มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 219 – นักปฏิวัติตัวจริง (6)

ร่างของทหารยักษาปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงค ารามกึกก้อง ใน
นิยายต้นฉบับ มันเป็นอาวุธของราชายมโลก แต่ในครึ่งหลัง ยู
จงฮยอคได้เริ่มใช้มันอย่างจริงจัง อาวุธขั้นสุดยอดที่โจมตียักษ์
ในเทพนิยายถูกอัญเชิญออกมาตรงหน้าของผมด้วยความ
เป็นไปได้ที่ผมได้แบ่งปันกับเห้งเจีย
เลือดไหลออกมาในขณะที่ผมเงยหน้าขึ้นมองพลูโตด้วยสายตา
ที่ยุ่งเหยิงและสั่นคลอน
[ร่างกายของคุณถึงขีดจ ากัดแล้ว!]
[ร่างกายของคุณถึงขีดจ ากัดแล้ว!]
หุบปาก ผมต้องรักษาสติไว้ อย่างน้อยก็จนกว่าผมจะได้ออก
ค าสั่งเขา
[อะไร? นี่มันที่ไหนกัน?]

จากนั้นผมก็ได้ยินเสียงๆ หนึ่ง เห็นได้ชัดว่ามันเป็นเสียงที่ผม
เคยได้ยินมาก่อน ชายคนนี้ใช้ ‘ดวงวิญญาณ’ ของเขาเป็น
ส่วนผสมสุดท้าย ผมเรียกชื่อของชายคนนี้ “คิมนัมอุน”
จากนั้นร่างหนาของพลูโตก็มองมาทางนี้
[…ตั๊กแตนรถไฟใต้ดิน?]
“…ใช่แล้ว”
คิมนัมอุนหัวเราะราวกับว่าเขาเข้าใจทุกๆ อย่าง
[ฮ่าฮ่าฮ่า! อะไรกัน นายใช้ค าเริ่มต้นพวกนั้นจริงๆ เหรอ?]
ค าเริ่มต้นในการเรียกทหารยักษาถูกมอบให้กับผมโดยคิมนัมอุน
– เข้าใจไหม? ฉันจะใช้ค าเริ่มต้นพวกนี้ ดังนั้นจ าไว้ให้ดี ถ้านาย
เรียกมันได้ถูกต้อง ฉันก็อาจจะช่วยนายได้ครั้งนึง
ผมไม่รู้ว่าเขาจะใช้ค าเหล่านี้เป็นค าเริ่มต้นจริงๆ อย่างไรก็ตาม
นิสัยของเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเพียงเพราะว่าเขาตาย
“นายเข้าไปตรงๆ”

[ฮ่าฮ่าฮ่า แน่นอน! ฉันชอบความรู้สึกนี้!]
เดิมทีดวงวิญญาณทั้งหมดที่ปลูกถ่ายลงไปในทหารยักษาจะ
เป็นผู้ควบคุมระบบหลัก ในตอนนี้คิมนัมอุนได้ปลูกถ่ายดวง
วิญญาณของตัวเองลงไปในซอฟต์แวร์ของทหารยักษา
[โอเค มันเป็นบริการพิเศษ ลองดูซะลุง ฉันจะให้นายได้ดูโชว์
ดีๆ]
“ฉันขอโทษ แต่ฉันไม่มีพลังที่จะท าเช่นนั้น…”
[อะไรนะ? ท าไมถึงเป็นแบบนั้น?]
ผมชูนิ้วขึ้นมาอย่างไร้พลังและชี้ไปอีกทาง สายตาของพลูโต
มองตามนิ้วของผม และปากของมันก็ขยับด้วยความสงสัย ผม
พูดออกมา”จัดการมันให้หน่อย”
ความเป็นไปได้ท าให้ผมเรียกทหารยักษาออกมาได้ไม่ถึง 1
นาที่ อาจเหลือเพียง 30 วินาทีเท่านั้น

ดยุคที่รู้สึกหวาดกลัวก าลังขยับโรงงานมาทางนี้ [น-นี่มันเป็นไป
ไม่ได้! ท าไม ท าไมทหารยักษาของจริงถึง…!]
เครื่องบดที่ก าลังหมุนอย่างรุนแรงเข้าปะทะกับเปลือกนอกของ
พลูโต
[ของเล่นเส็งเคร็งนี่มันอะไร?]
เครื่องบดที่ดยุคภูมิใจนั้นถูกฉีกลงด้วยการแกว่งมืออย่างง่าย
มันเป็นท่าทางเบาๆ เหมือนกับการฉีกกระดาษ
[นายเรียกฉันมาเพื่อท าลายของแบบนี้เหรอ? มันมากเกินไป
จริงๆ]
…เหลือเวลาอีก 25 วินาทีก่อนที่การอัญเชิญจะถูกยกเลิก
[น่าร าคาญจริงๆ]
พลูโตเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องแม้จะมีค าบ่น
20 วินาที่ มันทุบแขนของโรงงานด้วยก าปั้นที่ยื่นออกมา

15 วินาที่ มือดาบท าให้การท างานของโรงงานเป็นอัมพาตไป
อย่างสมบูรณ์
10 วินาที่ การเตะอย่างง่ายๆ ได้ท าลายพลังงานหลักของ
โรงงาน
โรงงานอันน่าหวาดหวั่นซึ่งกินเรื่องราวจ านวนมหาศาลเข้าไป
ทรุดตัวลง มันไม่อาจรู้ได้เลยว่าดยุคที่อยู่ภายในโรงงานนั้นเป็น
หรือตาย ร่างกายของพลูโตหันมาทางผม
[จบแล้วนะ? ฮ่าฮ่า งั้นตอนนี้ล่ะ?]
“…”
[ลุง ตอนนี้นายติดหนี้ฉันแล้วนะ…]
จากนั้นก็มีพายุความเป็นไปได้กวาดมาที่ร่างของพลูโต เสียง
ของคิมนัมอุนถูกกลบทับด้วยเสียงค ารามที่ดูราวกับจะแยกมิติ
และกาลเวลา ร่างของทหารยักษาพลูโตเริ่มหายไปเหมือนเศษ
ผง ความเป็นไปได้หมดลง และมันก็ถูกบังคับให้กลับไป

…หนึ่งวินาที
[บัดซบ ยมโลก ฉัน…]
ไอ้หมอนั่น ผมคงไม่กลับไปที่นั่นอีก ไอ้งั่ง
[การอัญเชิญ ‘ทหารยักษาพูลโต’ ถูกปลดปล่อยแล้ว]
ทหารยักษาหายไปแล้ว แต่ผู้คนก็ยังไม่อาจตอบสนอง
ชาวเมืองส่วนใหญ่ตกตะลึง และเหล่าคนที่พยายามลืมตา
ขึ้นมาก็แทบเป็นบ้าไป มันเป็นธรรมดา อวตารที่นี่ได้เป็นพยาน
ของเทพเจ้าแห่งความตายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกนี้
ผมหันหน้าไปและมองไปยังซากของโรงงาน เปลือกนอกที่ไม่ได้
รับความเสียหายจากการปล่อยกระแสไฟฟ้าของผม ในตอนนี้
ยับเยิบไปราวกับว่ามันถูกโจมตีโดยอสูรร้าย มันไม่มีการ
เคลื่อนไหวใดๆ จากโรงงานเนื่องจากข้อต่อของมันหัก และ
ส่วนพลังงานก็ถูกท าลาย มันถูกท าลายโดยทหารยักษาในเวลา
ไม่ถึง 30 วินาที่

ผมปีนขึ้นไปบนโรงงานอย่างช้าๆ และพบคนที่ก าลังนั่งอยู่ใน
ห้องคนขับ ฝาห้องคนขับแตกและเปิดออก ปีศาจที่ก าลังนั่งอยู่
ในนั้นอาบไปด้วยเลือด
“แค่ก แค่ก!”
มันคือดยุคสวิตซ์ ดยุคเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยดวงตาที่เต็มไป
ด้วยความไม่เชื่อถือ “จ-เจ้า เจ้าเป็นใคร…”
โรงงานคือเรื่องราวหลักของดยุค เรื่องราวถูกท าลายลง และด
ยุคก็ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป ผมเล็งศรัทธาไม่แตกสลายไปที่เขา
ดยุคพูดออกมา “จากเวนนี่แมน… ข้าได้ยินเกี่ยวกับเจ้า”
ดยุคเล็งเห็นถึงจุดจบของเขาและเริ่มพูดพล่อยๆ ออกมา “กลุ่ม
ดาวอับโชค เจ้าจะไม่มีทางรอดไปได้ถ้าเจ้าสังหารข้า… เพราะ
เจ้า―”
ผมแทงหัวใจของเขาโดยไม่ลังเล มันไม่มีพลังงานเหลืออยู่
ดังนั้นผมจึงตกลงมาจากโรงงานพร้อมกับร่างกายของเขา มัน

เป็นความเจ็บปวดแสนสาหัส และผมก็อ้าปากค้างเมื่อผมเงย
หน้าขึ้นมองท้องฟ้า ไอลีนพุ่งมาเพื่อสนับสนุนผม
“…ดยุคล่ะ?”
“เขาตายแล้ว”
จากนั้นข้อความระบบก็ปรากฏขึ้น
[ดยุคปีศาจสวิตซ์พ่ายแพ้แล้ว]
[คุณได้รับเงิน 200,000 เหรียญ!]
ผมหัวเราะอย่างอ่อนแรง อย่างไรก็ตาม มันก็ยังไม่ถึงเวลามา
ผ่อนคลาย
[คุณได้เอาชนะ ‘ผู้ปกครอง’ ของเขตอุตสาหกรรม]
[คุณไม่ใช่ ‘นักปฏิวัติ’]
[เส้นทางสถานการณ์ตามปกติไม่ได้ถูกติดตามและการสืบทอด
‘ผู้ปกครอง’ ถูกยกเลิก]

[การสืบทอดจะถูกโอนไปยังบุคคลที่มีชื่อเสียงมากที่สุดโดย
อัตโนมัติในสถานการณ์ปัจจุบัน]
[‘สถานการณ์ลับ’ ในปัจจุบันอยู่ระหว่างด าเนินการ]
[สังหาร ‘นักปฏิวัติตัวจริง’ เพื่อเข้าสู่สถานการณ์หลัก]
…อย่างที่คาดไว้ การฆ่าดยุคไม่ได้ท าให้ผมเข้าสู่สถานการณ์ ผม
ขายชื่อของยูจงฮยอค ดังนั้นบางทียูจงฮยอคอาจจะได้รับสิทธิ์
ในการสืบทอดเขตอุตสาหกรรม
“…สภาพของฉันเป็นยังไง?”
ไอลีนกัดริมฝีปากของเธอในขณะที่เธอซ่อมแซมเรื่องราวของ
ผม”ไม่เป็นไร ข้าจะซ่อมมัน”
“…ฉันเหลือเวลาเท่าไหร่?”
ไอลีนไม่ตอบ
“บอกฉันมาเร็วๆ”
“10 นาที่ ไม่สิ… 5 นาที”

ประสาทสัมผัสทั้งห้าของผมก าลังเป็นอัมพาต ริมฝีปากของผม
ไม่ฟังค าสั่ง และความรู้สึกที่ปลายมือของผมก็ค่อยๆ จาง
หายไป ผมไม่ได้ยินเสียงข้อความของระบบอีก บางทีร่างกาย
ของผมอาจจะพังจนไม่อาจซ่อมได้อีกแล้ว ผมไม่รู้ว่าท าไมผม
ต้องล าบากขนาดนี้แม้ว่าจะที่โลกปีศาจ
เสียงของไอลีนสั่นเทา “เจ้าบอกว่าก าลังตามหานักปฏิวัติ…”
“ใช่”
“ท าไม?”
“ฉันต้องฆ่านักปฏิวัติเพื่อเข้าสู่สถานการณ์หลัก”
ไม่มีเหตุผลที่ต้องซ่อนมัน ดังนั้นผมจึงตอบไปตามตรง จากนั้น
ไอลีนก็จ้องมาที่ผม “ข้าเข้าใจ…”
ไอลีนดูเหมือนจะตัดสินใจออกมา
“ข้าสามารถมีชีวิตอยู่ได้ เพราะข้า…”
“นักปฏิวัติอยู่ในขบวนก่อนหน้านี้ ใช่ไหม?”

ผมตัดบทไอลีน “เธอต้องการซ่อนและยังต้องการที่จะหนี”
“…”
“ถึงกระนั้น เธอก็ออกมาและต่อสู้อย่างหนัก
ไอลีนมองมาที่ผมสักพักก่อนที่จะหันหน้าไป ผมสามารถบอกได้
ว่าเธอท าหน้ายังไงโดยไม่ต้องมอง
“อย่าร้องไห้ ฉันไม่ได้ก าลังจะตาย” ผมหัวเราะอย่างไร้
เรี่ยวแรง
「คิมทกจาคิด: ถ้าฉันฆ่านักปฏิวัติที่นี่ เรื่องราวที่ฉันสะสมมา
ก็จะไม่มีความหมาย」
มันคงจะมีวิธีอยู่แม้ว่าผมจะไม่ได้กลายเป็น ‘นักปฏิวัติ’ มันเป็น
อย่างนี้มาตลอด”ไอลีน จ าได้ไหม? สิ่งที่ฉันขอให้เธอท าให้…”
ไอลีนดึงบางอย่างออกมา มันเป็นอุปกรณ์สื่อสารรูปร่าง
สี่เหลี่ยมผืนผ้าพร้อมกับแผง มันคือสมาร์ทโฟนที่ผมขอให้เธอ
ท าให้

“เปิดมันให้หน่อย…”
แผงเปิดขึ้น และข้อความก็ปรากฏขึ้นโดยอัตโนมัติ
[คุณได้รับอุปกรณ์ใหม่ การซิงโครไนซ์ได้เริ่มขึ้น]
การซิงโครไนซ์เสร็จสิ้นและตามที่คาดไว้ ไฟล์ถูกสร้างขึ้นบน
หน้าจอ ดวงตาของผมยังคงพร่ามัว และผมก็เห็นไม่ชัด แต่มัน
ก็ต้องเป็นไฟล์หนทางเอาชีวิตรอดแน่ๆ
「คิมทกจาคิด: ฉันคือ ‘ผู้อ่าน’ ค าตอบทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้ว」
ผมลืมตาและมองดูข้อความ อย่างไรก็ตาม สายตาของผมก็
พร่ามัว และผมก็มองไม่เห็น ผมต้องหาวิธีฝ่าสถานการณ์นี้ไป
ด้วยการอ่านหนทางเอาชีวิตรอด แต่ก็น่าตลก ผมไม่อาจอ่าน
มันได้
「คิมทกจาคิดเป็นครั้งแรก」
…บัดซบ
「มันจบแค่นี้เหรอ」

ในที่สุดใบหน้าของไอลีนก็พร่ามัว
[สถานการณ์ลับ ‘นักปฏิวัติผู้ป่าวประกาศตัวเอง’ ถูกเคลียร์
แล้ว]
มันคือเสียงหลอน
[คุณกลายเป็นนักปฏิวัติ]
ผมคิดว่ามันคือเสียงหลอนแน่ๆ
[ขอแสดงความยินดีด้วย คุณได้เข้าสู่สถานการณ์หลักอย่างเป็น
ทางการ]
[บทลงโทษผู้ถูกเนรเทศสิ้นสุดลงแล้ว]
[ร่างกายของคุณเริ่มฟื้นตัวโดยอัตโนมัติ]
[เรื่องราวที่ก าลังพังทลายของคุณก าลังฟื้นตัวขึ้น]
มันเป็นไปไม่ได้ ประสาทสัมผัสทั้งห้าของผมกลับคืนมา และ
วิสัยทัศน์ที่ซีดจางของผมก็เริ่มปรากฏขึ้นอีกครั้ง ผมมองไป

รอบๆ ด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ไอลีนปลอดภัย จางฮายังและ
มาร์คก็เหมือนกัน ไม่มีใครตาย งั้นท าไม…?
นี่ยังไม่จบ
[ชื่อ ‘คิมทกจา’ ก าลังแพร่หลายในอาณาจักรปีศาจที่ 73]
[ปีศาจทั้งหมดในเขตอุตสาหกรรมกิลแบทหวาดกลัวชื่อของ
คุณ]
[ชาวเมืองของเขตอุตสาหกรรมกิลแบทได้เข้าร่วมการปฏิวัติ
ของคุณ]
ผมคิดว่าหูของผมฟาดไปครู่หนึ่ง
…เขตอุตสาหกรรมกิลแบท? นี่.. มันไม่ใช่เขตอุตสาหกรรม
สวิตซ์งั้นเหรอ?
[กลุ่มคนที่พิจารณาว่า ‘คิมทกจา’ เป็นวีรบุรุษได้ปรากฏตัวใน
เขตอุตสาหกรรมกิลแบท]

เขตอุตสาหกรรมกิลแบทค่อนข้างห่างจากเขตอุตสาหกรรม
สวิตซ์ มันไม่มีทางที่ชื่อของผมจะดังไปถึงที่นั่น ผมฟังข้อความ
ที่ระเบิดออกมาและคิดเกี่ยวกับความเป็นไปได้ที่ริบหรี่ ถึง
กระนั้น ความเป็นไปได้ก็ริบหรี่เกินไป
[มีคนสังหาร ‘ผู้ปกครอง’ ของเขตอุตสาหกรรมกิลแบท!]
[ในตอนนี้คุณคือคนที่มีชื่อเสียงที่สุดในเขตอุตสาหกรรมกิล
แบท]
[เนื่องจากความเป็นไปได้ของสถานการณ์ คุณได้เป็นเจ้าของ
เขตอุตสาหกรรมกิลแบทแล้ว]
นี่มันเป็นไปไม่ได้ มันเป็นสิ่งที่ไม่อาจเกิดขึ้นได้
“ฮ่าฮ่า…”
มันมีเสียงหัวเราะดังออกมาในขณะที่ความโล่งใจแพร่กระจาย
ออกมาจากส่วนลึกภายในหัวใจของผม ผมสงสัยว่าท าไม ผม
เหลือบดูนาฬิกาข้อมือของไอลีนในขณะนั้น

นาฬิกาไม่ได้ถอยหลัง เวลาก าลังขยับไปข้างหน้าอย่างมั่นคง
โดยไม่มีการกรอกลับ เข็มนาฬิกา
มันสามารถย้อนกลับได้ แต่เวลาไม่อาจหวนกลับได้
“…เขามาแล้ว” ผมมีความสุขมากจนผมอยากจะตะโกนชื่อ
ของเขาออกมา
“ฮะ? เจ้าก าลังว่าอะไรนะ?”
ผมยิ้มแล้วพูดว่า “ยูจงฮยอคตัวจริงมาแล้ว”
ผมไม่เห็นหรือได้ยินมัน แต่ผมรู้สึกได้ คนๆ นั้นอยู่ในโลกนี้แล้ว
แน่ๆ ชายผู้ฆ่าปีศาจที่แข็งแกร่งด้วยดาบเขย่านภาได้มาถึงจาก
นอกขอบฟ้าแล้ว ผมจมดิ่งไปกับความรู้สึกพวกนี้และลืม
สมาร์ทโฟนไป
「บางทีคิมทกจาควรจะตรวจสอบสมาร์ทโฟนก่อน」
ผมได้ยินค าพูดของก าแพงที่สี่และหยิบโทรศัพท์ที่ร่วงลงไปกลับ
ขึ้นมา ตามปกติ ไฟล์ได้ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ จากนั้นผมก็

ตระหนักได้ถึงบางสิ่ง และมุมหนึ่งของหัวใจของผมก็ตกใจ
ขึ้นมา มันมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง พูดให้ชัดๆ มันมีค า
แปลกๆ แนบมากับชื่อของไฟล์
– สามวิธีเอาชีวิตรอดในโลกที่ถูกท าลาย (แก้ไขครั้งที่ 1).txt
(จบตอน)