มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 22 – ผู้พิทักษ์ความมืด (4)

บางทีพวกเราคงจะต่อสู้กันมานานแล้ว

[สกิลเฉพาะตัว ‘บุ๊คมาร์ค’ สามารถใช้งานได้แล้ว]

[บุ๊คมาร์คหมายเลข 2 ถูกเปิดใช้งาน]

[ระดับของสกิลบุ๊คมาร์คต ่า ท าให้เวลาในการเปิดใช้งาน
สั้นลง]

[เวลาในการเปิดใช้งาน: 1 นาที]

อืม ผมมีสิ่งนี้ กระดูกของผมอาจจะถูกชีกออกจากร่างกาย
หรือไม่เลือดของผมอาจจะสาดกระเซ็นออกมาก็ได้

[ความเข้าใจในตัวละครของคุณต ่า ดังนั้นเฉพาะสกิลของ
ตัวละครส่วนหนึ่งเท่านั้นที่ถูกเปิดใช้งาน]

[‘การฝึกฝนอาวุธ LV.1’ ถูกเปิดใช้งาน]

แต่ผมก็ไม่เป็นอะไร พูดตามตรง ผมย่อมไม่สามารถทน
ต่อมันได้ ผมใช้พลังทั้งหมดที่ผมมี ผมบีบอัดพลังทั้งหมด
และวิ่งผ่านหนวด ภูมิทัศน์รอบตัวของผมเปล่งประกาย

ขึ้นมา สิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือภาพติดตาของล าแสงสีขาว
อันแหลมคมและความรู้สึกของการตัดอะไรบางอย่าง

[ความเข้าใจของคุณที่มีต่อตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ เพิ่มขึ้น]

[บุ๊คมาร์คหมายเลข 2 ถูกยกเลิก]

ผมรู้สึกเหมือนผมหมดแรง ผมได้ระเบิดทุกสิ่งทุกอย่าง
ออกมาในการโจมตีครั้งเดียว หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็ได้
ยินเสียงสั่นสะเทือนในอากาศ

[…ก-กลุ่มดาว พวกท่านเห็นไหม? ข-ข้าไม่ได้ดูผิดไปใช่
ไหม…?] มันเป็นท่วงท่าของโดเกบิบีรยูที่หลงลืมหน้าที่

ของตน ในความเป็นจริง มันไม่แปลกเลยที่จะประหลาด
ใจ

[กลุ่มดาวหลายกลุ่มก าลังสงสัยในสายตาของตน]

[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ ก าลังลุกโชนด้วย
ความโกรธ]

มันเป็นปีศาจระดับ 7 อันทรงพลังที่ก าลังนอนอยู่พร้อม
ด้วยหนวดที่ได้รับความเสียหายตรงหน้าของผม

[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ดึงผมของตนราวกับ
ว่าเขาพึงพอใจ]

[คุณได้รับการสนับสนุน 500 เหรียญ]

หนวดที่ถูกท าลายเรียงรายอยู่บนพื้นและหนูดินที่อยู่
รอบๆ ก็ถูกสังหารไปนานแล้วหรือไม่ก็หนีไปหลังจาก
การต่อสู้ปะทุขึ้นมา มีเพียงผู้พิทักษ์ความมืดเท่านั้นที่ก าลัง
นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น ริมฝีปากของมันกระตุก

“…Ki Kii Ki”

เดิมที่ ปีศาจระดับ 7 คือศัตรูที่ผมไม่อาจรับมือได้ ดังนั้น
ผมต้องเตรียมตัว ผมไม่ได้แข็งแกร่งเท่ากับยูจงฮยอค และ
ผมก็ไม่ได้มีผู้สนับสนุนที่ดีอย่างลีฮุนซึง

[กลุ่มดาวที่ย ้าคิดย ้าท าชื่นชมในความพร้อมของคุณ]

[คุณได้รับการสนับสนุน 200 เหรียญ]

มันมีแค่ ‘ข้อมูล’ ที่ท าให้ผมได้เปรียบมากกว่าคนอื่น
บางครั้ง ‘ข้อมูล’ ก็ทรงพลังยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกนี้ ผลลัพธ์
จากข้อมูลคือดาบแสงสีขาวที่ก าลังอยู่ในมือของผม
ในตอนนี้

[‘บ-ใบมีดแสง’ ในสถานการณ์เริ่มต้น… ก-กลุ่มดาว นี่คือ
เรื่องจริงใช่ไหม?]

โชคดีที่ผมไม่ต้องอธิบายมันให้กับโดเกบิตัวนี้

ใบมีดแสง มันคือเทคนิคส าคัญของอวตารที่ได้รับการ
สนับสนุนจากผู้สนับสนุนระดับสูง เทคนิคที่ถูกเรียกอยู่
บ่อยๆ ว่า ‘ใบมีดพลังงาน’ ในนิยาย

“พูดตามตรง มันไม่ใช่ใบมีดแสงจริงๆ ของจริงมัน
แข็งแกร่งกว่านี้มาก”

[ช-ใช่แล้ว! พูดตามตรง มันคือศรัทธาแตกสลายที่ดูดซับ
พลังงานดาราบริสุทธิ์และท าให้เกิดใบมีดขึ้นมา…] เมื่อ
มองไปยังโดเกบิ มันก็ไม่ได้เป็นคนโง่โดยสมบูรณ์ [น่า
ทึ่ง… มีคนแบบนี้อยู่ในช่องของไอ้บ้าบีฮยองได้…]

ราวกับว่ามันก าลังรอคอยสิ่งนี้อยู่ ใบมีดแห่งศรัทธาได้ดับ
ลง

[ความทนทานของศรัทธาแตกสลายหมดลง ไอเท็มนี้ไม่
สามารถใช้งานได้อีก]

น่าเสียดาย แต่มันก็บรรลุเป้าหมายของมันแล้ว

“เอารางวัลเคลียร์สถานการณ์ย่อยมา”

[เอ่อ ใช่แล้ว ด-เดี๋ยวนะ!]

บีรยูรีบเอาอะไรบางอย่างออกมาและข้อความก็ปรากฏ
ขึ้นมาในไม่ช้า

[คุณเคลียร์สถานการณ์ย่อยได้แล้ว]

[คุณได้รับ 500 เหรียญ]

[กลุ่มดาวจ านวนหนึ่งชื่นชมต่อสถานการณ์ของคุณ]

รางวัลนั้นน้อยกว่าที่ผมคิด มันเป็นธรรมดาเพราะผม
ไม่ได้สังหารผู้พิทักษ์ความมืด

[ยังไงก็เถอะ เจ้าจะไม่สังหารมันเหรอ?] บีรยูมองมาที่ผม
ด้วยสายตาที่คาดหวัง

ผมถอนหายใจออกมาด้วยความอ่อนล้าและจ้องไปยังผู้
พิทักษ์ความมืดบนพื้น จากนั้นผมก็พูดด้วยความเมตตา
“ฉันมีอุดมการณ์ที่จะไม่สังหาร”

[ม-ไม่สังหาร…?]

“ฉันไม่ใช่คนที่ฆ่าอะไรง่ายๆ”

[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ชื่นชมมัน!]

[คุณได้รับการสนับสนุน 100 เหรียญ]

แน่นอน มันเป็นเรื่องโกหก

[กลุ่มดาวนักเขียนลับก าลังยิ้มอย่างมีเลศนัยให้กับคุณ]

[คุณได้รับการสนับสนุน 100 เหรียญ]

บีรยูที่ก าลังสับสนพูดตะกุกตะกัก [ต-แต่ไม่ใช่ว่ารางวัลจะ
ดีกว่าเหรอถ้าเจ้าสังหารมัน? เจ้าจะเป็นคนแรกที่สังหาร
ปีศาจระดับ 7 และข้าจะมอบเหรียญให้เจ้าอีก 7,000
เหรียญ! เจ้ารู้ไหมว่า 7,000 เหรียญมันเยอะแค่ไหน?]

“ฉันจะไม่ฆ่ามัน ฉันต้องการเปิดกล่องรางวัล ดังนั้นช่วย
หลีกทางด้วย”

ผมปัดบีรยูที่ก าลังน่าร าคาญออกไปจากด้านหน้า ผู้พิทักษ์
ความมืดไม่ใช่เหตุผลจริงๆ ที่ผมมาที่นี่ งั้น…

ฉึก!

[ปีศาจระดับ 7 ‘ผู้พิทักษ์ความมืด’ ถูกสังหาร]

…อะไรกัน? ผู้พิทักษ์ความมืดตายลงด้วยมีดที่อยู่บน
หน้าอก จากนั้นก็

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ฉ-ฉันแข็งแกร่งแล้ว! คิมทกจา ไอ้สารเลว!
แกไม่รู้เรื่องเอาซะเลย!” ฮันมยอนโกเป็นคนที่ถือมีดไว้
ผมมีความคิดคร่าวๆ ไว้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น จากนั้น
ข้อความก็ระเบิดออกมาในหูของผม

[ปีศาจระดับ 7 ถูกล่าเป็นครั้งแรก!]

[บรรลุความส าเร็จที่เป็นไปไม่ได้แล้ว]

[คุณได้รับ 8,000 เหรียญ]

[การสนับสนุน: คิมทกจา, ฮันมยอนโก]

บางทีข้อความเหล่านี้คงจะถูกแบ่งปันไปยังฮันมยอนโก
ผมได้รับเหรียญเพียงไม่เท่าไรเพราะผมไม่ได้จัดการกับ
มัน แต่…

ผมสามารถเห็นฮันมยอนโกที่ก าลังจะตายจากความสุข
ที่มาพร้อมกับข้อความ “อุดมการณ์ไม่ฆ่า? ไอ้โง่! การฆ่า
ในโลกที่ก าลังลุกไหม้ใบนี้มันจะเป็นอะไรกัน? คนแบบ
แกคงจะอยู่ไม่ได้! แกรู้…”

จากนั้นฮันมยอนโกก็หยุดลง ในตอนนี้เขารู้ในสิ่งที่เขาได้
ท าแล้ว

[ปีศาจระดับ 7 ‘ผู้พิทักษ์ความมืด’ ถูกสังหาร และราชา
ปีศาจ ‘แอสโมเดียส’ ได้สังเกตเห็นการปรากฏตัวของ
ฆาตกร]

[ราชาปีศาจ ‘แอสโมเดียส’ จะไล่ล่าคนที่ปลิดชีพไป
จนกระทั่งคนพวกนั้นจะตาย]

[ราชาปีศาจ ‘แอสโมเดียส’]

[การโจมตีปลิดชีพ: ฮันมยอนโก]

“อ-อะไรกัน? ข้อความนี้มันอะไร?” ฮันมยอนโกตะโกน
ออกมาด้วยความหวาดกลัว

[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ ชื่นชมในความชั่วร้ายของคุณ]

“อ่า… แกไม่บอกฉันงั้นเหรอ? ฉันไม่ได้ตั้งใจฆ่ามัน”

[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ ได้แนะน าสถานการณ์ของคุณ
ให้กับการถ่ายทอดสดดวงดาว]

ฮันมยอนโกจ้องมองไปยังอากาศเหมือนว่าเขาได้สูญเสีย
ดวงวิญญาณไป ค าสาปของราชาปีศาจแอสโมเดียสคือสิ่ง
ที่น่ากลัวที่สุดส าหรับมือสังหาร ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร
แต่มันต้องแย่มากแน่ๆ ผมมองย้อนกลับไปและเห็นลีกิล

ยังกับยูซานอาก าลังมองมาทางนี้ด้วยสีหน้าอันสับสน ผม
ยิ้มราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“พวกเราจะเปิดรางวัลด้วยกัน”

* * *

หลังจากนั้นสักพัก พวกเราก็ค้นเจอสมบัติและดึงออกมา
ทีละอัน

“ฉันเจออันนี้”

“ผมได้อันนี้…”

ยูซานอาและลีกิลยังเจอสร้อยข้อมือเล็กๆ และโล่เก่าๆ
ตามล าดับ

[สร้อยข้อมือฟื้นฟูพลังเวทมนตร์]

[โล่เหล็กเก่า]

ทั้งคู่เป็นระดับ D แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย สร้อยข้อมือ
ฟื้นฟูพลังเวทมนตร์เป็นไอเท็มที่มีประโยชน์ส าหรับทุก
คน และโล่เหล็กเก่าก็เหมาะมากส าหรับลีฮุนซึง มันยากที่
จะไม่สนใจกับค าว่า ‘เหล็ก’ ในชื่อ เหล็กนี้หนักมากยิ่ง
กว่าเหล็กของโลก

ยูซานอาพูดด้วยความผิดหวังเล็กน้อย “มันน้อยกว่าที่ฉัน
คิด”

น้อยกว่า ค าพูดของเธอไม่ผิด มันน่าอายเกินไปที่จะเรียก
สิ่งนี้ว่า ‘ขุมสมบัติ’ ยูจงฮยอค ชายที่จากไปเมื่อวานนี้
อาจจะผ่านสถานที่แห่งนี้ไป เขารู้ว่าเขาคงจะเหนื่อยกับ
การต่อสู้กับปีศาจ ดังนั้นเขาจึงโฉยโอกาสขโมยสมบัติไป
ในท้ายที่สุด พวกเราจึงได้ปล้นที่ที่เคยถูกปล้นไปแล้ว

“ไม่เป็นไรเพราะของส าคัญยังอยู่”

ผมมองไปยังกล่องสีด าที่อยู่ตรงกลางที่เก็บของ พวกเรา
ไม่โอ้เอ้และเปิดกล่อง สิ่งที่อยู่ในกล่องคือเตา มันมีขนาด

เล็กพอที่จะใส่ลงไปในกระเป๋าเสื้อ และมันก็น่าอายที่จะ
เรียกมันว่าเตา

[เตาพลังเวทมนตร์]

อย่างที่คิดไว้ มันยังอยู่ ไอเท็มนี้อันที่จริงแล้วคือไอเท็ม
ส าคัญในสถานการณ์ย่อยนี้

[เตาพลังเวทมนตร์สามารถใช้ได้คนละครั้ง]

เห็นได้ชัดว่ายูจงฮยอคเอามันไปอันหนึ่ง ดังนั้นมันจึงมีเตา
พลังเวทมนตร์ทั้งหมดสองอัน

“…นั่นอะไรน่ะ?”

“อืม ฉันคิดว่าฉันรู้เกี่ยวกับจุดประสงค์ของมันอยู่หน่อยๆ
นะ”

ผมตัวสั่นขึ้นมา และเปิดใช้งานเตาด้วยพลังเวทมนตร์และ
ยกขาหนูดินที่ตายขึ้นมา มันตลกเพราะมันไม่พอดีกับ
ขนาดของจานอาหาร แต่ใน 5 วินาที่ การเปลี่ยนแปลงที่
น่าทึ่งก็เกิดขึ้นกับขาของหนูดิน

“ว้าว! กลิ่นหอมมาก!”

มีกลิ่นหอมหวานโชยออกมา และขาของหนูดินก็
เปลี่ยนเป็นสีทอง

“เนื้อ!” ลีกิลยังตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น ยูซานอา
ถามอย่างเร่งรีบ “พ-พวกเรากินได้ไหม?”

“ฉันจะลองก่อน”

ผมคว้าขาหลังที่มันเยิ้มขึ้นมาและกัดลงไป น ้ามันไหล
ออกมาจากเนื้อ… ผมลืมเรื่องเคี้ยวไปและหลับตาลง การ
ชิมมันแตกต่างจากที่อ่านในหนังสือ

[กลุ่มดาวหลายกลุ่มน ้าลายไหลเยิ้ม]

[กลุ่มดาวมอบการสนับสนุนให้คุณ 100 เหรียญ]

[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ หลั่งน ้าลาย
ออกมา]

[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ก าลังกัดเล็บ]

·····
ข้อความปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง อันที่จริง การกิน
ออกอากาศเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ทุกๆ คนมารวมตัวกันอยู่หน้า
อาหาร

“กินสิ ฉันคิดว่ามันโอเค”

ทั้งสองคนรีบบึ่งเข้ามาหาเนื้อในทันทีที่ผมพูด พวกเขา
ไม่ได้กินอาหารดีๆ มาสามวันแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงหิว

มาก ฮันมยอนโกฟื้นตัวขึ้นมาและเดินเข้ามาด้วยความ
ลังเล “ท-ทกจา… ฉันบ้าไปเมื่อกี้…”

“กินซะ ไม่ต้องห่วงเรื่องอื่น”

“ข-ขอบคุณนะ!”

“นายจะกลายเป็นผีหลังจากกิน”

“อ-อะไรนะ…?”

ผิวของฮันมยอนโกเปลี่ยนเป็นสีขาวเหมือนกับตาย ผมพูด
มันข าๆ แต่ฮันมยอนโกคงจะตายจริงๆ การติดตามของ
แอสโมเดียสนั้น แม้แต่ยูจงฮยอคก็ยังยากที่จะเอาชนะ

พวกเราแต่ละคนหยิบไปคนละขาและเริ่มกิน พวกเรากิน
มันด้วยกันเพราะพวกเราต่างหิวหลังจากสิ่งต่างๆ เริ่มต้น
ขึ้น มนุษย์ย่อมอดไม่ได้ ทุกๆ คนกินมันอย่างเงียบๆ มัน
เป็นเพราะแสงที่กระจายออกมาอย่างนุ่มนวลจากเตาพลัง
เวทมนตร์หรือไม่? ผมรู้สึกอ่อนไหวเล็กน้อย

ฆ่าบางสิ่งและกินมันเพื่อเอาชีวิตรอด นี่คือชีวิตของมนุษย์
มันเป็นอย่างนี้ตลอดมา แต่ผมก็นึกสงสัยว่าท าไมมันถึง
รู้สึกสดชื่นมากขนาดนี้ ทันใดนั้นเอง ผมก็เงยหน้าขึ้นและ
สบตากับยูซานอา ฮ่าฮ่า ยูซานอาได้สติกลับมาและอุทาน
ออกมาในทันใด “ฉันนี่น่าสมเพชจริงๆ”

“…ฮะ?’

“ทกจาพยายามอย่างหนักและฉันก็ดันกินเหมือนกับหมู…
ฉันไม่ได้ช่วยอะไรเลย…”

“ไม่ ยูซานอา เรื่องนั้น…”

“ยังไงก็เถอะ ทกจารู้เรื่องทั้งหมดนี้ได้ยังไง? นายรู้วิธีปรุง
มันและ…”

“อ่า เรื่องนั้น…”

“ใช่แล้ว! มันต้องเป็นเพราะนายอ่านนิยายแฟนตาซีใช่
ไหม? จริงด้วย ฉันไม่รู้เลยว่าโลกจะเป็นแบบนี้ ฉันมันโง่
ที่มัวแต่ท่องจ าภาษาสเปน”

ผมรู้สึกแปลกๆ อยู่บ้างเมื่อผมได้ยินยูซานอาพูดเช่นนี้ ผม
อ้าปากขึ้นเพื่อปลอบเธอ “มันเป็นเพราะยูซานอาศึกษา
ภาษาต่างประเทศมาท าให้เธอรู้ภาษาของเผ่าปีศาจ”

แน่นอนว่ามันไม่ค่อยมีประโยชน์อะไร

“ฉันเข้าใจแล้ว… ขอบคุณนะทกจา…”

ผมยิ้มให้ยูซานอาและผุดลุกขึ้น ปาร์ตี้จมอยู่ในการกินอีก
ครั้ง ผมสูดหายใจเข้าและมุ่งหน้าไปยังด้านหลังของปาร์ตี้
อันที่จริงแล้ว เตาพลังงานก็ส าคัญ แต่จุดประสงค์ที่แท้จริง
ของผมคือไอเท็มอีกอัน ผมมองเข้าไปใกล้ๆ ‘กล่องด า’ ที่
บรรจุเตาพลังเวทมนตร์ไว้

มันคือสิ่งนี้ ไม่ต้องสงสัยเกี่ยวกับมัน ยูจงฮยอคที่เอาเตา
พลังเวทมนตร์ไปน่าจะไม่รู้เรื่องมัน สมบัติที่แท้จริงของ
พื้นที่นี้คือ ‘กล่องด า’ อันนี้ ในเรื่องเดิม ยูจงฮยอครู้
เกี่ยวกับมันหลังจากการเสื่อมถอยรอบที่ 6

ใครเป็นคนแรกที่ค้นพบสิ่งนี้ มันคือ ‘แม่บ้านสรรค์โฮริ’
รึเปล่านะ? อืม มันยากที่จะจ าได้มันไม่น่าใช่ แต่มันก็
น่าจะเป็นอะไรแบบนี้:

「”ตรงนั้น มันมีกล่องแปลกๆ อยู่ในพื้นที่แรก ถ้านาย
เอาอะไรใส่เข้าไป…」

ในเวลานั้นเอง ผมก็พบเข้ากับสายตาของยูซานอาและ
ค าถาม “กล่องอะไรน่ะ?”

“ฮะ? อ่า กล่องนี้มัน…” ยูซานอาพูดในขณะที่เธอมองมา
ที่กล่อง มันมีตัวอักษรอะไรก็ไม่รู้เขียนอยู่บนกล่อง

…เธออ่านมันได้ไหม?

“กล่อง… สุ่มไอเท็ม”

บัดซบ นี่เป็นเหตุผลว่าท าไมภาษาถึงมีความส าคัญ

“อ่า… นั่น… อืม งั้นนี่ก็คือความหมายของมัน”

ผมอายเล็กน้อย ยูซานอาตะโกนออกมา “รีบใช้มันเร็วทก
จา”

“…ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

ลีกิลยังพยักหน้ารัวๆ

“พี่ไม่ต้องห่วงพวกเรา ไอเท็มทั้งหมดที่ได้มาเป็นของพี่
มันชัดเจนแล้ว”

ใช่แล้ว ผมที่ถูกจับได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

“งั้นฉันจะใช้มันละกัน”

[กลุ่มดาวหลายกลุ่มพยักหน้าให้กับการตัดสินใจของคุณ]

ผมเอานิวเคลียสของปีศาจระดับ 7 ออกมาจากกระเป๋า ผม
ตัดมันมาจากร่างของผู้พิทักษ์ความมืดที่ตายแล้ว
นอกจากนี้ ผมยังเอาศรัทธาแตกสลายซึ่งหมดความ
ทนทานออกมา ตามเนื้อเรื่องเดิม การใช้กล่องนี้ง่ายดาย

「”ใครจะรู้? มันคงจะมีไอเท็มที่มีจ านวนจ ากัดอยู่”」

ผมวางแกนกลางปีศาจและศรัทธาแตกสลายลงไปใน
กล่อง

「”ฮ่าฮ่า นายไม่เชื่อค าพูดของฉันงั้นเหรอ? จริงเหรอ?
ใส่ไอเท็มลงไปในนั้นและปิดกล่อง!”」

อันที่จริง ผมไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อผมใส่ไอเท็มพวกนี้
ลงไป แต่ผมมั่นใจว่าจะมีของที่ยิ่งใหญ่ออกมา

「 “ไอเท็มชั้นยอดจะออกมาโดยไม่มีเงื่อนไข!”」

ครู่ต่อมา แสงสว่างจ้าก็ระเบิดออกมาจากกล่องที่ปิดอยู่