มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 274 – มหาเรื่องราว (4)

ชาวโอลิมปัสกวาดผ่านซองนัมในพริบตาและล้อมป้อมปราการ
ของกงพิลดูอย่างช้าๆ
[เวทีนี้มันไม่เล็กเกินไปที่พวกเราจะลุยเหรอ?]
กลุ่มดาวคิดว่ามันน่าขายหน้า มันเป็นธรรมดา ไม่มีกลุ่มดาว
ไหนที่สามารถสร้างอะไรในสถานการณ์นี้ได้ ท่ามกลางกลุ่มดาว
ที่ไม่มีการกระตุ้นเหล่านี้ กลุ่มดาวสวมมงกุฎและถือหอกกับโล่
โบราณพูดออกมา
[หยุดบ่นได้แล้ว เมื่อมันจบลง บิดาบอกว่าเขาจะเลื่อนต าแหน่ง
ให้พวกเราเป็นสิบสองเทพ]
[โอดิปัส? จริงเหรอ?]

การแสดงออกของกลุ่มดาวเปลี่ยนไปเนื่องจากค าพูดของ
ทายาทของราชาตาบอด การเลื่อนต าแหน่งในเนบิวลา
หมายความว่าส่วนแบ่งของพวกเขาในมหาเรื่องราวจะเพิ่มขึ้น
[ฮ่าฮ่า พวกเราจะไปได้ต าแหน่งสูงๆ ได้ไหม?]
ส่วนแบ่งในมหาเรื่องราวเป็นหนึ่งในมาตรฐานความแข็งแกร่ง
ของกลุ่มดาว ยิ่งส่วนแบ่งมากก็หมายถึงความเป็นไปได้ที่มาก
ขึ้น ซึ่งเป็นแหล่งที่มาของการหลบหนีจากข้อจ ากัดของ
สถานการณ์
[จัดการให้จบและกลับกันเถอะ]
ในที่สุดกลุ่มดาวก็เริ่มเคลื่อนไหวไปยังป้อมปราการติดอาวุธ
และในเวลาที่สตาร์รีลิคของพวกเขาก าลังเปล่งประกายนั้นเอง
ท้องฟ้าก็ถูกปกคลุมด้วยโดมมืดและแสงสว่างก็หายไป กลุ่ม
ดาวระดับยิ่งใหญ่ที่ก าลังเดินเข้าหาป้อมปราการหยุดลงให้กับ
ความมืดอันน่าหวาดหวั่น
[…อะไร?]

แสงสว่างในพื้นที่มืดดับลงโดยเมฆที่บังเกิดขึ้น มันไม่ใช่แค่
บริเวณนี้เท่านั้น ความมืดปกคลุมคาบสมุทรเกาหลีทั้งหมด
แม้แต่ประกายแสงความเป็นไปได้ก็ยังถูกปกคลุมไปด้วยความ
มืดมิด
ทายาทแห่งราชาตาบอดเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยดวงตาที่
สับสน
[เป็นราชินีแห่งยมโลกงั้นเหรอ?]
เนบิวลาเดียวที่สามารถจุติลงมายังคาบสมุทรเกาหลีได้
ในตอนนี้คือโอลิมปัสนอกจากนี้ กลุ่มดาวจากโอลิมปัสยังมี
เพียงไม่กี่คนที่สามารถใช้ความเป็นไปได้จ านวนมากขนาดนี้ได้
หนึ่งในกลุ่มดาวได้เปล่งแสงจางๆ ออกมาเพื่อเผยให้เห็นพื้นที่
รอบๆ แต่มันก็หายไปอย่างรวดเร็ว มันเหมือนกับมีหลุมด าได้
ดูดแสงสว่างทั้งหมดไป
กลุ่มดาวที่ก าลังตื่นตระหนกตะโกนออกมา [ฝ่าบาท! ถ้าท่านมา
ก็โปรดพูดอะไรหน่อย―]

กลุ่มดาวคนหนึ่งเตือนออกมาในทันใด [มีบางสิ่งก าลังมา…!]
วัตถุสีด าถูกยิงจากท้องฟ้าและทะลุอกของกลุ่มดาวคนหนึ่ง
[อ๊ากกก…!]
มันเป็นวัตถุที่เหมือนกับกรงเล็บมังกร กลุ่มดาวที่ก าลังสับสน
กระอักเลือดออกมาและพยายามจะดึงกรงเล็บออก แต่กรงเล็บ
ก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และในไม่ช้าก็ระเบิดร่างของกลุ่มดาวออก
กลุ่มดาวเปล่งเสียงออกมาก่อนที่จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของ
ความมืด กลุ่มดาวที่ก าลังตกใจอยู่กรีดร้องออกมา
[ว-ว๊ากกก!]
พวกเขาได้ยินเสียง แต่ไม่อาจหลีกหนีได้ มันหมายความว่า…
ตัวตนนี้มี ‘สถานะ’ ที่แตกต่างจากพวกเขาอย่างสิ้นเชิง ราชา
แห่งยมโลกก็ยังไม่ขนาดนี้
[หนี…!]

ทายาทแห่งราชาตาบอดรู้สถานการณ์และสั่งให้ถอย จากนั้นก็
มีประกายแสงจ านวนมากระเบิดออกมาจากป้อมปราการ
ล าแสงที่รุนแรงจนแม้แต่ความมืดยังไม่อาจกลืนกินได้เผยให้
เห็นถึงประตูของป้อมปราการที่น าไปสู่นครมืด มีหญิงสาวตัว
เล็กคนหนึ่งยืนอยู่
คนแรกที่เห็นเธอคือทายาทราชาตาบอด
[ท-ท าไมเจ้า…?]
เงาของเปลวเพลิงสีด าโคจรรอบตัวเธอ ใบหน้าของเด็กผู้ชาย
ตัวเล็กๆ ที่มีดวงตาสีแดงอยู่ภายในผมสีด าเป็นประกาย
เด็กชายที่มีผ้าพันแผลที่แขนหนึ่งข้างยกมือขึ้น และเงาของ
มังกรก็ปกคลุมท้องฟ้า เขี้ยวสีขาวนั้นแยกออก
ในขณะที่เด็กผู้ชายหัวเราะ ความมืดมิดของโลกก็สูดหายใจ
จากนั้นการสังหารหมู่ก็เริ่มต้นขึ้น
***

ราชาโอดิปัสไม่อาจปิดบังความประหลาดใจของเขาได้ใน
ขณะที่เขาจ้องไปยังภาพบนหน้าจอ
[กลุ่มดาว ‘ทายาทแห่งราชาตาบอด’ ถูกลบออกไปจาก
สถานการณ์]
[กลุ่มดาว ‘ผู้เฝ้าประตูแห่งธีบส์’ ถูกลบออกไปจาก
สถานการณ์]
เงาของมังกรก าลังฉีกกระชากกลุ่มดาวที่ก าลังหลบหนีบน
หน้าจอ โชคดีที่ฮันซูยองไม่ได้มาช้าเกินไป
[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ เปล่งเสียงหัวเราะอย่าง
บ้าคลั่ง]
– ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!
ฮันซูยองมีผ้าพันแผลที่แขนข้างหนึ่งและปิดหน้าไว้ครึ่งหนึ่งใน
ขณะที่เธอระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เธอเข้าคู่กับมังกรด าได้
จริงๆ เธอท าได้ดีมากจนผมไม่รู้ว่าท าไมเธอถึงเกลียดมันมาก
ขนาดนั้น

ราชาโอดิปัสจ้องมาที่ผมและอุทานออกมา [ได้ยังไง… ท าไมผู้
ท้าชิงแห่งวันสิ้นโลกถึง…]
ผู้ท้าชิงแห่งวันสิ้นโลก… อืม ราชาโอดิปัสมีข้อมูลแบบนี้ด้วย
มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬคือหนึ่งในผู้ท้าชิงแห่งวันสิ้นโลก
[กลุ่มดาวหลายคนประหลาดใจกับแผนการของคุณ!]
[กลุ่มดาว ‘มังกรหมอบ’ ก าลังผงกหัว]
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ รู้สึกชื่นชมอย่างแท้จริง]
[คุณได้รับเรื่องราวใหม่!]
[คุณได้รับเรื่องราว ‘ยืมมีดสังหาร’]
ผมมองไปยังยังคยองกีโดที่ถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดและเลีย
ริมฝีปากของผม การดึงดูดมังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬมาคือ
ทางเลือกสุดท้าย มันอาจท าให้เกิดภัยพิบัติที่ใหญ่ยิ่งกว่า
อย่างไรก็ตาม มันก็มีฮันซูยองและสัญญาที่ท าไว้กับมังกรด า
ดังนั้นเขาคงจะไม่ท าลายคาบสมุทรเกาหลี

[อั๊ค…]
ราชาโอดิปัสก้มหัวลงและครวญครางออกมา พวกเราเห็น
ท่าทางที่ผิดปกติ และยูจงฮยอคกับผมก็ยกดาบขึ้นมาในเวลา
เดียวกัน
[เจ้า…!]
บุตรชายของราชาโอดิปัสอยู่ในหมู่คนที่เผชิญหน้ากับมังกรด า
มันมีความเป็นไปได้ที่โอดิปัสจะโกรธจนไม่อาจควบคุมอารมณ์
ของเขาได้
[ข้าจะฆ่าเจ้า!]
ตามที่คาดไว้ กลุ่มดาวที่รอดชีวิตมาได้พร้อมกับโอดิปัส
ปลดปล่อยสถานะของพวกเขาออกมาในเวลาเดียวกัน ผมมี
มหาเรื่องราว แต่มันก็ยังไม่ทรงพลังพอ ช่วงเวลาที่ผมก าลังจะ
เรียกใช้การปล่อยกระแสไฟฟ้า มันก็มีบางสิ่งพุ่งขึ้นมาจาก
พื้นดินและจับล าคอของโอดิปัสไว้
[แค่ก!]

สุริยะร่างยักษ์ขยับหนึ่งในสี่แขนของเขาและจับคอของโอดิปัส
ไว้ ราชาโอดิปัสจ้องไปยังสุริยะด้วยความประหลาดใจ
[ท-ท าไม?]
[หยุด]
สถานะอันหนักอึ้งของสุริยะกดทับลงมายังกลุ่มดาวอื่นๆ
[หยุดท าตัวหน้ารังเกียจได้แล้ว]
[ข้าไม่ฟังค าพูดของสุนัขขี้แพ้! มันจะจบลงแบบนี้ไม่ได้…!]
อึดใจต่อมา ร่างของราชาโอดิปัสก็ระเบิดออก ร่างกายที่ระเบิด
ออกอย่างไร้ความปราณีกระจัดกระจายออกเป็นเถ้าถ่านต่อ
หน้าเนตรแห่งสุริยะเทพ การเคลื่อนไหวของกลุ่มดาวหยุดชะงัก
ไป และพวกเขาก็เริ่มก้าวถอยหลังไปอย่างกระวนกระวาย
แม้จะบาดเจ็บสาหัส แต่สุริยะก็ยังมีพลังพอที่จะยืนหยัดอยู่ได้…
มันเป็นพลังชีวิตอันน่ามหัศจรรย์จริงๆ

ผมรีบค านวณพลังที่เหลืออยู่ของสหายอย่างรวดเร็ว ถ้าพวก
เราโจมตีสุริยะตอนนี้…
[มันคือความพ่ายแพ้ของพวกเรา]
ครู่หนึ่ง ผมคิดว่าผมได้ยินผิดไป อย่างไรก็ตาม ค าพูดนั้นก็
ออกมาจากปากของสุริยะแน่ๆ ผมเม้มปากในขณะที่ความปิติ
ยินดีเดือดพล่านอยู่ภายในหัวใจของผม โลกบาลผู้ยิ่งใหญ่ได้
ยอมรับความปราชัยแล้ว
[ผู้ชนะการคัดเลือกราชาปีศาจได้รับการตัดสินแล้ว]
มันมีเสียงกรีดร้องดังมาจากระยะไกลในขณะที่ข้อความของ
ระบบดังออกมา พวกมันคือเสียงกรีดร้องของดยุคที่พ่ายแพ้ใน
การคัดเลือกราชาปีศาจ
ทีละร่างๆ ร่างกายของกลุ่มดาวเริ่มกระจัดกระจายไป สถาน
การร์จบลงและการถ่ายทอดสดดวงดาวก็เริ่มเรียกคืนความ
เป็นไปได้ที่พวกเขาได้รับอนุญาต ร่างกายของสุริยะก็ก าลัง
หายไปเช่นกัน

ผมพูดก่อนที่ร่างของสุริยะจะหายไปโดยสมบูรณ์ ผมอยากจะ
ถาม ท าไมจู่ๆ เขาถึงเปลี่ยนใจ?
[ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น]
อย่างไรก็ตาม ผมก็เงียบลงในทันทีที่เห็นสายตาของสุริยะ เมื่อ
มองย้อนกลับไปแล้ว สุริยะไม่ใช่แค่กลุ่มดาวธรรมดาๆ เขาคือ
หนึ่งในโลกบาลผู้ยิ่งใหญ่ มันค่อนข้างแปลกที่กลุ่มดาวเช่นนี้จะ
ใช้กลอุบายอันขาดเขลากับพวกเรา บางที่ ‘การคัดเลือก’ นี้
อาจจะส่งผลต่อชื่อเสียงและเกียรติภูมิของเขาอย่างแรง
สุริยะกะพริบตาอย่างช้าๆ และถาม [เจ้าได้รับคุณสมบัติแห่ง
จุดจบไหม?]
“ฉันน่าจะได้มันนะ และนายก็ด้วย…”
ดวงตาของสุริยะทอประกายอย่างน่ากลัว ราวกับว่าเขาไม่
สนใจค าปลอบโยนเล็กน้อยนี่
[ข้าจะรอดูเรื่องราวของเจ้า]

สุริยะคงจะได้รับคุณสมบัติแห่งจุดจบในวันใดวันหนึ่ง วันนั้นจะ
มาถึงเมื่อพวกเราได้พบกันอีกครั้ง มันไม่ใช่ที่นี่ แต่เป็น
สถานการณ์ช่วงหลังของการถ่ายทอดสดดวงดาว
[และ…]
ในเวลาสั้นๆ สายตาของสุริยะก็เบนไปยังเศษรถไฟที่ถูกท าลาย
พวกมันคือชิ้นส่วนขบวนที่สุริยะและผมเผชิญหน้ากัน อย่างไร
ก็ตาม ลักษณะของชิ้นส่วนบางอันก็แปลกๆ อยู่ พวกมันไม่ได้
พังจากการต่อสู้กับผม พวกมันคือแผลเป็นที่ถูกสลักไว้บนรถไฟ
จากอดีต
“ฉันรู้”
[ใช่ เจ้าเข้าใจ]
ในที่สุดสุริยะก็หายไปพร้อมกับค าพูดเหล่านั้น แรงกดดันต่อ
สภาพแวดล้อมหายไป และความเงียบก็บังเกิดขึ้น ผมเองก็รู้สึก
ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง ผมท าตามแผนที่วางไว้อย่างใจเย็นและ
โชคดีกับหลายๆ สิ่ง จากนั้นผมก็มาถึงจุดๆ นี้

[สถานการณ์หลักที่ 25 สิ้นสุดลงแล้ว]
ผมหันไปและเห็นยูจงฮยอคก าลังมองดูการหายไปของสุริยะ
[สถานการณ์หลัก ‘การเลือกราชาปีศาจ’ ได้ถูกเคลียร์แล้ว]
[ก าลังเตรียมของรางวัลส าหรับการคัดเลือก]
[ราชาปีศาจคนใหม่ปรากฏตัวในโลกปีศาจ!]
[คุณได้เป็นนายเหนือแห่งอาณาปีศาจที่ 73!]
มันมีข้อความระเบิดออกมา และผมกับยูจงฮยอคก็เงยหน้าขึ้น
มองท้องฟ้าโดยพร้อมเพรียงกัน สายตาของสิ่งมีชีวิตจ านวนนับ
ไม่ถ้วนก าลังจ้องมาที่ผมจากท้องฟ้า
[ราชาปีศาจ ‘ผู้ปกครองแห่งนรกตะวันออก’ ก าลังมองมาที่
คุณ]
[ราชาปีศาจ ‘ปีศาจแห่งหลักการ’ อยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับ
คุณ]

[ราชาปีศาจ ‘ราชสีห์แผงคอด า’ ก าลังเชิญคุณมาที่อาณาจักร
ปีศาจของเขา]
.
.
[กลุ่มดาว ‘ผู้ผลิตสินค้าจ านวนมาก’ ส่งความยินดีให้คุณ]
[กลุ่มดาว ‘ราชินีแห่งวสันต์มืดมิด’ ส่งของขวัญให้คุณ]
[กลุ่มดาว ‘เทพแห่งไวน์และความปิติยินดี’ ชนแก้วให้คุณ]
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ พึงพอใจมาก]
[กลุ่มดาว ‘ผู้บัญชาการแห่งจักรวาลสีชาด’ ระมัดระวังต่อคุณ]
มันเป็นความสนใจที่หาที่เปรียบไม่ได้เลย มันมีคนที่แข็งแกร่ง
จนคล้ายกับผมเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจมองเห็นได้แม้แต่นิ้วเท้า
ของพวกเขา
จากนั้นมันก็หยุดลง และเสียงของจางฮายังก็ดังออกมา “…มัน
จบแล้ว”

ผมพยักหน้าและมองไปรอบๆ
ลีฮุนซึงแบกจางฮีวอนไว้ในขณะที่เฝ้ามองท้องฟ้า ลีจีฮเย
ประคองยูซานอาที่ได้รับบาดเจ็บและโบกมือให้ผม ในขณะที่
ชินยูซองกอดแขนเสื้อของผมไว้และเงยหน้าขึ้นมองผม
ปรมาจารย์ทลายนภาอุ้มโอซูจิ๋วไว้ในปากและเห่าเบาๆ
ฮันมยอนโกอุ้มร่างอวตารของแอสโมเดียสไว้ในอ้อมแขนและ
ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า บนภูเขาหินที่อยู่ไม่ไกล
จากผม ผมมองเห็นเซียนดาบทลายนภาและเคียร์อีออส นักล่า
แห่งหนองน้ าที่ได้รับบาดเจ็บขดตัวอยู่บนพื้น และชองจุงยองก็
ก าลังนั่งอยู่บนหลังของมัน
มันเป็นอุปสรรคที่ไม่อาจก้าวข้ามไปได้หากไม่มีพวกเขา
[เนบิวลาของคุณเป็นที่รู้จักกันดีในการถ่ายทอดสดดวงดาว]
[กลุ่มดาวจ านวนมากจดจ าได้ถึงเนบิวลา ‘บริษัทของคิมทกจา
(ชั่วคราว)’]
ยูจงฮยอคได้ยินข้อความและขมวดคิ้ว “…ชื่อต้องเปลี่ยน”

ผมยิ้มให้กับชายที่ภูมิใจอะไรแปลกๆ มันคงไม่เลวนักในการ
ระดมสมองคิดชื่อเนบิวลาในไม่ช้านี้
มันมีความรู้สึกว่าความมืดมิดก าลังล่าถอยไปจากท้องฟ้า ผม
สูดหายใจอยู่ครู่หนึ่งจากการทดสอบที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด
[‘มหาเรื่องราว’ แรกของคุณเบ่งบานเต็มที่ ]
[คุณได้รับมหาเรื่องราว ‘วสันต์แห่งโลกปีศาจ’]
ชาวเมืองเริ่มโผล่ออกมาจากซากเขตอุตสาหกรรม ผู้คนอึ้งไป
กับชัยชนะอันน่าเหลือเชื่อ บางคนก็ตะโกนออกมาในขณะที่
บางคนก็เรียกชื่อของผมกับยูจงฮยอค ผมยังเห็นไอลีนและ
มาร์คอีกด้วย
[การถ่ายทอดสดดวงดาวพึงพอใจกับมหาเรื่องราวของคุณ]
[คุณได้รับคุณสมบัติแห่งจุดจบ]
ในที่สุดก็มีข้อความที่ผมก าลังรออยู่
[สถานการณ์ลับ – ‘เรื่องราวเดียว’ เริ่มต้นขึ้น!]

[ต านานเรื่องราวของคุณก่อให้เกิดการเปิดตัว]
[‘ส่วนต้น’ ของมหาเรื่องราวแรกของคุณเสร็จสมบูรณ์]
หลังจากต้องอดทนอยู่นาน ก้าวแรกสู่การไปยังสถานการณ์
สุดท้ายก็บรรลุผลแล้ว
[คุณได้รับมอบอ านาจแห่ง■■]
[การกรอง■■ถูกปิด]
มันเป็นช่วงเวลาที่ข้อมูลของบทสุดท้าย ซึ่งถูกปกคลุมด้วยม่าน
หมอกอยู่นานได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าของผมในที่สุด
(จบตอน)