหลังจำกเข้ำสู่โลกปีศำจ เหลือ
เวลำอีกไม่มำกก่อนที่รัตติกำลจะมำถึง
ถ้ำจำงฮำยังไม่ได้กลำยเป็นนักสู้ แผนกำรทั้งหมดที่ผมวำงไว้ใน
คืนนี้ก็จะสูญเปล่ำ ในเวลำนั้นเอง จำงฮำยังก็สงสัย”มังกรด ำ
ช่วยได้ไหม?”
ผมหยุดชะงักไปในขณะที่ผมคิดเกี่ยวกับตัวตนของ ‘มังกรด ำ’
“นำยยังคุยกับเขำอยู่เหรอ?”
“ใช่”

“ลืมมันไปซะ เขำน่ำจะไม่มีอะไร”
“ไม่ เขำเคยเป็นนักสู้ในโลกปีศำจอยู่ช่วงหนึ่ง”
…มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬเคยเป็นนักสู้? เรื่องรำวนี้ไม่เคย
ปรำกฏในหนทำงเอำชีวิตรอด
เมื่อมำคิดถึงมัน รำยละเอียดของมังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬก็
ไม่เคยถูกอธิบำยอย่ำงจริงจังเลย ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องที่จะ
เป็นไปไม่ได้…
“อย่ำงไรก็ตำม เขำไม่ชอบกฎของสถำนกำรณ์และฆ่ำทุกคนทิ้ง
ไป”
“อะไรนะ?”
“ดยุค นักปฏิวัติ และเพชฌฆำต เขำฆ่ำทุกคนเลย”
ทันใดนั้นเองก็มีควำมคิดหนึ่งโผล่ขึ้นมำ บำงทีมันอำจจะเป็น
ตอนรวมอำณำจักรปีศำจที่ 64? มันมีคนบ้ำแบบนั้นใน

ประวัติศำสตร์ของโลกปีศำจอยู่ คนๆ นั้นก็คือมังกรอเวจีเปลว
เพลิงทมิฬอย่ำงนั้นเหรอ?
“ถำมเขำว่ำเขำสำมำรถถ่ำยทอดสกิลของนักสู้ให้นำยได้ไหม?”
มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬคือกลุ่มดำวฝ่ำยชั่วร้ำย และกำรส่ง
ข้อควำมถึงเขำก็คงจะไม่เปิดเผยอะไรนัก มันคงจะดีถ้ำพวกเรำ
ได้รับควำมช่วยเหลือจำกเขำ
จำงฮำยังพิมพ์บำงสิ่งลงไป และจำกนั้นดวงตำของเขำก็เปล่ง
ประกำยขึ้น”มันไม่ใช่ปัญหำที่จะมอบมันให้กับข้ำ”
“เนื่องจำกเขำไม่ได้ใช้มันแล้ว”
“จริงเหรอ?”
…มันเป็นควำมช่วยเหลือที่คำดไม่ถึงเลย ปัญหำได้รับกำรแก้ไข
ในแบบที่ผมไม่คำดคิด

อันที่จริง ทั้งมังกรด ำและคิมนัมอุนอำจจะเป็นคนดีก็ได้ ผมต้อง
อ่ำนส่วนเหล่ำนี้ที่พวกเขำปรำกฏตัวขึ้นอย่ำงระมัดระวังเมื่อผม
ได้ไฟล์กลับมำ
อย่ำงไรก็ตำม ค ำพูดของจำงฮำยังก็ยังไม่จบ “อย่ำงไรก็ตำม
เขำมีเงื่อนไขหนึ่งข้อ?”
ใช่แล้ว ไอ้บ้ำนี่คงไม่มอบมันมำง่ำยๆ
“เอำเถอะ กำรแลกเปลี่ยนย่อมต้องมีสิ่งตอบแทน เงื่อนไขของ
เขำคืออะไร?”
“เขำมีปัญหำเมื่อเร็วๆ นี้”
“ปัญหำ?”
“เขำเข้ำกับอวตำรของตัวเองได้ไม่ดีเท่ำไร…”
“อวตำรของเขำ?”
“อวตำรของเขำไม่สนใจเขำ”
ถ้ำมันเป็นอวตำรของมังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬล่ะก็…

“ตอนนี้เธออยู่ในภำวะวิกฤติ แต่เธอก็ไม่ฟังค ำพูดของเขำ…”
…วิกฤติ? ผมรีบสั่งจำงฮำยัง “บอกเขำให้อธิบำยมำอย่ำง
ละเอียด”
(จบตอน)