มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 208 – ก ำแพงไร้นำม (6)

[ตัวละคร ‘จำงฮำยัง’ ตื่นขึ้นมำในฐำนะ ‘นักสู้’]
เช่นเดียวกับผู้พิทักษ์ที่มีสกิล ‘กำรปกป้อง’ นักสู้ก็มีสกิล ‘กำร
แปลงร่ำงนักสู้’ มันเป็นสกิลที่จะหลอมควำมหวำดกลัวทั้งหมด
เพื่อเปลี่ยนมันเป็นพลัง ต้องขอบคุณสกิลนี้ คนที่เก็บกดมำนำน
จะสำมำรถระเบิดพลังอันรุนแรงออกมำได้ ในกรณีนี้ จำงฮำยัง
จึงตรงกับเงื่อนไขของกำรเป็นนักสู้มำกแม้ว่ำจะไม่มีก ำแพงไร้
นำมก็ตำม
“ย๊ำกกกก!”
ปัญหำคือเขำตื่นเต้นเกินไป เขำแผดเสียงค ำรำมออกมำ นักสู้
คือต ำแหน่งที่มีควำมสำมำรถมำกที่สุดในกำรจัดกำรกับ
เพชฌฆำต บำงทีจำงฮำยังในตอนนี้อำจจะก ำลังรู้สึกเหมือน
เป็นกลุ่มดำว

“อย่ำเพิ่งโวยวำยสิไอ้งั่ง!” ผมขึ้นเสียงแต่จำงฮำยังก็หลุด
ออกไปแล้ว
นี่คือปัญหำของจำงฮำยัง ในควำมเป็นจริง ผมไม่กลัวใน
พรสวรรค์ของเขำ ผมกลัวว่ำเขำจะคลั่งไปเพรำะผลของ
พรสวรรค์มำกกว่ำ
「คิมทกจำคิด: จำงฮำยังไม่ได้ไร้พรสวรรค์ กลับกัน เขำมี
พรสวรรค์มำกเกินไปต่ำงหำก」
ผู้เชี่ยวชำญรอบด้ำนเพียงคนเดียวในหนทำงเอำชีวิตรอด จำง
ฮำยัง ก ำแพงไร้นำมของจำงฮำยังได้กำรันตีกำรเติบโตอันน่ำ
สะพรึงกลัวผ่ำนสกิลที่ได้รับมำจำกกำรส่งผ่ำนของกลุ่มดำว
แน่นอน มันเป็นไปไม่ได้ที่จะไปถึงขอบเขตของผู้บรรลุ แต่จำง
ฮำยังก็ยกระดับสกิลของเขำได้เร็วยิ่งกว่ำคนอื่น มันเป็น
พรสวรรค์ที่เกินกว่ำกำรฝึกฝนของคนอื่นในเวลำเพียงไม่กี่
ชั่วโมง พรสวรรค์เช่นนี้ย่อมท ำให้เจ้ำของพรสวรรค์นั้นอันตรำย
[เจ้ำ เป็นใคร…]

ผมจับเขำไว้ไม่ทัน และจำงฮำยังก็ไปถึงตัวเพชฌฆำตแล้ว
ประกำยแสงของนักสู้โอบล้อมรอบจำงฮำยังและปกป้องเขำ
จำกเคียวของเพชฌฆำต
[‘ประทับ’ ไม่อำจใช้ได้กับต ำแหน่งนี้]
บำงทีเพชฌฆำตคงจะได้รับข้อควำมนี้
[นี่ มัน… หรือว่ำ เจ้ำ คือ…?]
อย่ำงไรก็ตำม มันก็รู้ตัวสำยเกินไปแล้ว จำงฮำยังจัดกำรกับ
เคียวของเพชฌฆำตและคว้ำคอของมันด้วยท่ำทำงคล่องแคล่ว
[อั๊ค…!]
มันเป็นไปไม่ได้เลยที่นักสู้จะแสดงพลังรบได้มำกขนำดนี้ อย่ำง
มำกพวกเขำก็มักจะมีพลังสูงกว่ำเพชฌฆำตแค่หนึ่งระดับ
เท่ำนั้น
ในตอนนี้จำงฮำยังกลับเหนือล้ ำกว่ำเพชฌฆำตไปอย่ำงสิ้นเชิง
มันเป็นไปได้เฉพำะกับจำงฮำยังเท่ำนั้น

เพชฌฆำตที่ถูกจับดิ้นรนเหมือนหนูที่ดุร้ำย แต่มันก็ไม่อำจทน
ต่อกำรคว้ำจับที่แน่นขึ้นเรื่อยๆ ของจำงฮำยังได้ เสียงของ
กระดูกหักดังออกมำ และร่ำงกำยของเพชฌฆำตก็ห้อยลง
จำกนั้นชำยเสื้อของเพชฌฆำตก็เริ่มกระจัดกระจำยไป มันเป็น
จุดจบอันน่ำหัวเรำะส ำหรับตัวตนที่ปกครองเขตอุตสำหกรรม
มำหลำยทศวรรษ
[เพชฌฆำตถูกสังหำรโดยนักสู้]
[จ ำนวนเพชฌฆำตที่เหลืออยู่ในปัจจุบัน: 6]
ชำวเมืองที่ได้รับบำดเจ็บจำกเพชฌฆำตก ำลังมองมำทำงนี้
เพลิงของจำงฮำยังสว่ำงขึ้นในยำมรัตติกำล มันเหมือนกับดวง
อำทิตย์ที่ก ำลังเปล่งประกำย อย่ำงไรก็ตำม จำงฮำยังก็ไม่ใช่
ดวงอำทิตย์ และในตอนนี้มันก็เป็นยำมรัตติกำล
“พ-เพชฌฆำตตำยแล้ว! เพชฌฆำตตำยแล้ว!”
“ไม่มีทำง! ตอนนี้มันเป็นยำมรัตติกำลหนิ!”

“นักสู้ปรำกฏตัวแล้ว!”
หลังจำกจุดจบของเพชฌฆำต ผู้คนที่ก ำลังซ่อนตัวอยู่ในบ้ำนก็
โผล่หัวออกมำ พวกเขำคือคนที่ใช้ชีวิตอยู่ในร่มเงำของยำม
รัตติกำลมำอย่ำงยำวนำน
[ชำวเมืองได้รับอิทธิพลจำกควำมร้อนของกำรปฏิวัติ]
พวกเขำออกมำจำกบ้ำนทีละคน พวกเขำจ้องมองมำยังจำงฮำ
ยังเหมือนกับว่ำเขำคือผู้น ำ
[ตัวละคร ‘จำงฮำยัง’ แข็งที่อไปเพรำะกำรแปลงร่ำงนักสู้]
…ไอ้บ้ำนี่คิดว่ำเขำคือนักปฏิวัติ ผมตบหลังของเขำเบำๆ
“เอ่อ…!”
ดวงตำที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงของจำงฮำยังค่อยๆ ฟื้นตัว
ขึ้นมำ จำงฮำยังเริ่มตระหนักได้ถึงควำมเจ็บปวดและมองมำที่
ผมในขณะที่เขำลูบท้ำยทอยของตัวเอง”เจ็บนะ! ท ำไมเจ้ำถึงตี
ข้ำแรงขนำดนั้น?”

“ตั้งสติไว้ นำยจะสร้ำงปัญหำได้ถ้ำนำยท ำตัวเหมือนคนงี่เง่ำ”
「มันควรจะเป็นฝูงชนที่ร้อนขึ้น ถ้ำคนที่เป็นผู้น ำถูกพัดพำไป
เพรำะควำมร้อน กำรปฏิวัติก็จะไม่สำมำรถทนทำนต่อควำม
ร้อนได้และจะมอดดับไปก่อนที่มันจะเผำไหม้ได้อย่ำงเต็มที่」
นี่คือค ำพูดของยูจงฮยอคในกำรเสื่อมถอยรอบที่ 111 มันเป็น
ประโยคที่น่ำอำยเกินกว่ำผมจะพูดออกไป ดังนั้นผมจึงเก็บมัน
ไว้
จำงฮำยังมองมำที่ผมด้วยควำมไม่เต็มใจและเบ้ปำก “มันเจ็บ
กว่ำเพชฌฆำตอีก”
“งั้นลองอีกไหมล่ะ?”
ควำมแข็งแกร่งของจำงฮำยังในตอนนี้ถูกจ ำกัดอยู่ใน
สถำนกำรณ์ และมันก็จัดกำรได้กับเพชฌฆำตเท่ำนั้น มันคงจะ
อันตรำยถ้ำจะได้รับพลังแบบนี้มำจริงๆ

ไอลีนตะโกนออกมำจำกระยะไกล “ทำงตะวันตกมีสองคน! อีก
คนทำงใต้! ส่วนที่เหลืออยู่ทำงเหนือ!”
มันชัดเจนว่ำตัวเลขเหล่ำนี้หมำยถึงอะไร
“ไปกันเถอะ”
จำงฮำยังพยักหน้ำและพวกเรำก็วิ่งผ่ำนรัตติกำลไป ผมมองไป
ยังจำงฮำยังที่ก ำลังจะมุ่งหน้ำไปอีกครั้งและได้ยินเสียงข้อควำม
อยู่ในหัว
[‘ก ำแพงที่สี่’ ก ำลังมองไปยัง ‘จำงฮำยัง’ ด้วยควำมปรำรถนำ
ที่จะกลืนกิน]
“ไม่มีทำง อย่ำแม้แต่จะคิด”
เหมือนกับเนอร์วำน่ำและเทพเจ้ำภำยนอก ก ำแพงที่สี่
ปรำรถนำในเรื่องรำวของจำงฮำยัง มันอำจจะไม่ใช่แค่จำงฮำ
ยัง แต่มันอำจจะรวมไปถึงก ำแพงไร้นำมด้วย
[ก ำแพงที่สี่ขอโทษ]

“ฉันคิดว่ำนำยอยำกจะท ำควำมรู้จักกับก ำแพงนั่นนะ นำยไม่
ควรกินเพื่อนของตัวเองนะ”
「คิมทกจำผู้อยำกจะเป็นเพื่อนกับก ำแพงที่สี่กล่ำว」
ไอ้นี่มันน่ำหมั่นไส้จริงๆ
“ว๊ำกกกก!”
มันมีเสียงกรีดร้องมำจำกฝูงชนที่ก ำลังวิ่งอยู่
“นักสู้ปรำกฏตัวแล้ว! อยู่ตรงนั้น!”
พวกเขำกรีดร้องออกมำในขณะที่ก ำลังกวัดแกว่งอำวุธเข้ำใส่
เพชฌฆำต เพลิงแห่งพลังเวทมนตร์โผล่ขึ้นมำในหลำยๆ ที่
รอบๆ เขตอุตสำหกรรม
ผู้คนก ำลังสู้กลับ พวกเขำก ำลังต่อสู้กับฝ่ำยตรงข้ำมที่พวกเขำ
ไม่อำจเผชิญหน้ำได้
[เพชฌฆำตถูกสังหำรโดยนักสู้]

[จ ำนวนเพชฌฆำตที่เหลืออยู่ในปัจจุบัน: 5]
จำงฮำยังล้มเพชฌฆำตไปอีกคน ในตอนนี้มันเหลือแค่ห้ำคน
เท่ำนั้น เมื่อเพชฌฆำตทั้งหมดตำย ดยุคก็จะไม่สำมำรถซ่อนตัว
ได้อีกต่อไป จำกนี้เป็นต้นไป กำรปฏิวัติที่แท้จริงจะเริ่มต้นขึ้น
“ฆ่ำมันให้หมด!”
“ย๊ำกกกก!”
ในขณะที่ควำมกล้ำหำญของชำวเมืองเพิ่มสูงขึ้น เพชฌฆำตก็
ค่อยๆ ชะลอตัวลง ไม่มีใครนอกจำกนักสู้ที่สำมำรถท ำร้ำย
เพชฌฆำตในช่วงรัตติกำล อย่ำงไรก็ตำม สิ่งที่ส ำคัญก็คือ
บรรยำกำศ
[เจ้ำ พวก โง่…]
เพชฌฆำตที่เหวี่ยงเคียวของมันถูกโจมตีโดยจำงฮำยัง
เพชฌฆำตสองคนได้ตำยไปแล้ว ดังนั้นมันจึงไม่อำจเผชิญหน้ำ
กับจำงฮำยังได้ เพชฌฆำตหลบหนีไปเหมือนกับว่ำมัน
หวำดกลัว

ชำวเมืองเฝ้ำมองเพชฌฆำตวิ่งหนีไปและตะโกนออกมำ “พวก
มันหนีไปแล้ว!”
จำงฮำยังก้ำวขึ้นไปบนหลังคำเตี้ยๆ และไล่ตำมเพชฌฆำตไป
ทุกสิ่งดูไหลลื่น ด้วยอัตรำนี้ รัตติกำลนี้คงจะผ่ำนไปอย่ำง
ปลอดภัย ดยุคคงจะถูกบังคับให้ล้มเลิกรัตติกำลลงเพื่อลดควำม
เสียหำยกับเพชฌฆำตลง
「ถึงกระนั้น คิมทกจำก็ตื่นตัวจนจบ」
มันมี ‘นักปฏิวัติ’ จ ำนวนนับไม่ถ้วนที่ตำยลงในประวัติศำสตร์
ของโลกปีศำจ จนกว่ำรัตติกำลจะหำย นักปฏิวัติควรที่จะตื่นตัว
จนกว่ำจะจบ แม้ว่ำผมจะเป็นแค่นักปฏิวัติตัวปลอมก็ตำม
「คิมทกจำคิด: สำยลับฮันมยอนโกถูกจับไว้โดยฉัน และ
เพชฌฆำตสำมคนก็ตำยไปในตอนกลำงวัน」
ควำมสมดุลของอ ำนำจก ำลังพังทลำยลง และบรรยำกำศของ
เขตอุตสำหกรรมก็ก ำลังเปลี่ยนไปอย่ำงรวดเร็ว ภำยใต้

สถำนกำรณ์เหล่ำนี้ ดยุคคงจะไม่ส่งรัตติกำลออกมำอีกครั้งโดย
ไม่มีแผนกำรอะไรแน่
อย่ำงน้อยก็ไม่ใช่ดยุคสวิตซ์ที่ผมรู้จัก…
แน่ล่ะ ผมรู้สึกว่ำมีบำงสิ่งพุ่งเข้ำมำหำล ำคอของผม และผมก็
เอนตัวไปข้ำงหลังโดยอัตโนมัติ เคียวสี่อันตัดผ่ำนศีรษะของผม
ไปและปะทะเข้ำกับหลังคำ หัวของผมคงจะหำยไปแล้วถ้ำผม
ช้ำไปสักวินำที่
…พวกเขำซ่อนตัวอยู่ นอกเหนือจำกเพชฌฆำตที่จำงฮำยัง
ก ำลังไล่ตำมไป มันมีเพชฌฆำตอื่นอีก 4 คนที่ก ำลังเล็งเป้ำมำที่
ผม มันเทียบไม่ได้กับวันแรกเลย ผมใช้บุ๊คมำร์คเพื่อใช้วิถีแห่ง
สำยลม แต่มันก็ไม่พอที่จะหลบกำรโจมตีทั้งหมด
“ผู้พิทักษ์!”
[มีคนก ำลังใช้พลังของเขำเพื่อปกป้องคุณ]

มำร์คที่ก ำลังซ่อนตัวอยู่ใช้ ‘กำรปกป้อง’ ใส่ผม ในตอนนี้มำร์ค
เหลือให้ใช้ได้อีก 2 ครั้ง เพชฌฆำตไม่จำกไปแม้ว่ำผลของกำร
ปกป้องจะถูกใช้กับผมแล้ว
「ไอ้โง่คิมทกจำเริ่มคิด」
มันรำวกับว่ำพวกมันก ำลังถ่วงเวลำ ผมสังเกตเห็นแผนของด
ยุค
「ดยุครู้ว่ำนักสู้จะปรำกฏตัว」
…จำงฮำยังตกอยู่ในอันตรำย ผมควบแน่นสำยลมโดยใช้วิถีแห่ง
สำยลมและท ำให้เกิดกำรระเบิดอันทรงพลังที่ด้ำนหลังของผม
ผมพุ่งออกไปเหมือนกับดำวหำง และเพชฌฆำตที่ตื่นตะลึงก็
ตะโกนตำมหลังผมมำ
[หยุด นะ!]
ผมทะลวงฝ่ำก ำแพงของเพชฌฆำต จำงฮำยังก ำลังไล่ตำม
เพชฌฆำตคนหนึ่งไป สมมุตินะ มันอำจจะมี―

“อ๊ำกกกก!”
มันมีเสียงกรีดร้องดังออกมำ และผมก็เห็นจำงฮำยังกระเด็น
กลับมำพร้อมกับมีเลือดไหล บ้ำเอ้ย ที่คือเหตุผลที่ผมเตือนเขำ
ผมควบคุมสำยลมและจับร่ำงของเขำไว้ “เฮ้ นำยโอเคไหม?”
“อั๊ค อั๊ค…”
เขำกระอักเลือดออกมำ มันไม่ใช่กำรบำดเจ็บสำหัส แต่มันก็
ยำกที่เขำจะสู้ต่อได้ ผมอยำกจะรู้ว่ำใครที่ท ำให้นักสู้เป็นแบบนี้
ได้ แต่ผมก็เห็นเพชฌฆำตขนำดยักษ์ก ำลังเดินมำทำงนี้ซะก่อน
[นัก ปฏิ วัติ?]
มันเป็นไปไม่ได้ เพชฌฆำตไม่อำจเอำชนะนักสู้ได้ในยำม
รัตติกำล แต่นี่มัน…
คอเสื้อของเพชฌฆำตค่อยๆ กระจำยออกไปอย่ำงช้ำๆ และ
ใบหน้ำของปีศำจก็เผยออกมำ ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ำเกิดอะไรขึ้น
จำงฮำยังไม่ได้ถูกโจมตีด้วยพลังของเพชฌฆำต พลังของ

เรื่องรำวนี้เทียบได้กับบำรอนและเอิร์ลที่ผมเห็นเป็นครั้งแรกที่
ผมมำที่นี่
ผมมองไปที่เขำอย่ำงระมัดระวังและถำม “นำยใช้หัวและใช้
เคล็ดวิชำอื่นนอกจำก ‘กำรประหำร’ นำยไม่ใช่ดยุค ดังนั้นนำย
จะต้องเป็นมำร์ควิส ฉันพูดถูกไหม?”
“ข้ำถำมก่อน เจ้ำคือนักปฏิวัติใช่ไหม?”
“ถูกต้อง ฉันคือนักปฏิวัติ”
“น้ ำเสียงที่น่ำร ำคำญ” คิ้วหน้ำของปีศำจกระตุก และเขำก็พูด
ด้วยน้ ำเสียงที่เจือปนไปด้วยควำมเนือยๆ “ข้ำคือมำร์ควิสออ
สตรอน”
มำร์ควิสปีศำจออสตรอน พร้อมกับดยุคสวิตซ์ เขำคือหนึ่งใน
สองมำร์ควิสที่เป็นผู้น ำของเขตอุตสำหกรรม
“ฉันคิดว่ำมันยังมีอีกคนนะ”

“…เจ้ำตำแหลมหนิ” ในบรรดำปีศำจที่โผล่ออกมำจำกควำม
มืด มันมีอีกคนที่ไม่ได้ดูเหมือนจะมีพลังของเพชฌฆำต
“นำยก็เป็นมำร์ควิสด้วยเหรอ?”
มันไม่ใช่ปีศำจที่เป็นผู้ตอบค ำถำม
“ม-มำร์ควิสเคอร์เตโต้”
มำร์ควิสเคอร์เตโต้ยืนอยู่ภำยใต้แสงจันทร์ในขณะที่ชำวเมือง
กรีดร้องออกมำ
ออสตรอนและเคอร์เตโต้ สองดยุคที่เป็นผู้น ำของเขต
อุตสำหกรรมได้ปรำกฏตัวขึ้นในเวลำเดียวกัน ส่งผลให้
ชำวเมืองพำกันหวำดกลัวโดยสมบูรณ์
“อ๊ำ…”
ดยุคสวิตซ์ชอบอะไรที่แน่นอน เขำไม่รู้จักตัวตนของศัตรู ดังนั้น
เขำจึงส่งมำร์ควิสทั้งสองออกมำ

“เจ้ำสร้ำงควำมน่ำร ำคำญในช่วงเวลำอันมีค่ำเช่นนี้ เจ้ำสมควร
ตำย”
กำรแสดงออกของพวกเขำแสดงควำมร ำคำญออกมำ มันเป็นที่
เข้ำใจได้เนื่องจำกพวกเขำปกครองเขตอุตสำหกรรมมำกว่ำร้อย
ปีแล้ว
หลังจำกตัดสินโทษตำยของผมแล้ว สองมำร์ควิสก็จ้องไปยัง
ชำวเมืองคนอื่น ควำมกดดันโดยรอบเพิ่มสูงขึ้น และชำวเมืองก็
ถูกบังคับให้คุกเข่ำลง อวตำรพำกันตัวสั่นและกลั้นหำยใจ
มำร์ควิสพูดกับพวกเขำ “นี่คือรำคำที่พวกเจ้ำต้องจ่ำย”
[เรื่องรำว ‘ค ำสั่งของผู้ปกครอง’ ถูกเปิดใช้งำน]
ริ้วตัวอักษรที่ถูกสร้ำงขึ้นโดยมำร์ควิสก ำลังคุกคำมชำวเมือง
มันยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่แค่ค ำพูดของพวกเขำก็สะกด
จินตนำกำรของชำวเมืองไว้แล้ว
“พวกเจ้ำจะต้องสูญเสียสิ่งมีค่ำทั้งหมด”

พวกเขำจินตนำกำรถึงกำรสูญเสียครอบครัวอันมีค่ำของพวก
เขำ
“พวกเจ้ำจะต้องสูญเสียรัตติกำลอันสงบสุข”
พวกเขำจะถูกริบรัตติกำลอันสงบไป
“พวกเจ้ำจะต้องจ่ำยค่ำแลกเปลี่ยนส ำหรับกำรรบกวนเขต
อุตสำหกรรมนี้”
พวกเขำต้องจ่ำยในรำคำที่พวกเขำไม่อำจจ่ำยไหว
“นี่คือควำมหมำยของกำรปฏิวัติ”
ประโยคดังกล่ำวเป็นเหมือนค ำตัดสินสุดท้ำย ชำวเมืองจมดิ่งอยู่
ในค ำพวกนั้นและจ้องมองไปที่มำร์ควิสด้วยควำมตื่นกลัว
มำร์ควิสหัวเรำะรำวกับว่ำสถำนกำรณ์นี้เป็นที่น่ำพอใจ
“ดูซะ! ควำมหวังของเจ้ำก ำลังพังทลำย”
พวกเขำตัดสินใจที่จะใช้โอกำสนี้เพื่อช ำระล้ำง

บีฮยองควรได้เห็นเรื่องรำวไร้สำระนี้ มำร์ควิสทั้งสองหันมำหำ
ผมในขณะที่แผ่ ‘สถำนะ’ ของพวกเขำเข้ำใส่ผม ชำวเมือง
ทั่วไปคงจะหวำดกลัวแล้วในตอนนี้
อย่ำงไรก็ตำม ในขณะที่ชำวเมืองก ำลังคุกเข่ำอยู่บนพื้น ผมก็
เป็นคนๆ เดียวที่ยืนอยู่ มำร์ควิสที่ก ำลังงุนงงจ้องมำที่ผมและ
ตะโกนออกมำอีกครั้ง”ดูซะ! พังทลำยลงมำซะ!”
มำร์ควิสพยำยำมจะใช้ ‘สถำนะ’ ของพวกเขำเพื่อกดดันผม
หลำยต่อหลำยครั้ง เส้นเลือดบวมขึ้นมำรำวกับว่ำพวกเขำ
พยำยำมอย่ำงเต็มที่ที่จะเปิดเผยตัวตน
“คุกเข่ำลงไป…! คุกเข่ำ…! อืม? ไม่สิ นี่มัน…?”
ผมเดินเข้ำหำพวกเขำอย่ำงช้ำๆ
「คิมทกจำคิด」
มีเพียงนักสู้เท่ำนั้นที่สำมำรถจัดกำรกับเพชฌฆำตได้ในยำม
รัตติกำล ศัตรูจึงตัดสินใจที่จะใช้พลังของพวกเขำแทนที่จะใช้

‘ต ำแหน่ง’ ในสถำนกำรณ์ ดังนั้น มันจึงจ ำเป็นที่จะต้องตอก
กลับพวกเขำ
「ครำวนี้มันเลี่ยงไม่ได้แล้ว」
ถ้ำผมเปิดพลังนี้ ร่ำงกำยอวตำรของผมคงจะเสียหำยหนัก
อย่ำงไรก็ตำม มันก็เลี่ยงไม่ได้เพื่อจัดกำรกับมำร์ควิส ผมต้องใช้
พลังขั้นต่ ำออกไป ผมต้องก ำจัดพวกเขำให้มีประสิทธิภำพ
สูงสุด
“เจ้ำ…?”
ผมรู้ว่ำพวกเขำต้องกำรถำมอะไรและชิงพูดออกมำก่อน “ฉัน
เป็นใครงั้นเหรอ?”
ขุนนำงระดับมำร์ควิสนั้นแข็งแกร่ง ถึงกระนั้น ไม่ว่ำพวกเขำจะ
แข็งแกร่งแค่ไหน มันก็เป็นกำรวัดของ ‘อวตำร’ เท่ำนั้น พวก
เขำไม่อำจเทียบเคียงได้กับกลุ่มดำวระดับยิ่งใหญ่ด้วยซ้ ำ
ผมหลับตำลงอย่ำงช้ำๆ และสูดลมหำยใจเข้ำ ผมรู้สึกอึดอัดอยู่
บ้ำง ผมไม่เคยท ำสิ่งนี้มำเลยนับตั้งแต่กลำยเป็นกลุ่มดำว

[‘สถำนะ’ กลุ่มดำวถูกปลดปล่อยออกมำ]
‘สถำนะ’ ซึ่งไม่อำจเทียบได้กับสถำนะก่อนหน้ำนี้ได้บดขยี้มิติ
และกำลเวลำโดยรอบ
(จบตอน)