มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 246 – การคัดเลือกราชาปีศาจ (1)

มันเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ตั้งแต่ที่ผมได้ไปยังสมาคมนักชิม
ในช่วงสัปดาห์นี้ ผมยุ่งมาก มันเหลือเวลาอีกแค่ 4 วันที่การ
คัดเลือกราชาปีศาจจะเริ่มขึ้น ก่อนหน้านั้น ผมต้องเตรียมการ
ทั้งหมดให้เสร็จ
นอกเหนือจากดาบปีศาจทมิฬในมือของยูจงฮยอคแล้ว มันยังมี
ชิ้นส่วนลับอื่นที่มีประโยชน์ในบู๊ลิ้มอีก ผมเปิดหนทางเอาชีวิต
รอดขึ้นเพื่อค้นหาสถานการณ์ย่อยที่จะท าให้ผมได้ของเหล่านั้น
มา ในช่วงเวลานี้ ผมได้อ่านไฟล์และได้ตรวจสอบชิ้นส่วนที่
ส าคัญ แต่มันก็ยังมีหลายๆ ส่วนที่ขาดหายไปอยู่
“เจ้าไม่ว่างเลยหลังจากที่กลับมา ข้าแทบจะไม่ได้เห็นหน้าเจ้า
เลย” จางฮายังที่สวมเสื้อแขนกุดขนาดใหญ่ซึ่งไม่เหมาะกับตัว
ของเขาเดินมาหาผม

ผมมองไปที่เขาพร้อมกับขมวดคิ้วและถาม “ไม่ใช่ว่านายควร
ฝึกอยู่เหรอ?”
จางฮายังเบ้ปากและตอบ “…ไม่ใช่ว่าข้าก็พยายามอย่างหนัก
แล้วเหรอ?”
“หนักอะไร? นายเอาแต่กินเกี๊ยว”
“ข้าจะฝึกลับไปพร้อมกับกินเกี๊ยวไม่ได้เหรอ?”
ผมสงสัยว่าท าไมเขาถึงมารบกวนผม แต่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้
“โอ้ ฉันได้ยินมาว่านายได้ที่สามในงานประลองงั้นเหรอ? สุด
ยอดไปเลยหนิ”
จางฮายังยักไหล่และแสร้งมองไปทางอื่น “ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่
อะไร”
อย่างไรก็ตาม ริมฝีปากของเขาก็โค้งขึ้น แสดงให้เห็นว่าเขา
รู้สึกดีมาก ผมรู้ว่าท าไมเขาถึงตามผมมาแบบนี้… ไอ้คนปากไม่
ตรงกับใจเอ้ย

“นายได้มันมาใช่ไหม? ลูกปัดวิญญาณปีศาจ?”
“ใช่”
“ส่งมาให้ฉัน”
“ท าไม?” จางฮายังก้าวถอยไปด้วยท่าทางที่น่าสงสัย
ผมถอนหายใจและบอกกับเขา “ฉันไม่ได้จะเอามันไป นายกิน
มันทั้งแบบนั้นไม่ได้”
จากการแสดงออกของเขา เขาน่าจะได้ยินมันมาจากยูจงฮยอค
แล้ว ผมแน่ใจว่าเขาคงเล่าเรื่องนี้ในขณะที่หยิบดาบปีศาจทมิฬ
ออกมา
「ถ้านายกินมัน นายจะลมปราณแตกซ่าน และเส้นเลือด
ทั้งหมดในร่างกายของนายก็จะระเบิดออก และฆ่านาย มันมี
แค่คนๆ เดียวเท่านั้นที่สามารถดูดซับมันได้อย่างปลอดภัย」

…ผมคิดถึงเรื่องนี้และเข้าใจว่าท าไมจางฮายังถึงท าตัวแบบนี้”
นายไม่ต้องให้ฉันก็ได้ถ้านายไม่อยาก นายคือคนที่ได้มันมาเองห
นิ”
มันช่วยไม่ได้ถ้าจางฮายังไม่เชื่อในตัวผมเนื่องจากยังไม่มีความ
เชื่อมั่นมากพอ ในเวลานั้นเอง จางฮายังก็ยื่นมือเล็กๆ ออกมา
“…มันไม่ใช่แบบนั้นนะ ในตอนแรก ฉันก็คงจะไม่ได้มันมาถ้า
ไม่ใช่เพราะนาย”
ยาเม็ดเล็กๆ ตกลงสู่มือของผม นี่คือหนึ่งในสามยาส าคัญของบู๊
ลิ้ม ลูกปัดวิญญาณปีศาจ ผมพูดด้วยรอยยิ้ม “รอแปป”
มันเป็นยาที่คนชั่วร้ายจากส านักปีศาจโลหิตได้ท าขึ้นมาในอดีต
ด้วยการสกัดเลือดของคน 1,000 คน มันเป็นยาต้องสาปที่ท า
ให้ได้รับพลังที่เยี่ยมยอดที่สุดจากเส้นเลือด แต่ก็เปลี่ยนให้คนผู้
นั้นกลายเป็นบ้าไปเนื่องจากค าสาปของดวงวิญญาณ
ในนิยายต้นฉบับ ยูจงฮยอคพบว่ามันอร่อยอยู่เสมอ แต่จางฮา
ยังจะต้องตายแน่ๆ ถ้าเขากินมัน

“มาดูกันกัน…”
อย่างไรก็ตาม มันก็เช่นเดียวกับสถานการณ์อื่นๆ มันไม่ใช่จะ
เป็นไปไม่ได้ที่จะใช้ไอเท็มที่ถูกสาป ในความเป็นจริง ผมจ าได้
อย่างชัดเจนถึงฉากหนึ่งจากหนทางเอาชีวิตรอดที่จิ้งจอกบินได้
ดูดซับสิ่งนี้เข้าไป
「สิ่งที่ฉันต้องการคือยามหาผกผัน 3 เม็ด ถึงอย่างไรก็ตาม
ทุกๆ สิ่งก็คือความสมดุลและการรวมเป็นหนึ่ง ถ้าพลังงาน
ปีศาจเป็นปัญหา พวกเราก็สามารถจัดการมันได้」
ค าสาปนี้สามารถหลีกเลี่ยงได้หากมียามหาผกผัน 3 เม็ดมาใช้
ร่วมกับลูกปัดวิญญาณปีศาจ
มันพูดง่ายกว่าท า ปัญหาก็คือจะท ายังไงให้ได้ลูกปัดวิญญาณ
ปีศาจที่เป็นหนึ่งในสามสุดยอดยามาพร้อมกับยามหาผกผัน
สามเม็ด อย่างไรก็ตาม นี่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ส าหรับผม
“บียู”

ผมเรียกบียูและเปิดกระเป๋าโดเกบิ ยามหาผกผันมีขายอยู่บน
‘ลิสต์ผลิตภัณฑ์แนะน า’ แล้ว ฐานข้อมูลของโดเกบิช่างน่ากลัว
จริงๆ
+
[ลิสต์ผลิตภัณฑ์แนะน า]
* ยามหาผกผัน ― 200,000 เหรียญ
คงเหลือ: 5
+
200,000 เหรียญ ปกติผมคงจะเป็นทุกข์กับราคา แต่มันก็ไม่อีก
ต่อไปแล้ว ผมจงใจเปลี่ยนหน้าจอเป็นสาธารณะและซื้อสินค้า
[600,000 เหรียญถูกใช้จ่าย]
[คุณซื้อยามหาผกผันสามเม็ด]
จากนั้นข้อความของช่องก็ปรากฏขึ้นต่อ

[กลุ่มดาวบางกลุ่มอิจฉาคุณมาก]
[กลุ่มดาวหลายคนสงสัยเกี่ยวกับประสิทธิภาพของยามหา
ผกผัน]
[กลุ่มดาวบางกลุ่มบอกว่าพวกเขาจะสนับสนุนเงิน 500
เหรียญถ้าคุณบอกพวกเขาถึงประสิทธิภาพของยามหาผกผัน]
“6-600,000 เหรียญ?!” ฮันมยอนโกที่ก าลังเดินผ่านไปตัวสั่น
ในขณะที่เขาถือชามอาหารสุนัข เขาน่าจะก าลังเตรียมอาหาร
ให้กับปรมาจารย์ดาบทลายนภา “นั่นมัน… ฉันได้ยินว่านาย
รวย”
“สิ่งต่างๆ มันออกมาได้สวยน่ะ เอานี่ไป บดมันเข้าด้วยกัน”
“น-นี่มันอะไรกัน? ยาครอบจักรวาลงั้นเหรอ?”
“ไม่ต้องสงสัย ถ้านายกินมันผิดวิธี นายจะถูกสาปโดยราชา
ปีศาจเอาได้”

จางฮายังหน้าซีดหลังจากได้ยินเกี่ยวกับค าสาปของราชาปีศาจ
และรีบลงมือหลังจากรับยาไปจากผม ยาทั้งสี่เม็ดกลายเป็นผง
ละเอียด ผมยื่นชามให้เขาที่บอกกับผม “ข้ากินแป้งไม่ได้”
“อดทนมันหน่อย อุดจมูกไว้และกลืนมันไปพร้อมกับน้ า”
“ยังไงก็เถอะ… ข้าจะกินมันได้จริงๆ เหรอ?”
“มันคงไม่ช่วยอะไรยูจงฮยอคหรือฉันนักถ้าพวกเรากินมัน แต่
นายนั้นแตกต่างออกไป”
ยูจงฮยอคมีระบบพลังเวทมนตร์เพียงพออยู่แล้วแม้ว่าเขาจะ
ไม่ได้กินมัน ในขณะเดียวกัน ผมก็มีหัวใจของมังกรทองวัยเยาว์
ที่แตกสลาย อย่างไรก็ตาม จางฮายังนั้นประสบปัญหากับการ
ขาดแคลนพลังเวทมนตร์อยู่
จางฮายังลังเล ดังนั้นผมจึงบอกกับเขา “ถ้านายไม่อยากกิน งั้น
ก็เอามาให้ฉัน ยังไงซะ นายก็ไม่มีความกล้าเอาซะเลย”
“ข้าจะกินมัน!” จางฮายังเทผงยาเข้าไปและกลืนมันลงไป
พร้อมกับน้ า ในเวลาที่จางฮายังวางชามลง ปรมาจารย์ทลาย

นภาที่ก าลังรอโอกาสอยู่ก็วิ่งเข้ามาและเลียชามอย่าง
กระตือรือร้น
จางฮายังมองไปยังสภาพของเขาและเงยหน้าขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม
เล็กน้อย”…ข้าไม่รู้สึกถึงอะไรเป็นพิเศษเลย?”
“ประสิทธิภาพน่าจะปรากฏขึ้นในวันพรุ่งนี้ มันต้องใช้เวลาให้
ยาผสานเข้ากับพลังงานของร่างกาย”
จางฮายังพยักหน้าเหมือนว่าเขาเข้าใจ จากนั้นฮันมยอนโกก็
ก้าวเข้ามาอีกครั้งจากตรงที่เขาฟังอยู่ “ดูนั่นสิ ทกจา”
ผมเหลือบไปข้างหลังและเห็นบางสิ่งที่ผมคิดไว้อยู่ได้
“รถคันนี้… มันมาจากสมาคมนักชิมเหรอ?”
รถที่เขาพูดถึงคือเฟอร์รารีกินี่ระดับ X ที่ถูกทิ้งไว้ ณ มุมหนึ่ง
ของสนาม ผมมองไปยังตัวรถสีด าเงางามที่สามารถตัดผ่านมิติ
มืดได้ และค าพูดของผู้ผลิตสินค้าจ านวนมากก็โผล่ขึ้นมาในหัว
ของผมในทันใด

– อย่าสร้างศัตรูมากเกินไปเลย
เขาเป็นคนที่แตกต่างไปจากกลุ่มดาวที่ผมรู้จัก ผมคงจะมีความ
ทรงจ าที่ดีกับเขามากกว่านี้ถ้าเขาให้รถคันนี้กับผมมาฟรีๆ
“สมาคมนักชิมเป็นองค์กรการกุศลงั้นเหรอ? ฉันซื้อมาด้วย
สัญญาเช่า”
“เช่า? ท-เท่าไร…”
“50,000 เหรียญต่อเดือน”
“5-50,000 เหรียญ? เจ้าได้เงินมาเท่าไหร่กัน?”
“ประมาณ 4.8 ล้านเหรียญ”
ปากของจางฮายังและฮันมยอนโกเปิดอ้าออกเมื่อพวกเขาได้ยิน
ค าว่า ‘4.8 ล้านเหรียญ’
จางฮายังถาม “ขอโทษนะ… เจ้ามีอวตารรึยัง?”
“ท าไม? นายอยากเป็นอวตารของฉันงั้นเหรอ?”

ผมยิ้มให้เขา และจางฮายังก็ตะโกนออกมา “ข้าแค่สงสัย!
นอกจากนี้ ข้ายังได้ตัดสินใจเลือกกลุ่มดาวแล้ว”
“กลุ่มดาว? ใคร?”
ผมถามด้วยความกังวลใจเล็กน้อย ผมไม่ต้องการให้จางฮายัง
เป็นอวตาร แต่สิ่งต่างๆ ก็คงจะซับซ้อนขึ้นหากจางฮายังเลือก
กลุ่มดาวผิด จากนั้นจางฮายังก็ตอบกลับมาอย่างไม่คาดคิด
“ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น”
“อะไรนะ?”
“ข้าต้องการที่จะเป็นอวตารของเขา”
ผมอยากจะล้อเขาสักหน่อยเมื่อได้เห็นสายตาอันรุนแรงของจาง
ฮายัง จากนั้นผมก็คิดเกี่ยวกับมันและตระหนักได้ว่าเขายังไม่
เคยได้ยินค าขยายของผมเลย ในนิยายต้นฉบับ เขาเป็นคนที่มี
ประสาทสัมผัสที่ดีมาก…

ไม่สิ มันไม่มีเหตุผลที่เขาจะคิดว่าผมคือราชาปีศาจแห่งการ
หลุดพ้นตั้งแต่แรก ทันใดนั้นเอง ผมก็อยากจะล้อคนๆ นี้ขึ้นมา
“เขายอมรับนายเหรอ? นายติดต่อเขาไปแล้วเหรอ?”
“ยังเลย…”
ผมเห็นใบหน้าที่แดงก่ าของจางฮายังและตระหนักได้ว่าเขายัง
ไม่รู้จริงๆ ว่าผมเป็นใคร มันเป็นความรู้สึกที่ซับซ้อน
จากนั้นฮันมยอนโกที่มองดูอยู่ก็เข้ามาขัดจังหวะ “นายยังไม่รู้
ค าขยายของเขาอีกเหรอ?”
“ข้าไม่รู้ ข้าควรจะรู้งั้นเหรอ?”
ก่อนที่ผมจะทันได้หยุดเขาไว้ ฮันมยอนโกก็ชี้มาที่ผม “สหายคน
นั้นคือราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น”
***
อีกสองวันต่อมา จางฮายังก็ยังพยายามหลบหน้าผม คนขี้เกียจ
จู่ๆ ก็แทบไม่เคยโผล่หน้าออกมาจากการฝึกของเขาเลย ดังนั้น

ผมจึงเครียดขึ้นมาเพราะผมถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวกับยูจงฮยอค
ในสนามฝึก
“นายไปท าอะไรแปลกๆ มาอีก คิมทกจา”
“…เปล่า”
ยูจงฮยอคขูดพื้นด้วยดาบปีศาจทมิฬ จากนั้นก็เดินออกไป มัน
เป็นการกระท าที่ปรากฏขึ้นเมื่อเขาอารมณ์ดี… ไอ้หมอนี่ เขาดู
เหมือนจะตื่นเต้นกับดาบใหม่ ในสนามฝึก เสียงของจางฮายัง
ก าลังต่อยเสาดังออกมาอย่างต่อเนื่อง มันฟังดูคล้ายกับเมื่อผม
เตะฟูกของผมในทุกๆ คืน
“เจ้าไม่ได้ดูเหมือนกับกลุ่มดาว แต่เจ้ากลับมีนิสัยชอบแอบดู
นะ”
ผมหันไปและเห็นผู้หญิงที่สูงเป็นพิเศษ ผมก าลังจะพูดออกมา
แต่เซียนดาบทลายนภาก็ชิงพูดออกมาก่อน “ถ้าเจ้าไม่เพิ่มค า
ว่า ‘ท่าน’ ข้าจะตีก้นของเจ้าซะ”
“…ท่านเซียนดาบทลายนภา”

ผมไม่อาจเป็นเหมือนยูจงฮยอคได้ “คุณไปทาร์ทารัสมารึยัง?”
“ยัง อย่างไรก็ตาม ข้าก็ได้รับการแต่งตั้งจาก ‘ราชินีแห่ง
ยมโลก’ แล้ว ต้องขอบคุณเจ้า”
“ผมดีใจนะ”
บางทีมันอาจจะเป็นเพราะความคาดหวังที่ว่าเธอจะได้พบกับ
ญาติของเธอ แต่มันก็มีเงาละมุนๆ ตัดผ่านใบหน้าของเซียน
ดาบทลายนภา ผลของการเดินทางครั้งนี้คือการที่ผมได้ตัวเธอ
มา
เซียนดาบทลายนภาคือหนึ่งในผู้บรรลุที่แข็งแกร่งที่สุดใน
หนทางเอาชีวิตรอด ตัวตนของเธอเพียงล าพังอาจจะท าให้พวก
เราสามารถผ่านการคัดเลือกราชาปีศาจได้เลย
ผมพูดออกมา “ผมมีค าถาม ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?”
“ว่ามาสิ”
“ท าไมคุณถึงสอนวรยุทธ์ของคุณให้กับจางฮายัง?”

“คนๆ นั้นมีพรสวรรค์ มันมีความเป็นไปได้ที่จะท าให้เกิดผู้
บรรลุประเภทใหม่ขึ้นมาถ้าข้าขัดเกลาเขาดีๆ”
ผมรู้ว่าเธอหมายถึงอะไร บางทีเซียนดาบทลายนภาอาจจะรู้สึก
ถึง ‘ก าแพง’ ที่อยู่ภายในตัวจางฮายัง อย่างไรก็ตาม นั่นก็ไม่
ควรจะเป็นเหตุผล
“คุณก็รู้ว่าเขาเป็นผู้ชาย”
เดิมทีวิถีดาบทลายนภานั้นมีไว้ให้ส าหรับผู้หญิงเท่านั้น ยูจงฮ
ยอคอาจจะเป็นข้อยกเว้น แต่ส านักนี้ก็ไม่เคยยอมรับลูกศิษย์
เป็นจ านวนมากมาก่อน
“เจ้ายังเด็กอยู่ เรื่องๆ หนึ่งไม่ได้ตีความได้แบบเดียวเท่านั้น”
มันเป็นค าที่คลุมเครือ บางทีเซียนดาบทลายนภาอาจจะ
สังเกตเห็นว่าจางฮายังเป็นผู้หญิงในช่วงชีวิตก่อนหน้านี้ของ
เขา จากนั้นเรื่องราวของเซียนดาบทลายนภาก็เริ่มต้นขึ้น “ข้า
นึกถึงผู้ชายคนหนึ่งที่ข้าเคยรู้จักมาก่อน”
“ผู้ชาย?”

“ใช่ ผู้ชายคนหนึ่ง”
ในเวลานั้น ผมก็เข้าใจความหมายของค าว่า ‘เรื่องๆ หนึ่งไม่ได้
ตีความได้แบบเดียวเท่านั้น’ ที่เซียนดาบทลายนภาพูดออกมา
ได้อย่างเต็มที่ ค าที่เลือกใช้นั้นดูสับสนเพราะมันอาจจะเป็น
ผู้ชายคนหนึ่งหรือผู้ชายของเธอก็ได้… ไม่สิ เซียนดาบทลาย
นภาไม่ควรมีคนรักหนิ
“เขาหล่อมาก”
ในนิยายต้นฉบับ เซียนดาบทลายนภาไม่เคยพูดถึงผู้ชายคน
ไหนมาก่อน ดังนั้นผมจึงรู้สึกแปลกๆ
“คุณไม่ได้พยายามจะพูดอะไรแบบนั้น… จางฮายังเหมือนกับ
อดีตคนรักของคุณงั้นเหรอ?”
ผมล้อเล่น แต่ไม่น่าเชื่อ เซียนดาบทลายนภากลับตอบอย่าง
จริงจัง”ความหล่อของเขาดูคล้ายคลึงกัน”
เมื่อมาถึงจุดนี้ ผมก็สงสัยว่าเธอยอมรับยูจงฮยอคเพราะเขา
หล่อรึเปล่า เซียนดาบทลายนภาไม่ได้สนใจความผิดหวังของ

ผมและพูดต่อ “เขาหล่อมากๆ แต่เขาก็เป็นคนน่าสงสารเพราะ
ขนาดที่เล็กของเขา”
“…เล็ก?”
ผมก าลังคิดเกี่ยวกับแฟนเก่าของเธอ แต่มันก็มีบางสิ่งโผล่
ขึ้นมาในใจของผมซึ่งท าให้ผมรู้สึกประหลาดใจขึ้นมา คนๆ
หนึ่งที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเซียนดาบทลายนภาในหนทางเอา
ชีวิตรอด นอกจากนี้ ค าว่า ‘เล็ก’ ยังเป็นค าที่เกี่ยวข้องกับเขา
อีก
ไม่สิ เดี๋ยวก่อน ผมคิดว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ค่อยดี
เท่าไร…
ในเวลานั้นเอง มันก็มีเสียงดังออกมาจากข้างนอก ออร่าที่ไม่
อาจจินตนาการได้ครอบง าพื้นที่ของปราสาทมังกรคราม
รวมทั้งพื้นที่แถวนี้ เซียนดาบทลายนภากับผมวิ่งออกไปข้าง
นอกในเวลาเดียวกัน และยูจงฮยอคก็มองมาทางนี้
“คิมทกจา”

บนท้องฟ้า มันมีน้ าวนปรากฏขึ้น มันเป็นกระแสน้ าวนที่ผมรู้จัก
ดี มันเป็นช่องทางต้องสาปที่จะปรากฏขึ้นเมื่อ ‘ภัยพิบัติ’
ปรากฏขึ้นในสถานการณ์เท่านั้น
ยูจงฮยอคพูดด้วยเสียงต่ า “…โถงเอก”
เดิมที่ ‘สถานการณ์ภัยพิบัติ’ มีแค่ในพื้นที่สถานการณ์แรกๆ
เท่านั้น มันไม่มี ‘ภัยพิบัติ’ ในบู๊ลิ้ม มันไม่มีภัยพิบัติในพื้นที่
สถานการณ์ที่ผ่านสถานการณ์ที่ 20 ไปแล้ว
ในพื้นที่เช่นนี้ มีเพียงแค่สิ่งเดียวที่จะท าให้ ‘โถง’ เปิดออก
“…หนี”
สถานการณ์ ‘มหาภัยพิบัติ’ ของบู๊ลิ้มก าลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
(จบตอน)