มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 283 – ราชาปีศาจแห่งการหลุดพ้น (6)

[ป๊า ป๊าา!]
“ไม่”
[ป๊าา!]
“กลับไป”
โลกภายในประตูที่เปิดออกไม่อาจมองเห็นได้ชัด ในท้ายที่สุด
มันก็เห็นได้ชัดว่าเป็นสถานที่ที่อันตราย “ดูแลผู้คนด้วย”
บางทีช่วงเวลานี้อาจจะถูกก าหนดไว้ตั้งแต่วินาทีที่ได้พบกับ
ร่องรอยของ ‘ระยะห่างสุดพรรณา’ จากชิ้นส่วนรถไฟ บางที
ผมอาจจะได้รับความช่วยเหลือนิดหน่อยจากหนทางเอาชีวิต
รอดในสถานที่ที่ผมก าลังจะไปในตอนนี้
ถึงกระนั้นผมก็ยังต้องไป ถ้าผมท าได้ดีในคราวนี้ ผมก็จะ
สามารถกลับไปหาสมาชิกปาร์ตี้ได้ กับพวกเขา ผมจะสามารถ

ไปถึงจุดจบของสถานการณ์ทั้งหมดได้ ผมขยับเท้าอย่างช้าๆ
และบียูก็กรีดร้องออกมา
[ป๊า ป๊า… ป๊าาา…! อ่า ป๊ า…]
ผมก้าวผ่านขอบเขตของประตู และเสียงของบียูก็เริ่มจาง
หายไป ผมมองไปยังใบหน้าของบียูและพูดค าที่ไม่อาจสื่อ
ความหมายได้
「ฉันจะกลับมา」
[พันธสัญญาต่างโลกถูกเปิดใช้งาน!]
[คุณถูกเนรเทศออกจากการถ่ายทอดสดดวงดาว]
[ค าขยายของคุณจะหายไปจากการถ่ายทอดสดดวงดาว]
***
แม้หลังจากคิมทกจาหายไปในประตูมิติแล้ว นักเขียนลับก็ยัง
จ้องมองไปยังประตูมิติอยู่นาน ชายสูงอายุคนหนึ่งที่มีก้อนเนื้อ
ขนาดใหญ่ผิดปกติสองอันยืนอยู่ข้างนักเขียนลับ

[ผู้เขียนผู้ยิ่งใหญ่ เขาไปแล้วเหรอ?]
[เขาเพิ่งจากไป]
[แย่จัง ข้าอยากจะเห็นว่าเขาเป็นคนแบบไหน… อืม เจ้าต้อง
ชอบเขามากแน่ๆ เจ้าถึงกับเสียสละนิ้วสามนิ้วให้กับเขา]
นิ้วสามนิ้วบนมือซ้ายของนักเขียนลับหายไป มันคือราคาของ
ความเป็นไปได้
[ไม่ว่าเจ้าจะมีตัวตนแบบไหน มันก็ยังเป็นภาระในการยืมประตู
มิติของอุปราช ท าไมเจ้าถึงไม่ถามพวกเรา?]
[มันเป็นการแลกเปลี่ยนฉ้อฉลที่ความเป็นไปได้จากเวนนี่แมน
ไม่อาจรับมือได้]
ชายชราเดาะลิ้นของเขา
[ข้าไม่เข้าใจเลย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวอะไร ข้าก็คงจะไม่ท า
แบบนี้]
[เจ้าไม่อาจเข้าใจมันได้หรอก]

ในเงาของนักเขียนลับ ดวงตาที่ขาวก าลังส่องประกายใน
อากาศ ชายชรามองตามสายตานั้น มันราวกับว่าเขาพบบางสิ่ง
[เจ้าตัวปัญหานั่น… เจ้าจงใจส่งเขาไปเหรอ?]
[มันจะไม่มีผลร้ายอะไร]
ชายชราหัวเราะ
[อืม ช่างมัน ถ้าข้าสามารถจัดการกับการถ่ายทอดสดดวงดาว
บัดซบนั่นได้สักครั้ง แต่มันมีโอกาสเหรอ?]
[ถ้าเขาท าส าเร็จ เขาจะเข้าใกล้ ‘ผลลัพธ์’ ยิ่งกว่าใคร]
[…งั้นอีกคนล่ะ? มันน่าตลกนะที่เจ้าพูดแบบนั้นในเมื่อเจ้าได้
เห็น ‘ผลลัพธ์’ แล้ว]
ชายชราบ่น
[ไม่ว่าเขาจะท าส าเร็จหรือไม่ มันก็จะเป็นความสูญเสียส าหรับ
เจ้าอยู่ดี]
นักเขียนลับส่ายหัวและตอบ [มันไม่ใช่ข้าที่เป็นคนตัดสินมัน]

***
[‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังสั่นไหวอย่างรุนแรง]
ในขณะที่สติของผมสั่นไหว ความเย็นก็ไหลมาตามกระดูกสัน
หลังของผม
[พันธสัญญาต่างโลกก าลังปกป้องการด ารงอยู่ของคุณ]
ผมรู้สึกเหมือนผมก าลังจะไปที่ไหนสักแห่งและมีความฝันหลาย
อย่างเกิดขึ้นมา มันเป็นความฝันเกี่ยวกับสมาชิกปาร์ตี้ของผม
– ทกจามักจะมองไปยังสมาร์ทโฟนอยู่เสมอ เบอร์โทรของทก
จาคืออะไรเหรอ?
– …พวกเราไม่อาจโทรหากันได้อยู่แล้ว มันจะไปมีประโยชน์
อะไร?
– บอกมาเถอะน่า ฉันจะส่งค าเชิญเกมไปให้คราวหน้า
ค าเชิญเกม ผมหวังจริงๆ ว่าผมจะได้มันในอนาคต
– ทกจาดูเหมือนจะหัวเราะบ่อยขึ้นหลังจากการล่มสลาย

– อย่างไรก็ตาม คุณลุงก็ดูไม่สบายใจเท่าไรเมื่อเขายิ้ม
– มันไม่คุ้มค่าที่จะเปลี่ยนรูปร่างปากของเขา
– ฉันหวังว่าทกจาจะมาเป็นรุ่นพี่ของฉันได้
เข็มวินาทีของนาฬิกาส่งเสียงดังติ๊ก
– ฉันไม่เคยเกลียดทกจาเหมือนที่ฉันเป็นในวันนี้ กลับมานะ
จุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของเรื่องราวที่ไม่รู้จักก าลังผลักดันผม
ผมพึ่งพิงความทรงจ าของผมเหมือนดั่งแพเล็กๆ ที่เคลื่อนตัวไป
ตามกระแสเชี่ยวกราด ในความว่างเปล่าอันไม่รู้จบของ
จักรวาล มีแค่ความทรงจ าของผมเท่านั้นที่ก าลังลอยอยู่ บางที
นี่อาจจะเป็นความรู้สึกของบียู… ชินยูซองแห่งการเสื่อมถอย
รอบที่ 41
หลังจากนั้นไม่นานผมก็ได้ยินข้อความ
[ประตูมิติของอุปราชถูกปิด]
[การถ่ายทอดสดดวงดาวสังเกตเห็นการคงอยู่ของคุณ]

เมื่อถึงเวลาที่ความรู้สึกของผมกลับมา ผมก็หมอบอยู่บนพื้น
และอาเจียนออกมา ผมรู้สึกถึงสัมผัสของพื้นแข็งและค่อยๆ ลืม
ตาขึ้นมา
[คุณเข้าสู่พื้นที่สถานการณ์หลักใหม่!]
[โดเกบิของส านักงานมีข้อสงสัยเกี่ยวกับการคงอยู่ของคุณ]
ข้อต่อที่แข็งของร่างอวตารของผมกรีดร้องออกมา ผมใช้การ
สะกดจุดเพื่อพื้นฟูร่างกายของผมโดยเร็ว ผมไม่รู้ว่านี่เป็นที่ไหน
แต่ผมก็ต้องเตรียมพร้อมไว้
นักเขียนลับไม่ได้อยู่ในนิยายต้นฉบับ ดังนั้นหนทางเอาชีวิตรอด
จึงไม่อาจช่วยผมได้ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นที่นี่
“อั๊ค…”
จุดที่ถูกกลืนกินโดยระยะห่างสุดพรรณาเจ็บปวดขึ้นมา แต่ผมก็
ฟื้นตัวมาบ้างแล้วด้วยยารักษาระดับสูง เขาและปีกของผม
หายไปเพราะการเปลี่ยนร่างราชาปีศาจได้จบลงแล้ว

[มันเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้การเปลี่ยนร่างราชาปีศาจในเวลานี้]
ผมไม่ลืมที่จะตรวจสอบอุปกรณ์อย่างละเอียดและวางไอเท็ม
จ าเป็นไว้ในต าแหน่งที่ผมสามารถใช้ได้ทันที่ สิ่งแรกที่ผม
ตรวจสอบคือหน้าต่างสถานการณ์ส่วนบุคคล
[คุณไม่สามารถเปิดหน้าต่างของสถานการณ์ย่อยได้]
[ข้อมูลส าหรับสถานการณ์นี้ยังไม่ได้รับการอัพเดต]
…มันยังไม่มีการอัพเดตสถานการณ์
ผมมองไปรอบๆ ซากอาคารพัง อาคารสูงทรุดตัวลงและมีเศษ
ซากของโลโก้ระหว่างพวกมัน ตัวอักษรที่ประกอบขึ้นเป็นโลโก้
นั้นดูคุ้นๆ มันมีภาษาฮันกึลและภาษาอังกฤษ นอกจากนี้ยังมี
ภาษาของชนเผ่าชั้นสองอยู่ด้วย
ผมหยุดเพื่ออ่านพวกมันอยู่ครู่หนึ่ง ในไม่ช้า ความรู้สึกไม่สบาย
ใจก็เพิ่มขึ้นมาจากปลายเท้าของผม สถานที่แห่งนี้มันที่ไหนกัน?
[การถ่ายทอดสดดวงดาวจดจ าค าขยายของคุณได้]

[ต าแหน่งของคุณในท้องฟ้าจะถูกรีเฟรช!]
[ส านักงานระวังการคงอยู่ของคุณ]
[คุณได้รับมอบหมายสถานการณ์ลับ!]
[คุณได้รับสถานการณ์ลับ – การปรับตัวของโลก]
[คุณได้รับเรื่องราวใหม่!]
…อย่าบอกนะว่า? ผมเริ่มวิ่งไปตามถนน เมืองที่ถูกท าลายซึ่งไม่
อาจจดจ าได้ ถึงกระนั้นผมก็จ าสถานที่นี้ได้ มันคงแปลกถ้าผม
จ ามันไม่ได้ มันเป็นเพราะฝันร้ายของผมมีต้นก าเนิดมาจาก
เมืองนี้
รูปปั้นของอี้ซุนซินที่เหลือแค่ขาและบัลลังก์หนึ่งเดียวที่ถูก
ท าลาย ซากมอนสเตอร์ที่กระจัดกระจายไปทั่วและซากหนวด
ยักษ์ที่ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง
“…กรุงโซล?”

อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ใช่เวลามาคิด ผมได้ยินเสียงระเบิดและ
ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังในพื้นที่ของผม มันมีเสียง
ตะโกนดังออกมา ผู้คนก าลังวิ่งหนีจากบางสิ่ง ไม่สิ เมื่อมอง
ใกล้ๆ มันไม่ใช่คน
พวกเขาคือกลุ่มดาวในร่างอวตาร กลุ่มดาวจ านวนมากก าลัง
ตะโกนด้วยเสียงที่แท้จริงของพวกเขา
[หนี!]
[บัดซบ…!]
ค าพูดของพวกเขาไม่จบ เท้าของช้างกระทืบลงมาจากอากาศ
และร่างอวตารก็ระเบิดออกเหมือนกับหนอน ผมเฝ้ามองภาพ
ตรงนั้นโดยไม่หายใจ เท้าของช้างมี ‘สถานะ’ อันไร้เทียมทาน
และลากศพไปยังที่แห่งอื่น
บ้าไปแล้ว นี่มันอะไรกัน?
หลังจากช้างหายไป ผมก็หลบหนีผ่านซากปรักหักพังอย่าง
ระมัดระวังและมุ่งหน้าไปทางนั้นด้วยความรอบคอบ มันมีไอ

เท็มหลายชิ้นตกอยู่บนพื้น ผมตรวจดูไอเท็มและควบคุมจิตใจ
ของตัวเอง
ใจเย็นไว้ ไม่ว่าสถานที่แห่งนี้จะอันตรายแค่ไหน มันก็ยังมี
โอกาสที่จะชนะถ้าผมมีข้อมูล หากนี่ยังคงเป็นพื้นที่สถานการณ์
หนทางเอาชีวิตรอดก็ยังคงใช้ได้อยู่
[ผลของแอตทริบิวต์ได้ปรับปรุงความทรงจ าของคุณในหน้าที่
คุณได้อ่านแล้ว]
สถานการณ์นี้มันอะไรกัน? ร่างอวตารของกลุ่มดาวตรงนี้และ
ชิ้นส่วนของเทพเจ้าภายนอกที่กระจัดกระจาย…
[สถานการณ์หลักที่ 95 อยู่ในระหว่างด าเนินการ]
[พันธสัญญาต่างโลกได้แทนที่ความเป็นไปได้ที่คุณขาดไป]
[คุณไม่ใช่ผู้เข้าร่วมอย่างเป็นทางการของสถานการณ์]
[การถ่ายทอดสดดวงดาวสงสัยในสิทธิ์ของคุณ]
ขนบนแขนของผมลุกขึ้น

…เท่าไหร่กัน?
[คุณได้รับไอเท็ม ‘อารอนดิกท์’]
ผมจ้องมองลงไปยังไอเท็มที่ผมเก็บได้ สตาร์รีลิคก าลังกลิ้งไป
บนถนน ผม… ข้ามเวลามากี่ปี? ผมสงสัยว่าสมาชิกปาร์ตี้ของ
ผมก าลังท าอะไรอยู่
[สกิลเฉพาะตัว ‘มุมมองนักอ่านพระเจ้า’ ถูกเปิดใช้งาน!]
จางฮีวอน ลีฮุนซึง ชินยูซอง
[สกิลเฉพาะตัว ‘มุมมองนักอ่านพระเจ้า’ ถูกยกเลิก]
[คุณไม่สามารถเชื่อมต่อกับเป้าหมายปัจจุบันได้]
[ไม่พบ ‘ตัวละคร’]
ผมพยายามสงบใจที่ก าลังสั่น ผมจ าเป็นต้องใจเย็น ยังไม่มีอะไร
แน่นอน ผมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมจิตใจและส าแดง
อ านาจของกลุ่มดาวออกมา ผมคิดที่จะส ารวจพื้นที่โดยรอบ
ผ่านช่อง ถ้ามันมีอะไรอยู่ใกล้เคียง

ในเวลานั้นเอง ผมก็ได้ยินเสียงๆ หนึ่ง มันเป็นเสียงของการ
โจมตีอันทรงพลังพร้อมกับเสียงกรีดร้องของกลุ่มดาว ในช่วง
เวลาที่ผมพยายามจะซ่อนตัวระหว่างอาคารโดยอัตโนมัติ ผมก็
เห็นว่ามีเสื้อคลุมสีด าก าลังโบกพัดอยู่
ชั่วขณะหนึ่ง ผมรู้สึกว่าหัวใจของผมหยุดเต้นไป แผลเป็นบน
กล้ามเนื้อสามารถมองเห็นได้ผ่านแขนเสื้อคลุมที่ขาด ผมมองดู
วิถีดาบ และหัวใจของผมก็เต็มไปด้วยอารมณ์อันหลากหลาย
เขายังมีชีวิตอยู่ แม้ว่าเขาจะไม่เหมือนกับสิ่งที่ผมจ าได้ ร่างกาย
ของเขาใหญ่ขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าของเขาคมขึ้นนิดหน่อย และมี
รอยแผลเป็นใหญ่อยู่บนแก้มของเขา มันไม่มีทางที่ผมจะไม่รู้จัก
เขา
“ยู―!”
ผมอ้าปากออกมาและก็มีบางสิ่งที่เร็วกว่าบินมาทางผม ผมคง
จะตายทันทีถ้าผมไม่เปิดใช้งานบุ๊คมาร์คและวิถีแห่งสายลม
แม้ว่าผมจะหลบได้ แต่มันก็ยังมีแผลแทงรอยใหญ่อยู่ที่ด้านข้าง

ของผม ผมปิดบาดแผนและมองไปที่เขาด้วยท่าทางที่สับสน
ในตอนที่ผมเงยหน้าขึ้น เขาก็มาอยู่ตรงหน้าของผมแล้ว
ผมหายใจไม่ออกในขณะที่เขาบีบคอของผม เสียงของผมไม่ดัง
ออกมา ดังนั้นผมจึงต้องใช้เสียงที่แท้จริง
[เฮ้! ยูจงฮยอค ฉันเอง!]
บางทีเวลาอาจจะผ่านมานานเกินไป มันอาจจะนานกว่าที่ผม
คิดจนเขาลืมผมไปแล้วก็ได้
[ปล่อยฉัน ฉันเอง! นายลืมไปแล้วเหรอ…]
มันมีความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ท้องของผม และผมก็รู้สึก
เหมือนผมก าลังจะหมดสติไป ผมคิดว่ามันอาจจะเป็นเรื่องตลก
ที่น่ากลัว หรือบางทีเขาอาจจะโกรธมากจนเขาท าแบบนี้
จากนั้นเสียงอันเย็นชาของยูจงฮยอคก็ดังออกมา”อารอนดิกท์
อยู่ไหน? มันอยู่ที่นายใช่ไหม?”
ในเวลานั้น สัมผัสที่เย็นเฉียบก็เล็มเข้ามาที่ล าคอของผม ภาพที่
ผมพบกับยูจงฮยอคครั้งแรกบนสะพานดงโฮปรากฏขึ้นในหัว

ของผม เขามีดวงตาที่คล้ายกัน มันเป็นดวงตาของคนที่ไม่รู้จัก
ผม
“ฉันจะฆ่านายถ้านายไม่ตอบในห้าวินาที่ โอ้”
อันที่จริง มันคือดวงตาของคนที่สามารถฆ่าผมได้
[สกิลเฉพาะตัว ‘ลิสต์ตัวละคร’ ถูกเปิดใช้งาน]
[มีข้อมูลมากเกินไปเกี่ยวกับบุคคลนี้ ลิสต์ตัวละครถูกแปลงเป็น
ลิสต์สรุป]
[เกิดข้อผิดพลาดของระบบ]
“สี่”
[ข้อมูลของตัวละครไม่สามารถสรุปได้!]
[ข้อมูลของตัวละครไม่สามารถสรุปได้!]
พร้อมกับอาการปวดหัวอย่างรุนแรง ข้อมูลจ านวนมหาศาลเริ่ม
ไหลเข้ามา

“สาม”
ผมส่งเสียงครางและเปลี่ยนการตั้งค่าของ ‘ลิสต์ตัวละคร’
[จ านวนขั้นต่ าของรายการที่ระบุโดยผู้ใช้จะปรากฏขึ้น]
ผมมองเห็นข้อมูลที่ก าลังโผล่ขึ้นมาตรงหน้าของผมและหัวเสีย
ผมคิดว่าผมรู้ตอนจบของหนทางเอาชีวิตรอดทั้งหมด
+
[ลิสต์สรุปตัวละคร]
ชื่อ: ยูจงฮยอค
กลุ่มดาวผู้สนับสนุน: ???
แอตทริบิวต์ส่วนตัว: ผู้เสื่อมถอย (รอบที่ 1863) (เทวะ),
ผู้ปกครองแห่งมหรสพ (ต านาน), ราชาสูงสุดเลือดเหล็ก
(ต านาน), ผู้สังหารราชาปีศาจ (เทวะ), ความเหงานิรันดร์ (กึ่ง
เทวะ), ความหวาดกลัวแห่งดวงดาว (เทวะ)…

สกิลเฉพาะตัว: เนตรแห่งปราชญ์ LV.???, การต่อสู้ตัวต่อตัว
LV.???, วัคซีนความคิด LV.???, หมัดเทวะร้อยกระบวน
LV.???, ย่างก้าวฟีนิกซ์แดง LV.???, วิถีดาบทลายนภา
LV.???… (ละเว้น)
อักขระ: การเสื่อมถอย LV.???, การส่งผ่าน LV.???
…..
* ระดับสกิลของบุคคลนี้ไม่สามารถแปลงค่าเป็นตัวเลขได้!
* ระดับอักขระของบุคคลนี้ไม่สามารถแปลงค่าเป็นตัวเลขได้!
….
+
อย่างไรก็ตาม มันก็มีเพียงหนึ่งเดียว มันมีการเสื่อมถอยครั้ง
หนึ่งที่ผมไม่รู้ตอนจบ ชายที่สูญเสียสหายทั้งหมด และในที่สุดก็
ได้เห็นบทสุดท้ายของเรื่องราวตรงหน้าของเขา
“สอง”

สัตว์ประหลาดที่อารมณ์สูญสลายไปจากการทรยศนับครั้งไม่
ถ้วนและการเสื่อมถอยมากมายก าลังมองมาที่ผม
นอกเหนือจากความเจ็บปวดที่เจาะลึกลงมาในหน้าอกของผม
ค าพูดที่นักเขียนลับเคยพูดไว้ก็หมุนวนอยู่ในหูของผม
[สมมติว่าเจ้าไปถึงจุดจบของทุกๆ สิ่งโดยใช้วิธีการของเจ้าและ
ช่วยโลกไว้ได้ งั้นโลกอื่นล่ะ?]
[แล้วโลกทั้งหมดที่เจ้าไม่ได้ช่วยไว้ล่ะ?]
ในท้องฟ้าของคังฮวามุนที่พังทลาย ดวงดาวที่ก าลังจะตายส่อง
แสง นี่ไม่ใช่รอบที่สามของการถ่ายทอดสดดวงดาวที่ผมได้
เปลี่ยน ผมเปลี่ยนอนาคตและโลกของนิยายต้นฉบับที่ถูก
ทอดทิ้ง ดาบของยูจงฮยอคขยับผ่านอากาศ
“ดูเหมือนว่านายจะไม่ตอบนะ งั้นก็ตายซะ”
มันคือการเสื่อมถอยครั้งที่ 1863 ของหนทางเอาชีวิตรอด โลก
ใบนี้คือรอบสุดท้ายของยูจงฮยอคที่ผมรู้
(จบตอน)