มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 207 – ก ำแพงไร้นำม (5)

มันมีเสียงของดำบแทงทะลุหัวใจ และชำยคนสุดท้ำยก็ล้มลง
“อ-อั๊ค… ส-สุนัข…”
เขำพยำยำมจะเปล่งค ำด่ำออกมำ แต่ปำกของชำยคนนั้นก็ถูก
บดขยี้ด้วยเท้ำของหญิงสำวคนหนึ่ง เขำคือชำยคนสุดท้ำย
ฮันซูยองมองไปรอบๆ ส ำนักงำนที่กลำยเป็นฉำกนองเลือด “…
ฉันแทบจะฆ่ำพวกมันไปหมดแล้ว ยังไงก็เถอะ กำรปรับตัวของ
คนเกำหลีนั้นสกปรกและรวดเร็วมำกจริงๆ”
นี่คือบ้ำนของ ‘กฎแห่งป่ำ’ สโมสรอวตำรแห่งจังหวัดคยองกี
ในทันทีที่สถำนกำรณ์เริ่มต้นขึ้น พวกเขำก็เลือกผู้สนับสนุนที่มี
ประโยชน์และเปลี่ยนตัวเองให้กลำยเป็นกลุ่มอำชญำกร พวก
เขำคือเหล่ำคนที่ปฏิเสธกำรควบคุมของรัฐบำล ถ้ำเธอไม่ฆ่ำ
พวกเขำตอนนี้ พวกเขำจะกลำยเป็นมะเร็งแห่งคำบสมุทร
เกำหลี ตำมนิยำยต้นฉบับ พวกเขำถูกก ำหนดให้เป็นคนแบบนี้

“ไอ้บ้ำคิมทกจำ” เธอเริ่มก่อนด่ำ แต่ก็ไม่รู้สึกดีขึ้นแต่อย่ำงใด
ดังนั้นฮันซูยองจึงเพิ่มเข้ำไปอีกประโยค “ไอ้ระย ำยูจงฮยอค”
เธอคิดถึงคนสองคนที่แยกกันไปตำมทำงของตัวเอง และฮันซู
ยองก็รู้สึกเหมือนกับเป็นคนที่ถูกทิ้ง
“บ้ำเอ้ย คิมทกจำยังมีเหตุผล แต่ไอ้ยูจงฮยอคเนี่ยสิ?”
ในเวลำที่ยูจงฮยอคออกจำกโซลโดมไป เขำก็ได้ท ำสิ่งต่ำงๆ ที่
ไม่อยู่ในกำรเสื่อมถอยรอบที่สำมแบบเดิม เขำขังตัวเองอยู่ใน
ห้อง พูดกับตัวเอง และจำกนั้นก็ทิ้งคำบสมุทรเกำหลีไปเพื่อ
สถำนกำรณ์ส่วนตัว
ต้องขอบคุณเรื่องพวกนี้ กำรจัดกำรกับสิ่งที่เหลืออยู่นั้นได้ตกมำ
อยู่ที่ฮันซูยอง
“เขำก ำลังคิดอะไรอยู่… บ้ำเอ้ย…”
ไม่ว่ำยังไง ในตอนนี้เธอก็เป็นคนสุดท้ำยที่ได้อ่ำนหนทำงเอำ
ชีวิตรอด คิมทกจำและยูจงฮยอคไม่ได้อยู่ที่นี่และปล่อยให้เธอ
ต้องรับผิดชอบคำบสมุทรเกำหลีคนเดียว

เธอถอนหำยและผละออกจำกภำพตรงหน้ำ “อ๊ะ อะไรกัน เธอ
มำท ำอะไรที่นี่?”
มันมีผู้หญิงคนหนึ่งก ำลังรอเธออยู่ที่หน้ำประตู หญิงสำวคนนั้น
สวมชุดศึกที่แนบติดกับร่ำงกำยของเธอ และผมของเธอก็ถูก
ปล่อยลงมำ มันเป็นใบหน้ำที่สดใสแต่ก็งดงำมมำกๆ
ฮันซูยองสงสัย “ฉันคิดว่ำเธอจะยุ่งอยู่กับทีวีซะอีก?”
ฮันซูยองมองไปยังยูซำนอำด้วยท่ำทำงไม่เป็นมิตรเล็กน้อย ยู
ซำนอำขยับออกจำกก ำแพงที่เธอพิงอยู่และมองลงไปยังฮันซู
ยอง ควำมสูงของพวกเธอแตกต่ำงกันเล็กน้อย
พวกเธอจ้องหน้ำกันสักพักก่อนที่ยูซำนอำจะพูดออกมำพร้อม
กับกำรถอนหำยใจสั้นๆ”…เธอจะท ำแบบนี้ไปนำนแค่ไหน?”
“อะไรนะ?”
“เธอไม่อำจฆ่ำพวกเขำทุกคนได้เพรำะแค่กฎหมำยและควำม
สงบได้หำยไป”

ฮันซูยองขี้เกียจเกินกว่ำที่จะอธิบำยและโบกมือของเธอ ยูซำน
อำไม่รู้ คนประเภทไหนที่อยู่ในกฎแห่งป่ำ? นอกจำกนี้ เธอยังไม่
รู้ว่ำพวกเขำจะท ำอะไร
เธอไม่รู้ ซึ่งเป็นเหตุผลว่ำท ำไมเธอถึงโต้เถียงออกมำแบบเด็กๆ
แบบนี้
“พวกเขำคือคนที่จะท ำผิดในอนำค”
“อย่ำงไรก็ตำม เธอก็ไม่ได้ให้โอกำสพวกเขำ”
“มันถูกก ำหนดไว้แล้ว เธอไม่รู้อะไร” ฮันซูยองตอบในขณะที่
เดินผ่ำนยูซำนอำไป
เธอแบ่งปันอนำคตไม่ได้ ข้อมูลที่หลำยคนรู้จะมีค่ำน้อยลงและ
จะเปลี่ยนแปลงอนำคตไป คิมทกจำเองก็คงจะท ำแบบเดียวกัน
นี้ ดังนั้น…
“สำมวิธีเอำชีวิตรอดในโลกที่ถูกท ำลำย”
ฮันซูยองหยุดเดินในทันทีกับค ำพูดของยูซำนอำ

“นั่นคือหนังสือที่ผู้เผยพระวจนะเรียกว่ำกำรเปิดเผยใช่ไหม?”
“…เธอคงได้ยินอะไรเพี้ยนๆ มำแน่”
“เธออ่ำนมันแล้วเหรอ?”
ฮันซูยองเม้มปำกก่อนที่จะพูดออกมำ “เธอไม่จ ำเป็นต้องรู้”
“กลุ่มดำวดูเหมือนจะไม่มีควำมเห็นเกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้”
เรื่องรำวถูกกระจำยไปอย่ำงช้ำๆ ดังนั้นมันจึงไม่แปลกอะไร มี
ผู้อ่ำนบำงคนที่อยู่นอกโซลโดมและมีข่ำวลือของผู้เผยพระ
วจนะรั่วไหลออกไป ยูซำนอำเองก็รู้ว่ำเธอคืออัครสำวกที่หนึ่ง
“คิมทกจำอ่ำนมันแล้วเหรอ?” นั่นเป็นสิ่งที่ท ำให้เขำรู้อนำคต
“ใครจะรู้?”
มันเป็นหัวข้อที่น่ำอึดอัด ฮันซูยองดึงมีดสั้นออกมำ ข้อมูล
เกี่ยวกับหนทำงเอำชีวิตรอดได้รับกำรกรองแล้ว แต่เธอก็ไม่รู้ว่ำ
มันจะด ำเนินต่อไปอีกนำนแค่ไหน ดังนั้นเธอจะต้องลดจ ำนวน
ปำกลง…

“ท ำไมเขำถึงท ำอย่ำงนั้น?”
ฮันซูยองหันศีรษะไปด้วยน้ ำเสียงเศร้ำๆ อย่ำงฉับพลัน
“ท ำไมทกจำถึงเลือกท ำแบบนั้นแม้ว่ำเขำจะรู้อนำคต?”
ฮันซูยองมองไปยังไปหน้ำของยูซำนอำและดูเหมือนจะพอรู้ว่ำ
เธอมำท ำไม ฮันซูยองจ้องไปยังใบหน้ำของยูซำนอำอย่ำง
เงียบๆ เธอเป็นพนักงำนบริษัทธรรมดำๆ ก่อนที่สถำนกำรณ์จะ
เริ่มต้นขึ้น
‘เธออยู่ในบริษัทเดียวกันกับคิมทกจำ’
ท ำไม? ฮันซูยองรู้สึกร้อนขึ้นมำในทันใด “ทุกๆ คนเอำแต่พูด
ถึงคิมทกจำในทุกๆ ที่ที่ฉันไป พวกเรำไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคิมทก
จำเลย”
ฮันซูยองสูดลมหำยใจเข้ำสั้นๆ ในขณะที่เสียงอันน่ำกลัวดัง
ออกมำ ไม่รู้ว่ำท ำไมเธอถึงโกรธมำกขนำดนี้ ฮันซูยองตะโกน
ออกมำ “เขำคือไอ้บ้ำเห็นแก่ตัว เขำคิดถึงแต่ตัวเองตั้งแต่ต้น
จนจบ”

“…”
“คนที่หลอกคนอื่นจนจบ โกหกและหำยตัวไปในฐำนะคนปำก
ว่ำตำขยิบ เธอจะไปรู้อะไรเกี่ยวกับเขำ? เธอไม่รู้ด้วยซ้ ำว่ำเขำ
เป็นหรือตำย”
ฉำกๆ หนึ่งตัดผ่ำนควำมคิดของเธอ มันเป็นตอนที่สำยตำของคิ
มทกจำก ำลังมองมำที่เธอในสถำนกำรณ์ที่สิบ มันเป็นกำร
แสดงออกบัดซบที่ท ำให้เธอต้องชักมีดออกมำก่อน
“ไม่ เขำต้องไม่ตำย ฉันแน่ใจว่ำเขำยังมีชีวิตอยู่ และด ำเนิน
ชีวิตได้ดีในอีกเรื่อง”
“เธอคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอ?”
“เธอไม่รู้จักคิมทกจำ”
มันมีควำมรังเกียจตัวเองอยู่ลึกๆ ในน้ ำเสียงอันเย็นชำของเธอ
ไม่มีใครรู้จักคิมทกจำ รวมทั้งตัวฮันซูยองเองด้วย แต่ค ำตอบ
ของยูซำนอำก็แตกต่ำงออกไป”ไม่ ฉันรู้”

“อะไรนะ?”
“คนๆ หนึ่งคงไม่เปลี่ยนแปลงอย่ำงฉับพลันขนำดนั้น” เสียง
ของยูซำนอำนั้นสงบ”สถำนกำรณ์เริ่มต้นขึ้น และในขณะนั้น
ทกจำก็เหมือนกับคนที่แตกต่ำงออกไป ชำยคนนั้นสำมำรถสงบ
สติอำรมณ์ต่อหน้ำสถำนกำรณ์ที่คุกคำมชีวิตและฆ่ำมอนสเตอร์
ที่ไม่รู้จักได้โดยไม่ลังเล เขำแตกต่ำงจำกคิมทกจำที่ฉันรู้จัก”
“เธออำจจะไม่รู้จักคิมทกจำสักเท่ำไหร่เลย”
“ถึงกระนั้น ทกจำก็ยังเป็นทกจำ”
ฮันซูยองปิดปำกของเธอ
“คนที่ชอบอ่ำนหนังสือมำกกว่ำสร้ำงผลงำน ควำมสำมำรถใน
กำรน ำเสนอของเขำไม่ดี แต่เขำจะฟังกำรน ำเสนอของคนอื่น
เสมอ…”
คิมทกจำนั้นแตกต่ำงจำกที่ฮันซูยองรู้ คนที่รู้จักคิมทกจำก ำลัง
พูดอยู่

“ดังนั้นเขำจึงโดดเดี่ยวอย่ำงเห็นได้ชัด”
ที่ไหนสักแห่งต่อหน้ำของเธอ คิมทกจำดูเหมือนกับก ำลังวำง
หน้ำอยู่ ในโลกที่ไม่มีใคร… คิมทกจำอำจจะก ำลังมองไปยัง
ท้องฟ้ำเพียงคนเดียวในโลกที่ไม่มีใครรู้
“ฮันซูยอง ฉันจะต้องไปช่วยทกจำให้ได้”
ฮันซูยองเห็นควำมมุ่งมั่นของเธอและรู้สึกปรำชัยอยู่บ้ำง
‘นำยโชคดีจริงๆ คิมทกจำ ผู้คนก ำลังเป็นห่วงนำย’
ฮันซูยองก ำลังจะพูดออกมำ แต่ก็มีเสียงข้อควำมดังออกมำซะ
ก่อน
[สถำนกำรณ์หลักใหม่เริ่มขึ้นแล้ว!]
“บ้ำเอ้ย”
โถงเอกก ำลังเปิดขึ้นในอำกำศ เสียงร้องของมอนสเตอร์ดัง
ออกมำ ยูซำนอำและฮันซูยองที่ก ำลังประหลำดใจยืนหันหลัง

ชนกัน มอนสเตอร์ขนำดใหญ่ยักษ์ตัวหนึ่งโฉบลงมำผ่ำนโถงเอก
จำกนั้นก็มีเสียงของโดเกบิดังออกมำ
[รูปแบบทั้งชัดเจนและเชื่องช้ำ แต่ข้ำก็ใส่มันลงไปเพรำะผู้คนดู
เหมือนว่ำจะว่ำงเกินไปแล้ว!]
ยูซำนอำขมวดคิ้วกับสถำนกำรณ์อย่ำงฉับพลัน “…นี่เป็น
เนื้อหำต้นฉบับไหม?”
“ฉันไม่รู้ ฉันไม่ได้จ ำได้ซะทุกอย่ำง”
นี่คือสำเหตุที่เธอไม่ต้องกำรท ำคนเดียว เธอรู้อนำคต แต่ข้อมูล
ที่เธอรู้นั้นก็แค่ผิวเผิน คิมทกจำรู้ข้อมูลของหลำยๆ รอบ และยู
จงฮยอคที่เป็นคนผ่ำนรอบนั้นๆ ก็อำจจะสำมำรถพัฒนำได้ แต่
ไม่ใช่กับฮันซูยอง
มังกรยักษ์บินผ่ำนเมฆด ำและร่อนลงบนพื้น ทุกครั้งที่หำงยำว
กวำดไปบนพื้น อำคำรสูงก็จะพังลง
นี่คือเผ่ำพันธุ์มังกรประหลำด ครำกำก้อน มันเป็นชื่อของมอน
สเตอร์ที่จุติลงมำเป็นภัยพิบัติในสถำนกำรณ์ที่สิบสอง

‘พวกเรำจะเอำชนะได้ยังไง?’
ฮันซูยองพยำยำมอย่ำงหนักในกำรนึกเนื้อหำของนิยำยต้นฉบับ
แต่ไม่ว่ำเธอจะคิดยังไงมันก็ไม่มีกลยุทธ์ปรำกฏขึ้นเลย วิธีเดียว
ที่เหลืออยู่คือกำรต่อสู้เต็มก ำลัง โชคดีที่มียูซำนอำอยู่ข้ำงๆ เธอ
พวกเธอไม่ใช่เพื่อนร่วมงำนกัน แต่มันก็ดีกว่ำไม่มีอะไร
[อักขระ ‘เพลิงทมิฬ LV.6’ ถูกเปิดใช้งำน]
เธอรวมพลังเวทมนตร์ไปที่มีดสั้นของเธอในขณะที่เปิดใช้
งำนสกิลของอำวุธ
[เผ่ำพันธ์ุมังกรประหลำดระดับสำม ‘ครำกำก้อน’ ได้ป้องกัน
กำรโจมตีโดยใช้ ‘ควำมต้ำนทำนไฟ’]
[เผ่ำพันธ์ุมังกรประหลำดระดับสำม ‘ครำกำก้อน’ ได้ป้องกัน
กำรโจมตีโดยใช้ ‘ควำมต้ำนทำนควำมมืด’]
“อ่ำ นำยไม่มีประโยชน์อะไรเลยไอ้จิ้งจก!”

ศัตรูมีควำมต้ำนทำนไฟและควำมมืด ดังนั้นสกิลของฮันซูยอง
จึงไม่ได้ผลเลย กำรโจมตีจึงดูเหมือนกับแค่กำรจั๊กจี้และสร้ำง
ควำมร ำคำญให้กับมันเฉยๆ
[กลุ่มดำว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ อับเฉำ]
เธอมองไปรอบๆ และสถำนกำรณ์ของยูซำนอำก็ไม่ได้ดูดีกว่ำ
กันนัก ฮันซูยองคิดกับตัวเอง ถ้ำเธอได้สืบทอดเรื่องรำวของ
มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬล่ะก็…
‘บ้ำเอ้ย ฉันจะสืบทอดเรื่องรำวบัดซบนั่นได้ยังไง?’
กำรแสดงออกของฮันซูยองคล้ ำขึ้นเมื่อเธอมองไปยังกลุ่มมังกร
ประหลำดที่ก ำลังย่ำงเข้ำมำ ถ้ำไอ้บ้ำคิมทกจำอยู่ที่นี่ล่ะก็ เขำ
คงจะบอกได้ว่ำเธอต้องท ำอะไร
ในเวลำนั้นเอง
[กลุ่มดำว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ บอกคุณว่ำถ้ำคุณ
ต้องกำร เขำสำมำรถบอกจุดอ่อนของพวกมันได้]

“…นำยรู้จุดอ่อนของพวกมันเหรอ?”
[กลุ่มดำว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ พยักหน้ำ]
“อย่ำหลอกตัวเองน่ำ นำยไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับสถำนกำรณ์นัก
หรอก”
[กลุ่มดำว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ กระโดดไปรอบๆ อย่ำง
รุนแรง]
ฮันซูยองฟังข้อควำมเด็กน้อยของมังกรด ำและถอนหำยใจอยู่
ภำยในใจ ‘ไอ้บ้ำคิมทกจำนั่น เขำต้องหัวเรำะฉันแน่ๆ ตอนที่
ฉันเลือกมังกรด ำ?’
มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬคือกลุ่มดำวที่ทรงพลังแน่ๆ อย่ำงไร
ก็ตำม ควำมฉลำดของเขำก็ต่ ำมำกเมื่อเทียบกับกลุ่มดำวอื่น
ท ำไมกัน? เขำแข็งแกร่งเกินไปตั้งแต่เกิดและไม่จ ำเป็นต้องใช้
กลยุทธ์อะไรมำกในกำรโจมตีสถำนกำรณ์งั้นเหรอ? มันยอด
เยี่ยมที่ได้ยิน แต่มันก็ไม่ดีส ำหรับต ำแหน่งของอวตำรของเขำ
อย่ำงไรก็ตำม ครำวนี้มีบำงอย่ำงที่แตกต่ำงออกไป

[กลุ่มดำว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ บอกว่ำจุดอ่อนของครำ
กำก้อนคือเกล็ดเงินบนหัวของมัน]
“จริงเหรอ? ครั้งล่ำสุดที่นำยบอกฉันมันผิดนะ”
[กลุ่มดำว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ พูดด้วยเกียรติของ
มังกรเพลิงทมิฬว่ำนี่เป็นควำมจริง]
“ครั้งที่ผ่ำนมำนำยก็พูดแบบนี้”
[กลุ่มดำว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ บอกว่ำเรื่องนี้มำจำก
แหล่งข้อมูลที่เชื่อถือได้]
“แหล่งที่เชื่อถือได้?”
เนื่องจำกไม่มีวิธีอื่นแล้ว ฮันซูยองจึงตัดสินใจท ำตำมค ำพูดของ
มังกรด ำ ฮันซูยองกระโดดขึ้นไปบนหำงของมังกรและออกวิ่ง
เธอตัดผ่ำนร่ำงกำยของมัน เธอเห็นเกล็ดสีเงินใกล้กับกระหม่อม
ของมัน
“ย๊ำำำก!”

มีดสั้นขุดลงไปในเกล็ด และครำกำก้อนก็ทรุดตัวลงพร้อมกับ
เสียงกรีดร้อง ลมหำยใจของมอนสเตอร์ยักษ์หยุดลงในทันใด
ฮันซูยองตกตะลึงและพึมพ ำ “…จริงดิ? นำยมีประโยชน์
จริงดิ?”
[กลุ่มดำว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ ยื่นหน้ำอกของเขำ
ออกมำด้วยท่ำทำงมีชัย]
ยูซำนอำบินผ่ำนอำกำศและกล่ำวว่ำ
“เธอรู้จุดอ่อนของมันเหรอ?”
“ไม่ ไม่ใช่ฉัน… ยังไงก็เถอะ เกล็ดสีเงินก็เป็นจุดอ่อนของมัน
นั่นคือทั้งหมดที่เธอต้องโจมตี”
ต้องขอบคุณข้อมูลจำกมังกรด ำ ทั้งสองจึงจัดกำรกับครำกำ
ก้อนได้อย่ำงปลอดภัย
[กลุ่มดำว ‘แม่ทัพผู้พิพำกษำหัวโล้น’ ชื่นชมผลงำนของคุณ]

ฮันซูยองได้รับข้อควำมจำกกลุ่มดำวและขมวดคิ้วเล็กน้อย โดย
ปกติแล้ว มันคงจะเป็นสถำนกำรณ์ที่น่ำรื่นรมย์ แต่วันนี้ก็มี
บำงอย่ำงผิดปกติไป เธอมักจะรู้สึกแบบนี้เสมอเมื่อเธอถูกคิมทก
จำแกล้ง ในเวลำนั้นเอง มันก็มีบำงสิ่งไหลผ่ำนหัวของเธอ
“เฮ้ มังกรเพลิงทมิฬ”
[กลุ่มดำว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ รู้สึกประหลำดใจและ
มองมำที่อวตำรของเขำ]
“…บอกฉันมำตำมตรง นำยได้ยินเรื่องนี้มำจำกไหน?”
***
[รัตติกำลที่สำมมำถึงแล้ว]
ผมฟังข้อควำมและนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นำนมำนี้ เขำท ำ
ตำมที่ผมบอกจริงๆ เหมือนกับคิมนัมอุน บำงทีมังกรอเวจีเปลว
เพลิงทมิฬอำจจะไม่ได้เลวร้ำยอย่ำงที่ผมคิด ถึงอย่ำงไร เขำก็
เป็นผู้สนับสนุนของฮันซูยอง

ดังนั้นมันจึงไม่เป็นไรที่จะบอกสิ่งนั้นแก่เขำ
‘ฉันปลอดภัย ไม่ต้องห่วง’ บอกเรื่องนี้กับคนที่ถำม
“นักปฏิวัติ!”
ผมต้องทนกับสิ่งนี้ ทนกับมันตอนนี้เพื่อที่ผมจะสำมำรถยิ้มและ
พบพวกเขำได้อีกครั้ง ผมเคลื่อนไหวอย่ำงเงียบๆ ผ่ำนรัตติกำล
“ว๊ำกกก!”
เสียงกรีดร้องดังมำจำกทุกๆ คน มันคงจะเป็นเสียงที่เป็น
สัญญำณบอกว่ำเพชฌฆำตก ำลังปรำกฏตัว
มันเริ่มนองเลือดขึ้นตั้งแต่ต้น บำงทีมันอำจจะเป็นรัตติกำลอัน
เลวร้ำยที่ไม่อำจเทียบได้กับอีกสองวันก่อน ผมฆ่ำเพชฌฆำตไป
สำมคน ดังนั้นพวกเขำจึงออกมำเต็มก ำลัง
อย่ำงไรก็ตำม ผมก็ไม่กลัว เริ่มจำกคืนนี้ไป ผมจะเริ่มโต้กลับไป
บ้ำง
“จำงฮำยัง”

จำงฮำยังเดินออกมำข้ำงหน้ำตำมค ำพูดของผม เขำเครียดมำก
แต่มันก็ไม่ได้มีกำรแสดงออกเหมือนเมื่อก่อน จำงฮำยังถำม
“ข้ำจะท ำได้เหรอ?”
“ไม่มีใครสำมำรถท ำได้ดีไปกว่ำนำย”
“…เจ้ำคิดอย่ำงนั้นจริงๆ เหรอ? ข้ำเพิ่งเรียนสกิลมำเมื่อสอง
ชั่วโมงก่อนเอง”
“สองชั่วโมงก็เพียงพอแล้ว”
ผมพูดด้วยควำมมั่นใจ มันไม่ใช่แค่เป็นกำรสร้ำงควำมมั่นใจ
ให้กับจำงฮำยังเท่ำนั้น
「อวตำรที่สมบูรณ์แบบที่สุดคือใคร」
วันหนึ่งได้มีนักวิจำรณ์ในกำรถ่ำยทอดสดดวงดำวหยิบยก
หัวข้อนี้ขึ้นมำพูด
「อวตำรที่แข็งแกร่งที่สุดในกำรต่อสู้แบบตัวต่อตัวย่อมต้อง
เป็นยูจงฮยอค ไม่มีใครสำมำรถต่อสู้ได้ดีเท่ำเขำแล้ว」

「ไม่มีใครสำมำรถเอำชนะแอนนำคลอฟฟ์ได้เมื่อมีข้อมูล」
「ลีฮุนซึงล่ะ? เขำคือตัวแท็งค์ที่ดีที่สุด」
「มันเป็นรันเวียร์ข่ำนที่สุดยอดในสงครำมใหญ่」
ชื่อของจำงฮำยังไม่ได้ถูกพูดถึงเลย เขำด้อยกว่ำยูจงฮยอคใน
กำรต่อสู้แบบตัวต่อตัว เขำมีข้อมูลน้อยกว่ำแอนนำ กำรป้องกัน
ของเขำก็ไม่ได้เท่ำกับลีฮุนซึง อีกทั้งเขำยังไม่ได้มีประสิทธิภำพ
ในสงครำมใหญ่เท่ำกับข่ำน อย่ำงไรก็ตำม…
「อวตำรที่สมบูรณ์แบบที่สุดคือคนที่จะต้องเก่งในทุกๆ ด้ำน
」
「งั้นมันก็ตัดสินได้แล้ว」
เขำมีกำรป้องกันที่เหนือกว่ำยูจงฮยอค เขำต่อสู้แบบตัวต่อตัว
ได้ดีกว่ำแอนนำ เขำเชี่ยวชำญในศึกใหญ่มำกกว่ำลีฮุนซึง และ
เขำยังหำข้อมูลได้มำกกว่ำข่ำน
[ตัวละคร ‘จำงฮำยัง’ ใช้ ‘กำรแปลงร่ำงนักสู้ LV.9’]

「จำงฮำยังคืออวตำรที่สมบูรณ์แบบที่สุด」
ร่ำงกำยของจำงฮำยังขยับเป็นเส้นโค้งอันร้อนแรงและแต่งแต้ม
ท้องฟ้ำให้เป็นสีแดง เขำไม่ได้สุดยอดในด้ำนใดด้ำนหนึ่ง แต่เขำ
ก็มีแอตทริบิวต์และสกิลมำกกว่ำใครในหนทำงเอำชีวิตรอด
ทันทีที่เขำได้รับสกิล เขำก็สำมำรถไปถึงระดับสูงสุดของสกิลได้
เร็วยิ่งกว่ำใครอื่น
เจ้ำของก ำแพงไร้นำม ‘รำชำผู้บรรลุ’ จำงฮำยัง ส่วนที่สองของ
หนทำงเอำชีวิตรอดเริ่มต้นจำกผู้ชำยคนนี้
(จบตอน)