มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 221 – แอสโมเดียส (2)

ในรอบนี้ ชายคนนั้นไม่ได้มีตัวตนอยู่
ในทันทีที่ผมอ่านประโยคนี้ กระแสไฟฟ้าก็ไหลจากหัวไปสู่
นิ้วเท้าของผม
…หรือว่า ไม่สิ เป็นไปไม่ได้ แน่นอนว่าไม่ มันมีหลายคนที่อาจ
ถูกเรียกว่า ‘ชายคนนั้น’ ได้โดยยูจงฮยอค ในการเสื่อมถอยครั้ง
ก่อน มันมี ‘ชาย’ หลายคนที่ยูจงฮยอคพบ
จากนั้นผมก็นึกถึงความคิดของยูจงฮยอคที่ปรากฏขึ้นอยู่บ่อยๆ
และจิตใจของผมก็เริ่มซับซ้อนขึ้นมา
「ยูจงฮยอคมีความคิด」
「’อย่าคิดว่ามันจะดีขึ้นถ้าท้าการเสื่อมถอยซ้าๆ’」
「’ตัวตนของฉันจะมีอยู่แค่ในชีวิตนี้เท่านั้น’」

「’ฉันไม่รู้ว่าฉันจะท้าได้ไหม แต่ถึงกระนั้น ฉันก็จะไม่ยอม
แพ้’」
เชี่ย ทั้งหมดนี้เป็นค้าพูดของผม ผมเลื่อนไปยังฉากอื่นๆ อย่าง
รวดเร็ว ค้าว่า ‘ชายคนนั้น’ มักปรากฏขึ้นอยู่บ่อยๆ เขาไม่เคย
เขียนชื่อ ‘คิมทกจา’ ลงไป แต่มันก็ชัดเจนว่าเป็นผม
แน่นอน ผมไม่อาจมั่นได้ได้ 100% เพราะผมจ้าไม่ได้ถึงทุก
อย่างที่ผมพูด ถึงกระนั้น ผมก็ไม่อาจคิดถึงใครอื่นที่พูดค้า
เหล่านี้กับยูจงฮยอคได้ หากมีคนอื่นพูดอะไรแบบนี้ออกไป ยู
จงฮยอคคงจะตัดหัวคนพวกนั้นแล้ว
“…ฉันเป็นบ้าอะไรไปเนี่ย?”
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค้า’ ก้าลังสงสัยเกี่ยวกับค้าพูด
ของคุณ]
ผมไม่สนใจข้อความจากเห้งเจียและค่อยๆ สูดหายใจเข้าช้าๆ
ผมต้องจัดระเบียบความคิดของตัวเอง มันยังมีเวลาอยู่ ไม่น่า
เชื่อ ก้าแพงที่สี่จะมาช่วยผม

「คิมทกจาคิด: ในระยะสั้นๆ นี่คือสถานการณ์ปัจจุบัน」
ใช่ บอกฉัน
「หนึ่ง การแก้ไขครั้งแรกของหนทางเอาชีวิตรอดมาถึงแล้ว
」
「สอง การแก้ไขเริ่มต้นขึ้นจากการเสื่อมถอยรอบที่สี่ของยู
จงฮยอค」
「สาม คนที่เชื่อว่าเป็น ‘คิมทกจา’ ปรากฏขึ้นในความทรงจ้า
ของยูจงฮยอคในการเสื่อมถอยรอบที่สี่」
มันเป็นการจัดระเบียบที่ตรงไปตรงมามาก ข้อเท็จจริงทั้งสาม
ได้พิสูจน์ถึงสิ่งๆ เดียวเท่านั้น
「ยูจงฮยอคล้มเหลวในการเสื่อมถอยรอบที่สาม」
ผมไม่อาจคิดถึงสิ่งอื่นได้ไม่ว่าผมจะมองยังไง ถ้ายูจงฮยอคและ
ผมไปถึงตอนจบของโลกใบนี้ เขาก็คงจะไม่ต้องไปยังการเสื่อม
ถอยรอบที่สี่

นี่เป็นเหตุผลที่สมเหตุสมผลที่สุด รอบที่สามที่ผมเข้าไป
แทรกแซงนั้นล้มเหลว เวลาหลังจากความล้มเหลวได้ถูกบันทึก
ใหม่ในการแก้ไขของหนทางเอาชีวิตรอด
ผมสงสัยว่ามันเป็นไปได้ยังไง แต่นี่ก็เป็นโลกที่มีสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
เกิดขึ้นแล้วมากมาย ผมถอนหายใจออกมาสั้นๆ และมองผ่าน
หนทางเอาชีวิตรอดอีกครั้ง
ค้าถามหนึ่งได้รับการแก้ไขแล้ว แต่มันยังมีอีกหลายค้าถาม
ผ่านก้าแพงที่สี่ ผมพยายามจะแยกแยะค้าถามที่เกิดขึ้นทีละอัน
「ท้าไมฉันถึงไม่มีตัวตนอยู่ในการเสื่อมถอยรอบที่สี่ของยูจงฮ
ยอค?」
ไม่ว่าผมจะคิดอย่างไร ผมก็ไม่ได้ค้าตอบ มันอาจจะเป็นเพราะ
ผมไม่ใช่ตัวละคร หรือมันอาจจะเป็นเพราะปัญหาอื่น ไม่ว่า
ยังไงก็ตาม มันก็เห็นได้ชัดว่า ‘ผม’ ไม่มีตัวตนอยู่อีกต่อไป
นับตั้งแต่การเสื่อมถอยรอบที่สี่ มันมีปัญหาที่สองที่ผมต้องคิด

「หากการแก้ไขครั้งแรกเป็นการบรรยายถึงเหตุการณ์ใน
อนาคต งั้นมันก็จะมีการแก้ไขครั้งที่สองซึ่งขึ้นอยู่กับการกระท้า
ของผมน่ะสิ?」
ไม่มีอะไรแน่นอน บางทีการแก้ไขครั้งแรกนี้อาจจะไม่ใช่อนาคต
ที่แน่นอน ถึงกระนั้น ผมก็มั่นใจว่ามันมีโอกาส หากนี่คืออนาคต
ที่แน่นอนจริงๆ ผู้เขียนคงจะไม่ส่งมันมาให้กับผม
ผมไม่รู้ว่าท้าไม แต่ผู้เขียนได้มอบโอกาสให้กับผมผ่าน ‘การ
แก้ไข’ นี้ ถ้าผมยังเดินไปตามเส้นทางนี้ การเสื่อมถอยรอบที่
สามก็คงจะจบลงด้วยความล้มเหลว จากนั้นในการเสื่อมถอย
รอบที่สี่ ยูจงฮยอคก็จะท้าสิ่งนี้ซ้าเพียงล้าพัง
ผู้เขียนก้าลังส่งค้าเตือน แน่นอนว่าผู้เขียนอาจจะมีกลิ่นตุๆ
แต่… ไม่ว่ายังไงก็ตาม ผมก็ตัดสินใจที่จะไม่พิจารณาถึงมัน
เพราะมันไม่มีค้าตอบ
“ขั้นตอนแรกคืออ่านทั้งหมดนี่อีกครั้ง… ปวดหัวจัง”

ผมนวดขมับและอ่านหนทางเอาชีวิตรอดต่อ สถานที่บางแห่ง
เหมือนเดิมในขณะที่บางแห่งเปลี่ยนไป อย่างไรก็ตาม ผมก็รู้สึก
ถึงอารมณ์ที่มากมายในขณะที่ผมอ่านเรื่องราว
‘ไอ้บ้ายูจงฮยอค เขายังท้าแบบนี้แม้ว่าจะมีทุกๆ อย่างที่ฉัน
บอกเขาไปแล้ว’
ผมก้าลังคิดเกี่ยวกับมัน
‘เอ๋? ดูนี่สิ ไม่ใช่ว่ามันเปลี่ยนไปหน่อยเหรอ?’
ผมคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ นอกจากนี้…
‘ใช่ ส่วนนี้น่าสนใจมาก ฉันชอบส่วนนี้’
‘บ้าเอ้ย มันมีค้าอธิบายมากเกินไป…’
‘…ไม่ ประโยคดูเหมือนจะดีขึ้นหน่อย? ผู้เขียนเติบโตขึ้นเหรอ?’
กับความคิดเหล่านี้ ผมได้กลับไปยังตัวตนของผู้อ่านและจมลง
ไปกับหนทางเอาชีวิตรอดอีกครั้ง เขาก็ยังเป็นเหมือนเดิม แต่สิ่ง
ที่น่าสนใจก็คือการแทรกแซงของผมได้เข้าไปลดความผิดพลาด

เล็กๆ น้อยๆ ของยูจงฮยอค ส่วนที่น่าสะดุดตามากที่สุดคือการ
ที่เขาจัดการกับ ‘อิกทริโอซอรัส’ เหมือนกับผมในช่วงเริ่มต้น
ของสถานการณ์ที่สี่
「ยูจงฮยอคคิด ‘ชายคนนั้นเจอสถานการณ์ลับที่นี่’」
เขายังไม่ตายจากดันเจี้ยนโรงภาพยนตร์ในการเสื่อมถอยรอบที่
8 และ 11
「’…ฉันรอดมาได้เพราะชายคนนั้น อืม ฉันยังรอดชีวิตมาได้
มากกว่า’」
ผมแทบจะน้าตาไหลเมื่อได้อ่านส่วนนี้ ถ้าผมมีที่ให้โชว์สัก
หน่อย ผมก็คงจะโม้มันออกไปแล้ว
‘ทุกคน ดูนี่สิ ไอ้บ้านี่โตขึ้นแล้ว’
แน่นอนว่าผมเป็นผู้อ่านหนทางเอาชีวิตรอดเพียงคนเดียว
ดังนั้นมันจึงไม่มีที่ให้โอ้อวดได้เลย การเลื่อนอย่างรวดเร็วของ
ผมหยุดลงในทันใดในขณะที่ผมคิดได้ถึงหนึ่งค้าถาม เดี๋ยวนะ

ชายคนนี้ท้าได้ดีกว่าที่ผมคิดเหรอ? งั้นจะเกิดอะไรขึ้นต่อ? ยู
จงฮยอคที่ได้รับผลกระทบจากผม… เขาจะไปถึงตอนจบที่
‘เหมาะสม’ ของโลกนี้ได้ไหม?
“เจ้าก้าลังท้าอะไรน่ะ? ข้าได้ยินมาจากไอลีนว่าเจ้าก้าลังจะ
ตาย”
“คิม… จงฮยอค ร่างกายของนายเป็นไงบ้าง?”
ประตูเปิดออก และจางฮายังกับฮันมยอนโกก็เดินเข้ามา ผมลืม
ว่าได้บอกให้ไอลีนเรียกพวกเขาเข้ามา
“เอ๊ะ นั่นมันสมาร์ทโฟนเหรอ?” จางฮายังเห็นอุปกรณ์ที่ผมถือ
อยู่และวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ผมเปลี่ยนมือที่ถือเบาๆ และตอบ “ไม่ หลบไป”
“เจ้ารับข้อความได้ไหม? โทรล่ะ? อินเตอร์เน็ต?”
“นายมีขากรรไกรมั้ยเนี่ย?”

จางฮายังท้าหน้าบูดให้กับค้าตอบอันเย็นชาของผม “งั้นท้าไม
เจ้าถึงเรียกพวกเราเข้ามา?”
“นายยังติดต่อกับกลุ่มดาวที่ฉันบอกไปอยู่ไหม?”
“อ่า พวกเขาเหรอ?” จางฮายังยักไหล่และตอบ “พวกเขาไม่
ค่อยสนใจ”
“จริงเหรอ?”
สถานการณ์ในอนาคตคงจะยากที่เอาชนะไปได้ด้วยพลังของผม
เพียงคนเดียว จนถึงตอนนี้ ฝ่ายตรงข้ามคือภัยพิบัติที่จุติลงมา
ผ่านสถานการณ์หรือไม่ก็กลุ่มดาว เหล่าคนที่จะมาขัดขวางผม
ในอนาคตจะยิ่งใหญ่ขึ้น ยกตัวอย่างเช่น ไอ้พวกบ้าพระเวทที่
คิดจะจัดการผมด้วย ‘โชคชะตา’
ถ้าผมต้องการที่จะต่อสู้กับพวกเขา ผมจ้าเป็นที่จะต้องรู้
แนวโน้มของกลุ่มดาวและผู้บรรลุด้วยความคิดที่คล้ายคลึงกัน
“ทุกคนดูยุ่งไปหมด ส่วนใหญ่ไม่ตอบด้วยซ้า”

…มันยังเร็วเกินไป มันอีกนานกว่าที่จางฮายังจะกลายเป็น
‘ราชาผู้บรรลุ’ ดังนั้นกลุ่มดาวที่จะอยู่ในฝ่ายของจางฮายังใน
นิยายต้นฉบับอาจจะแตกต่างกันไป ณ จุดๆ นี้ ยิ่งไปกว่านั้น
‘ต้นฉบับ’ ก็เปลี่ยนไปแล้ว
ผมถอนหายใจออกมาและกล่าวว่า “ไม่เป็นไร นายออกไป
ก่อน”
“…อะไรนะ? เจ้าเป็นคนที่เรียกข้าเข้ามา” จางฮายังบ่นและเดิน
ออกไปจากห้อง เหลือทิ้งไว้เพียงแค่ฮันมยอนโก
ฮันมยอนโกพูดออกมาก่อน “นายรู้ มันแปลก ฉันรู้จักนาย
ตั้งแต่ในบริษัท แต่…”
“พอแล้ว นายรู้ไหมว่าท้าไมฉันถึงเรียกนายเข้ามา”
“อะแฮ่ม” ฮันมยอนโกดูเหมือนจะรู้เหตุผล “…อันที่จริง ฉันก็
ติดต่อเขาไม่ได้”
“การเชื่อมต่อของนายยังไม่ถูกฟื้นฟูอีกเหรอ?”

“มันฟื้นฟูแล้ว อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่มีการตอบสนองจากราชา
ปีศาจ”
ไม่นานมานี้ ผมได้ท้าลายการเชื่อมต่อของฮันมยอนโกกับราชา
ปีศาจแอสโมเดียสโดยใช้ดาบสะบั้นเศียรสี่ปีศาจหยิน ถึง
กระนั้น มันก็แค่ชั่วคราว ผมคิดว่ามันได้เวลาแล้วที่การ
เชื่อมต่อนั้นจะกลับมา แต่มันก็ยังไม่มีการติดต่อมาจากเขา
“ไม่มีอะไรที่เขาอยากถามเลยเหรอ?”
“บางทีเขาอาจไม่เชื่อฉันอีกต่อไป หรือไม่…” ในเวลานั้นเอง สี
หน้าของฉันมยอนโกก็เปลี่ยนไป “ต-ติดต่อมาแล้ว!”
ผมกระวนกระวายอยู่ครู่หนึ่ง ราชาปีศาจแอสโมเดียส ตัวตนอัน
ทรงพลังในหมู่ราชาปีศาจทั้งเจ็ดสิบสองก้าลังพูดกับผมผ่าน
ดวงตาและปากของฮันมยอนโก อย่างไรก็ตาม สีหน้าของ
ฮันมยอนโกก็แปลกไปเล็กน้อย
“ฮะ?”
“อะไรนะ?”

“มีบางสิ่งบางอย่างไม่ถูกต้อง”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ข-เขาจะมาเอง!”
“ฮะ?”
“ราชาปีศาจจะมาเอง!”
หัวใจของผมเย็นลงไปข้างหนึ่ง ราชาปีศาจมาเอง ความหมาย
ของค้าเหล่านี้นั้นง่ายมาก ราชาปีศาจแอสโมเดียสจะมาเยือน
พื้นที่สถานการณ์ด้วยร่างกายของเขาเอง
ผมถามในขณะที่ได้รับข้อความจากช่องของบียูอย่างต่อเนื่อง”
เขาอยู่ใกล้รึยัง?
“ฉ-ฉันคิดว่าเขาพบนายแล้ว…”
เจอผมแล้ว? ไม่ว่าผมจะเพิ่มระดับประสาทสัมผัสมากแค่ไหน
ผมก็ไม่อาจรู้สึกถึงราชาปีศาจได้เลย ถ้าราชาปีศาจเข้ามาใกล้
แล้วจริงๆ มันคงจะเกิดเรื่องวุ่นวายกับกลุ่มดาวในช่องไปแล้ว

และแรงกดดันที่เกิดขึ้นคงท้าให้อวตารแทบจะตายได้ อย่างไรก็
ตาม…
“เดี๋ยว อย่าบอกนะว่า…?”
ถ้าผมคิดเกี่ยวกับมัน ผมก็ได้ท้าทุกๆ อย่างภายใต้ชื่อของ ‘ยู
จงฮยอค’ สิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้เข้ามายังช่องหรือรู้อย่างแน่ชัดว่าเกิด
อะไรขึ้นคงมีแนวโน้มที่จะคาดเดาต้าแหน่งของผมผ่านการ
ถ่ายทอดสดดวงดาว ตามการถ่ายทอดสดดวงดาว ต้าแหน่งใน
ปัจจุบันของผมก็คือ…
“เชี่ย”
“ท-ท้าไมจู่ๆ…”
“หัวหน้าแผนกฮัน นายรู้จักทางไปเขตอุตสาหกรรมกิลแบท
ไหม?”
ยูจงฮยอคตกอยู่ในอันตราย
***

“คิมทกจา!”
“ฮูเร คิมทกจา!”
“อิสรภาพแห่งเขตอุตสาหกรรม!”
ยูจงฮยอคฟังเสียงตะโกนที่มาจากทั่วเขตอุตสาหกรรมกิลแบท
และท้าสีหน้าซับซ้อน
‘ฉันไม่ได้ตั้งใจจะท้าสิ่งนี้’
ยูจงฮยอคขมวดคิ้วในขณะที่เขาจ้องมองไปยังดยุคกิลแบทที่
ตายอยู่ในมือของเขา ประกายแสงบินรอบร่างของยูจงฮยอค
เนื่องจากการเปิดพลังของผู้บรรลุที่มากเกินไปของเขา เขาไม่
จ้าเป็นต้องเปิดมัน ณ จุดๆ นี้
‘มันเร็วเกินไปที่จะเปิดประตูด่านแรกของผู้บรรลุ’
อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะจัดการกับงานของเขาใน
โลกปีศาจด้วยช่วงเวลาอันสั้นโดยไม่เปิดพลัง มันเป็นพลังที่จง

ใจใช้ซ่อนตัวจากกลุ่มดาว แต่เขาก็ถูกจับได้โดยใครคนหนึ่ง ยู
จงฮยอคมองไปยังอูรีเอลที่ก้าลังนั่งอยู่บนไหล่ของเขา
‘ฉันไม่คิดว่าคนๆ นี้จะมีไอเดียอะไร’
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ พอใจกับความส้าเร็จ
ของคุณ]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ประทับใจกับ
มิตรภาพของคุณ]
“…ดยุคให้เหรียญเยอะ ดังนั้นฉันเลยฆ่าเขา”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ก้าลังหัวเราะ]
ยูจงฮยอคไม่ตอบและมองไปยังแผงหน้าจอในส้านักงานของด
ยุค มันมีฉากคุณภาพต่้าที่ดูเหมือนจะถูกบันทึกไว้โดยเวนนี่แมน
– ยูจงฮยอค!
– ข้าคือยูจงฮยอค!

มันเป็นฉากที่ไร้สาระ คนหลายร้อยคนตะโกนออกมาว่าพวก
เขาคือ ‘ยูจงฮยอค’ ที่น่าร้าคาญที่สุดก็เป็นไอ้ตัวใหญ่ที่ก้าลัง
ตะโกนอยู่ตรงกลาง
– ยูจงฮยอค! ยูจงฮยอค! ว้าว!
ยูจงฮยอคมองดูพร้อมกันขมวดคิ้วก่อนที่จะหันหน้าไป
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ หน้าแดง]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ก้าลังกระตุ้นให้คุณไป
พบคิมทกจา]
ยูจงฮยอคส่ายหัว “…ฉันมายืนยันว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ยกเลิก
สถานการณ์บุคคลของเธอและส่งฉันกลับไปยังโลกเดิมได้แล้ว”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ประหลาดใจ]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ กล่าวว่าสถานการณ์
ส่วนบุคคลยังไม่สิ้นสุด]

[เนื้อหาของสถานการณ์ส่วนบุคคลของกลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษา
เปลวเพลิงปีศาจ’ คือการพบกับคิมทกจา…]
“เธอคิดว่าฉันจะยอมรับสถานการณ์ส่วนบุคคลนั้นเหรอ?”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ตกใจมาก]
ไหล่ของตุ๊กตาอูรีเอลสั่น และเธอก็แสดงออกว่าเธอจะไม่ท้ามัน
แม้ว่าเอเด็นจะถูกท้าลาย ยูจงฮยอคมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะ
ถอนหายใจ
“จะเอาแบบนี้เหรอ?”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ก้าลังยกหัวของเธอ
ขึ้นพร้อมกับสีหน้าบูดบึ้ง]
“ฉันกลายเป็นดยุคของโลกปีศาจด้วยสิ่งนี้ แต่เธอคือทูตสวรรค์
ฉันก้าลังถามว่ามันมีปัญหาอีกเหรอ”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ อายมาก]

[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ กล่าวว่าเธอไม่ได้
คิดถึงมันเลย]
“…บัดซบ” ยูจงฮยอคก่นด่าออกมาในขณะที่เขาสงสัยว่าเขา
จะท้าตัวยังไงกับทูตสวรรค์ในอนาคต
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ก้าลังเตือนคุณ!]
ความมืดอันยิ่งใหญ่เริ่มรวบรวมรอบๆ ตัวของเขา ยูจงฮยอค
ชักดาบเขย่าสวรรค์ออกมาโดยสัญชาตญาณให้กับออร่าอันน่า
สะพรึงกลัว อย่างไรก็ตาม ฝ่ายตรงข้ามก็เป็นคนที่เขาไม่อาจ
เอาชนะได้ด้วยเพียงแค่การวาดดาบ
หุบเหวมืดรวมตัวเป็นแกนกลาง ความมืดอันลึกล้าของโลก
ปีศาจส้าแดงออกมาตรงหน้าของเขา ยูจงฮยอครู้จักความมืดนี้
ดี
“หนีไป ฉันไม่อาจปกป้องร่างสัญลักษณ์ของเธอได้”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ บอกว่ามันเป็นไป
ไม่ได้]

[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ …]
ไหล่ของยูจงฮยอคสั่นเล็กน้อย ตุ๊กตาอูรีเอลไม่เคยเห็นภาพ
เช่นนี้มาก่อนและคว้าไหล่ของยูจงฮยอคด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
มันไม่ง่ายเลยที่จะสงบใจได้ ราวกับว่าเขาไม่ต้องการที่จะ
ยอมรับความกลัว ยูจงฮยอคพูดออกมาด้วยสีหน้า
สะอิดสะเอียน
“…ฉันเคยถูกมันฆ่า”
อึดใจต่อมา ร่างแห่งความมืดก็เผยตัวของมันออกมาด้วยออร่า
อันยิ่งใหญ่ที่จะระเบิดร่างกายของเหล่าอวตารที่อยู่ในพื้นที่
โดยรอบ
[เจ้าอยู่ที่นี่เอง ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น]
(จบตอน)