มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 264 – เรื่องราวของทกจา (2)

มันมี ‘ก าลังเสริม’ สามคนที่ยูจงฮยอคเรียกมา จ้าวแห่งสัตว์
อสูรชินยูซอง ดาบเหล็กลีฮุนซึง และ…
“ฮุนซึง! พาทกจาออกไปจากที่นี่ที!”
ใยของแอรีแอดเน่พุ่งผ่านอากาศและวางผมไว้บนหลังของลีฮุ
นซึง หญิงสาวในชุดหนังรัดรูปก าลังวิ่งอยู่บนอากาศด้วยก้าว
ย่างเฮอร์เมส เธอคืออวตารแห่งโอลิมปัส ยูซานอา
“ยูซอง ยิงลมหายใจมังกรจากระยะไกล! ประคองไว้จนกว่าฮุ
นซึงจะออกไปได้!”
มังกรคิเมร่าค ารามออกมาและพ่นลมหายใจ มังกรแห่งวันสิ้น
โลกกรีดร้องราวกับว่ามันเจ็บปวด
[กลุ่มดาว ‘เจ้านายแห่งโลหะ’ มอบความเป็นไปได้จ านวนมาก
ให้กับอวตารของเขา]

[กลุ่มดาว ‘คนรักที่ถูกทอดทิ้งแห่งเขาวงกต’ สนับสนุนอวตาร
ของเธอ]
[กลุ่มดาว ‘เจ้าแห่งสกายวอร์ค’ ก าลังสนับสนุนอวตารของ
เขา]
กลุ่มดาวก าลังสนับสนุนลีฮุนซึงและยูซานอาที่ดูเหมือนก าลัง
ดิ้นรนอยู่ ต้องขอบคุณค าสั่งของยูซานอา ผมถูกแบกอยู่บนไหล่
ของลีฮุนซึง
“…ลีฮุนซึง”
“อยู่เฉยๆ ก่อนทกจา”
“นายไม่ต้องท าแบบนี้ก็ได้ ฉันขยับได้แล้ว”
ลีฮุนซึงไม่ปล่อยแม้จะมีค าพูดของผม สิ่งเดียวที่เขาท าคือการ
ปีนขึ้นไปบนช่องเขาอย่างเงียบๆ เมื่อมองเห็นยอดของช่องเขา
ลีฮุนซึงก็พูดออกมา “ทกจา นายเคยใช้ระเบิดมือไหม?”
“…ระเบิดมือ?”

“การใช้ระเบิดมือมีสามขั้นตอน ปลดเซฟตี้ ถอนสลัก และก็
ขว้างมัน”
“ฉันรู้เพราะฉันเคยใช้มันในค่ายฝึก”
“ถ้าอย่างนั้นนายก็คงรู้ว่าเซฟตี้นั้นมีความส าคัญกับระเบิดมือ
แค่ไหน”
ผมตระหนักได้ว่าลีฮุนซึงก าลังพยายามพูดอะไร
“ฉันท าเซฟตี้หาย”
“…คราวที่แล้วไม่ใช่กระสุนเปล่าเหรอ?”
“ฉันคิดว่าฉันไม่ควรท ามันหายอีก” ลีฮุนซึงหันหน้ามาและมอง
มาที่ผม”เมื่อเซฟตี้ถูกเสียบเข้าไป มันก็โอเคแล้ว”
หลังจากนั้นไม่นาน พวกเราก็มาถึงยอดของช่องเขา ณ เบื้อง
ล่าง ยูซานอาและชินยูซองก าลังขี่มังกรคิเมร่าออกมาจากช่อง
เขา ผมเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสของชินยูซอง และหัวใจ
ของผมก็รู้สึกซับซ้อน

“ลีฮุนซึง”
“…หืม”
ผมรู้ว่าลีฮุนซึงอยากจะพูดอะไร เขาเป็นทหารมาตลอดชีวิต
ดังนั้นนี่จึงเป็นวิธีเดียวที่เขาจะแสดงออกมาได้
“ขอบคุณที่มานะ”
ผมได้ยินเสียงสูดขี้มูกดังออกมา แต่ก็แสร้งท าเป็นไม่รู้อะไร
หลังจากนั้นไม่นานก็มีบางสิ่งม้วนลงมาเหมือนกับลูกโอ๊คและ
กระแทกเข้าใส่ขาของผม
“คุณลุง!”
เธอกอดขาที่รุ่งริ่งของผมไว้ราวกับมันเป็นของล้ าค่า
“ไม่เจอกันนานนะ ยูซอง”
ชินยูซองพยักหน้ารัวๆ ในขณะที่เธอเอาหน้าถูเข้ากับเสื้อคลุม
ของผม ผมลูบหลังของเธอในขณะที่ยูซานอาเดินเข้ามา “ไม่ได้
เจอกันนานเลยนะ ทกจา”

“ใช่ เธอสบายดีนะ?”
อืม มันเป็นค าถามที่โง่มาก เนื่องจากสถานการณ์เริ่มขึ้นแล้ว
มันคงไม่มีใครสบายดี
“นายก็เหมือนกันนะ ทกจา”
รอยยิ้มของยูซานอาไม่ได้เสแสร้งเลย ก่อนการท าลายล้างโลก
และหลังจากท าลายล้าง ยูซานอาเป็นเพียงคนเดียวที่หัวเราะ
ให้กับผมได้แบบนี้
“คนอื่นล่ะ…”
“มีแค่พวกเราที่มา ฮีวอนกับเด็กๆ เองก็อยากจะมาด้วย
เหมือนกัน แต่…”
“หนูโยนเหรียญกับกิลยังและชนะ!”
ชินยูซองขัดจังหวะด้วยเสียงหัวเราะ เข้าใจแล้ว ชีวิตของผม
ถูกตัดสินด้วยการโยนเหรียญ ผมลูบหัวของชินยูซองและกล่าว
ว่า”ขอบคุณนะยูซานอา”

“ฉันแค่คิดว่าต้องมา มันมีสัญญาณไม่ดีจากโชคดีหรือโชคร้าย
ภัยพิบัติหรือโชคลาภ”
“โชคดีหรือโชคร้าย ภัยพิบัติหรือโชคลาภ?”
ผมรู้จักสกิลนี้ มันมีแค่กลุ่มดาวเดียวบนคาบสมุทรเกาหลีที่มีมัน
“ใช่ มันแสดงให้เห็นถึง ‘มหาอวมงคล’ ยูซองและฉันสงสัยว่า
ใครควรจะไปเมื่อยูจงฮยอคติดต่อมา…”
ผมเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น ผมไม่คิดว่าฮันซูยองกับยูซานอาจะโยน
เหรียญกัน ดังนั้น… ยูซานอาน่าจะมาเพราะฮันซูยองมีปัญหา
ฮันซูยองดูเหมือนจะก าลังท าได้ดีกับงานที่ผมมอบหมายให้เธอ
“ซูยองเองก็อยากจะมาด้วย”
“อ่า… อืม ฉันเข้าใจ”
มันเป็นเรื่องโกหก เธอไม่ชอบผม

จากนั้นก็มีเสียงดังมาจากพุ่มไม้ ผมตื่นเต้นมากที่ได้พบกับ
เพื่อนๆ ของผมจนลืมไปว่าเกมยังไม่จบ ผมพุ่งผ่านพื้นที่ป่า
พร้อมกับสมาชิกและถาม”พวกเธอรู้สถานการณ์แล้วนะ?”
ยูซานอาพยักหน้า “ฉันฟังมาจากบีฮยองแล้ว”
ยูจงฮยอคอาจจะเล่นต าแหน่งแทงค์ด้วยผู้ปกครองแห่งมหรสพ
แต่ในตอนนี้ เลือดของเขาก็แทบจะหมดลงแล้ว
เกมที่สองจะถูกตัดสินที่นี่
มังกรคิเมร่าพ่นลมหายใจออกมา และต้นไม้ใกล้ๆ ก็พังทลายลง
สมรภูมิที่กลุ่มดาวก าลังต่อสู้กันถูกเปิดเผยออกมาอย่างชัดเจน
“ยูจงฮยอค!”
ยูจงฮยอคเหลือบมองมาทางนี้จากที่ๆ เขาถูกล้อมไว้ด้วยกลุ่ม
ดาว
「นายมาสายนะ」

เขายังคงหยิ่ง แต่เลือดที่ไหลออกมาจากร่างกายของเขาก็ท าให้
เขาดูเหมือนกับก าลังจะตาย
[เจ้า! มันมีประโยค!]
บางทีมันอาจจะมีสกิลพิเศษส าหรับการตรวจสอบอยู่
นอกเหนือจากทีมของพวกเรา จ านวนของผู้เข้าร่วมที่เหลืออยู่
ก็คือหกคน ฝ่ายของพวกเรามีแค่ห้าคนเท่านั้นเมื่อร่วมกับก าลัง
เสริม นอกจากนี้ ยูจงฮยอคยังอยู่ในสภาพที่เขาแทบจะไม่
สามารถต่อสู้ได้แล้ว
[ไป!]
เมื่อการต่อสู้เต็มก าลังเริ่มขึ้น กลุ่มดาวก็เริ่มจัดขบวนโดยมี
ศูนย์กลางเป็นผู้สร้างมวลมนุษย์และแม่ทัพแห่งพาราณาสี คน
แรกที่พุ่งเข้าหาพวกเขาคือดาบเหล็กลีฮุนซึง
“ฉัน! จะ! ไม่! เสีย! มัน!ไป! อีก! แล้ว!”

ลีฮุนซึงทะยานไปข้างหน้าและเริ่มต่อสู้กับกลุ่มดาวระดับเรื่อง
เล่า มนู
มนูขมวดคิ้วเหมือนกับว่าเขาไม่พอใจที่ต้องปะทะกับอวตาร
‘สถานะ’ อันทรงพลังของเขาถูกเผาที่ปลายนิ้วของมนู และ
เปลือกเหล็กก็นิ่มลงเล็กน้อย แต่ลีฮุนซึงก็ไม่ถอย
[กลุ่มดาว ‘เจ้านายแห่งโลหะ’ ก าลังมองมายัง ‘ผู้สร้างมวล
มนุษย์’]
ผู้สร้างมวลมนุษย์คือระดับเรื่องเล่า แต่อีกฝ่ายก็คือเจ้านายแห่ง
โลหะ ผมมองไปยังหนามของการกลายร่างโลหะที่โผล่ขึ้นมา
รอบๆ ตัวของลีฮุนซึง และผมก็สามารถเดาได้ว่าสถานการณ์
ส่วนบุคคลของเขาที่เขาผ่านมานั้นหนักหนาแค่ไหน มันเป็น
ต าแหน่งที่มีอวตารไม่ถึง 10 คนที่สามารถไปถึงได้ ลีฮุนซึง
ในตอนนี้ได้แสดงศักยภาพการเติบโตที่เหนือยิ่งกว่าในรอบอื่นๆ
ยูซานอาเฝ้ามองและวิ่งเข้าไปด้วย “ฉันจัดการโอลิมปัสเอง”
[ผู้หญิงคนนี้ เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ?]

ราชาโอดิปัสเห็นยูซานอา ทั้งสองคนนี้เป็นคนของโอลิมปัส
อย่างไรก็ตาม จากสิ่งที่ผมได้ยินมาจากไดโอไนซัส โอลิมปัส
ในตอนนี้อยู่ในช่วงสงครามภายใน
[เจ้าแห่งสกายวอล์ค! เจ้าก าลังเลือกทางผิดอยู่!]
ผมไม่รู้สถานการณ์ที่แน่นอน แต่มันเห็นได้ชัดว่ากลุ่มที่น าโดย
ไดโอไนซัสและเฮอร์เมสก าลังพยายามแยกตัวไปจากโอลิมปัส
ยูซานอาเริ่มต่อสู้กับราชาโอดิปัสในขณะที่ชินยูซองขยับมังกรคิ
เมร่า
ลมหายใจข้นปกคลุมสมรภูมิ กลุ่มดาวที่ไม่อาจหลบมันได้กรีด
ร้องออกมา
[เหลือเวลาอีก 10 นาที]
รอบที่สองใกล้จะจบลงแล้ว ในเวลานี้เอง แต้มของแต่ละทีมก็
เกือบจะเท่ากัน กลุ่มดาวหมดหวัง กลุ่มดาวหลายคนพุ่งเข้าใส่
มังกรคิเมร่า และมังกรกับชินยูซองก็ตกอยู่ในวิกฤต

มังกรไม่อาจใช้พลังของมันได้เต็มที่เพราะมันเพิ่งใช้พลังส่วน
ใหญ่ไปกับการรับมือกับมังกรแห่งวันสิ้นโลก
[ยังอ่อนหัด! มันแค่ตัวใหญ่เท่านั้น!]
มันเป็นฝ่ายพวกเราที่จะเสียเปรียบถ้ารอบนี้จบลงด้วยการเสมอ
เกมจะไหลสู่รอบที่สาม และถ้าพวกเราไม่ชนะ พวกเราก็คงต้อง
รับมือกับกลุ่มดาวบนเวทีที่การลงโทษได้หายไป
ยูจงฮยอครู้ความจริงนี้และชี้ไปที่ดยุคบาร์แคน “ฆ่าดยุค เขามี
ประโยค”
ผมพยักหน้า
“ฉันจะเปิดทางให้เอง” ยูจงฮยอคบีบพลังเวทมนตร์ออกมา
และใช้วิถีดาบทลายนภา
[พวกมันก าลังเล็งประโยค!]

ยูจงฮยอคตวัดดาบหลายครั้งเพื่อเปิดทาง เขาใช้พลังเฮือก
สุดท้ายเพื่อวาดวิถีดาบเป็นรูปครึ่งวงกลมบนพื้น และกลุ่มดาว
ก็พุ่งเข้าใส่เขา
「ฉันฝากด้วย คิมทกจา」
ยูจงฮยอคถูกหอกของมนูแทงเข้าที่หัวใจ
[ผู้ช่วย ‘ยูจงฮยอค’ ถูกสังหาร!]
เขายืนตัวตรงแม้ในช่วงเวลาแห่งความตาย กลุ่มดาวหันมาทาง
ผมหลังจากยูจงฮยอคหายตัวไป หอกโบราณและล าแสงมุ่ง
หน้ามาทางผม อย่างไรก็ตาม การโจมตีก็มาไม่ถึงตัวผม
“ทกจา!”
ลีฮุนซึงเปิดใช้งานการกลายร่างโลหะเพื่อขวางการโจมตีของ
กลุ่มดาวไว้ ความร้อนและแรงปะทะคงจะเจ็บปวดมาก แต่ลีฮุ
นซึงก็ดูมีชีวิตชีวามากขึ้น ผมเห็นดยุคบาร์แคนจากระยะไกล
[เหลือเวลาอีก 5 นาที]

“ฮุนซึง ขว้างฉันออกไป”
“มันเป็นไปไม่ได้ ท าแบบนั้นอีก…!”
“นายต้องขว้างระเบิดหลังจากดึงเซฟตี้ออกมา” ผมจ้องเข้าไป
ในดวงตาที่สั่นเทาของลีฮุนซึง”แม้ว่าฉันจะตายที่นี่ แต่ฉันก็
ไม่ได้ตายจริงๆ”
ความตายที่แท้จริงคือการพ่ายแพ้ในการคัดเลือกราชาปีศาจ
ลีฮุนซึงมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะหลับตาลง ดวงตาของลีฮุนซึง
กลับมาเหมือนทหารอีกครั้ง “ฉันไม่เชื่อค าโกหกของนายอีก
แล้ว!”
“ไม่ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาดื้อนะ—”
“ถ้านายตาย พวกเราก็จะตายด้วยกัน!”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ พึงพอใจมาก!]
“ฉันต้องท าแบบนี้”

จากนั้นลีฮุนซึงก็เริ่มวิ่งไปพร้อมกับผมที่อยู่บนแผ่นหลังของเขา
มนูถูกลีฮุนซึงที่พุ่งเข้าใส่กระแทกออกไปและกลิ้งไปบนพื้น
เหมือนกับโบว์ลิ่ง
[อ๊ากก! เจ้าอวตารไร้ยางอาย…!]
ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งลีฮุนซึงที่คลั่งไปได้ อย่างน้อย มันก็ดู
เหมือนจะเป็นแบบนั้น
[เด็กน้อยอวดดี อย่างที่ข้ากล่าวไป มันแทบจะไม่เป็น
‘ประวัติศาสตร์’]
การเคลื่อนไหวของลีฮุนซึงถูกหยุดไว้โดย ‘สถานะ’ อันทรงพลัง
มหาเทพแห่งแสงสุริยะได้ฟื้นตัวกลับคืนมาและขวางทางไว้
ดวงตาที่สามของเขาอาจไม่ได้ผล แต่เขาก็ยังเป็นโลกบาลแห่ง
พระเวท เขามีพลังที่จะหยุดพวกเราได้
แขนทั้งสี่ของเขาขยับ และพื้นดินก็สั่นสะเทือนเมื่อลีฮุนซึงที่
ก าลังวิ่งอยู่ถูกผลักกลับมา เขาพยายามวิ่งอีกครั้ง แต่เรื่อง
แบบเดิมก็เกิดขึ้นซ้ าอีก

[สถานที่ที่เจ้าก าลังยืนอยู่ตอนนี้คือสถานที่ส าหรับมนุษย์ มนุษย์
ที่ท าผิดพลาดซ้ าๆ]
ผมเรียกใช้การปล่อยกระแสไฟฟ้าจากแผ่นหลังของลีฮุนซึง
หมัดของผมพุ่งออกไปและกระแทกเข้าใส่ล าตัวของสุริยะ
ถึงกระนั้นสุริยะก็ไม่ขยับเขยื้อน โล่โปร่งใสที่สร้างขึ้นโดยแขน
ทั้งสี่นั้นสยบพลังของผมไว้ทั้งหมด
[แค่นี้เหรอ? เจ้าพยายามที่จะเห็นจุดจบของสถานการณ์จริงๆ
เหรอ?]
มันเป็นพลังที่จะปฏิเสธประวัติศาสตร์ทั้งหมดที่ผมได้สะสมไว้
การปล่อยกระแสไฟฟ้าและพลังงานดาราบริสุทธิ์ไม่ได้ผล
[เวลามีการเปลี่ยนแปลง เฉพาะประวัติที่ยิ่งใหญ่นี้เท่านั้น…]
มันมีช่องว่างอยู่แม้จะเป็นพลังเพียง 30% ของเขา อะไรจะ
เกิดขึ้นถ้ามันเป็นพลัง 100%
จากนั้นก็มีเสียงใหม่ดังออกมา “อย่าลืมหนูสิ คุณลุง!”

ชินยูซองตะโกนจากหัวมังกรคิเมร่า ลมหายใจมังกรพุ่งออกมา
ตามสัญญาณของชินยูซอง สุริยะเหวี่ยงแขนของเขาและ
ท าลายลมหายใจมังกรไป
ลีฮุนซึงกระโจนผ่านช่องว่างนี้ การกลายร่างโลหะของเขา
ปะทะเข้ากับสุริยะ สุริยะที่ไม่ขยับด้วยการโจมตีนับครั้งไม่ถ้วน
สั่นเป็นครั้งแรก
“ย๊ากกกก!” ลีฮุนซึงเหวี่ยงหมัดของเขาเข้าใส่สุริยะราวกับคน
บ้า ลีฮุนซึงไม่หยุดแม้ว่าการกลายร่างโลหะรอบๆ หมัดของเขา
จะแตก เลือดจะสาดกระเซ็นออกมา และกระดูกจะหัก
[อาณาจักรปีศาจที่ 73 ก าลังตอบสนองต่อเจตจ านงของคุณ
และผู้ช่วยของคุณ]
[เรื่องราวใหม่เกี่ยวกับคุณก าลังถูกสร้างขึ้น]
เจตจ านงของมนุษย์ที่ท้าทายเทพเจ้าได้ก่อให้เกิดรอยแตกบน
ก าแพงป้องกัน รอยแตกเพียงเล็กน้อย มันเป็นรอยแตกเล็กๆ ที่
ประวัติศาสตร์ของมนุษย์ได้สร้างขึ้น

“ฮุนซึง”
ลีฮุนซึงและผมไม่พลาดช่องว่างนี้ ราวกับการขว้างระเบิดมือ
ลีฮุนซึงขว้างร่างของผมที่เล็กลงผ่านการย่อขนาดร่างกาย ผม
ทะลวงฝ่าก าแพงที่แขนของสุริยะสร้างขึ้นและพุ่งเข้าหาดยุค
บาร์แคน ดยุคบาร์แคนหันมาทางนี้ด้วยความประหลาดใจใน
ขณะที่ผมเปิดใช้งานสกิลและสะบั้นล าคอของเขา
[ผู้เข้าร่วม ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ สังหารผู้เข้าร่วม
‘ดยุคบาร์แคน’!]
…ผมท าได้แล้ว พร้อมกับการฉลองชัยชนะ ข้อความของระบบ
จ านวนนับไม่ถ้วนก็ดังตามมา ก่อนที่ผมจะทันได้อ่านข้อความ
พลังสายหนึ่งก็บีบลงมาที่ผม ในช่วงเวลาสุดท้าย ผมได้เห็น
ใบหน้าของสุริยะ
[คุณเสียชีวิตแล้ว]
(จบตอน)