มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 267 – เรื่องราวของทกจา (5)

[ผู้บรรลุจองหอง ไร้สาระ…!]
ณ ช่วงแรกของการประจันหน้า ยูจงฮยอคเคลื่อนไหว
ความรังเกียจของกลุ่มดาวและข้อเสียเปรียบอย่างล้นหลามใน
พลังไม่ได้มีความส าคัญต่อยูจงฮยอคในปัจจุบัน ตั้งแต่วินาทีที่
เขาเข้ามายังรอบที่สาม เขาก็มุ่งหมายไปที่การฆ่าศัตรูตรงหน้า
เท่านั้น
ออร่าแผ่กระจายออกมาจากยูจงฮยอค และกลุ่มดาวระดับ
ยิ่งใหญ่บางคนที่อยู่ตรงหน้าก็พึมพ าออกมา อย่างไรก็ตาม กลุ่ม
ดาวส่วนใหญ่ก็ยังคงดูถูกยูจงฮยอคอยู่
ไม่ว่าเขาจะเป็นผู้บรรลุยังไง เขาก็เป็นแค่มนุษย์ กลุ่มดาวไม่มี
เหตุผลที่จะพ่ายแพ้ในสถานการณ์ที่พวกเขามีความได้เปรียบ
อย่างท่วมท้นในเรื่องตัวเลข

นี่เป็นความคิดสุดท้ายของแม่ทัพแห่งพาราณาสี
[สกิลเฉพาะตัว ‘การแปลงร่างยักษา LV.6’ ถูกเปิดใช้งาน!]
การแปลงร่างยักษาถูกเปิดใช้งาน และยูจงฮยอคก็ลดช่องว่าง
ระหว่างกลุ่มดาวลงในพริบตา ยูจงฮยอคพุ่งไปข้างหน้าดุจดาว
ตก
เมื่อถึงเวลาที่แม่ทัพแห่งพาราณาสีตระหนักได้ถึงดาบและรีบ
ยกดาบสองคมขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หัวของเขาก็ถูกตัดออกโดย
ดาบปีศาจทมิฬเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
[เจ้ากล้า…!]
ดวงตาของแม่ทัพแห่งพาราณาสีเบิกกว้าง และเขาก็พูดด้วย
น้ าเสียงที่แท้จริง แม้ว่าล าคอของเขาจะถูกตัดออกไปแล้ว
ยูจงฮยอคตัดหัวที่ก าลังลอยขึ้นมาออกเป็นสองส่วนโดยใช้ดาบ
ปีศาจทมิฬ
มันเป็นจุดจบที่ไร้สาระจริงๆ

พลังเวทมนตร์ที่เข้มข้นมากเกินไปก าลังหลอมละลายเลือดของ
ยูจงฮยอก มันเป็นผลมาจากการกระตุ้นประตูแห่งผู้บรรลุบานที่
สามจนถึงขีดจ ากัด เวลาสูงสุดที่เขาจะอยู่ในสถานะนี้คือ 10
นาที่ ใน 10 นาทีนี้ยูจงฮยอคต้องเอาชนะทุกคน
“ต่อไป”
การตายของแม่ทัพแห่งพาราณาสีสร้างความตกใจให้กับกลุ่ม
ดาวมาก กลุ่มดาวไม่ได้หายไปจากการตายของร่างอวตารของ
พวกเขา
อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่มีใครอยากเสียร่างอวตารไปเปล่าๆ
ความตายสร้างความเสียหายให้กับกลุ่มดาวอย่างถาวร กลุ่ม
ดาวทั้งหมดเริ่มแข็งที่อ
ยูจงฮยอคใช้ช่องว่างสั้นๆ นี้เพื่อพยายามโจมตีครั้งที่สอง ดาบ
ปีศาจทมิฬทิ้งวิถีมืดในขณะที่มันขยับและตัดปีกของปักษายักษ์
เสียงร้องของปักษากลืนสายฟ้าดังก้องออกมา จากนั้นกลุ่มดาว
ก็เริ่มเคลื่อนไหว

[เจ้า!]
หอกโบราณของมนูเล็งมาที่ยูจงฮยอค มันเป็นการโจมตีที่
สามารถเปลี่ยนให้อวตารกลายเป็นผุยผงได้
อย่างไรก็ตาม ยูจงฮยอคก็รับการโจมตีนี้ไว้ แรงปะทะส่งผลให้
กล้ามเนื้อแขนขวาแตกและเกิดแรงผลักไปทั่วร่างกาย เลือด
ไหลออกจากปากของเขา แต่ยูจงฮยอคก็ไม่ได้เสียสมาธิ
[สมาธิอย่างแรงกล้าได้ขยายหมวดหมู่ของแอตทริบิวต์!]
[แอตทริบิวต์ส่วนตัว ‘ผู้ปกครองแห่งมหรสพ’ ถูกเปิดใช้งาน!]
สมาธิของเขาปลุกพลังของตัวละครขึ้นมา กลุ่มดาวที่เข้ามา
ทั้งหมดกลายเป็นข้อมูลและไหลเข้าสู่จิตใจของยูจงฮยอค ใน
เวลานี้ โลกแห่งนี้คือเกมส าหรับยูจงฮยอค ยูจงฮยอคหลบหลีก
การโจมตีของกลุ่มดาวด้วยการยับยั้งการเคลื่อนไหวและสวน
กลับโดยใช้พลังเวทมนตร์
[อ๊ากกก!]

มนูกรีดร้องออกมาในขณะที่นิ้วมือของเขาถูกดาบปีศาจทมิฬ
ตัด
ดาบปีศาจทมิฬของยูจงฮยอคเปล่งเสียงค ารามออกมา และมัน
ก็ขุดลงไปในช่องว่าง
วิถีดาบทลายนภา
สกิลท าลายล้าง
ดาวตกทะลายนภา
ดาบพวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินสู่สรวงสวรรค์ และแทงท้องฟ้า
ราวกับสายฟ้า กิ่งก้านของพลังงานดาบซ่อนตัวอยู่ในเมฆมืด
และสร้างสายฟ้าขึ้นมา ฟ้าร้องดังลั่นจากท้องฟ้าอันมืดมิดและ
พุ่งเข้าใส่กลุ่มดาวราวกับดาวตก
สายฟ้าจ านวนมากมายร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า และร่าง
อวตารของกลุ่มดาวก็ถูกทะลุทะลวง มันเป็นการโจมตีที่บรรจุ
ไว้ซึ่งพลังของผู้บรรลุประตูบานที่สาม

[อ๊ากกกก!]
ยูจงฮยอคเฝ้ามองกลุ่มดาวที่ก าลังดิ้นรนด้วยความเจ็บปวดและ
รู้สึกถึงความตายของตัวเอง ประสบการณ์ในรอบที่สามตัดผ่าน
เข้ามาในใจของเขา
มันเป็นรอบที่สั้น ถึงกระนั้นมันก็มีหลายๆ สิ่งเกิดขึ้น
[เรื่องราว ‘ผู้สืบทอดนามแห่งราชา’ ก าลังกู่ร้องออกมา]
ราวกับก าลังตอบสนองต่อความรู้สึกของเขา เรื่องราวเริ่มพูด
ราวกับว่าทุกเรื่องราวมีความต้องการของตัวเอง ส่วนใหญ่แล้ว
มันไม่ใช่เรื่องราวที่เขาได้สะสมมาเพียงล าพัง
[เรื่องราว ‘ผู้ต่อต้านปาฏิหาริย์’ ได้เริ่มขึ้นแล้ว]
เรื่องราวเกี่ยวกับผู้หวนคืน
[เรื่องราว ‘สรวงสวรรค์แห่งความสิ้นหวัง’ ได้เริ่มขึ้นแล้ว]
เรื่องราวที่ได้จากการปกป้องสรวงสวรรค์ที่ถูกทอดทิ้ง
[เรื่องราว ‘ผู้ต่อกรกับเทพเจ้าภายนอก’ ได้เริ่มขึ้นแล้ว]

เรื่องราวที่เขาเผชิญหน้ากับเทพเจ้าภายนอก
[เรื่องราว ‘ผู้ปกครองแห่งเขตอุตสาหกรรม’ ได้เริ่มขึ้นแล้ว]
มันเป็นเรื่องที่เขาไม่เคยประสบความส าเร็จตามปกติ มันเป็น
เรื่องราวที่ไม่เกี่ยวข้องกับสถานการณ์ปัจจุบัน แต่เป็นเรื่องราว
ที่เกี่ยวข้องกับคนอื่น มันเป็นเรื่องราวที่ไม่สามารถบรรลุได้โดย
ล าพัง
เรื่องราวเริ่มพูดในเวลาเดียวกัน ราวกับว่าพวกมันไม่ต้องการ
จบเรื่องลงที่นี่ นอกจากความเจ็บปวดอันขมขื่นแล้ว เลือดก็
ไหลออกมาจากหน้าอกของยูจงฮยอค เขาไม่รู้ด้วยซ้ าว่าเขา
ได้รับบาดแผลเหล่านี้มาได้อย่างไร
มันมีร่างอวตารหลายคนที่ล้มลงอยู่บนพื้น มหาเทพแห่งแสง
สุริยะเห็นมันและพูดออกมา
[สุดยอด เจ้าไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นมนุษย์อีกต่อไป เด็กน้อย]
เรื่องราวของยูจงฮยอคเปล่งแสงเจิดจ้าราวกับว่าเขาก าลังขบถ
ต่อเสียงที่แท้จริง

[เรื่องราว ‘ผู้ล่าราชาแห่งภัยพิบัติ’ ก าลังค าราม]
ยูจงฮยอคเป็นผู้บรรลุ เรื่องราวที่เป็นชิ้นส่วนเฉพาะประกอบ
ขึ้นเป็นกลุ่มดาว แค่มีเรื่องราวไม่ได้หมายความว่าคนๆ นั้น
อาจจะเทียบเท่ากับดวงดาวบนฟากฟ้า ถึงกระนั้น แสงสว่างที่
ปะทุออกมาจากยูจงฮยอคในปัจจุบันก็เจิดจ้าซะยิ่งกว่ากลุ่ม
ดาวในสถานที่นั้นๆ
ยูจงฮยอคมองไปยังเรื่องราวที่ก าลังไหลออกมาจากร่างของเขา
บางอันก็รู้จักและบางอันก็ไม่คุ้นเคย มันมีเรื่องราวที่ไม่สามารถ
หาได้อีก
[เรื่องราว ‘สหายร่วมเป็นร่วมตาย’ ต้องการด าเนินการต่อ]
เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปยังยูซานอาและสมาชิกปาร์ตี้คนอื่นๆ
นอกจากนี้เขายังเห็นคิมทกจาบนหลังของลีฮุนซึง
ยูจงฮยอคจับดาบปีศาจทมิฬที่ก าลังจะหลุดจากมือของเขา

…เขาตายไม่ได้ เขาไม่สามารถตายในสถานที่เช่นนี้ได้ เขาใช้
พลังเฮือกสุดท้ายเพื่อชี้ดาบที่ก าลังสั่นไปยังสุริยะ สุริยะหัวเราะ
ราวกับว่าเขาเห็นภาพที่น่าสนใจ
[อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นเพียงเรื่องราวของมนุษย์]
สุริยะปลดปล่อยแสงเจิดจ้าในขณะที่เขาใช้เรื่องราวที่สะสมมา
นานนับพันปี มันเป็นสถานะที่ไม่สามารถต่อต้านได้เลย
ประวัติศาสตร์อันแสนสั้นของยูจงฮยอคก าลั่งสั่นไหวต่อหน้า
เวลาอันน่าเกรงขามเหล่านี้
[มนุษย์โง่เขลาที่ไม่รู้ว่าพลังของเทพเจ้าสูงส่งแค่ไหน]
แสงแดดที่หลอมละลายทุกสิ่งทุกอย่างสาดเข้าใส่ยูจงฮยอค
***
ภาพของเขตอุตสาหกรรมที่ถูกท าลายโดยกลุ่มดาว อวตารตาย
โดยไม่อาจต้านทานได้ บางคนที่รู้สึกสิ้นหวังกับภัยพิบัติอย่าง
ฉับพลันได้ปรากฏตัวบนหน้าจอ สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ

ชายคนนั้นปกคลุมไปด้วยอาการบาดเจ็บและเสียแขนไปข้าง
หนึ่ง แต่ก็ยังต่อสู้อยู่
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ โกรธมาก!]
[กลุ่มดาว ‘ราชินีแห่งวสันต์มืดมิด’ เสียใจกับอวตาร ‘ยูจงฮ
ยอค’]
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ก าลังชี้นิ้วไปยังกลุ่มดาวขี้
ขลาด!]
[กลุ่มดาวจ านวนมากบ่นเกี่ยวกับกลุ่มดาวในสมรภูมิ!]
มันมีข้อความจ านวนนับไม่ถ้วนจากกลุ่มดาว และโดเกบิแห่ง
ส านักงานก็ก าลังฟังพวกมัน หนึ่งในนั้นคือบีฮยองซึ่งเป็นโดเกบิ
ที่รับผิดชอบการคัดเลือกราชาปีศาจ
[นี่มันหมายความว่ายังไง?]
เขาไม่ค่อยโกรธหรือตื่นเต้นอะไรเท่าไร แต่ในตอนนี้เขามี
ความคิดเช่นเดียวกันกับกลุ่มดาวในช่องของเขา

[เกมที่สองคือชัยชนะของเขตอุตสาหกรรมยูจงฮยอค-คิมทกจา!
มันมีความแตกต่างของเวลา แต่ไม่มีอะไรต้องกังวล ถ้าอย่าง
นั้นท าไมไม่ประกาศผู้ชนะล่ะ?!]
หลังจากเกมที่สองไม่นาน บีฮยองก็ได้ติดต่อทีมอนุมัติของ
ส านักงานโดยตรงอย่างไรก็ตาม ค าตอบเดียวที่เขาได้รับคือ
‘มัน’ ก าลังเตรียมการอยู่
ในท้ายที่สุด เส้นสายสุดท้ายที่บีฮยองมีก็คือบาแรม ผู้ท้าชิง
ต าแหน่งมหาโดเกบิคนต่อไป มันมีเสียงแตก และใบหน้าของ
บาแรมก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
[นี่คือการตัดสินใจของส านักงาน]
การตัดสินใจของส านักงาน พวกมันคือค าวิเศษ
‘นี่คือการตัดสินใจของส านักงาน’
‘นี่คือการตัดสินใจของส านักงาน’
[บาแรม นี่คือสถานการณ์หลัก]

มันมีบางสิ่งที่แม้แต่ส านักงานก็ไม่อาจแตะต้องได้
[ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ส านักงานแทรกแซงการพัฒนาของ
สถานการณ์หลัก? นอกจากนี้ มันยังเป็นเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับ
เรื่องราวขนาดยักษ์อีก… บาแรม ท่านไม่รู้เหรอว่าอะไรจะ
เกิดขึ้นถ้าท าแบบนี้]
บารแรมไม่ตอบ
[โปรดบอกข้า ใครกันที่ท าแบบนี้? มันเป็นหนึ่งใน
ผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านเหรอ?]
บีฮยองจ้องไปยังด๊กกั๊กบนหน้าจอ มันเห็นได้ชัดว่าด๊กกั๊ก
เกี่ยวข้องกับสถานการณ์นี้ อย่างไรก็ตาม นี่ก็ไม่ใช่สิ่งที่สามารถ
ท าได้โดยโดเกบิอาวุโสคนหรือสองคน บาแรมที่ก าลังเงียบอยู่
พูดออกมา
[…เจ้าก าลังสงสัย ‘มหาโดเกบิ’ อยู่เหรอ?]
[มันมีสตรีมเมอร์คนไหนอีกที่จะท าแบบนี้ได้นอกจากพวกเขา?]

[บีฮยอง ตื่นเถิด ท าไมพวกเขาต้องท าแบบนี้ด้วย?]
[ข้าไม่รู้ บางทีอาจจะเป็นสินบน]
บาแรมขมวดคิ้ว
[มหาโดเกบิไม่ได้ถูกผูกมัดไว้ด้วยความเข้าใจส่วนตัวเช่นนั้น]
[ถ้าอย่างนั้นแล้วนี่มันอะไรกัน? บาแรม ท่านต้องรู้อะไรสักอย่าง
สิ!]
[บีฮยอง]
บีฮยองสะดุ้งทันที่ เสียงของบาแรมโกรธมาก บีฮยองคิดว่ามัน
คงจะเป็นการถูกต าหนิอย่างเข้มงวด แต่ไม่น่าเชื่อ บาแรมผ่อน
คลายลง ราวกับว่าเขาเข้าใจบีฮยอง บาแรมบนหน้าจอก็ก าลัง
ดูฉากของการคัดเลือกราชาปีศาจด้วย ริมฝีปากของบาแรม
ขยับอย่างช้าๆ
[ใช่ บางทีหนึ่งในมหาโดเกบิอาจจะสร้าง ‘ความล่าช้า’ นี้ขึ้นมา
อย่างที่เจ้าพูด]

[งั้น…]
[อย่างไรก็ตาม แม้แต่มหาโดเกบิที่สามารถท าอย่างนั้นขึ้นมาได้
มันก็เป็นไปไม่ได้ที่มหาโดเกบิจะทนต่อพายุที่ถูกสร้างขึ้นจาก
การแทรกแซงในสถานการณ์ที่มีขนาดนี้]
[…แล้วใครเป็นคนท า?]
ในเวลานั้นเองก็มีเสียงดังออกมา และเพดานของส านักงานก็
สั่น มันฟังดูเหมือนมังกรขนาดยักษ์ได้ผ่านไป มันเป็นเสียงของ
การเคลื่อนไหว ‘ความเป็นไปได้’
การแสดงออกของบีฮยองแข็งขึ้น
[อย่าบอกนะว่า… บ้าน่า…]
[ตอนนี้เจ้าเข้าใจแล้วใช่ไหม?]
การด ารงอยู่ที่สามารถขยับความเป็นไปได้นี้ได้ มันมีเพียงตัวตน
เดียวในการถ่ายทอดสดดวงดาว เขาไม่รู้ด้วยซ้ าว่ามันควร
เรียกว่าเป็น ‘ตัวตน’ หรือไม่

บาแรมตอกลิ่ม [เจตจ านงของการถ่ายทอดสดดวงดาวต้องการ
แบบนี้]
[นี่มันไร้สาระ!]
[มันไม่มีวิธีอื่นที่จะอธิบาย]
ค าพูดของบีฮยองหายไป และเขาก็จ้องมองไปที่หน้าจออย่าง
เงียบๆ ปาร์ตี้ของคิมทกจาอยู่บนหน้าจอ
เดิมทีพวกเขาควรจะตื่นเต้นไปกับชัยชนะ แต่ในตอนนี้พวกเขา
กลับดูแย่มากในขณะที่พวกเขานอนอยู่บนพื้น
มันเป็นการเผชิญหน้ากับกลุ่มดาวที่ได้รับการสนับสนุนจาก
เนบิวลา มันเป็นการต่อสู้ที่ไร้สาระตั้งแต่ต้น แต่ปาร์ตี้ก็ต่อสู้ได้ดี
พวกเขาเล่มเกมกับกลุ่มดาวอันทรงพลัง และในที่สุดก็ได้รับชัย
ชนะในการแข่งขันที่มอบเรื่องราวขนาดยักษ์ให้กับพวกเขา
ในตอนนี้พวกเขาก าลังจะเป็นผู้แพ้เพียงเพราะไม่มีการประกาศ
ผู้ชนะ

นี่เป็นเพราะการถ่ายทอดสดดวงดาวต้องการสิ่งนี้ ความแค้นที่
ผสมกับความโกรธเติมเต็มอยู่ในดวงตาของบีฮยอง
[งั้น… สตรีมเมอร์มีตัวตนอยู่เพื่ออะไร?]
มันเป็นครั้งแรกที่บีฮยองรู้สึกหมดหนทางนับตั้งแต่กลายเป็นโด
เกบิ ปลายนิ้วของเขาสั่นในขณะที่ชิ้นส่วนของสถานการณ์ที่
เขาสัมผัสตกลงมา
[หากพวกเราไม่สามารถหยุดการพัฒนาที่ไร้สาระนี้ได้… สตรีม
เมอร์แห่งโลกนี้จะมีค่าอะไร?]
[บีฮยอง]
บาแรมเห็นดวงตาอันเศร้าสร้อยของบีฮยองและพูดขึ้นมาอย่าง
ช้าๆ
[สตรีมเมอร์เป็นแค่ส่วนหนึ่งของเรื่องราว]

บีฮยองที่ก าลังหมดหวังจ้องไปที่หน้าจอ ยูจงฮยอคค่อยๆ
หลอมละลายอยู่ในแสงตะวันอันเจิดจ้า ในตอนนี้เรื่องราวก าลัง
ปล่อยมือจากสตรีมเมอร์
ดังนั้นมันก็มีเพียงสิ่งเดียวที่สามารถเชื่อถือได้
[กลุ่มดาวหลายกลุ่มก าลังมองไปยังกลุ่มดาวคนหนึ่ง]
ชายที่อยู่บนแผ่นหลังของลีฮุนซึงสั่น บนหน้าจอ ชายคนนั้น
ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา
(จบตอน)