มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 216 – นักปฏิวัติตัวจริง (3)

…เอาจริงดิ?
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ มองหน้าคุณใกล้ๆ]
เห้งเจียมาจริงดิ?
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ก าลังหรี่ตาใส่เครื่องแต่ง
กายของคุณ]
ผมรู้สึกถึงความมั่นคงแปลกๆ จากการจ้องมอง มันเป็น
ความรู้สึกแปลกๆ ที่รู้สึกสบายใจจากการที่มีคนก าลังมองผม
อยู่
“นักโทษรัดเกล้าทองค า”
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ก าลังมองมาที่คุณ]
เห้งเจียยังไม่สังเกตเห็น เขาไม่แน่ใจว่าผมใช่คิมทกจาไหม บาง
ทีมันอาจจะเป็นเพราะเรื่องราวที่ก าลังปกคลุมใบหน้าของผม

อยู่ ผมคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตัดสินใจสร้างความมั่นใจให้กับ
เขา “ใช่แล้ว ฉันเอง”
ความเงียบเต็มไปทั่วอากาศ หลังจากนั้นไม่นาน…
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ตกตะลึงกับตัวตนของคุณ!]
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ก าลังถามว่าคุณยังมีชีวิต
อยู่ได้ยังไง]
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ก าลังสงสัยว่าท าไมคุณถึง
มาอยู่ที่นี่]
ข้อความที่บินมาที่ผมดูเหมือนมันก าลังปกคลุมท้องฟ้า
「เห้งเจีย เขาไม่ใช่ส่วนหนึ่งของกลุ่มดาวฝ่ายดีหรือกลุ่มดาว
ฝ่ายชั่วร้าย เขาคือฝ่ายเป็นกลาง เขาเป็นคนขี้เล่น แต่ก็เฉยเมย
เขาไม่ได้ติดต่อกับกลุ่มดาวอื่นง่ายๆ เนื่องจากอารมณ์ของ
เขา…」

นี่คือเห้งเจียที่ผมรู้จักจากหนทางเอาชีวิตรอด หนึ่งในกลุ่มดาว
ที่แข็งแกร่งที่สุดในหนทางเอาชีวิตรอด ผู้ต่อสู้กับกลุ่มดาว
จ านวนนับไม่ถ้วนและสร้างเรื่องระดับเทวะอันน่าขันขึ้นมา ถึง
กระนั้น เขาก็ตายอย่างเดียวดายโดยไม่มีพันธะผูกพันใดๆ
จนถึงที่สุด
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ …]
ผมฟังข้อความของเห้งเจียในขณะที่หลับตาลงอย่างช้าๆ มัน
เป็นเรื่องส าคัญที่จะไว้ใจข้อมูลที่ผมรู้ อย่างไรก็ตาม—
“เห้งเจีย”
“…ฉันดีใจนะที่ได้เจอนายอีกครั้ง”
เห้งเจียเงียบไปสักพัก พวกเราอาจจะเป็นกลุ่มดาวทั้งคู่ แต่เขา
ก็คือตัวตนที่ผมไม่อาจเอื้อมถึง ถึงกระนั้น ในเวลานี้ผมก็รู้สึก
เหมือนกับว่าเห้งเจียได้อยู่ตรงหน้าของผม
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ เลียริมฝีปากของเขาอยู่
นาน]

[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ก าลังขย้ าผมของเขาซ้ าๆ]
อึดใจต่อมาก็มีบางสิ่งตกลงมาจากฟ้า ผมจับมันไว้โดยไม่ได้
ตั้งใจ
…มันเป็นผมของเห้งเจีย ผมอดหัวเราะไม่ได้ บางทีนี่อาจจะเป็น
วิธีที่เห้งเจียใช้แสดงความไว้วางใจต่อใครสักคน
[ความเข้าใจของคุณเกี่ยวกับกลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’
เพิ่มขึ้นเล็กน้อย]
ผมพูดกับเห้งเจีย “ความจริงที่ว่าฉันอยู่ที่นี่เป็นความลับนะ
นายเข้าใจไหม?”
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ พยักหน้า]
กลุ่มดาวดีกว่าที่ผมคิด และเขาก็คงจะเก็บความลับของผมได้
ดี”ยังไงก็เถอะ นายมาที่นี่ได้ยังไง…?”

ก่อนที่ผมจะทันได้พูดจบ ผนังด้านหนึ่งของอาคารที่ถล่มลงมาก็
เอียงและมีคนปรากฏตัวขึ้น มันเป็นจางฮายังที่ปรากฏตัวขึ้น
พร้อมกับฝุ่นคละคลุ้ง โชคดีที่นักสู้ไม่เป็นอะไร
“ยูจงฮยอค! เจ้าโอเคนะ?”
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ท าสีหน้าแปลกประหลาด]
นี่ท าให้ผมนึกขึ้นมาได้ ผมยังขายชื่อของยูจงฮยอคอยู่ มันถึง
เวลาบอกชื่อจริงของผมกับจางฮายังแล้ว…
ผมถามเกี่ยวกับสถานการณ์ภายนอก “ข้างนอกเป็นยังไง
บ้าง?”
“…ไม่ค่อยดีเท่าไร”
ผมคิดว่าผมรู้ว่ามันก าลังจะเกิดอะไรขึ้น เขตอุตสาหกรรมก าลัง
สั่นเหมือนกับมีแผนดินไหว มันมีเสียงกรีดร้องของชาวเมืองดัง
ออกมาทั่ว และสีหน้าของจางฮายังก็แข็งขึ้น”ดยุคได้เปลี่ยน
เขตอุตสาหกรรมให้กลายเป็นซากปรักหักพังในขณะที่ตามหา
เจ้า”

มันคงจะแปลกถ้าสถานที่แห่งนี้ไม่กลายเป็นแบบนี้ เมื่อดยุคเริ่ม
ใช้โรงงาน มันก็จะไม่มีทางหยุดมัน อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นไป
ไม่ได้ที่ผมจะถอยในตอนนี้
“เพชฌฆาตเป็นไงบ้าง?”
“เหลืออีกคนเดียว มันหนีเก่งจริงๆ…”
เลือดของปีศาจบนแก้มของจางฮายังปกคลุมออร่าของนักสู้ไว้
มันเป็นความส าเร็จอันน่าทึ่งเมื่อพิจารณาจากช่วงเวลาสั้นๆ
“จัดการที่เหลือด้วย ส่วนดยุค…”
ในขณะที่ผมพูด ประกายแสงก็ปรากฏขึ้นรอบๆ ใบหน้าของผม
เข่าของผมสูญเสียเรี่ยวแรงไปในทันใด
“เฮ้! เจ้า…” จางฮายังประหลาดใจและวิ่งเข้ามาคว้าไหล่ของ
ผม ผิวของผมเริ่มแตกออก
[เรื่องราวที่แตกสลายของคุณก าลังพังทลาย]
[บทลงโทษผู้ถูกเนรเทศจะด าเนินต่อไป]

[ความทนทานของร่างอวตารของคุณอยู่ในระดับอันตราย!]
…ร่างอวตารบ้านี่ไม่ได้ง่ายเลย
“บียู”
[ป๊า!]
ผมเรียกออกมา และนิ้วของบียูก็ขยับผ่านอากาศ จากนั้น
ข้อความสถานการณ์ก็ปรากฏขึ้นมา
[สถานการณ์ย่อยใหม่มาถึงแล้ว!]
+
[สถานการณ์ย่อย – การซ่อมแซมเรื่องราว]
หมวดหมู่: ย่อย
ระดับความยาก: D
เงื่อนไขการเคลียร์: ฟื้นคืนความทนทานของร่างอวตารของคุณ
ให้ถึงระดับหนึ่ง

จ ากัดเวลา: ไม่มี
สิ่งตอบแทน: ไม่มี
ความล้มเหลว: ―
+
มันเป็นสถานการณ์ที่ผมขอจากบียูไว้ล่วงหน้า เดิมทีมันคงจะ
เป็นไปไม่ได้ที่จะใช้สถานการณ์ย่อยเพื่อประโยชน์ส่วนตัว ช่อง
ทางการของส านักงานคงจะไม่ได้รับอนุญาต
[สถานการณ์ย่อยช่วยบรรเทาบทลงโทษผู้ถูกเนรเทศ]
ต้องขอบคุณสถานการณ์ของบียู ความเจ็บปวดของร่างอวตาร
ของผมจึงลดลง
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ สนใจในวิธีการใช้
สถานการณ์ของคุณ]
[คุณได้รับการสนับสนุน 800 เหรียญ]

โดยปกติผมคงจะได้รับการวิพากษ์วิจารณ์จากกลุ่มดาวอื่นๆ
แต่ในกรณีนี้ มันไม่มีความยุ่งยากเพราะมันไม่มีรางวัล ไม่ว่า
ยังไง ในตอนนี้ผมก็ถูกเนรเทศและได้รับสถานการณ์มาอย่าง
ต่อเนื่อง ผมต้องท าแบบนี้ไปจนกว่าผมจะเข้าสู่สถานการณ์
หลัก
[สถานการณ์ย่อยช่วยชะลอการพังทลายของร่างอวตารของ
คุณ]
ผมถอนหายใจออกมาและสบตากับดวงตาอันเป็นกังวลของบียู
ผมยิ้มออกมา
– ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง
บียูขยับศีรษะของเธอและหายตัวไปอีกครั้ง เธอต้องจัดการกับ
สถานการณ์ทั่วทั้งเขตอุตสาหกรรม ดังนั้นบียูจึงคงรู้สึกวุ่นวาย
อยู่
ประกายแสงรอบร่างกายของผมเงียบลง และจางฮายังก็ถาม
“…เจ้าไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ?”

“ฉันทนไว้ ไอลีนล่ะ?”
“เธออยู่กับมาร์ค พวกเขาก าลังอพยพชาวเมือง”
มันเป็นทางเลือกที่ฉลาด มันไม่มีเหตุผลเลยที่จะให้ชาวเมืองสู้
รบตราบใดที่โรงงานยังท างานอยู่ ถ้าผมไม่รู้ว่านักปฏิวัติตัวจริง
ก าลังซ่อนตัวอยู่ที่ไหนล่ะก็…
ผมขยับและเห็นบรรยากาศที่ปกคลุมไปด้วยฝุ่น มันมีร่างกาย
ของชาวเมืองและขุนนางที่ล้มลงอยู่
“…มันจะจบลงแบบนี้เหรอ?” จางฮายังมองไปยังเงาของ
โรงงานจากระยะไกลและเม้มปาก โรงงานกลายร่างดู
เหมือนกับยักษ์ มันเป็นยักษ์ชราที่พ่นควันออกมาจากปล่องไฟ
บนหัวของมัน มือของยักษ์ดึงอะไรบางอย่างออกมาจากอาคาร
ที่อยู่ใกล้เคียง
“อ๊ากกกก!”
ขุนนางที่ก าลังจะตายดิ้นรนในขณะที่เขาถูกจับไว้ด้วยมือของ
โรงงาน เมื่อมองใกล้ๆ มันก็เป็นมาร์ควิสที่ผมเคยสู้ด้วย

“ดยุค! ดยุคคคคค!” เขาตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด
ก่อนที่จะถูกบดขยี้เป็นเชื้อเพลิงของโรงงาน
มันมีเสียงของฟันบด เปลวเพลิงอันรุนแรงปะทุออกมาจากเตา
พลังงานของโรงงานราวกับว่ามันก าลังพึงพอใจ ในตอนนี้ผมก็
สามารถประเมินได้แล้วว่าดยุคขับเคลื่อนโรงงานได้ยังไง จาง
ฮายังพูดด้วยน้ าเสียงอ่อนแรง “ใช้คนของเขาเป็นแหล่ง
พลังงาน… เขาท าได้ไง?”
“นั่นหมายความว่าเขาไม่สนใจเขตอุตสาหกรรมอีกต่อไป”
“…ท าไม? นี่ไม่ใช่เขตอุตสาหกรรมของเขาเหรอ?”
ผมเปิดใช้งานกิเลนลาร์มาร์คแทนการตอบ มันเป็นการฟื้นฟู
ร่างกายของผมเพียงชั่วคราวโดยการใช้ชิ้นส่วนเรื่องราว
「คิมทกจาคิด: ชายคนนี้หมายมั่นที่จะเป็น ‘ราชาปีศาจ’」
เสียงดังกึกก้องระเบิดออกมาจากหัวของโรงงานและท้าทาย
ท้องฟ้า

[ดูกลุ่มดาว! นี่คือสิ่งที่พวกนายต้องการ!]
มันเป็นร่างของดยุคที่ดื่มด่ าอยู่ในเรื่องราวที่เขาก าลังท าอย่าง
เต็มที่ เขาอายุเท่าไหร่และเขามีชีวิตมากี่ปีแล้ว?
สิ่งมีชีวิตทั้งหมดอาจจะเป็นเพียงแค่เด็กๆ ต่อหน้าเรื่องราว
ค าพูดของดยุคท าให้มีกลุ่มดาวเข้ามายังช่องของบียูมากยิ่งขึ้น
[กลุ่มดาวหลายกลุ่มสงสัยกับการกระท าของดยุคสวิตซ์]
บางทีนี่อาจจะเป็นสิ่งที่ดูเหมือนกับผม ผมนึกถึงบางสิ่ง
「มันเป็นเรื่องง่ายที่จะดึงดูดความสนใจของกลุ่มดาว อย่างไร
ก็ตาม การสร้างสถานการณ์ที่ดีนั้นก็เป็นเรื่องยาก」
มันเป็นสิ่งที่ราชาโดเกบิในหนทางเอาชีวิตรอดเคยพูดไว้ ผมคิด
ว่าค าพูดนี้ถูกต้อง จากนั้นผมก็คิด
สถานการณ์ที่ดีคืออะไร? ไม่สิ มันมีอยู่จริงไหม?
“ถ้าพวกเราหนีไป…!”

“รออีกเดี๋ยว”
ผมหยุดจางฮายังและมองขึ้นไปยังโรงงาน โรงงานและ ‘อาวุธ
เรื่องราว’ ได้ก่อให้เกิดขุมพลังที่ผิดปกติซึ่งไม่อาจยอมรับได้
ด้วยความเป็นไปได้ที่มีอยู่ กล่าวอีกนัยหนึ่ง มันเหมาะสมที่จะ
เป็นสถานการณ์ท าลายตัวเอง
ตามที่คาดไว้ ประกายแสงระเบิดออกมาจากข้อต่อของโรงงาน
แบบสุ่มๆ ผมอธิบายกับจางฮายัง”บางที่ ‘พลังงานการโน้ม
น้าว’ ของเขาอาจจะขาดไป มันคงอยู่ได้ไม่นานถ้าเขามีขุนนาง
แค่ไม่กี่คน”
พลังงานการโน้มน้าวของโรงงานที่เป็นเชื้อเพลิงนั้นท าจาก
ชิ้นส่วนเรื่องราวจ านวนนับไม่ถ้วน อาวุธเรื่องราวใช้พลังงาน
การโน้มน้าวและเอาชนะความเป็นไปได้แค่ชั่วคราวเท่านั้น มัน
ง่ายที่จะบอกว่าโรงงงานนั้นคล้ายกับร่างอวตารในปัจจุบันของ
ผม
ในไม่ช้ามันคงจะติดอยู่ในพายุความเป็นไปได้…

อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่เหมือนกับที่ผมคิดไว้ การเคลื่อนไหวของ
โรงงานไม่ได้จืดชืดเลย
[กลุ่มดาว ‘จ้าวอสรพิษล่ าซ า’ ก าลังมองไปยังสวิตซ์ด้วย
สายตาพึงพอใจ]
[กลุ่มดาว ‘หนูกินตะปู’ ดีใจกับการท าลายล้างของ ‘สวิตซ์’]
[กลุ่มดาวหลายกลุ่มยินดีที่จะจ่ายความเป็นไปได้]
…บ้าเอ้ย มันเป็นแบบนี้ไปได้ คนพวกนี้จ่ายความเป็นไปได้
[นักปฏิวัติซ่อนตัวอยู่ที่ไหน?]
อีกครั้ง มันมีแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ และชาวเมืองก็กรีดร้อง
ออกมาอย่างน่ากลัว ผมพิงตัวเข้ากับอาคารอยู่สักพักก่อนที่จะ
เดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
จางฮายังรีบคว้าแขนของผม “เจ้าจะตายนะถ้าเจ้าไปตอนนี้!
เจ้าไม่เห็นเหรอ?”
ผมประเมินความทนทานของร่างอวตารของผม

「ฉันมีพลังพอที่จะจ ากัดศัตรูคนนี้ได้ไหม?」
ผมไม่รู้
「ฉันจะฆ่ามันได้ไหมถ้าฉันใช้การปล่อยกระแสไฟฟ้าและวิถี
แห่งสายลม?」
ผมเองก็ไม่รู้ “จางฮายัง ไปฆ่าเพชฌฆาตคนสุดท้าย ฉันจะ
จัดการที่เหลือเอง”
จางฮายังพูดติดอ่างกับค าพูดของผม “ท-ท าไมเจ้าต้องฝืน
ขนาดนั้น? เจ้าหนีได้! เจ้าไม่ใช่นักปฏิวัติตัวจริงซะหน่อย!”
“ฉันเกลียดเรื่องราวบัดซบนี่”
“…อะไรนะ?”
“มันชัดเจนมาก”
ผมวิ่งไปที่โรงงาน ถนนส่วนใหญ่ถูกทิ้งร้าง ชาวเมืองส่วนใหญ่
ขังตัวเองอยู่ภายในบ้านของพวกเขาและกลั้นหายใจ ผมมองไป

ยังภาพที่เกิดขึ้นและนึกถึงการเสื่อมถอยรอบที่ 111 ของยูจงฮ
ยอค
「คืนสุดท้ายของเขตอุตสาหกรรมมาถึงแล้ว และนักปฏิวัติก็
ยังไม่ปรากฏตัว」
…ใช่ นี่ก็เป็นไปตามที่คาดไว้
「อย่างไรก็ตาม ผมก็ต้องการเรื่องราวที่แตกต่าง」
ทันใดนั้นก็มีชาวเมืองชุ่มเลือดที่พิงตัวเข้ากับก าแพงเอื้อมมือ
ออกมาหาผม
“นัก ปฏิวัติ…”
การปฏิวัติอะไร? ทั้งหมดนี้มันอะไร? ท าไมถึงมีคนมากมายต้อง
ตาย? ท าไมสถานการณ์นี้ถึงมีอยู่?
[กลุ่มดาว ‘จ้าวอสรพิษล่ าซ า’ จ้องมองมาที่คุณ]
[กลุ่มดาว ‘หนูกินตะปู’ ก าลังตะโกนใส่คุณ]

[กลุ่มดาว ‘สุนัขกระโดดเข้ากองไฟ’ ต้องการการท าลายล้าง
ของคุณ]
กลุ่มดาวส่งข้อความมาหาผม บียูดิ้นรนเมื่อเธอถูกบังคับให้ส่ง
ข้อความมาหาผม ผมโบกมือเพื่อแสดงให้เห็นว่ามันไม่เป็นอะไร
พูดตามตรง ก่อนหน้านี้ผมอาจจะล าบาก แต่ในตอนนี้ผม
สบายดี
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ก าลังมองมาที่คุณ]
อย่างน้อยที่สุด มันก็มีคนๆ หนึ่งอยู่ข้างผม
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ต้องการให้คุณกระทืบกอง
ขยะที่น่ารังเกียจพวกนี้]
ผมลอยขึ้นไปในอากาศ
(จบตอน)