มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 282 – ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น (5)

ความโกลาหลที่ก าลังคืบคลาน หนึ่งในเทพเจ้าภายนอกที่
ใกล้เคียงกับ ‘ต้นก าเนิด’ แห่งจักรวาลและเป็นที่ชื่นชอบ
ส าหรับมนุษย์ที่สุด… นี่เป็นไปตามต านาน ในความเป็นจริง มัน
ไม่มีการพูดถึงเขาในหนทางเอาชีวิตรอด
[ความโกลาหลที่ก าลังคืบคลาน… ‘ก าแพงสุดท้าย’ เรียกข้าว่า
แบบนั้นเหรอ?]
“มันเป็นเพียงการคาดเดาของฉัน”
[มันเป็นสิ่งที่ถูกเหลือทิ้งไว้โดย ‘บันทึกแห่งความหวาดกลัว’
การเชื่อในบันทึกที่มีอายุไม่ถึง 100 ปี เจ้าไร้เดียงสากว่าที่ข้า
คิดไว้อีก สิ่งที่ไม่รู้ไม่อาจเปิดเผยได้ในภาษามนุษย์]
ผมเม้มปาก มันไม่ค่อยมีการรับรู้เกี่ยวกับเทพเจ้าภายนอก
เท่าไรในต านานที่เป็นต้นแบบของหนทางเอาชีวิตรอด ใน
หนทางเอาชีวิตรอดรอบที่ 74 หนึ่งใน ‘บันทึกแห่งความ

หวาดกลัว’ ที่ถูกเหลือทิ้งไว้ได้มีค าบรรยายดังต่อไปนี้อยู่:「
ทุกๆ สิ่งที่พวกเราเขียนไว้ต่างเป็นเรื่องโกหก มันเป็นแค่ค า
โกหกที่พวกเราสามารถใช้เพื่ออธิบายความหวาดกลัวที่ไม่รู้จัก
เท่านั้น」
ผมเกรงกลัวอยู่นิดหน่อยในขณะที่ผมถาม “…ต านานบนโลก
ผิดหมดเลยเหรอ?”
[ข้าคือนักเขียนลับ นั่นก็เพียงพอแล้ว]
มันเป็นค าตอบที่คลุมเครือ แต่ก็เป็นค าตอบที่เพียงพอแล้ว ผม
ไม่รู้ว่าเขาคือ ‘ความโกลาหลที่ก าลังคืบคลาน’ หรือไม่ แต่
อย่างน้อยที่สุด มันก็ชัดเจนแล้วว่านักเขียนลับคือเทพเจ้า
ภายนอกที่แข็งแกร่งอย่างไม่ต้องสงสัย
“ฉันมีค าขอ”
[เจ้าต้องการให้ข้าหยุดสิ่งนั้น]
“ใช่”

นักเขียนลับมองลงไปยังมวลหมอกที่ก าลังกลืนกินดาวเคราะห์
เวลาของโลกถูกชะลอลงด้วยพลังของนักเขียนลับ แต่มันก็
ไม่ได้หยุดโดยสิ้นเชิง นักเขียนลับยังคงมองลงไปในขณะที่เขา
พูด
[หมอกคือภัยพิบัติที่มีต้นก าเนินมาตั้งแต่เริ่มต้น มันเป็นไปไม่ได้
ที่จะก าจัดมันไปโดยสมบูรณ์]
“ฉันรู้ว่ามีหลายวิธี”
นักเขียนลับมองลงไปยังจักรวาลในขณะที่ไม่สนใจค าพูดของ
ผม ผมรออย่างกระวนกระวายในสิ่งที่เขาจะพูดต่อไป
เงาที่ก าลังส่องแสงท าให้เกิดเสียงรบกวน ผมไม่คิดว่ามันจะรู้สึก
แบบนี้เมื่อผมได้ยินข้อความในช่อง ผมคิดว่าเขาคือกลุ่มดาวที่
ดีที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานและความเป็นมิตร…
เงาที่อยู่ตรงหน้าของผมในตอนนี้ให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกและ
น่ากลัว ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ภาพของอาณาจักรปีศาจที่

73 ก็ดูจะใกล้เข้ามาในทันใด มันราวกับว่าผมก าลังมองผ่าน
กล้องก าลังขยายสูงในขณะที่ผมเห็นผู้คนในเขตอุตสาหกรรม
– คิมทกจาาาาา!
เสียงของจางฮีวอนดูเหมือนจะเป็นเสียงหลอนหู ผมเห็นสมาชิก
ปาร์ตี้ที่ก าลังกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง
[ท าไมเจ้าถึงพยายามช่วยพวกเขา? เจ้าก็เห็นตอนจบได้แม้ว่า
เจ้าจะตัวคนเดียว]
“ตอนจบจะมีความหมายถ้าพวกเขาอยู่ด้วย”
ในขณะที่ผมพูด ผมก็กระตุ้นค าถามและค าตอบขึ้นมาหลายสิบ
ข้อในหัว มือทั้งสองข้างของผมหลั่งเหงื่อออกมา ผมไม่อาจ
ล้มเหลวตรงนี้ได้ ไม่ว่าจะยังไง ผมก็ต้องโน้มน้าวนักเขียนลับใน
การสนทนานี้ให้ได้
[แล้วถ้าพวกเขาไม่ต้องการล่ะ?]
ผมอ้าปากออกมาอย่างช้าๆ

「บ้าเอ้ย คิมทกจา! หยุดนะ! ได้โปรด! กลับมา!」
「ฉันไม่ต้องการแบบนี้! ฉันไม่ต้องการรอดไปได้ด้วยวิธีแบบนี้
」
「ฉันจะท าทุกอย่าง ถ้านายตาย ฉันก็ตาย ถ้านายนั่ง ฉันก็จะ
นั่งด้วย ได้โปรดอย่าท าแบบนั้น! ได้โปรด!」
ผมได้ยินเสียงของสมาชิกปาร์ตี้โดยใช้มุมมองนักอ่านพระเจ้า
พวกเขาไม่ได้พูด แต่ผมก็ได้ยินเป็นค าพูด
[ถ้าตอนจบที่พวกเขาต้องการคือการตายไปพร้อมกับเจ้าล่ะ?
เจ้าจะยังต้องการช่วยพวกเขาไหม?]
ผมพูดออกมาอย่างล่าช้า “…ใช่”
[มันไม่ใช่การหลุดพ้น มันเป็นค าสาป]
ผมไม่อาจหาข้อแก้ตัวได้ มันเป็นเรื่องราวของผมที่ตอบไปใน
นามความเชื่อของผม
[เรื่องราว ‘ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น’ ยังคงด าเนินต่อไป]

นักเขียนลับได้ดูเรื่องราวที่ออกมาจากผมและถามต่อ
[การใช้คนที่ควรจะตาย การเปลี่ยนเส้นโลก การท าร้ายทุกๆ
คน และไปถึงจุดจบที่เจ้าปรารถนา… ความหมายของมันคือ
อะไร?]
ดวงตาที่ว่างเปล่าของเงาก าลังเปล่งประกาย ความรู้สึกอันน่า
ขนลุกแพร่ไปทั่วร่างของผม
[ไม่ว่าเจ้าจะต้องการหรือเรื่องราวที่เจ้าจะท าคืออะไร เจ้าก็ไม่
อาจเข้าถึงพวกมันได้อย่างแท้จริง]
ข้อความไม่ได้เผยให้เห็นถึงแก่นแท้ของกลุ่มดาว เหมือนอย่างที่
ผมไม่อาจเข้าใจตัวละครได้อย่างเต็มที่จากการอ่านหนังสือ บาง
ทีมันอาจจะเป็นความผิดพลาดเหมือนของนักเขียนลับ
อย่างไรก็ตม มันก็สายเกินไปแล้วที่จะถอย ผมพูดออกมาหลัง
จากนั้นครู่หนึ่ง”…ฉันเคยได้ยินเมื่อครั้งยังเด็ก มันยังมี
‘ก าแพง’ อยู่ข้างหลังเสมอ”
มันเป็นค าพูดที่จางฮายังเคยพูดไว้

“แม้จะมีก าแพงที่ผ่านไปไม่ได้ระหว่างฉัน แม้ว่ามันจะไม่ได้ยิน
อะไรจากคนที่อยู่หลังก าแพงเลย ฉันก็ยังเขียนบางสิ่งลงไปบน
ก าแพง และอย่างน้อยที่สุด ก าแพงก็จะเปลี่ยนไป”
ผมไม่อาจกล่าวค าอ าลากับจางฮายังได้อย่างเหมาะสม บางที
เขาอาจจะอยู่ในห้องพยาบาลเหมือนกับยูจงฮยอค “บางที
หลังจากผ่านไปนาน มันก็อาจจะมีคนมองมาที่ก าแพง”
มันไม่มีค าพูดจากนักเขียนลับอยู่พักหนึ่ง ทุกๆ ประโยคมี
ความหมายที่แตกต่างกันไปในการตีความ ส าหรับนักเขียนลับ
ที่มีชีวิตอยู่มานาน ค าพูดของผมอาจจะฟังดูแตกต่างไปอย่าง
สิ้นเชิง ถึงกระนั้น มันก็มีเพียงแค่ค าพูดนั้นที่ผมสามารถบีบ
ออกมาได้ด้วยสติปัญญากว่า 28 ปีของผม ผมแค่หวังว่าค าพูด
เหล่านี้จะสามารถขยับอะไรบางอย่างในตัวนักเขียนลับได้
[ข้าไม่เห็นด้วยกับวิธีการของเจ้า แต่ข้าก็สงสัย]
ในที่สุดนักเขียนลับก็พูดออกมา

[สมมติว่าเจ้าไปถึงจุดจบของทุกๆ สิ่งโดยใช้วิธีการของเจ้าและ
ช่วยโลกไว้ได้ งั้นโลกอื่นล่ะ?]
“ฮะ?”
…โลกอื่นๆ? ในขณะที่ผมจะพูดอะไรออกมา จักรวาลที่อยู่ ณ
ฝ่าเท้าของผมก็พลิกเหมือนไพ่ ไพ่ที่ถูกแบ่งออกเป็นหลายสิบ
และหลายร้อยส่วนก าลังเปล่งประกายในแบบของตัวเองด้วย
สีสันและรูปร่างที่แตกต่างกัน
มันเป็นมิติที่ไกลเกินกว่าการถ่ายทอดสดดวงดาว โลกที่พร่ามัว
แต่ก็มีอยู่จริง มันบรรจุโลกของหนทางเอาชีวิตรอดที่ผมได้อ่าน
ไว้
มันมียูจงฮยอคที่ตายในดันเจี้ยนโรงภาพยนตร์ในรอบที่ 8
มันมียูจงฮยอคที่อยู่กับเซียนดาบทลายนภาในรอบที่ 18
มันมียูจงฮยอคที่เลือกจะเสียสละสหายของเขาในรอบที่ 41
มันมียูจงฮยอคที่ยืนหยัดจากความสิ้นหวังในรอบที่ 181

…..
เรื่องราวของยูจงฮยอคที่ครั้งหนึ่งเคยช่วยผมไว้ถูกแสดงอยู่
ตรงหน้าของผม นอกจากนี้ ผมยังรู้ถึงจุดจบของการเสื่อมถอย
ทั้งหมด
[แล้วโลกทั้งหมดที่เจ้าไม่ได้ช่วยไว้ล่ะ?]
มันเป็นค าถามที่คาดไม่ถึงเลย ไม่สิ มันเป็นค าถามที่ผมไม่
อยากจะคิดถึงมากกว่า เพื่อที่จะหยุดเรื่องราวนั้น ผมได้เปลี่ยน
รอบที่สามของยูจงฮยอค
เหตุการณ์ทั้งหมดของหนทางเอาชีวิตรอดเวอร์ชั่นต้นฉบับและ
ทุกๆ โลกที่ปกป้องผมในวัยเด็ก…
พวกมันก าลังจะหายไปงั้นเหรอ? นักเขียนลับมองมาที่ผม
เหมือนกับว่ามันน่าสนใจ
[ข้าจะท าตามค าขอของเจ้า]

ทันใดนั้นเอง หน้าจอบนพื้นก็เปลี่ยนไปเป็นอาณาจักรปีศาจที่
73 ผมไม่เข้าใจความตั้งใจนี้ แต่นักเขียนลับก็ตัดสินใจที่จะ
ยอมรับข้อตกลงกับผม
[อย่างไรก็ตาม มันก็มีเงื่อนไข]
ผมคิดไว้แล้ว พันธสัญญาต่างโลกทุกอันจะอยู่ภายใต้เงื่อนไขที่
รุนแรง”อะไรก็ได้ เว้นเสียแต่ว่ามันจะเป็นการให้ฉันเป็นลูกน้อง
ของนายหรือให้ฉันตาย”
ปากของนักเขียนลับเปิดออกและเผยให้เห็นสีขาว มัน
เหมือนกับว่าเงื่อนไขที่ผมพูดถึงมันไร้สาระ
[บางทีเจ้าอาจจะต้องเสี่ยงชีวิต ทั้งหมดขึ้นอยู่กับเจ้า]
“โอเค อย่างไรก็ตาม โปรดช่วยสมาชิกปาร์ตี้ของฉันก่อนที่จะ
พูดเงื่อนไข”
[อย่างที่ข้าเคยพูดไว้ ข้าไม่อาจก าจัดหมอกนั่นได้]
“งั้น…?”

[ข้าท าได้เพียงแค่ช่วยมนุษย์ในเขตอุตสาหกรรม โอเคไหม?]
ผมชะงักไปครู่หนึ่งก่อนที่จะพยักหน้า ผมคิดว่าผมรู้ว่านักเขียน
ลับก าลังจะท าอะไร “นายสามารถย้ายพวกเขาไปที่ปลอดภัยได้
ไหม?”
[เจ้าต้องการให้ข้าย้ายพวกเขาไปที่ไหน?]
“โลก ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็ขอให้เป็นกรุงโซล”
[มันเป็นพื้นที่สถานการณ์ปิด แต่มันก็ยังมีหวังอยู่]
มันมีเสียงดังออกมาและนิ้วๆ หนึ่งของเขาก็ถูกตัดออก นิ้ว
เล็กๆ ของเงาลอยขึ้นไปในอากาศ เปลี่ยนเป็นจุดนับนับหมื่นที่
ลอยออกไปยังจักรวาล จุดข้ามผ่านจักรวาลในพริบตาและขุด
ลึกลงไปในอาณาจักรปีศาจที่ 73
หน้าจอใต้ฝ่าเท้าของผมแสดงให้เห็นถึงผู้คนของเขต
อุตสาหกรรม ผู้คนก าลังถูกเคลื่อนย้ายไปยังที่แห่งอื่นพร้อมกับ
สถานการณ์ใหม่ ชาวเมืองของเขตอุตสาหกรรมมีเกือบ
10,000 คน

ในตอนนี้นักเขียนลับคงจะส่งสถานการณ์ส่วนบุคคลส าหรับ
อวตารทุกคน มันต้องใช้ความเป็นไปได้จ านวนมหาศาล แต่
นักเขียนลับก็แทนที่ความเป็นไปได้นั้นด้วยการเสียสละนิ้วเพียง
นิ้วเดียว
ผู้คนที่ได้รับสถานการณ์นั้นซ่อนตัวอยู่ในโลกปีศาจ ระยะห่าง
สุดพรรณนาถูกปลดปล่อยออกจากการพันธนาการด้วยเวลา
และเริ่มที่จะกลืนกินดาวเคราะห์อย่างช้าๆ แต่มันก็ว่างเปล่า
แล้ว หมอกพลาดสมาชิกปาร์ตี้ไปและกรีดร้องออกมา
[ตอนนี้ถึงตาข้าแล้ว]
“ว่ามา”
[เจ้าต้องฆ่าใครบางคน]
“ฉันขอถามได้ไหมว่าใคร?”
หัวใจของผมหนักอึ้ง บางทีนี่อาจจะมีข้อจ ากัดพิเศษ หรือมัน
อาจจะเป็นไปได้ที่มันจะมีสิ่งที่แม้แต่นักเขียนลับก็ไม่อาจแตะ
ต้องได้

[ยอมรับพันธสัญญาและเจ้าจะรู้]
“…จะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันปฏิเสธ?”
ในท้ายที่สุด ผมก็เห็นกลุ่มคนที่ก าลังเคลื่อนย้ายไปยังโลกโดย
นักเขียนลับ
[ข้ายังเหลืออีกเก้านิ้ว]
“ฉันยอมรับ”
ไม่ว่ายังไงก็ตาม สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดก็ผ่านพ้นไปแล้ว
สมาชิกปาร์ตี้ก็กลับไปยังโลกอย่างปลอดภัย และทุกๆ สิ่งก็
เป็นไปตามแผน
[คุณได้รับสถานการณ์ย่อยใหม่!]
[ระบบสถานการณ์ของการถ่ายทอดสดดวงดาวตรวจพบ
ข้อผิดพลาด]
[ข้อมูลของสถานการณ์นี้ก าลังถูกสร้างขึ้นมาใหม่]
[คุณได้รับความเป็นไปได้ของเรื่องราวใหม่!]

[เรื่องราวที่การถ่ายทอดสดดวงดาวไม่อาจเข้าใจได้ก าลังเบ่ง
บานขึ้นมา]
มันเหลือแค่สิ่งเดียวเท่านั้น ถ้าผมท ามันได้ดี ทุกๆ สิ่งก็จะจบลง
อย่างราบรื่น
นักเขียนลับยกมือขวาของเขาขึ้น และความมืดของจักรวาลก็
บิดเบี้ยวพร้อมกับมีประตูมิติเล็กๆ เปิดขึ้น
[อันที่จริง มันก็มีอีกคนนอกจากเจ้าที่ท าพันธสัญญาไป]
…นอกจากผม? ผมมองผ่านความทรงจ าของนิยายต้นฉบับ แต่
ก็คิดไม่ออกว่าใครท าพันธสัญญาต่างโลกในเวลานี้ “เกิดอะไร
ขึ้นกับคนๆ นั้น?”
[ข้าก าลังคาดหวังสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าจากเจ้า ถ้าเจ้าส าเร็จ
สถานการณ์ได้อย่างปลอดภัย เจ้าจะสามารถกลับมาได้โดยไม่มี
ปัญหาใดๆ]
ประตูมิติเพิ่มขนาดขึ้นจนผมสามารถผ่านไปได้

[เทพเจ้าภายนอกคนอื่นจะรับช่วงต่อเจ้า ระวังอย่าไปขัดขืน
เขา]
ในท้ายที่สุดผมก็ถูกดูดเข้าไปในประตูมิติ ฐานรากถูกสร้างขึ้น
และโลกทั้งใบก็ถูกแผ่ขยายออกไปราวกับภาพวาดสีน้ ามันยุค
ใหม่ที่ไม่สามารถอ่านความตั้งใจได้ สีสันอันสดใสท าให้ผมรู้สึก
คลื่นไส้ และเมื่อผมเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มันก็มีประตูบานใหญ่อยู่
ตรงหน้าของผม
สิ่งที่มาต้อนรับผมคือฟองสบู่ขนาดยักษ์ที่เต็มไปด้วยจักรวาล
อันไร้ที่สิ้นสุดและประตูทรงกลมที่อยู่ตรงกลาง ในเวลาที่ประตู
เปิดออก มันก็มีดวงตายักษ์มองมาที่ผมพร้อมกับที่ก าแพงที่สี่
ถูกเปิดใช้งาน
[ก าแพงที่สี่ส่งค าเตือน!]
ประตูยักษ์แบบนี้มีอยู่เพียงบานเดียวในหนทางเอาชีวิตรอด
[ตัว ตน ที่ ถูกส่ง มา โดย นักเขียน]
ผมพยักหน้า ประตูมองลงมาที่ผมด้วยความตั้งใจของมัน

[ชิ้น ส่วน ของ ก า แพง สุดท้าย… และ…]
มันเป็นเสียงอื้ออึงที่ฟังดูเหมือนกับว่ามันมาจากน้ า
[… ทาส แห่ง การเดิน ทาง ไปสู่ จุด จบ ของ ชีวิต…]
“…ฉันก าลังจะไปที่ไหน?”
[ทุกๆ สิ่ง ถูก เขียน ไว้ และ ตั้งอยู่ ใน เวลา เดียว กัน]
…อืม ผมไม่เคยคิดว่าการสนทนาปกติจะได้ผล มันมักจะเป็น
แบบนี้อยู่เสมอเมื่อมีเทพเจ้าภายนอก เฉพาะนักเขียนลับ
เท่านั้นที่เป็นกรณีพิเศษ
[อดีต และ ปัจ จุ บัน ไม่ได้ แตก ต่าง จาก อนา คต มีเพียง แค่
อิส ระ เท่า นั้น ที่จะ เหลือ อยู่]
ประตูเปิดออกพร้อมกับเสียงที่ดังมาก ประตูที่เชื่อมอดีต
ปัจจุบัน และอนาคต ถ้าผมก้าวเข้าไป ผมก็คงจะไม่สามารถ
กลับมาได้

ก่อนหน้านั้น มันมีบางสิ่งที่ผมต้องท าก่อน ผมลังเลก่อนที่จะ
ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า ผมดึงลูกบอลฝ้ายขนาดเล็กที่อบอุ่น
ออกมา
[ป๊า!]
บียูก าลังร้องไห้ในขณะที่เธอตะโกนใส่ผม
(จบตอน)