มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 273 – มหาเรื่องราว (3)

สุริยะอยู่หลังประตูบานสุดท้าย ก าปั้นของยูจงฮยอคปะทะเข้า
กับประตูและพังมันลง เผยให้เห็นเส้นขอบฟ้าพร้อมกับสายลม
อันรุนแรง รถไฟขบวนสุดท้ายที่มีสุริยะอยู่ถูกตัดออก ราวกับ
มันถูกฉีกออกโดยบางสิ่ง
[เจ้ามาเร็วกว่าที่คาด]
สุริยะจ้องมองไปยังท้องฟ้าและพูดกับพวกเราโดยหันหลังให้
มิติสี่เหลี่ยมจัตุรัสเหนือรถไฟที่ถูกตัดสามารถมองเห็นได้ แสง
อันศักดิ์สิทธิ์ยืดขยายออกไปในความมืด มันเหมือนกับมีฝ่ามือ
ก าลังรวบรวมทรายบนชายหาดกว้าง
ผมจงใจพูดด้วยน าเสียงสุภาพ “สุริยะ หยุดมันซะ”
แสงอันศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่อาจสัมผัสถึงความกว้างใหญ่ของจักรวาล
ได้มองมาที่ผม ดวงตาของสุริยะจ้องมาที่ผม พวกมันดูเหมือน

ก าลังจะบอกว่าแม้แต่พวกมันก็ไม่เข้าใจการถ่ายทอดสด
ดวงดาว มันไม่มีทางที่พวกเขาจะอ่านทุกๆ สิ่งเกี่ยวกับผมได้
[ชายผู้รู้จุดจบทั งหมดของโลก… มันเป็นเรื่องราวที่โหดร้าย
จริงๆ]
บางทีสุริยะอาจจะได้ยินประโยคจาก ‘มหาเรื่องราว’ ของผม
ก่อนที่ผมจะทันได้ตอบ ราชาโอดิปัสที่ยืนอยู่ข้างสุริยะก็ตอบ
[มันเป็นแค่ค าอุปมาเท่านั น]
โชคดีที่เขาคิดแบบนั น ผมรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเนื่องจากเนื อหา
เรื่องราวที่มาจากผมโดยตรง
[กลุ่มดาว ‘ผู้ผลิตสินค้าจ านวนมาก’ ก าลังตั งค าถามประโยค
ของคุณ]
[กลุ่มดาว ‘เทพแห่งไวน์และความปิติยินดี’ ก าลังสงสัย
เกี่ยวกับมหาเรื่องราวของคุณ]
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ก าลังบอกว่าเขาก าลัง
กระวนกระวาย]

[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ ก าหมัด]
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ ก าลังมองมาที่คุณ]
สายตาของสุริยะที่มีต่อผมก าลังเปลี่ยนไป ผมตระหนักได้ว่าไม่
ว่าผมจะพูดยังไง มันก็ไม่อาจหยุดเขาได้
[มา เด็กน้อย เวลาที่ข้าจะมอบให้กับเจ้าคือ 10 นาที]
แขนทั งสี่ข้างของสุริยะยกขึ นในท่าต่อสู้ ขนาดของเขาค่อยๆ
ใหญ่ในขณะที่เขาเปิดสถานะของเขา เขาไม่ได้ใช้อาวุธ สุริยะ
ตั งใจที่จะจัดการกับผมโดยใช้พลังของเรื่องราวบริสุทธิ์
[10 นาทีให้หลัง รถม้าขบวนนี จะชนเข้ากับโลกปีศาจ]
มันไม่จ าเป็นต้องเสียเวลาอีก และยูจงฮยอคก็พุ่งเข้าไปพร้อม
กับก าปั้น ออร่าสีน าเงินที่ชวนให้นึกถึงเซียนดาบทลายนภา
ปะทุออกมาจากร่างของยูจงฮยอค วิถีดาบทลายนภาเปล่งแสง
ออกมา

ผมไม่ใช่แค่คนเดียวที่ได้รับผลจากมหาเรื่องราวนี ยูจงฮยอคก็มี
ส่วนในเรื่องราวนี ด้วย แม้ร่างกายจะบาดเจ็บ แต่ยูจงฮยอค
ในตอนนี ก็มีพลังเทียบเท่ากับกลุ่มดาว
เสียงของการปะทะดังออกมา มันไม่ใช่สุริยะที่รับการโจมตีของ
ยูจงฮยอค
[อั๊ค…!]
ราชาโอดิปัสส่งเสียงครางออกมาด้วยความเจ็บปวดในขณะที่
เขาเผชิญหน้ากับยูจงฮยอค
[อ๊ากกก!]
โอดิปัสบีบพลังออกมาจากร่างอวตารที่ร้อนจัด แต่เขาก็ดู
เหมือนจะต้องรับมือกับยูจงฮยอคอย่างยากล าบาก
“คิมทกจา!” พร้อมกับเสียงของยูจงฮยอค ผมทะยานผ่านการ
ป้องกันของโอดิปัสและมุ่งหน้าเข้าหาสุริยะ ในอากาศ สุริยะที่
ตัวใหญ่ขึ นหลายเท่าทักทายผม

[สกิลเฉพาะตัว ‘ปล่อยกระแสไฟฟ้า’ LV.12 (+2) ถูกเปิดใช้
งาน]
ผมถูกล้อมรอบไปด้วยแสงแห่งการปล่อยกระแสไฟฟ้า และ
พลังงานสีฟ้าก็ปะทะเข้าใส่หน้าอกของสุริยะ เป็นอีกครั ง สุริยะ
หยุดการปล่อยกระแสไฟฟ้าของผมไว้ด้วยก าปั้นเพียงข้างเดียว
อย่างไรก็ตาม คราวนี ก็ต่างออกไป ผิวของโอดิปัสที่สัมผัสกับ
พลังงานสีฟ้าเริ่มลุกไหม้ แต่นี่ก็คือการโจมตีเพียงเล็กน้อย
เท่านั น
คิ วของสุริยะกระตุกด้วยความประหลาดใจ ผมบินผ่านอากาศ
และปะทะเข้ากับหมัดของสุริยะ แรงกระแทกปะทะเข้าใส่หัวใจ
ของผม แต่ผมก็ทนได้
[พลังของ ‘มหาเรื่องราว’ ก าลังเป็นพลังให้กับคุณ]
ประโยคของโลกก าลังโคจรรอบตัวผม พลังนี ท าให้ผมต่อกรกับ
กลุ่มดาวระดับเรื่องเล่าผู้ยิ่งใหญ่ได้ นี่เป็นเรื่องราวที่สุดยอด แต่
สุริยะก็ยังมีชีวิตอยู่

[ข้าเคยพูดไว้แล้ว เจ้าไม่อาจเอาชนะได้ด้วยสกิลที่เจ้าขโมยมา]
บางทีมันอาจเป็นไปตามที่สุริยะกล่าว ผมมักจะดิ นรนด้วยสกิล
จากคนอื่นเสมอ
“นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันขโมยมาจากคนอื่น ฉันอ่านมันมา
[อ่าน?]
อย่างที่เพอร์เซโฟนีบอกผม สิ่งมีชีวิตคือเรื่องราว ความทรงจ า
ของประโยคที่ผมอ่านมาหลายปี ทุกสิ่งที่ผมอ่านมาและได้เห็น
ในตอนนี ได้กลายมาเป็นตัวผม
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ เปิดใช้งานอย่างรุนแรง]
บนก าแพงที่สี่ ประโยคของมหาเรื่องราวได้โผล่ขึ นมา
「นี่คือเรื่องราวของผู้อ่าน」
ผมวิ่งเข้าหาสุริยะ ในเส้นทางการวิ่งของผมคือจ านวนเวลานับ
ไม่ถ้วนที่ผมใช้เวลาอ่านอยู่คนเดียว มันเป็นชีวิตแสนธรรมดา
ผมนั่งอยู่คนเดียวในห้องมืดและอ่านหนทางเอาชีวิตรอด บนรถ

บัสหลังจากเลิกงานพาร์ทไทม์ ในกองทัพ ในชั นเรียน บนรถไฟ
ใต้ดินจากที่ท างาน…
「ในเวลาเดียวกัน มันก็เป็นเรื่องราวของทกจา」
ผมอาศัยอยู่ในโลกนี เพียงล าพัง ผมเข้าใจตัวละครนับไม่ถ้วน
และกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่แตกต่างออกไปเรื่อยๆ
[เฉพาะเรื่องนี เท่านั น…]
ดังนั นผมจึงเป็นผู้เสื่อมถอยที่ไม่เคยเสื่อมถอย
[สกิลเฉพาะตัว ‘วิถีแห่งสายลม LV.11 (+1)’ ถูกเปิดใช้งาน!]
ผู้หวนคืนที่ไม่เคยหวนคืน
[บุ๊คมาร์คหมายเลขสามถูกเปิดใช้งาน]
[สกิลเฉพาะตัว ‘เกราะราชาอสูร LV.10 (+1)’ ถูกเปิดใช้งาน]
และบางทีผมก็อาจจะเป็นผู้กลับชาติมาเกิด

ใบหน้าของสุริยะบิดเบี ยวไปเล็กน้อยในขณะที่เขาเผชิญหน้า
กับ ‘สถานะ’ ของผม ทุกๆ ครั งที่สถานะของพวกเราปะทะกัน
ผมก็รู้สึกได้ว่าร่างกายของพวกเราก าลังถูกท าลาย สุริยะเองก็
ดึงพลังทั งหมดที่เขาสามารถใช้ได้ออกมา
[นี่มันมากเกินไปแล้ว! มันไม่เพียงพอที่จะได้คุณสมบัติของตอน
จบ!]
ผมส่ายหัว “ดูเหมือนว่านายจะเข้าใจอะไรบางอย่างผิด มัน
ไม่ใช่แค่มหาเรื่องราวเท่านั นที่จะท าให้ไปถึงตอนจบได้”
สุริยะอาจจะไม่เข้าใจ ผมเพิ่งได้รับการรู้แจ้งหลังจากได้เรียนรู้
ความล้มเหลวมากมายของยูจงฮยอค
ใบหน้าของสุริยะแข็งขึ น และเขาก็รวมพลังไว้ที่แขนทั งสี่ บาง
ทีนี่อาจจะเป็นการโจมตีสุดท้ายของสุริยะ
ผมไม่ถอยและยืนประจันหน้ากับเขาโดยการใช้พลังของการ
ปล่อยกระแสไฟฟ้า แสงสว่างเจิดจ้าแห่งดวงตะวันที่หลอม

ละลายทุกสิ่งพุ่งเข้าใส่ผม แสงสีฟ้าที่ไม่อาจเอาชนะอุณหภูมิสูง
ได้ถูกผลักมาทีละนิดๆ
ผมต้องก้าวถอยกลับไปทีละก้าว แต่เรื่องราวที่หยาบและโดด
เดี่ยวก็ห่อหุ้มตัวผมไว้จากด้านหลัง ไม่จ าเป็นต้องดูว่ามันเป็น
เรื่องราวของใคร
ประกายแสงระหว่างสุริยะและผมเริ่มรุนแรงขึ น ในไม่ช้า การ
ผลักดันก็หยุดลง
[กลุ่มดาว ‘เจ้านายแห่งโลหะ’ ก าลังมองมาที่คุณ]
[กลุ่มดาว ‘จ้าวแห่งสกายวอร์ค’ ก าลังมองมาที่คุณ]
ลีฮุนซึงและยูซานอา นอกจากนี ยังมีเรื่องราวของจางฮีวอน
ประวัติศาสตร์ของทุกคนที่ดิ นรนเพื่อเอาชีวิตรอดแอบอิงอยู่
ภายในตัวผม
「หญิงสาวที่ตื่นขึ นมาจากการหมอบคลานนานแสนนานและ
หัวเราะในขณะที่ถือดาบเพื่อท าลายความชั่วร้าย」

พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่ก็มีคนอื่นที่แบ่งปันประวัติศาสตร์ของ
พวกเรา
「เด็กชายที่สูญเสียมารดาไปและอุ้มแมลงในมือไว้พร้อมกับ
ร้องไห้」
「ชายหนุ่มที่สร้างปราสาทขึ นมาค ารามให้กับครอบครัวที่ไม่
หวนกลับมา」
ลีกิลยังและกงพิลดู
「หญิงสาวที่สร้างความจริงขึ นมาด้วยค าโกหกได้กลายเป็น
เงาของเขา」
นอกจากนี ยังมีฮันซูยอง
[แอตทริบิวต์ส่วนตัว ‘ล่ามแห่งสถานการณ์’ ถูกเปิดใช้งาน!]
ทุกๆ สิ่งที่ผมใช้ชีวิตมาได้น าพาเรื่องราวให้เกิดขึ นกับพวกเขา
ร่างอวตารของสุริยะอยู่ตรงหน้าของผม จุดอ่อนของสุริยะคือ

สิ่งที่ไม่อาจอ่านได้ด้วยอักขระของดยุคแห่งความภักดีและ
สงคราม แต่มันก็แปลก ในเวลานี ผมรู้ว่าต้องแทงสุริยะตรงไหน
[สกิลเฉพาะตัว ‘ความเข้าใจในการอ่าน’ ถูกเปิดใช้งาน]
ศรัทธาไม่แตกสลายเปล่งประกายเจิดจ้า และแสงสีขาวอัน
เข้มข้นก็เจาะหน้าอกของสุริยะ มันมีเสียงของบางสิ่งแตกสลาย
ออกมาในขณะที่ผมอัดพลังเวทมนตร์ทั งหมดของผมก่อนที่จะ
บินผ่านท้องฟ้า
ท่ามกลางชิ นส่วนเรื่องราวที่สาดเทลงมาผ่านอากาศราวกับ
น าพุ สุริยะที่ทรุดตัวลงก็ปรากฏตัวขึ น
[สุริยะ! มหาเทพแห่งแสง!] โอดิปัสตะโกนออกมา และ
สถานการณ์ก็เริ่มวุ่นวาย
อุกกาบาตที่ถูกออกซิไดซ์ในชั นบรรยากาศและรถไฟของสุริยะ
พังทลายลง ผมล้มลงกับพื น
“คิมทกจา!”

ยูจงฮยอคลอยมาเหมือนกับสายลมและจับผมไว้ในขณะที่
มังกรคิเมร่ามารับตัวสหายที่ก าลังตกลงไปของผม มันเป็นการ
หลบหนีที่ฉิวเฉียดจริงๆ ชิ นส่วนของขบวนสุดท้ายหลายชิ นทิ ง
รอยยาวไว้ในขณะที่พวกมันตกลงสู่พื น เศษเล็กเศษน้อยร่ าไห้
โชคดีที่เขตอุตสาหกรรมไม่ได้ถูกโจมตี
ชินยูซองเฝ้ามองผมจากหัวมังกรคิเมร่า “คุณลุง!”
ใบหน้าของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความสุข
อึดใจต่อมา เสียงๆ หนึ่งก็ดังออกมาจากเมฆฝุ่นบนพื น [ยัง! ยัง
ไม่จบ!]
มันเป็นราชาโอดิปัส การด ารงอยู่ที่ดูน่าสังเวชตะโกนใส่พวกเรา
จากหมู่กลุ่มดาวที่ร่วงหล่น
[ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น! ผมรู้ว่าการสืบทอดมหาเรื่องราว
ยังไม่จบลง! ถ้าเจ้ามอบเรื่องราวให้กับพวกเรา พวกเราจะไป
จากที่นี่]

เกมจบลงแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ มันเป็นยูจงฮยอคที่ตอบ
ในนามของผม”ท าไมพวกเราต้องท าแบบนั นด้วย?”
ยูจงฮยอคร่อนลงมาบนพื น ทิ งผมลง และหยิบดาบปีศาจทมิฬ
ออกมา ราชาโอดิปัสกล่าว [มิฉะนั นโลกอันล าค่าของพวกเจ้า
จะหายไป]
“นายอยากจะพูดถึงโชคชะตาอีกเหรอ? นายก็รู้ว่านายไม่มี
ความเป็นไปได้เหลือในโลกปีศาจแล้ว”
[แล้วถ้ามันไม่ใช่โลกปีศาจล่ะ?]
เขาดีดนิ ว และหน้าจอขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ นในอากาศ มัน
แสดงให้เห็นดาวเคราะห์สีน าเงินที่พวกเรารู้จักกันดี
ยูจงฮยอคขมวดคิ ว “ดูเหมือนว่านายจะขายเกียรติในฐานะ
กลุ่มดาวไปแล้วสินะ นี่คือการดิ นรนสุดท้ายของนายเหรอ?”
ณ จุดๆ นี มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะท าลายโลกแม้ว่าโอลิมปัสจะ
ใช้ความเป็นไปได้ทั งหมด ยูจงฮยอครู้เรื่องนี และไม่ได้ตื่น
ตระหนกเลย ราชาโอดิปัสหัวเราะ

[มันเป็นไปไม่ได้ที่จะท าลายโลก แต่นี่ล่ะ?]
เขาดีดนิ วอีกครั ง และหน้าจอก็เปลี่ยนไป ในเวลานั นเอง
ใบหน้าของยูจงฮยอคและสมาชิกปาร์ตี ก็แข็งขึ น
คาบสมุทรเกาหลีก าลังลุกไหม้ไปด้วยเปลวเพลิง
***
“ถ้าฉันรู้แบบนี ฉันคงจะไปที่โลกปีศาจ”
ฮันซูยองขมวดคิ วในขณะที่เธอจ้องไปยังคยองกีโดที่ก าลังลุก
ไหม้ด้วยเปลวเพลิงสีแดงและฟ้า ในความเป็นจริง มันมีเหตุผล
ว่าท าไมฮันซูยองถึงไม่ได้ไปที่โลกปีศาจ
[คุณถูกสาปโดยราชาปีศาจ ‘แอนดาส’]
ฮันซูยองติดกับคิมทกจาและถูกสาปโดยราชาปีศาจ ด้วยเหตุนี
เธอคงจะกลายเป็นอาหารของราชาปีศาจในทันทีที่เธอไปเยือน
โลกปีศาจ ลีกิลยังย่ าเท้าของเขาอยู่ข้างๆ เธอและตะโกน

ออกมา “ไม่ใช่ว่าตอนนี ทุกคนอยู่กับพี่ทกจาเหรอ? ฉันก็หวังว่า
จะได้เป็นชินยูซอง…”
“ฉันก็เดาว่าอย่างนั น อย่างไรก็ตาม สถานที่แห่งนั นคงจะ
ล าบากยิ่งกว่า”
ฮันซูยองรู้สึกถึงภัยพิบัติที่ก าลังเปิดขึ นผ่านเปลวเพลิงและกลืน
น าลาย หลังจากกลุ่มของคิมทกจาออกจากสถานการณ์ส่วน
บุคคล สถานการณ์ภัยพิบัติก็บังเกิดขึ นกับคาบสมุทรเกาหลี
[เวลาส าหรับสถานการณ์ภัยพิบัติคือ 30 นาที]
ปัญหาคือภัยพิบัติที่มาคราวนี เป็นกลุ่มดาว
“โอลิมปัสบัดซบ”
เธอไม่รู้ว่าพวกเขาท าสัญญาอะไรกับโดเกบิแห่งส านักงาน แต่
กลุ่มดาวแห่งโอลิมปัสได้มาเป็น ‘ภัยพิบัติ’ ของสถานการณ์นี
เนื่องจากความยาก สถานการณ์จะสิ นสุดลงหลังจาก 30 นาที่
ใน 30 นาทีนี คาบสมุทรเกาหลีก็คงจะหายไปจากโลกแล้ว

“ตอนนี นายจะท ายังไงดี?” กงพิลดูถามในขณะที่พ่นควันบุหรี่
ออกมา
เหตุผลที่บริเวณคยองกีโดยืนหยัดมาได้นานขนาดนี ก็ต้อง
ขอบคุณปราการติดอาวุธของกงพิลดู ฮันซูยองตอบ “ทนไว้อีก
หน่อย มันมีวิธี”
“ฝ่ายตรงข้ามคือร่างอวตารของกลุ่มดาว มันมีมากกว่าห้าคน
เธอจะเอาชนะได้ยังไง? เธอไม่ใช่คิมทกจานะ”
ออร่าของพวกเขาได้แสดงให้เห็นว่าพวกเขาคือกลุ่มดาวระดับ
ยิ่งใหญ่ บางทีพวกเขาอาจจะเป็นวีรบุรุษโบราณหรือเทพชั นต่ า
แห่งโอลิมปัส
[มันมีแต่คนตัวเล็กๆ บนดินแดนอันเล็กน้อยแห่งนี !]
หัวของเธอเจ็บปวดจากเสียงทั งหมด ฮันซูยองดึงศิลาสีด าก้อน
หนึ่งออกมา
[ศิลาอเวจี]

มันเป็นไอเท็มที่คิมทกจาบอกให้เธอเก็บไว้ก่อนที่พวกเขาจะ
แยกจากกัน ต้องขอบคุณไอเท็มนี เธอสามารถส่งสมาชิกปาร์ตี
คนอื่นไปยังโลกปีศาจได้แม้จะไม่มีความเป็นไปได้ เธอใช้ไปแล้ว
สามครั ง และยังเหลืออีกหกครั ง จ านวนขาดไปเล็กน้อย แต่นี่ก็
เป็นวิธีเดียวเท่านั น
ในขณะที่แมลงของลีกิลยังปกป้องป้อมปราการ และป้อม
ปราการของกงพิลดูก็ยิงกระสุนออกไปอย่างต่อเนื่อง ฮันซูยองก็
เริ่มพิธีจุติโดยใช้ศิลาอเวจี
มันอาจเป็นแค่เพียงช่วงเวลาสั นๆ แต่เธอก็สามารถเรียกตัวตน
ที่ท าให้ความสมดุลบิดเบี ยวไปได้
ประกายแสงปลิวว่อน และศิลาอเวจีก็เริ่มหายไปทีละนิดๆ มัน
เป็นตัวตนที่น่ากลัวมากซึ่งสามารถใช้พลังเพียงบางส่วนจาก
ศิลาอเวจีหกอัน

ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีด าและเต็มไปด้วยสายฟ้า เงายักษ์ปรากฏ
ตัวขึ นด้านหลังฮันซูยอง เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ และ
ค่อยๆ หลับตาลง”มังกรด า ท าอย่างที่นายชอบเลย”
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ ยิ มและเผยให้เห็นฟันสี
ขาว]
(จบตอน)