มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 269 – เรื่องราวของทกจา (7)

ร่างกายทั้งหมดของยูจงฮยอคก าลังสั่นเทา
「…ฉันไม่อาจตายได้」
「ฉันจะไม่ตายที่นี่」
ความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ของยูจงฮยอคก าลังถูกถ่ายทอด
ออกมาผ่านมุมมองนักอ่านพระเจ้า
“เฮ้ นาย…”
ยูจงฮยอคคนนี้ปฏิเสธ ‘การเสื่อมถอย’
[ผู้สนับสนุนของอวตาร ‘ยูจงฮยอค’ ก าลังดูอวตารของเขา]
ผู้สนับสนุนของยูจงฮยอคเงียบเพราะสถานการณ์นี้เกิดขึ้นเป็น
ครั้งแรก มันเป็นความเงียบอันลึกลับ มันดูเหมือนจะมีทั้งความ

โกรธและความเศร้า หรืออาจไม่มีการตอบสนอง ไม่นานหลัง
จากนั้น การจ้องมองมายังยูจงฮยอคก็หายไป
[อักขระ ‘การเสื่อมถอย LV.3’ ถูกยกเลิก]
บ้าไปแล้ว นี่มันเป็นไปได้ด้วยเหรอ แสงแห่งอักขระหายไป และ
ยูจงฮยอคก็ทรุดตัวลงอีกครั้ง เขาเปิดดวงตาที่แทบจะลืมไม่ขึ้น
และปากของเขาก็พึมพ าบางสิ่งออกมา ผมรู้สึกถึงความ
ปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ของเขาได้ มันเป็นความมุ่งมั่นที่ไม่
เหมือนใครของยูจงฮยอคในการมีชีวิตรอด
ความคิดของยูจงฮยอคดังขึ้นมาในหัวของผม
「บดมัน ฉันจะได้กินได้」
ผมหยิบยาอีกเม็ดออกมา เปลี่ยนมันให้เป็นผงและเทลงไปใน
ปากของเขา เรื่องราวของเขาหยุดการพังทลายลง
“…ไม่เป็นไรแล้ว”

ยูจงฮยอคเดิมพันทุกๆ สิ่งกับรอบนี้ เขาตัดสินใจที่จะละทิ้ง
ความเชื่อว่ามันจะโอเคในการล้มเหลวอยู่หลายครั้งและคงอยู่
ในโลกนี้ต่อ บางทีเขาอาจจะหมดสติไปแล้ว ยูจงฮยอคไม่ได้พูด
อะไรออกมาอีก กลับกัน เรื่องราวที่โอบล้อมร่างกายของยูจงฮ
ยอคต่างก็เปล่งแสงเจิดจ้าออกมา
[เรื่องราว ‘สหายร่วมเป็นร่วมตาย’ ต้องการด าเนินการต่อ]
สหายร่วมเป็นร่วมตาย มันเป็นเรื่องราวที่ไม่มีอยู่ในตัวยูจงฮ
ยอคในนิยายต้นฉบับ
「”ความสัมพันธ์ของนายกับยูจงฮยอคคืออะไร?”
“พวกเราคือสหายร่วมเป็นร่วมตายกัน”」
มันคือที่ชุงมูโร เห็นได้ชัดว่ามันเป็นบทสนทนาของผมกับกงพิล
ดู ผมอดหัวเราะไม่ได้ ในตอนนี้พวกเราคงต้องตายหรือไม่ก็รอด
ตายไปด้วยกันจริงๆ

ผมวิ่งไปพร้อมกับอุ้มยูจงฮยอคไว้แน่น สมาชิกปาร์ตี้ตะโกนมา
จากระยะไกล
ผมรู้สึกถึงความร้อนมาจากด้านหลังของผม เมื่อรวมกับสายลม
อันรุนแรง ลูกไฟก็ปลิวผ่านศีรษะของผมไปอย่างฉิวเฉียด กลุ่ม
ดาวไล่ตามผมมาข้างหลังแล้ว
[เจ้าเรียกราชาปีศาจมางั้นเหรอ? เจ้ารู้ไหมว่าท าอะไรลงไป?]
กลุ่มดาวค ารามออกมาในขณะที่ออร่าอันน่าเกรงขามกดทับลง
มาที่ร่างของผม
[เจ้าโง่ ในตอนนี้อาณาจักรปีศาจที่ 73 จะต้องพิเศษ!]
ผมตะโกนใส่ลีฮุนซึงที่อยู่ตรงหน้าแทนที่จะตอบพวกเขา “ลีฮุ
นซึง!”
ร่างของยูจงฮยอคลอยผ่านอากาศ และลีฮุนซึงก็รับเขาไว้ ใน
ขณะเดียวกัน ผมก็หันหลังกลับมาและต่อยออกไปโดยอัตโนมัติ
กลุ่มดาวที่ก าลังวิ่งเข้ามาปะทะกับผมและกรีดร้องออกมา

การปล่อยกระแสไฟฟ้าพุ่งเข้าใส่หางของเทวีแมงป่อง และ
จากนั้นศรัทธาไม่แตกสลายก็ฟันเข้าใส่ปักษากลืนอัสนี ดาบ
แห่งศรัทธาดูดซับพลังและเปล่งประกายออกมา เลือดสาด
กระเซ็น และผมก็ปลดปล่อยพลังของการปล่อยกระแสไฟฟ้า
ทั้งหมดออกไป
จ านวนกลุ่มดาวที่ติดตามผมมาคือ 7 คน มันเป็นจ านวนที่ผม
ไม่อาจรับมือได้คนเดียว ปัญหาที่ใหญ่กว่าก็คือเมฆด าในอากาศ
ก าลังหนาขึ้น เมฆด าแห่มาเหมือนลางร้าย และดวงดาวที่ส่อง
แสงมายังอาณาจักรปีศาจที่ 73 ก็หายไปทีละดวง
ในความเป็นจริง นี่คือเหตุผลที่ผมไม่เรียกแอสโมเดียสมาจนถึง
ตอนนี้ ชุดสายฟ้าสีด าตกลงมาจากฟากฟ้า และกลุ่มดาวที่ตื่น
กลัวก็กระโดดกลับไป ประกายแสงปลิวว่อนในอากาศ และ
ราชาปีศาจก็จุติลงมา
ในตอนนี้ที่แอสโมเดียสอยู่ที่นี่ มันก็ไม่มีอะไรรั้งราชาปีศาจคน
อื่นไว้อีก น่าเสียดายที่ราชาปีศาจไม่ได้อยู่ข้างผม

[ราชาปีศาจ ‘ผู้สร้างความบาดหมาง’ ปรากฏตัวในโลกปีศาจ!]
[ราชาปีศาจ ‘ราชานักปราชญ์แห่งซากศพ’ ปรากฏตัวในโลก
ปีศาจ!]
การอัญเชิญร่างอวตารเพียงล าพังดูเหมือนจะเหนือล้ ากว่ากลุ่ม
ดาวอื่นๆ ตอนนี้ไม่มีใครช่วยผมได้เลย
[อาณาจักรปีศาจที่ 73 ก าลังตอบสนองต่อเรื่องราวของคุณ]
สิ่งเดียวที่ผมเชื่อมั่นได้คือเรื่องราวที่ผมสร้างขึ้น
“ทุกคน ถอย! ออมแรงไว้ให้ได้มากที่สุดในขณะที่ฉันซื้อเวลา
ให้!”
จากนั้นหนึ่งในสมาชิกปาร์ตี้ก็คลั่งขึ้นมา มันมีเสียงค ารามจาก
ด้านข้างของผม
“หัวหน้าแผนก? อะไร…”

ฮันมยอนโกเปิดใช้งานนักวิ่งพริ้วไหวขาเดียวและเริ่มวิ่งไปที่
ไหนสักแห่งด้วยความเร็วสูง มันเป็นทิศทางที่ผมจากมา มัน
เป็นที่ๆ ราชาปีศาจแอสโมเดียสอยู่
***
[ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!]
ราชาปีศาจแอสโมเดียสหัวเราะอย่างร่าเริง ศรแสงปะทะกับร่าง
ของเขาและมีเลือดไหลออกมาจากแขนที่ถูกฉีกขาดของเขา
อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของเด็กสาวก็มีเพียงความรู้สึกเดียวคือ
ความสุข
[ข้ามีความสุข! นี่มันสนุกจริงๆ!]
กลุ่มดาวจ านวนมากสูญเสียร่างอวตารของพวกเขาไป
เนื่องจากด้ามโลหิต อย่างไรก็ตาม มันก็ยังเหลือกลุ่มดาวอีก
มาก

ราชาปีศาจโดยทั่วไปแล้วจะเทียบได้กับกลุ่มดาวระดับเรื่องเล่า
กลุ่มดาวปกติอาจจะไม่รู้ แต่มันไม่มีโอกาสที่แอสโมเดียสจะ
เอาชนะหนึ่งในโลกบาล สุริยะ ได้เลย
สุริยะพูดออกมาเหมือนไม่เข้าใจ [ข้าสงสัยว่าท าไม ราชาปีศาจ
แห่งความโกรธเกรี้ยวและตัณหา]
มันมีเสียงระเบิดดังออกมาจากระยะไกล บางทีกลุ่มดาวที่ก าลัง
ไล่ตามราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้นคงก าลังเผชิญหน้ากันเป็น
ครั้งสุดท้ายแล้ว
สุริยะไม่อาจเข้าใจได้
ท าไมมนุษย์เหล่านี้ยังคงต่อต้าน? ท าไมราชาปีศาจถึงเข้าข้าง
มนุษย์?
แอสโมเดียสยิ้มเหมือนเขาเหนื่อยเล็กน้อย สุริยะยกมือซ้าย
ขึ้นมา และการโจมตีของกลุ่มดาวก็หยุดลง
[แอสโมเดียส ท าไมเจ้าถึงเข้าข้างมนุษย์ที่ต่ าต้อยพวกนั้น?]

[เข้าข้าง… ข้าไม่ได้เข้าข้างใครเลย] แอสโมเดียสยิ้มในขณะที่
เลียเลือดบนมือ [มันแค่ดูสนุกดี]
[…สนุก?]
[เจ้าไม่รู้อะไร เรื่องราวของราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้นคือ
อะไร?]
[ข้าเองก็เห็นมัน มันเป็นเรื่องธรรมดาๆ]
แอสโมเดียสเอะอะโวยวายกับค าพูดนั้น
[ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! สุริยะ! เจ้าต้องตาบอดจาดกแสงทั้งหมดที่เจ้า
ปล่อยออกมาแล้วแน่ๆ! ข้าเคยบอกเจ้าแล้วหนิ ถ้าเจ้าต้องการ
เพลิดเพลินกับเรื่องราวเป็นเวลานานก็ให้ดูแลสายตาของเจ้าให้
ดีด้วย]
[…ข้ายอมรับว่าเด็กคนนั้นก็ยอดเยี่ยมในหมู่กลุ่มดาวหน้าใหม่
อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นระดับปกติในการถ่ายทอดสดดวงดาว
เขายังไม่มีเรื่องราวระดับเทวะด้วยซ้ า]

สุริยะขมวดคิ้วในขณะที่สถานะของเขาแผ่กระจายออกไป
แอสโมเดียสยังคงหัวเราะ [เรื่องราวระดับเทวะ… เจ้าอาจจะมี
ชีวิตอยู่มานาน แต่เจ้าก็ยังตัดสินเรื่องราวแบบนั้นอยู่เหรอ?]
[มันเป็นเพียงประวัติศาสตร์ของมนุษย์เท่านั้น มันไม่ต้องการ
การประเมินผล]
[เรื่องราวทั้งหมดออกมาจากประวัติศาสตร์ในที่สุด]
[…แอสโมเดียส เจ้าวุ่นอยู่กับสมาคมนักชิม และในตอนนี้เจ้าก็
ก าลังพูดแบบนี้อีก งั้นเจ้าจะท าอะไรต่อ? ในที่สุดเจ้าจะสูญเสีย
ร่างอวตารของเจ้าได้นะ]
[อืม ข้าก็คิดแบบนั้น แต่ก่อนหน้านั้น…] กลุ่มดาวย่นระยะเข้า
มา และแอสโมเดียสก็พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน [อย่างไรก็ตาม
สุริยะ ท าไมเจ้าต้องหมกมุ่นกับราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น
ด้วย?]
[…หมกมุ่น? เจ้าหมายความว่ายังไง?]

[มันไม่ใช่แค่เจ้า แต่เป็นเนบิวลา ใช่ไหม?]
[เจ้าเหมือนกับคนตาบอดเลย]
[อย่างดีที่สุด มันก็เป็นประวัติศาสตร์ของมนุษย์อย่างที่เจ้าพูด
แต่เจ้าและพระเวทก็ยังพยายามไล่ตามราชาปีศาจแห่งการ
หลุดพ้น เจ้าล้มเหลว และในตอนนี้เจ้าก็พยายามจะฆ่าเขา มัน
ไม่เหมือนกับเนบิวลายักษ์ใหญ่เลย]
[…]
[ณ จุดๆ นี้ ข้าต้องการถามอะไรสักอย่าง เจ้าท าแบบนี้ไป
ท าไม?]
สุริยะไม่พูดอะไรออกมาสักพัก ใบหน้าของเขามีอารมณ์ที่ลึกซึ้ง
อยู่ สุริยะยกมือขวาขึ้นมาอย่างเร่งรีบราวกับว่าจะซ่อน
ความรู้สึกของเขา มันเป็นสัญญาณให้กลุ่มดาวโจมตี และใน
เวลานั้นเอง
แอสโมเดียสกล่าว [เดี๋ยว ฮ่าฮ่าฮ่า… ฮ่าฮ่าฮ่า เข้าใจแล้ว
สุริยะ…]

[…]
[เจ้า… ข้าได้ยินเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในสมาคมนักชิม]
มือที่ยกขึ้นของสุริยะหยุดลง
[ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้นก าลังไล่ตาม ‘สถานการณ์
สุดท้าย’ นั่นคือเหตุผลที่เจ้าเกลียดเขา ใช่ไหม?]
นิ้วของสุริยะสั่น แสดงให้เห็นถึงความปั่นป่วนของเขา แอสโม
เดียสเย้ยหยันให้กับอาการสั่น
[มันเป็นเพราะเจ้าไม่มีคุณสมบัติในการไปถึงตอนจบ]
หอกแสงพุ่งเข้าใส่ร่างของแอสโมเดียส ริมฝีปากของแอสโม
เดียสเยาะเย้ยในขณะที่เขาถูกแทงด้วยหอกแสง
เลือดหยดลงมา ร่างอวตารที่ถูกรีบน ามาใช้นั้นอ่อนแอกว่าปกติ
มาก แอสโมเดียสจับล าไส้ที่ก าลังไหลออกมาจากช่องท้องที่ฉีก
ขาดของเขา
[…ร่างกายมนุษย์นี่อึดอัดจริงๆ]

แอสโมเดียสไม่สนใจกลุ่มดาวที่ก าลังพุ่งเข้ามาและเงยหน้าขึ้น
มองท้องฟ้า ดวงดาวสามารถมองเห็นได้ผ่านเมฆด า แสงสว่าง
และความมืดมิดบนท้องฟ้าก าลังแข่งขันกัน
สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งรอบๆ อาณาจักรปีศาจที่ 73 ก าลัง
เคลื่อนไหว แอสโมเดียสมีชีวิตอยู่มานาน แต่เขาก็ไม่เคยเห็น
อะไรแบบนี้มาก่อน
วันนี้ สิ่งที่ยิ่งใหญ่ก าลังเกิดขึ้นในโลกปีศาจ
หอกแสงของสุริยะขยับ และกลุ่มดาวก็สาดพลังเวทมนตร์เข้า
ใส่แอสโมเดียส ในช่วงเวลาที่ร่างอวตารของแอสโมเดียสก าลัง
จะตายนั้นเอง
ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!
กลุ่มเมฆฝุ่นบดบังทัศนวิสัยของกลุ่มดาว กลุ่มดาวที่ก าลัง
ประหลาดใจหยุดชะงักไปและมีคนก าลังโอบกอดร่างเล็กๆ ของ
แอสโมเดียสไว้ คราวนี้แม้แต่แอสโมเดียสก็ยังประหลาดใจ เขา
มีชีวิตอยู่มานาน แต่ก็ไม่เคยได้รับการช่วยเหลือจากใครมาก่อน

[เจ้า…?]
ฮันมยอนโกวิ่งในขณะที่อุ้มเขาเอาไว้ แขนข้างหนึ่งและส่วน
หนึ่งของแขนซ้ายของฮันมยอนโกหายไปจากการโจมตีของ
กลุ่มดาว
แอสโมเดียวพึมพ าด้วยสีหน้าตกตะลึง [ท าไม…]
เขารู้ตัวตนของบุคคลนี้ แต่แอสโมเดียสก็ไม่เข้าใจว่าท าไมคนๆ
นี้ถึงมาที่นี่ ฮันมยอนโกอาจจะเป็นลูกน้องของเขา แต่ความ
ภักดีนี้…
ฮันมยอนโกกอดแอสโมเดียสไว้แน่นโดยไม่ตอบ มันมีเพียง
สัมผัสของหัวใจอันยิ่งใหญ่และดวงตาอันมืดบอดเท่านั้นที่รู้สึก
ได้ แต่อารมณ์เหล่านั้นก็ไม่ได้ส่งมายังแอสโมเดียส
แอสโมเดียสยิ้มในขณะที่เขาอยู่ในอ้อมแขนของฮันมยอนโก
[จริงๆ เลย สถานการณ์นี้น่าสนใจจริงๆ…]
***

“ฉันขอโทษทุกคน ฉันคิดว่าพวกนายต้องมากับฉันแล้ว”
ในขณะที่คิมทกจาพูดออกมาแบบนี้ ลีฮุนซึงก็เป็นคนแรกที่ยืน
ขึ้น
“ฉันก าลังรออยู่เลย”
ยูซานอาและปรมาจารย์ทลายนภาลุกตามในขณะที่ชินยูซอง
นั้นก าหมัดของเธอ ส่วนโอซูที่มีขนาดเท่ากับหนูตะเภาก็เห่า
ออกมา
มันเป็นพลังที่ต่ าต้อย แต่พวกเขาก็ตั้งใจ มนุษย์ไม่ได้ถอยหลัง
แม้จะอยู่ต่อหน้า ‘สถานะ’ ของกลุ่มดาว
มันมีการระเบิดและการต่อสู้ก็เริ่มต้นขึ้น การโจมตีครั้งแรกท า
ให้กระดูกหัก การโจมตีที่สองท าให้เกิดแผลลึก และการโจมตี
ครั้งที่สามก็ไม่อาจรับประกันชีวิตได้
ราชาปีศาจท าให้สิ่งต่างๆ วุ่นวายมากยิ่งขึ้น ราชาปีศาจบิน
ผ่านอากาศราวกับสายสลิง

“อ๊ากกก!” มันเป็นลีฮุนซึงที่ล้มลงก่อน
มังกรคิเมร่ากรีดร้องออกมาในขณะที่ปีกของมันหัก
จางฮายังนั่งลงและเฝ้ามองเท่านั้น “อ่า อ๊า อ่า…”
จางฮายังถูกพลังอันมหาศาลกดทับไว้และไม่อาจเคลื่อนไหวได้
วิถีทลายนภาที่จางฮายังเรียนรู้มานั้นอ่อนแอเกินไป เคล็ดวิชาที่
เขาได้เรียนรู้มาผ่านก าแพงก็ไม่เพียงพอที่จะจัดการกับกลุ่มดาว
จางฮายังอยู่ในจุดที่ราชาปีศาจบุกเข้ามาและจ้องมองไปยังคิ
มทกจาที่ก าลังต่อสู้อยู่
ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้นที่เขาต้องการพบมานานก าลังดิ้น
รน
กระดูกซี่โครงและแขนขวาของเขาหัก จางฮายังต้องการร่วมสู้
ด้วย มีเพียงดวงดาวบนท้องฟ้าเท่านั้นที่ก าลังเปล่งประกาย
อย่างไร้ความปราณี มันมีดาวดาวมากมาย แต่ท าไมไม่มีใคร
ช่วยพวกเขาเลย?

[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงไร้นาม’ ถูกเปิดใช้งาน]
ในความเป็นจริงเขาท ามาหลายครั้งแล้ว เขาส่งข้อความหลาย
ครั้งไปยังค าขยายที่คิมทกจาพูดถึง แต่ก็ไม่มีค าตอบกลับมาเลย
อย่างไรก็ตาม จางฮายังก็ยังคงส่งค าอธิษฐานที่ไม่ได้รับการ
ตอบกลับไปยังกลุ่มดาว
‘ได้โปรด แค่คนเดียวก็ได้’
[ก าแพงไร้นามถาม “เจ้าต้องการช่วยเหลือจริงๆ เหรอ?”]
ก าแพงสั่นเล็กน้อย
[ก าแพงไร้นามถาม “เจ้าต้องการช่วยเหลือจริงๆ เหรอ?”]
เขาพยักหน้า ‘ข้าอยากช่วย ข้ายอมรับราคาของมันได้หมด ได้
โปรด’
อึดใจต่อมา ข้อความจ านวนนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ของจางฮายัง

– สวัสดี เจ้าน่าจะรู้จักคิมทกจาใช่ไหม? เขาก าลังมองหากลุ่ม
ดาวอยู่…
– สวัสดีกลุ่มดาว เจ้าไม่รู้จักข้า แต่ข้าอยากจะขอความ
ช่วยเหลือ… ถ้าคิมทกจา…
– กลุ่มดาว โปรดช่วยข้าด้วย คิมทกจาตกอยู่ในอันตราย
– โปรดช่วยด้วย ได้โปรด…
…..
จางฮายังอ่านข้อความนับร้อยที่โผล่ขึ้นมาข้างหน้าเขาด้วยการ
แสดงออกที่ว่างเปล่า
พวกมันล้วนเป็นข้อความจากตัวเขาเอง
[ขณะนี้มีข้อความรอส่งอยู่ 124 ข้อความ]
พูดให้ชัดๆ พวกมันคือข้อความที่เขาคิดว่าจะส่ง
“ท-ท าไม…?”

ขนทั่วทั้งร่างของเขาลุกชันขึ้นมา มันเป็นเหตุผลว่าท าไมถึงไม่มี
ค าตอบกลับมาจากกลุ่มดาวจ านวนนับไม่ถ้วย
[ก าแพงไร้นามกล่าว “ข้าถูกบอกว่าไม่ให้ส่งมัน”]
“ใคร?”
[ก าแพงไร้นามกล่าว “ตัวตนที่สูงส่งกว่าข้า”]
เขาไม่รู้ว่ามันคือใคร อย่างไรก็ตาม จางฮายังก็มองเห็นสิ่งที่เขา
ต้องท าในตอนนี้ได้ “ส่งพวกมัน เดี๋ยวนี้! ส่งทั้งหมด!”
ก าแพงไร้นามเงียบไปสักพัก
[ก าแพงไร้นามถอนหายใจ “อย่ามาเสียใจละกัน”]
อึดใจต่อมา หัวของเขาก็แทบจะระเบิดออกมาด้วยความ
เจ็บปวด
[ข้อความ 124 ฉบับถูกส่ง]
เฉกเช่นน้ าที่ถูกปล่อยออกมาจากเขื่อน ข้อความมากมายถูก
ปลดปล่อยออกไปจากจางฮายังและบินผ่านท้องฟ้า เวลาผ่าน

ไป หนึ่งนาที่ สองนาที… จางฮายังเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าโดย
ไม่ปล่อยความหวังให้หลุดลอยไป
[กลุ่มดาว ‘เมตตรัยตาเดียว’ ได้เข้าสู่ช่อง]
จากนั้นก็มีคนตอบ คล้ายกับฝนดาวตก เสียงของคนที่เข้ามาใน
ช่องดังไม่หยุด
[กลุ่มดาว ‘นักล่าแห่งหนองน้ า’ ได้เข้าสู่ช่อง]
[กลุ่มดาว ‘พ่อมดคนแรกแห่งโซซอน’ ได้เข้าสู่ช่อง]
[กลุ่มดาว ‘ดาบแรกแห่งโครยอ’ ได้เข้าสู่ช่อง]
[กลุ่มดาวแห่งดาวเคราะห์ขนาดเล็กได้เข้าสู่ช่อง]
ความสมดุลของท้องฟ้าที่บิดเบี้ยวเปลี่ยนไป และจางฮายังก็ฟัง
ข้อความทั้งหมดนั้นด้วยความยินดีและความสิ้นหวัง
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ ได้เข้าสู่ช่อง]
(จบตอน)